Pakistan, 13 augustus 1993

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7867) Ik ar­ri­veer­de ver­le­den week vrij­dag in Ra­wal­pin­di in Noord-Pa­ki­stan na een reis over de Ka­ra­ko­ram High­way van­af het be­gin­punt in Kash­gar in Chi­na tot het eind­punt, niet ver van Ra­wal­pin­di. Mijn re­tour­vlucht naar Ne­der­land is pas op 8 sep­tem­ber*(1), maar ik wil eer­der ver­trek­ken. Van­daag lukt dat met de Zwit­ser­se lucht­vaart­maat­schap­pij Swiss Air van­uit Ka­ra­chi, waar ik al en­ke­le da­gen ben en waar ik het land bin­nen­kwam op 12 ju­li jl. met de Roe­meen­se lucht­vaart­maat­schap­pij Ta­rom.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.


 
 

Vrijdag, 13 augustus 1993.
Dag 34. Karachi – Dubai – Zü­rich – Am­ster­dam – Lei­den.
Midden in de nacht, cir­ca 01.30 uur, word ik wak­ker van het ge­klop op de deur. Eerst wil ik niet re­a­ge­ren, maar hij blijft door­gaan. Ik vraag wat er is en ik hoor ge­brab­bel. Ik hoop dat de man ge­hoord heeft dat hij aan de ver­keer­de deur staat en zal op­so­de­mie­te­ren, maar hij gaat niet weg en blijft klop­pen. Ik trek mijn broek aan. Ik zeg “Yes, yes.”, maar hij blijft on­ge­dul­dig klop­pen.
Ik doe de deur open en er staat een man die “Wa­ter, wa­ter”, zegt en hij kijkt en wijst naar de mi­ne­raal­wa­ter­fles­sen op ta­fel. Even vrees ik dat hij me van mijn laat­ste mi­ne­raal­wa­ter komt be­ro­ven. Ik be­grijp niet wat hij moet en dan wijst hij naar de dou­che­ruim­te. Ik laat hem bin­nen en vraag me af of hij wel van het ho­tel is, want hij krijgt de deur, die in het slot zit, niet di­rect open. Hij kijkt in de dou­che, links en rechts van de deur (dat wil zeg­gen, er­voor en er­ach­ter), zegt “Sor­ry”, en gaat weer weg, mij ver­baasd ach­ter­la­tend*(2).
Dit is geen droom, dit is echt ge­beurd. Wat heeft dit te be­te­ke­nen?
Het wa­ter con­tro­le­ren? Mid­den in de nacht!! Zijn ze hier van lot­je ge­tikt?

MenuBe­ginIndex en het einde.


Ontbijt

Circa 6.20 sta ik op en neem een dou­che en eet brood.
Rond 7.00 uur ga ik naar be­ne­den en be­taal het ho­tel 3x 195 Roe­pie = 585 Roe­pie. (Ik ver­geet te vragen wat dat was, van­nacht, met dat wa­ter.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Ondergewicht

De taxi naar de lucht­ha­ven kost 80 Roe­pie.
Om 7.45 uur ben ik er en ik mag toch naar bin­nen. Al­les is be­vei­ligd. (Nor­maal mag je niet eer­der dan twee uur voor ver­trek van je vlieg­tuig, naar bin­nen.)
Ik lees La­dy Chat­ter­ley’s lo­ver van D.H. Law­ren­ce.
Om 8.30 ben ik de eer­ste die mag in­chec­ken. Mijn to­ta­le ba­ga­ge, rug­zak en hand­ba­ga­ge weegt 20,6 kg. De rug­zak slechts een ki­lo of 13.
Ik­zelf weeg 66,3 kg. “On­der­ge­wicht.”, con­sta­teert de man ach­ter de ba­lie. Hij heeft ge­lijk.
Ik kan mijn plaats uit­zoeken. Ik wil aan een raam zit­ten, niet bo­ven de vleu­gel, niet-ro­kers­ge­deel­te en aan de rech­ter­kant: noord­zij­de. (Dus scha­duw­zij­de.)
Ie­mand leent even mijn pen (een Pa­ki­sta­ni) en meent daar rech­ten aan te kun­nen ont­le­nen. Wil sa­men rei­zen en stelt per­soon­lij­ke vra­gen: ge­huwd? Enz. Ik pro­beer hem kwijt te ra­ken door te le­zen en niet naar hem om te zien. Het lukt.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Airbus

Boarding is 10.20 uur. Het toe­stel ver­trekt pre­cies op tijd. (Dat heb ik tot nu toe nog niet mee­ge­maakt.)
Ik vlieg in een Air­bus A 310-300 F(C)Y class, vlucht­num­mer SR 395. Tus­sen­lan­ding in Du­bai. De vlucht­in­for­ma­tie ver­schijnt op een beeld­scherm in de pas­sa­giers­ruim­te.
Ik zit ruim ach­ter de vleu­gel. Plaats 24 K. In het vlieg­tuig zit­ten niet veel men­sen. Na Du­bai is het druk­ker. We vlie­gen bij­na 12 km hoog en ruim 900 km per uur. Na Du­bai lukt dat niet meer. (Zwaar­der?) We vlie­gen dan nog maar 10,5 km hoog en cir­ca 790 km/u.
We vlie­gen over Ka­ra­chi (wat een mooi strand, van bo­ven ge­zien) en langs de kust van Ba­lu­chi­stan en Iran. Een in­te­res­sant land­schap.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Dubai

We zijn cir­ca 12.40 uur in Du­bai. (11.40 uur lo­ka­le tijd)
Ik zie niet meer dan de tax­free shop en daar­van voor­na­me­lijk de heel du­re (maar wel mooie) boe­ken over de Emi­ra­ten. Het per­so­neel be­staat voor­na­me­lijk uit Azia­ten, het com­mer­ci­eel aan­bod uit wes­ter­se goe­de­ren.
Ik zie en­ke­le knap­pe Ara­bi­sche vrou­wen. De man­nen zijn niet mooi.
Het aan­vlie­gen van de lucht­ha­ven van Du­bai gebeurt over de woes­tijn, waar­in een paar prach­ti­ge mo­der­ne hui­zen lig­gen, som­mi­ge met een groot zwem­bad.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Stewards

Boarding, circa 13.20 uur (Pa­ki­staan­se tijd), dus ik was er maar een goed half uur. Er is een zeer stren­ge vei­lig­heids­con­tro­le: al­le me­taal moet uit mijn kle­ren. Mun­ten, sleu­tels, bril en hor­lo­ge af­doen.
Vertrek: 14.00 Pa­ki­staan­se tijd. (Pre­cies op tijd.) We vlie­gen over een droog, maar in­te­res­sant Iran: Shi­raz, Is­fa­han, Ta­briz. Tur­kije: An­ka­ra, Is­tan­boel. Ver­der over So­fia, Bel­gra­do, Graz en ten­slot­te lan­den we in Zü­rich.
Al­les wat me aan boord aan­ge­bo­den wordt, door de ui­terst at­ten­te ste­wards, eet en drink ik. (Ook het vlees.) Er wordt veel aan­ge­bo­den. De ste­wards zijn voort­du­rend in de weer. Wat een ser­vi­ce! 880 gul­den is veel geld, maar ik vind het niet duur.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Vulkanen

Het landschap in Iran is in­te­res­sant. Oost-Tur­kije zit in dich­te be­wol­king. Ik zie daar wel twee vul­ka­nen, een met sneeuw. Is dat de berg Ara­rat? Van An­ka­ra zie ik niets, even­min van Is­tan­boel en So­fia. Die lig­gen waar­schijn­lijk aan de an­de­re kant van het toe­stel. Ik meen Bel­gra­do (van ver­le­den jaar) te her­ken­nen, maar ben niet ze­ker. Ik zie Graz en we lan­den pre­cies op tijd in Zü­rich: 20.45 uur Pa­ki­staan­se tijd is 17.45 uur Mid­den-Eu­ro­pe­se Tijd.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Tatoeages

In het vliegtuig zit­ten en­ke­le knap­pe Pa­ki­staan­se en Ara­bi­sche vrou­wen. Van die laat­ste groep heeft een van hen op haar han­den mooie rood­brui­ne tat­toos met Ara­bes­ke mo­tie­ven. (Waar­schijn­lijk hen­na-ver­sie­rin­gen.)

MenuBe­ginIndex en het einde.


Taxichauffeur

In Zürich kan ik vrij­wel di­rect door­lo­pen naar het KLM-toe­stel. Daar zit ik op plaats 8A te­gen de zon in te kij­ken. Schuin achter mij zit een se­xy vrouw met diep (nou ja, naar oos­ter­se be­grip­pen) de­col­le­té. Zij is blond en Eu­ro­pe­se.
Het man­ne­lijk KLM-per­so­neel valt ten op­zich­te van de Zwit­sers op door hun non­cha­lan­ce in de uit­spraak van de moe­der­taal en het En­gels en Duits.
Ook aan boord van het KLM-toe­stel krij­gen we te eten. Hier eet ik het vlees niet op.
De ste­war­dess is een se­xy stuk.
We vliegen an­der­half uur en ik kan de IJs­sel, het Ve­lu­we­meer, het IJs­sel­meer en de Noord­zee her­ken­nen. We draai­en om Am­ster­dam heen (west­zij­de) en lan­den mooi op tijd op Schip­hol.
Mijn bagage is er ook. We­gens de kor­te over­stap­tijd was ik even bang dat het mis zou gaan met de ba­ga­ge­trans­fer.
Om 20.05 uur de trein: f. 8,00 + f. 5,00 voor de trein­taxi*(3).
In Leiden een tijd­je ver­tel­len met de taxi­chauf­feur die ook van rei­zen houdt. Hij is een en­thou­si­as­te ver­tel­ler. Ik geef hem twee gul­den fooi. Hij ver­wacht­te dat niet, ge­loof ik, maar ver­le­den jaar deed ik dat ook.
Thuis 21.30 uur.
Ik bel Pa en Ma.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Reiservaringen

Vliegen

Voordat ik ver­trok was ik enorm bang voor vlie­gen. (Niet de beest­jes.)
Voor de vlucht Is­lam­abadKa­ra­chi en de vluch­ten (starts en lan­din­gen) van Ka­ra­chi naar Am­ster­dam had ik to­taal geen angst meer. Ik vind vlie­gen nu een heel fij­ne ma­nier van ver­voer en ze­ker bij zulk een fan­tas­ti­sche ser­vi­ce als bij Swiss Air.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Knipoogjes

Als ik naar kinderen (jon­get­jes) knip­oog heb ik al­tijd suc­ces, dat wil zeg­gen, hun aan­dacht. Dat vin­den ze ge­weldig. Ze la­chen. (Soms la­chen ze me uit, denk ik.) Ze pro­be­ren het soms na te doen. Ze roe­pen hun vriend­jes er­bij. Ze ko­men al­le­maal kij­ken. Mijn reis­ge­no­ten be­gre­pen dan vaak niet wat al die kin­de­ren kwa­men doen.
Toen ik jong was, weet ik nog, vond ik een knip­ogen­de man ook in­te­res­sant.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Katholieken

In Karimabad sprak ik op 4 au­gus­tus jl. met twee Pa­ki­staan­se broers, die ka­tho­liek wa­ren. Zij ver­tel­den over de enor­me dis­cri­mi­na­tie die zij on­der­von­den van le­den van de gods­dienst van de vre­de. (Die term ge­bruik­ten die jon­ge­man­nen niet, maar de ge­lo­vi­gen van die re­li­gieu­ze rich­ting vertel­den mij tel­kens dat hun gods­dienst dat is.) In Pa­ki­stan zijn meer dan één mil­joen ka­tho­lie­ken.
Wikipedia: Catholic Church in Pa­ki­stan.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Cholera

Een Nederlander beweerde dat er in Hun­za (Na­gar) cho­le­ra heerst. Dat kan best waar zijn. In de Frank­fur­ter All­ge­mei­ne Zei­tung las ik op 13-8 dat er in Duits­land Pa­ki­sta­ni wa­ren bin­nen­ge­ko­men die de­ze, in Eu­ro­pa niet meer voor­ko­men­de en daar­om moei­lijk te on­der­ken­nen, ziek­te had­den.
Cholera ontstaat door het drin­ken van wa­ter waar­in uit­werp­se­len voor­ko­men. Het ver­won­dert mij niks als ik te­rug­denk aan wat voor soort wa­ter er al­le­maal ge­bruikt werd om te drin­ken. Zo maar, recht­streeks uit de ri­vie­ren.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Contacten

In Sust en Pa­su as het mo­ge­lijk fijn con­tact met an­de­re toe­ris­ten te heb­ben. In en ze­ker na Ka­rim­abad werd dat moei­lij­ker. De hoe­veel­heid toe­ris­ten was mas­sa­ler en meer ver­spreid over de ve­le ho­tels.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Contanten

De totale reis kostte, in­clu­sief al­le kos­ten voor­af, 3.735 gul­den.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Noten

*(1)
De reden van mijn wens eer­der naar Ne­der­land te­rug te gaan.
Terug­reis ver­vroe­gen. (8 au­gus­tus 1993, noot 1.)

Te­rug.

*(2)
Volgens Lonely Planet: Tra­vel Sur­vi­val Kit Pa­ki­stan komt het ho­tel­per­so­neel, of per­so­nen die zich daar­voor uit­ge­ven, soms on­ver­wachts op de ka­mer om te kij­ken waar de toe­rist zijn waar­de­vol­le spul­len heeft lig­gen.

Te­rug.

*(3)
De Treintaxi is een taxi­ser­vi­ce aan­ge­bo­den aan trein­rei­zi­gers door de Ne­der­land­se Spoor­we­gen (NS).
Wikipedia: Treintaxi.

Te­rug.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Karachi:
:ﻛﺮﺍﭼﻲ
Hunza / Nagar:
:ﻫﻨﺰﻩ ﻧﮕﺮ
Balo­chi­stan:
 
Dubai:
 
Shiraz:
 
Isfahan:
 
Tabriz:
 
Berg Ara­rat:
 
Ankara:
 
Istan­boel:
 
Sofia:
 
Belgra­do:
 
Graz:
 
Zürich:
 
IJssel-ri­vier:
 
Veluwe­meer:
 
Schiphol:
 
Leiden Centraal:
 

MenuBe­ginEinde.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.


De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Pakistan, 12 augustus 1993

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7866) Ik ar­ri­veer­de vrij­dag jl. in Ra­wal­pin­di in Noord-Pa­ki­stan na een reis over de Ka­ra­ko­ram High­way van­af het be­gin­punt in Kash­gar in Chi­na tot het eind­punt, niet ver van Ra­wal­pin­di. Mijn re­tour­vlucht naar Ne­der­land is pas op 8 sep­tem­ber*(1), maar ik wil eer­der ver­trek­ken. Eer­gis­te­ren ar­ri­veer­de ik in Ka­ra­chi, daar waar ik het land bin­nen­kwam op 12 ju­li jl. met de Roe­meen­se lucht­vaart­maat­schap­pij Ta­rom. – Van­daag word ik mid­den op straat ge­fouil­leerd door lie­den die zich uit­ge­ven voor me­de­wer­kers van de ge­hei­me dienst.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.


 
 

Donderdag, 12 augustus 1993.
Dag 33. Karachi.
Ik sta rond 7.30 uur op en ont­bijt op mijn ka­mer: brood en kaas.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Gefouilleerd worden

Om 8.15 uur ga ik op weg naar de Ta­rom. In een min­der druk­ke straat word ik aan­ge­hou­den door twee ke­rels in een ach­ter­op­ko­men­de au­to. Bei­de fi­gu­ren zijn in bur­ger: tra­di­tio­ne­le Pa­ki­staan­se kle­ding. De chauf­feur in oker­kleur. Zijn bij­rij­der in smet­te­loos wit. De wit­te laat mij een wit kar­ton­net­je in een plas­tic hoes­je zien met een zwart-wit fo­to van een op hem lij­ken­de man met een ba­ret met een in­sig­ne er­op. Er­on­der staat ge­drukt: Se­cu­ri­ty Au­tho­ri­ty, of zo­iets. Hij wil mijn pas­poort zien.
“In het hotel”, lieg ik. Dan moet ik mijn tas open­ma­ken en hij kijkt in al­le vak­ken. Hij zegt op zoek te zijn naar drugs. Hij be­tast me en voelt mijn sleu­tels en mijn por­te­feuil­les (twee stuks) en mijn beurs. Ook het map­je van mijn pas­poort. Hij wil al­les zien*(2). Ik laat hem mijn pas­poort zien en al­le pa­pie­ren die daar bij zit­ten. Nu wil hij de beurs en de por­te­feuil­les zien. Maar voor­dat ik hem die geef ruim ik op mijn (ze­nuw­ach­ti­ge) ge­mak eerst pas­poort en pa­pie­ren op. Ik zeg dat hij beurs en geld te zien krijgt, als hij eerst uit­stapt. Dat doe hij. Hij wil mijn he­le por­te­feuil­le door­zoe­ken, maar ik geef hem niet uit han­den. Ze wil­len we­ten in welk ho­tel ik zit: Ho­tel Ho­li­day. Ze schrij­ven het op (waar­schijn­lijk schrij­ven ze Ho­li­day Inn) en stui­ven weg. Ik ben niets kwijt, maar wel ver­bou­we­reerd. Nu ben ik vast­be­slo­ten zo snel mo­ge­lijk weg te gaan.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Tarom

Bij de Ta­rom wacht ik bui­ten zo, dat ik van­af de straat slecht te zien ben, maar dat de por­tier me wel kan zien.
Zodra het Ca­na­dian kan­toor open­gaat, vraag ik of ik bin­nen mag zit­ten. Het voor­val an sich ben ik snel ver­ge­ten, maar het ge­voel dat ik weg wil, is nu al­les over­heer­send.
Ik ben de eer­ste klant bij Ta­rom, maar het laat­ste aan de beurt. De twee an­de­ren zijn na­tuur­lijk voor­ge­kro­pen.
De Ta­rom of­fi­ci­al zegt dat hij Boe­ka­rest in­licht­te over mijn ge­val en wil mij zijn te­le­foon­num­mer ge­ven. Ik vraag of het mo­ge­lijk is dat ik geld te­rug­krijg. Hij zegt dat ik daar moet zijn, waar ik de tic­ket kocht. (Hij weet niet eens hoe­veel ik be­taal­de.)

MenuBe­ginIndex en het einde.


Verkrachtingen?

Ik ga naar buiten en neem een taxi. Nu merk ik voor het eerst dat de taxi­chauf­feurs geen stra­ten of ad­res­sen ken­nen. Zij ver­wach­ten dat de klant hen de weg wijst.
Iedere vader van een ver­kracht­te doch­ter krijgt als com­pen­sa­tie een taxi, ver­tel­de mij ie­mand. Wie? NN? Ik weet het niet meer, maar er wor­den ken­ne­lijk veel meis­jes ver­kracht. (Als die be­we­ring waar is.)

MenuBe­ginIndex en het einde.


Swiss Air

Ik wil naar Ameri­can Tra­vel Ex­press Ser­vice. (Die is mis­schien wel duur­der dan an­de­re reis­bu­reaus, maar ze­ker vei­lig.)
Ik boek een en­ke­le reis naar Am­ster­dam met Swiss Air, mor­gen­och­tend om elf uur. Die vlucht kost 13.195 Roe­pie. (Circa f. 880,00.) De vlucht gaat naar Zü­rich en van­daar naar Am­ster­dam met de KLM.
De 100 US$, die ik nog con­tant heb, wis­sel ik op de zwar­te markt en krijg daar 3.200 Roe­pie voor, in plaats van 2.972 bij de bank van Ame­ri­can Ex­press.
Naar het ho­tel, met een taxi die me naar het ho­tel Ho­li­day Inn brengt en ijs­koud be­weert dat dit de Dr. Da­ud Po­ta Road is. (Wat niet waar is.)

MenuBe­ginIndex en het einde.


Water en brood

Hotel: brood en kaas eten.
Ik haal circa 15.30 de tic­ket op en ga te­rug naar het ho­tel.
Ik kocht water, kaas, brood, ba­na­nen voor 58 Roe­pie voor mor­gen­och­tend en brood en kaas ook voor thuis op vrij­dag­avond.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Dansen?

Na het voorval met die twee man­nen, he­den­och­tend, pak­te ik mijn rug­zak he­le­maal uit en con­tro­leer­de die op ver­stop­te drugs, voor­dat ik hem van­avond weer he­le­maal in­pak­te. Ik con­tro­leer­de ook het bui­zen­fra­me / draag­stel van de rug­zak.
Ik douchte met heerlijk koud water.
Ik hoop dat als ik in Ne­der­land te­rug ben, ik nog naar het LVC*(3) kan gaan dan­sen, vrij­dag­avond.
Ik zag ‘mijn’ sa­la­man­der­tje even over de muur krui­pen.
Ik lees Lady Chatterley’s lover.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Inbrekers?

Rond 00.00 uur probeert iemand de deur van mijn ka­mer open te ma­ken. Mis­schien ie­mand die voor de ver­keer­de deur staat, mis­schien ie­mand die wat an­ders wil. Ik durf niet te gaan kij­ken, maar la­ter con­tro­leer ik wel de ra­men die in de ge­meen­schap­pe­lij­ke ruim­te uit­ko­men. Die blij­ken niet al­le­maal op slot te zijn. Dat doe ik als­nog.
Er is niets ge­sto­len. De pa­pie­ren heb ik al­le­maal bij mij, al­tijd. Ik zou het jam­mer vin­den als de sjaal die ik aan AS. als ver­jaar­dags­ca­deau wil ge­ven, ge­sto­len zou wor­den of mijn boe­ken. De rest is niet zo erg, dat zou al­leen maar on­ge­mak ge­ven.
Ik heb me in Tur­kije, Sy­rië, Noord-Pa­ki­stan en Chi­na, niet zo on­vei­lig ge­voeld als in Ka­ra­chi. Vrij­wel al­le ho­tels heb­ben hier een groot sta­len hek en een be­wa­ker (ou­de man) van de Ci­vil De­fen­ce. Al­leen bij ho­tel Am­bas­sa­dor kon ik op 11-8 zo naar bin­nen lo­pen, de nacht­wa­ker sliep rots­vast.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Sirenes

Ik ben niet echt bang, maar hou de deu­ren zo­veel mo­ge­lijk ge­slo­ten. Ook de deur van de dou­che, waar de ra­men open­staan en waar je met wat kunst en vlieg­werk zo bin­nen zou kun­nen ko­men. On­be­schermd, al­leen met een hor, zijn de slaap­ka­mer­ra­men, maar daar slaap ik bij­na on­der.
Hier in Ka­ra­chi is er een bij­na voort­du­rend ge­loei van si­re­nes.
Rond 21.40 ga ik sla­pen. Mor­gen ho­pe­lijk de laat­ste dag in Pa­ki­stan.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Noten

*(1)
De reden van mijn wens eer­der naar Ne­der­land te­rug te gaan.
Terug­reis ver­vroe­gen. (8 au­gus­tus 1993, noot 1.)

Te­rug.

*(2)
Volgens de Travel Sur­vi­val Kit van Lo­ne­ly Pla­net is dit de ge­ijk­te truc van kwaad­wil­len­de in­di­vi­du­en om toe­ris­ten van hun geld en pa­pie­ren te be­ro­ven.

Te­rug.

*(3)
LVC: Leids Vrijetijds­cen­trum.
Het LVC is een con­cert­zaal aan de Bree­straat in Lei­den, die ge­bruikt wordt voor con­cer­ten en dans­avon­den van­af 1969.
Wikipedia: LVC.

Te­rug.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
GM., Wi., F.
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Karachi:
GM., Wi., F.
:ﻛﺮﺍﭼﻲ

MenuBe­ginEinde.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.


De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Pakistan, 11 augustus 1993

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7865) Ik ar­ri­veer­de vrij­dag jl. in Ra­wal­pin­di in Noord-Pa­ki­stan na een reis over de Ka­ra­ko­ram High­way van­af het be­gin­punt in Kash­gar in Chi­na tot het eind­punt, niet ver van Ra­wal­pin­di. Mijn re­tour­vlucht naar Ne­der­land is pas op 8 sep­tem­ber*, maar ik wil eer­der ver­trek­ken. Gis­te­ren ar­ri­veer­de ik in Ka­ra­chi, daar waar ik het land bin­nen­kwam op 12 ju­li jl. met de Roe­meen­se lucht­vaart­maat­schap­pij Ta­rom.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.


 
 

Woensdag, 11 augustus 1993.
Dag 32. Karachi.
Om 00.45 uur hoor ik dat er in het Ta­rom-vlieg­tuig geen plaats is. Uit Bei­jing kwa­men ze­ven per­so­nen meer mee dan ge­pland was. Ik hoor het ge­la­ten aan en kan het niet ge­lo­ven. Ik wacht ge­dul­dig af. Ik ge­loof nog steeds dat ik kans heb om mee te gaan. An­de­ren, die ook niet mee mo­gen, ma­ken zich druk­ker.
Een Engelse die met een ver­traag­de vlucht uit Pe­sha­war kwam, krijgt een ho­tel aan­ge­bo­den.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Hotelkamer

Een slecht Neder­lands spre­ken­de Pa­ki­staan RD. uit La­hore, die in B. woont, is er met zijn broer en een vriend (een Af­ghaan) en ik ver­tel wat met hen. De twee Pa­ki­sta­ni moch­ten ook niet mee.
De Af­ghaan biedt me zijn al be­taal­de ho­tel­ka­mer in Ka­ra­chi aan. Ik, idi­oot, wil die ka­mer aan hem te­rug­be­ta­len. Hij wei­gert dat ge­luk­kig, want de ka­mer, zo blijkt la­ter, is niet ge­re­ser­veerd.
Voor 60 Roepie gaan we ge­drie­ën naar de stad. Bij het ho­tel (ho­tel Ho­li­day) moet ik 30 Roe­pie voor de taxi be­ta­len (plus 5 Roe­pie fooi): een koop­je.
RD. on­der­han­delt voor mij bij het ho­tel, maar zo­als ge­zegd, de ka­mer is niet vrij en ook geen an­de­re een­per­soons­ka­mer. Ik wil een van de twee twee­per­soons­ka­mers ne­men, maar vol­gens RD. is 195 Roe­pie veel te duur. Zo laat ik me in nach­te­lijk Ka­ra­chi weer de straat op stu­ren.
Hij en zijn broer gaan met de taxi ver­der naar het sta­tion, om met de trein naar La­hore te gaan. Hij heeft wil­de plan­nen en wil via Urum­qi in Chi­na en Mos­kou, met de trein naar Am­ster­dam, na­dat ik hem over zo’n reis van een Euro­pe­aan had ver­teld.
Hij gaf me zijn ad­res in La­hore. Ik let er­op dat ik hem niet mijn ad­res op pa­pier geef, wel mon­de­ling, maar zijn Ne­der­lands is te slecht om het te be­grij­pen.
Zijn broer wil­de we­ten hoe­veel ik, als tech­ni­cus bij de PTT, ver­dien. Ik doe daar nog­al moei­lijk over en wei­ger het te ver­tel­len, steeds naar smoe­zen zoe­ken om er­om­heen te kun­nen draai­en.
RD. stelt een an­de­re vraag en ik grijp die aan om van on­der­werp te wis­se­len. Ik ben niet in mijn bes­te doen, de­ze nacht.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Holiday hotel

Anyway, alle hotels waren vol, dus kwam ik weer bij het Ho­li­day ho­tel, waar ik om 02.30 uur in bed plof.
Op de muur zit een naak­te sa­la­man­der (zo ro­se als een pas­ge­bo­ren big­ge­tje), die snel de Tl-ar­ma­tuur in vlucht als ik op hem toe loop.
Ik sta om 8.00 uur op.
Douche.
Ik neem het ho­tel­ont­bijt: 41 Roe­pie. Het stelt niets voor. Het he­te wa­ter voor de kof­fie is bruin van de thee-aan­slag in het kop­je.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Time

Ik koop Time voor 40 Roe­pie. Ik wil­de ei­gen­lijk niets ko­pen, maar in­for­meer­de toch naar de bui­ten­land­se bla­den in die win­kel en zij we­zen mij de Sa­oe­di­sche en de En­gel­se week­bla­den aan. Ik had een on­ge­ken­de aan­val van ge­voel van ver­plich­ting het blad te moe­ten ko­pen.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Tarom-kantoor

Het Ta­rom-kan­toor is ge­slo­ten. Ik wist wel dat ze op woens­dag ge­slo­ten zijn. Dat had een meis­je mij za­ter­dag al aan de te­le­foon ver­teld, maar van­nacht zei de Ta­rom of­fi­cial: “Komt u mor­gen­och­tend maar naar het kan­toor.” (Met mor­gen be­doel­de hij na­tuur­lijk don­der­dag, want hij zei het na mid­der­nacht.)
Ik wil graag naar huis, maar als ik tot 8 sep­tem­ber moet blij­ven, kan ik veel li­te­ra­tuur le­zen, iets wat thuis nooit lukt. Wat zou ik an­ders 28 da­gen moe­ten doen in Ka­ra­chi?

MenuBe­ginIndex en het einde.


Goedkoper hotel?

Ik ga op zoek naar een goed­ko­per ho­tel. Twee an­de­re ho­tels zijn bei­de vol en de straat van het Poo­nam ho­tel waar Ke­nau en ik de eer­ste nacht in Pa­ki­stan ver­ble­ven, kan ik niet vin­den. Ik be­sluit voor­lo­pig hier te blij­ven, in ho­tel Ho­li­day.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Boekhandel

Ik bezoek een grote boek­han­del en als ik bui­ten kom, be­slis ik dat ik geen boek­han­del meer mag be­zoe­ken. Ik kocht drie boe­ken. Vroeg ‘dis­count for fo­reig­ners’ en kreeg kor­ting.
Islamic Calligraphy van Ya­sin Ha­mid Sa­fa­di, van 420 voor 357 Roe­pie.
Classical Islamic Phi­lo­so­phy van Taw­fiq Ibra­him, van 250 voor 212 Roe­pie.
What’s in a Muslim na­me, van 15 voor 12 Roe­pie.
Totaal: van 685 voor 581 Roe­pie.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Delicaat fruit

Boodschappen: bruin brood, 4 Roe­pie.
Smeerkaas: 24 Roe­pie.
Twee perziken: 11 Roe­pie. Ik zocht twee mooie uit. De ver­ko­per liet ze van een me­ter hoog zo in de weeg­schaal val­len. Dat bedoelde ik nou, gis­te­ren: de men­sen zijn zo slor­dig, koop je de­li­caat fruit, of rij­pe to­ma­ten, dan gooi­en ze die zo in de weeg­schaal of la­ten het met ge­weld in een zak val­len. Zoek je goed fruit uit en is het ge­wicht te wei­nig of wil­len ze je snel hel­pen, dan pak­ken ze ook half rot fruit. Ei­gen­lijk had ik die twee per­zi­ken moeten wei­ge­ren, maar ik dacht er niet aan en die ou­we zou het waar­schijn­lijk ook niet be­gre­pen heb­ben.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Bordeel

Hotel: brood eten.
Time le­zen over seks in een sjiek bor­deel in Hol­ly­wood.
Ik word er geil van en denk aan jon­gens­li­cha­men. Ik te­ken twee blad­zij­den met se­xy jon­gens en meis­jes, maar durf geen por­no­gra­fi­sche te­ke­nin­gen te ma­ken. Stel dat de grens­po­li­tie mijn spul­len con­tro­leert.
Ik lees La­dy Chat­ter­ley’s lo­ver van D.H. Law­ren­ce en ga te­gen 22.00 naar bed.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Noten

*
De reden van mijn wens eer­der naar Ne­der­land te­rug te gaan.
Terug­reis ver­vroe­gen. (8 au­gus­tus 1993, noot 1.)

Te­rug.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
GM., Wi., F.
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Karachi:
GM., Wi., F.
:ﻛﺮﺍﭼﻲ

MenuBe­ginEinde.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.


De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Pakistan, 10 augustus 1993

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7864) Ik ar­ri­veer­de vrij­dag jl. in Ra­wal­pin­di in Noord-Pa­ki­stan na een reis over de Ka­ra­ko­ram High­way van­af het be­gin­punt in Kash­gar in Chi­na tot het eind­punt, niet ver van Ra­wal­pin­di. Mijn re­tour­vlucht naar Ne­der­land is pas op 8 sep­tem­ber*, maar ik wil eer­der ver­trek­ken. Van­daag ga ik naar Ka­ra­chi, daar waar ik het land bin­nen­kwam op 12 ju­li jl. met de Roe­meen­se lucht­vaart­maat­schap­pij Ta­rom.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.


 
 

Dinsdag, 10 augustus 1993.
Dag 31. Rawalpindi – Karachi.
’s Nachts word ik een paar keer wak­ker. Het lijkt als­of het re­gent en stormt. Ik meen licht­flit­sen te zien door het raamp­je. De ven­ti­la­tor staat stil, er is dus geen elek­tri­ci­teit. (Wat het weer be­treft: over­dag zie ik gro­te plas­sen wa­ter op straat staan, dus het heeft ’s nachts in­der­daad ge­re­gend.)

MenuBe­ginIndex en het einde.


Spanning

Om 6.30 uur ben ik wakker. Het TL-licht op mijn ka­mer flitst con­stant aan en uit. Er is iets met de star­ter, of met de buis zelf. Er is ook iets met de span­ning, want de ven­ti­la­tor draait af­wis­se­lend heel snel en dan weer lang­za­mer. (Dat kwam in het hele land voor, van noord tot zuid.)
Zal ik van­daag huis­waarts gaan? Ik heb er niet veel ver­trou­wen in.
Ik be­gin met het le­zen van Lady Chat­ter­ley’s lo­ver van D.H. Law­ren­ce.

MenuBe­ginIndex en het einde.


The News

Douche. Ont­bijt (in het res­tau­rant van het ho­tel) cir­ca 9.00 uur.
Ik ga de stad in en wis­sel bij een geld­wis­se­laar 50 dol­lar voor 1.600 Roe­pie.
Er waren twee aard­be­vin­gen, meldt The News, die ik on­ge­vraagd on­der mijn deur door­ge­scho­ven kreeg.
De eerste circa één uur eer­der dan ik merk­te en cir­ca 5,4 (of 5,9?) en die, die ik merk­te, met 6,6 op de Schaal van Rich­ter. Het epi­cen­trum lag in Gil­git of om­ge­ving. Geen do­den of ge­won­den. De scha­de is ge­ring.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Bevestiging?

Om 10.45 uur was de KLM-computer de­fect. Om 12.30 uur was de vlucht Ka­ra­chi naar Boe­ka­rest be­ves­tigd, maar Boe­ka­rest – Am­ster­dam nog niet. Als ik om 15.00 geen be­ves­ti­ging van dat laat­ste deel heb, mag ik niet vlie­gen, zegt de KLM-me­de­wer­ker. (Ik kan me her­in­ne­ren dat ik daar­op een hal­ve mi­nuut met Ta­rom in Ka­ra­chi bel­de, maar weet niet meer wat ik daar be­sprak.) Ik mag mis­schien wel op 18-8 vlie­gen, maar dat wil ik ze­ker heb­ben, want dan kan ik eerst naar La­hore en dan naar Ka­ra­chi. An­ders ga ik eerst naar Pe­sha­war.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Zwakkeling?

Ik eet brood met to­ma­ten en ched­dar. Ik ben erg ze­nuw­ach­tig. Het moet luk­ken. Het hangt af van dat twee­ën­half uur du­rend vlucht­je van Boe­ka­rest naar Am­ster­dam.
Het is nu 13.20 uur en over an­der­half uur weet ik meer.
Aan de ene kant ben ik blij dat ik weg kan (mis­schien), aan de an­de­re kant heb ik het ge­voel dat ik weg­loop voor een soort ver­ant­woor­de­lijk­heid, weg­loop voor moei­lijk­he­den, dat ik te zwak, te week ben om de zwa­re op­ga­ve van de­ze va­kan­tie te aan­vaar­den.
Ik ben niet ge­schikt voor de Der­de We­reld. Ik ben te zwak, te ver­wes­terd. Ik voel me on­ge­mak­ke­lijk.
Hoe moet ik thuis een en an­der ver­ant­woor­den?
Ver­ant­woor­den bij wie?
Ik loop weg uit de­ze hit­te en dit on­ge­mak naar het com­fort van thuis. Het al­les ge­re­gel­de le­ven. Het al­les op tijd voor­zie­ne le­ven, naar de ver­trouw­de, min­der ver­moei­en­de maat­schap­pij, waar al­les voor je ge­re­geld wordt, waar nor­men gel­den die je kent. Nee, rei­zen is niets voor mij. Als ik een ei­gen huis zou heb­ben met be­ken­de za­ken, zo­als een keu­ken, waar ik zelf ve­ge­ta­risch zou kun­nen ko­ken, zou het mis­schien be­ter zijn. Mis­schien.
Ik wil een ge­re­geld le­ven. Ik kan niet (meer) te­gen het on­ge­re­gel­de le­ven. Te­gen de hit­te, het stof, de vlees­stank, de vie­zig­heid (het af­val, stin­kend, in gro­te ho­pen) op straat, het vuil, de sme­rig­heid, de ga­ten in de straat, in de stoep. Het luid toe­te­ren­de ver­keer. Dat al­les, daar wil ik voor vluch­ten. Zwak, mis­schien, maar het is zo.
De slech­te hy­gi­ëne, dat is mis­schien een be­te­re om­schrij­ving. De (te­rech­te?) vrees voor al­ler­lei en­ge ziek­tes als ge­volg van de slech­te hy­gi­ëne, dat is de grootste drijf­veer om hier weg te gaan. Je moet op al­les let­ten wat je eet en aan­raakt. Niets is zon­der meer vei­lig, al­les moet je con­tro­le­ren. Is de thee wel warm / heet ge­noeg? (Om de bac­te­riën te do­den.) De men­sen zijn zo slor­dig, al­le­maal, maar wel on­be­grensd vrien­de­lijk.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Risico

Om 14.40 bel ik. Voor Boe­ka­rest – Amsterdam is nog geen be­ves­ti­ging, “… but, ta­ke your chan­ce, sir”, zeg­gen ze bij de KLM. Even denk ik na. Ik zal dit ri­si­co ne­men en ga naar Ka­ra­chi.
Het hotel kost 395 Roe­pie. (Ka­mer: 323 Roe­pie plus te­le­foon­kos­ten.)
Taxi naar het PIA-kan­toor: 15 Roe­pie. (Ik boek daar voor de vlucht naar Ka­ra­chi van 19.05 uur. 2.070 Roe­pie. Taxi naar de lucht­ha­ven: 40 Roe­pie.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Engelse

De vlucht naar Ka­ra­chi is ze­ker, daar­voor heb ik een tic­ket. De rest zie ik wel.
Ik eet mijn laat­ste to­ma­ten op als ik zit te wach­ten om de lucht­ha­ven in te gaan. De En­gel­se, die tij­dens de bus­rit van Kash­gar naar Sust (Zie 27 en 28 ju­li jl.) naast me zat en niet met me wil­de pra­ten, is er met een vrien­din en komt naar me toe. Ik her­ken haar eerst niet. Nu is ze wel spraak­zaam, maar wat moet ik zeg­gen? Ge­luk­kig heb­ben ze het in de ga­ten en gaan weer weg.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Malariapillen

Ik lees Lady Chatterley’s lover van D.H. Law­ren­ce.
Om 18.30 zit ik in het vlieg­tuig. Om 19.30 vlie­gen we.
Is­lam­abad / Ra­wal­pin­di is ver­licht. Voor de rest blijft het don­ker tot Ka­ra­chi. Ik zit naast een raam en kijk naar het oos­ten. Ik zie niets. Ik vlieg in een Boe­ing 747.
Van de war­me maal­tijd eet ik al­leen de war­me, dro­ge rijst, zo­dat ik de ma­la­ria­pil­len kan slik­ken.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Steekpenningen?

Om 21.00 uur ben ik in Ka­ra­chi. Wat is de stad mooi ver­licht: 1.400 ki­lo­me­ter zui­de­lij­ker. (Als­of je van­uit Am­ster­dam nu in Bar­ce­lo­na zit.)
Buiten is het be­nauwd. (30°C.)
Een Afghaan, die in Aus­tra­lië woont en bij zijn ou­ders in Is­lam­abad op bezoek gaat, valt mij las­tig met zijn zin­lo­ze praat over geld en mooie vrou­wen. (Hij kwam uit Bang­kok.)
Om 22.00 uur mag ik de lucht­ha­ven in, maar de Ta­rom Of­fi­cials ge­ven me niet veel kans. Ze zul­len zien wat ze doen kun­nen. (Moet ik ze soms steek­pen­nin­gen ge­ven? Dat kan ik niet ge­lo­ven.)

MenuBe­ginIndex en het einde.


Noten

*
De reden van mijn wens eer­der naar Ne­der­land te­rug te gaan.
Terug­reis ver­vroe­gen. (8 au­gus­tus, noot 1.)

Te­rug.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
GM., Wi., F.
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Rawalpindi:
GM., Wi., F.
:ﺭﺍﻭﻟﭙﻨﮉﻯ
Karachi:
GM., Wi., F.
:ﻛﺮﺍﭼﻲ

MenuBe­ginEinde.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.


De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Pakistan, 9 augustus 1993

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7863) Ik arriveerde eer­gis­te­ren in Ra­wal­pin­di in Noord-Pa­ki­stan na een reis over de Ka­ra­ko­ram High­way van­af het be­gin­punt in Kash­gar in Chi­na tot het eind­punt, niet ver van Ra­wal­pin­di. Mijn re­tour­vlucht naar Ne­der­land is pas op 8 sep­tem­ber*(1), maar ik wil eer­der ver­trek­ken.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) De na­men Ke­nau en Adel­heid zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd. Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.


 
 

Maandag, 9 augustus 1993.
Dag 30. Rawalpindi.
30 dagen onderweg. Ik ben aan de twee­de helft van mijn oor­spron­ke­lij­ke va­kan­tie be­gon­nen.
De ventilator draait op vol­le toe­ren, maar het is in de ka­mer toch smoor­heet. Het wordt pas be­ter als ik het klei­ne raamp­je naar bui­ten open krijg.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Palace Inn hotel

Wakker vanaf 6.30 uur. Ik reken al­ler­lei fi­nan­cië­le sce­na­rio’s door. Ik ver­hoog mijn bud­get van 310 Roe­pie naar 450 per dag.
Ik besluit om in elk ge­val te­rug te gaan naar Sad­dar Ba­zaar.
Ik neem een lek­ke­re kou­de dou­che en een ont­bijt.
Met de taxi naar Adam­jee Road in Sad­dar.
Ik ga naar het du­re Pa­ra­di­se Inn ho­tel. Een een­per­soons­ka­mer (met twee bed­den!) kost 323 Roe­pie, met bal­kon en bad­ka­mer. Ik neem de­ze du­re ka­mer, om­dat ik er­van uit­ga dat ik spoe­dig weg kan uit Pa­ki­stan.
Om 11.15 uur: een heer­lijk kou­de dou­che. Room ser­vi­ce: li­me-Se­ven-up. (Ook koud en heer­lijk.)

MenuBe­ginIndex en het einde.


Literatuur

In de stad drink ik veel koud vocht en koop drie boe­ken voor 250 Roe­pie.
William Golding: Lord of the flies. 25 Roe­pie.
D.H. Lawrence: Lady Chatter­leys lo­ver. 100 Roe­pie.
Joseph Conrad: Lord Jim. 125 Roe­pie.
Ik be­gin te le­zen in Wil­liam Gol­dings Lord of the flies*(2) en zal dat boek­je le­zen tot 22.00 uur (met on­der­bre­kin­gen voor bood­schap­pen en eten). Dan heb ik het uit. Ik vind het een mooi boek, maar kan me niet voor­stel­len dat pu­bers van cir­ca twaalf jaar tot zo­iets in staat zijn. Any­way, het boek is een aan­ra­der.
Ik lees literatuur. Zo is dit on­ge­wil­de ver­blijf in Pa­ki­stan nog er­gens goed voor.
In de stad kocht ik to­ma­ten, ched­dar­kaas en at dit op mijn ka­mer op met brood van gis­te­ren.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Hoop

Ik bel de KLM in Is­lam­abad, maar ik sta nog steeds op de wai­ting list. Ik hoop nog steeds, maar vrees dat het niet door gaat. (An­ders zal ik op woens­dag rond 12.00 uur in Am­ster­dam zijn.) Ik blijf ho­pen.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Aardbeving

Rond 17.40 uur schudt mijn bed heen en weer en ik denk dat de bu­ren be­hoor­lijk aan het neu­ken zijn. Ik voel aan de muur, maar dat is een ste­vig geval. Ik kijk on­der het bed. Zit daar ie­mand? Ik ga naast het bed staan, maar ik voel niets, dus toch geen aard­be­ving. Ik ga weer op bed lig­gen. Het bed be­gint weer te schud­den en de deu­ren ram­me­len nu ook. In on­der­broek open ik de deur. Er staat nie­mand, wel lo­pen al­ler­lei men­sen in de hal. Snel schiet ik in mijn broek, grijp mijn T-shirt en loop, dit al aan­trek­kend, op slip­pers de gang in en ga via de trap drie ver­die­pin­gen om­laag. (Ik maak geen ge­bruik van de lift, want de elek­tri­ci­teit valt zo vaak uit.)
Buiten staan men­sen en zeg­gen: “Earth move.” Ik tril zelf ook een beet­je, maar na vijf of tien mi­nu­ten ga ik maar weer naar bin­nen, want wat moet ik op straat?
Morgen moet ik in The News maar eens le­zen of het een ern­sti­ge be­ving was en dan even­tu­eel Pa en Ma bel­len.
Als Adelheid en Kenau vol­gens sche­ma rei­zen, zit­ten zij nu in Ho­tan (Chi­na). Ik hoop dat ze niets van de­ze aard­be­ving mer­ken.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Fried rice

Van 19.00 uur tot 20.00 uur zit ik in het res­tau­rant en eet een ste­vi­ge ve­ge­ta­ri­sche fried rice voor 30 Roe­pie met twee li­me-Se­ven-up (heer­lijk koel). Dit kost 55 Roe­pie. Ik geef 10 Roe­pie fooi. (Ook voor de Room Ser­vi­ce, want toen gaf ik geen fooi.)
Bed rond 22.30 uur.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Noten

*(1)
De reden van mijn wens eer­der naar Ne­der­land te­rug te gaan.
Terug­reis ver­vroe­gen. (8 au­gus­tus 1993, noot 1.)

Te­rug.

*(2)
William Golding: Lord of the Flies. Dit boek gaat over een groep jon­gens van heel jong tot een jaar of vijf­tien, zes­tien, die op een on­be­woond ei­land te­recht zijn ge­ko­men na­dat hun vlieg­tuig ver­on­ge­luk­te, waar­bij al­le vol­was­se­nen om het le­ven kwa­men.
De oudsten onder hen ko­men al snel tot de ont­dek­king dat ze moe­ten sa­men­wer­ken wil­len ze over­le­ven om even­tu­eel ge­red te kun­nen wor­den.
Een van de ou­de­re pu­bers neemt de lei­ding. Hij is een bij­de­han­te, maar ook be­grip­vol­le jon­gen, min of meer een sof­tie dus.
Hij wordt uit­ge­daagd door een an­der die vindt dat hem de lei­ding toe­be­hoort. Een bru­ta­le, fy­siek ster­ke, maar psy­ch­isch min­der ont­wik­kel­de knaap, min of meer een dom­bo dus.
Bei­de lei­ders ver­za­me­len me­de­stan­ders om zich heen en daar­mee ont­staat een con­flict.
Een conflict: ge­luk­kig voor de le­zer, want zon­der con­flict heeft een (span­nen­de) ro­man geen be­staans­recht.
Wikipedia: Lord of the Flies. (Heer der Vlie­gen.)

Te­rug.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
GM., Wi., F.
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Rawalpindi:
GM., Wi., F.
:ﺭﺍﻭﻟﭙﻨﮉﻯ

MenuBe­ginEinde.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.


De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Pakistan, 8 augustus 1993

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7862) Ik reis­de over de Ka­ra­ko­ram High­way, eerst noord­waarts van­uit Gil­git in Pa­ki­stan (dat is on­ge­veer hal­ver­we­ge) naar het noor­de­lijk­ste punt: Kash­gar in Chi­na en daar­na he­le­maal te­rug tot aan het zui­de­lijk­ste punt van die weg, na­bij Ra­wal­pin­di. – Mijn re­tour­vlucht naar Ne­der­land staat ge­pland op 8 sep­tem­ber, maar ik wil de­ze week al weer naar huis.*(1).
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) De na­men Ke­nau, Bul­le­bak en Adel­heid en de ini­ti­a­len JC., NN., RN. en SA. zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd. Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.


 
 

Zondag, 8 augustus 1993.
Dag 29. Rawalpindi.
Deze eenpersoonskamer is klein, met een klein raam. Bui­ten, of in de toi­let­ruim­te hoor ik van al­les pie­pen en ik denk aan rat­ten. Ik doe de bad­ka­mer­deur goed op slot.
Mijn ka­mer hangt vol met mijn was. De ven­ti­la­tor draait op vol­le toe­ren, maar helpt niet echt om de be­nauwd­heid te ver­min­de­ren. Ik voel me on­ge­luk­kig.
Rond 01.00 uur kijk ik in de Lone­ley Pla­net Tra­vel Sur­vi­val Kit bij Ra­wal­pin­di en dan ont­dek ik dat ik naar al-Fa­lah ho­tel in de Ra­jah Ba­zaar had wil­len gaan. Ik zit nu in het al-Fa­lah ho­tel in de Sad­dar Ba­zaar. Ik moet in de loop van de dag dus maar ver­kas­sen.
Ik denk er­over om mijn re­tour­vlucht te re­ge­len met hulp van de Ne­der­land­se Am­bas­sade. Ik wil de re­tour­vlucht la­ten be­ves­ti­gen op de fax van de Am­bas­sade. Ik zal in de och­tend gaan vra­gen.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Ontbijt

Wakker om 6.00 uur.
Opstaan 7.30 uur.
Om 8.00 uur is bij­na al­le was droog.
Ont­bijt in het ho­tel: 30 Roe­pie. (Ik had twee sneet­jes brood meer dan gis­te­ren: dus 2 Roe­pie duur­der.)
Ontbijt: Pakistaan­se ome­let (met groe­ne pe­per), brood, bo­ter, jam en kof­fie plus vier snee­tjes brood.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Ambassade

Ik ruim de rugzak in en ga voor 80 Roe­pie met de taxi naar het nieu­we PIA-ge­bouw in Is­lam­abad, waar op de twee­de ver­die­ping de Ne­der­land­se Am­bas­sade, goed ge­ou­til­leerd, zit, met zelfs PTT-te­le­foon­toe­stel­len.
Vol­gens de Pa­ki­staan­se por­tier mag ik geen ge­bruik ma­ken van de fax van de Am­bas­sade, dus vraag ik naar RN. (Zie 16-7-93.)
Hij ver­won­dert zich dat ik er ben. Hij denkt dat we al­le drie al te­rug zijn. (Adel­heid schreef toch naar NN., dat ik in Kash­gar zou af­ha­ken. Ik had al de in­druk dat NN. en RN. voor ons hun hu­we­lijk als al­les O.K. speel­den, maar in wer­ke­lij­kheid niet on spea­king terms zijn, maar mis­schien zie ik din­gen die er niet zijn.)
Ik leg hem uit dat ik het rei­zen te zwaar vond en dat ik het rus­ti­ger aan wil­de doen en meer van Pa­ki­stan wil­de zien. Ook leg ik hem uit wat ik van Ta­rom wil en dat ik de fax van de Am­bas­sa­de voor de be­ves­ti­ging van de­ze Roe­meen­se Lucht­vaart­maat­schap­pij wil ge­brui­ken.
En-passant vraag ik of ik ook van de te­le­foon van de Am­bas­sa­de gebruik mag ma­ken, om de Ta­rom in Ka­ra­chi te bel­len. Uiter­aard te­gen be­ta­ling van de kos­ten. Hij, RN., vraagt dat aan zijn chef en het mag. De por­tier moet uit­zoe­ken wat de kos­ten per mi­nuut zijn en komt met een prijs van 30 Roe­pie per 2,5 se­con­de. (Hij heeft de in­for­ma­tie niet goed ge­le­zen, blijkt twee da­gen la­ter.) (Ik bel­de van­uit de Am­bas­sa­de iets meer dan zes mi­nu­ten met Ka­ra­chi. Dat zou dan 4.320 Roe­pie kos­ten. Voor 2.070 Roe­pie vlieg je al van Is­lam­abad naar Ka­ra­chi.)
(Ik vraag RN. naar de prijs van een vlucht Pa­ki­stan-Am­ster­dam. Hij heeft er geen idee van, maar schat cir­ca 800 gul­den.)
Het duurt twin­tig mi­nu­ten voor­dat ik pas in de ga­ten heb dat er na het net­num­mer geen twee­de kies­toon ge­zon­den wordt en dat je di­rect moet door­kie­zen (Thuis, weer in Ne­der­land, lees ik dat bij ons die flau­we­kul per 1-1-94 ook wordt af­ge­schaft.)
Tijdens de eer­ste ver­bin­ding blijkt dat de Ta­rom-me­de­wer­ker nog niet aan­we­zig is. Ik moet rond 10.30 uur te­rug bel­len. Als ik dat doe, kan de be­tref­fen­de per­soon zien dat ik met Ke­nau vloog. Al­le toe­stel­len zit­ten vol. Ik moet me maar aan het oor­spron­ke­lij­ke reis­sche­ma hou­den.
Ik moet eer­der te­rug, zeg ik. Nu, dan moet ik het maar op de 18e of 25e pro­be­ren, stelt hij voor. Daar­mee is de kous af.
Ik zeg tegen RN. dat de ge­spreks­kos­ten circa 4.320 Roe­pie be­dra­gen, of te wel cir­ca 145 dol­lar. Hij stelt voor om 200 Roe­pie te be­ta­len en ik krijg zelfs een of­fi­ciële kwi­tan­tie. Ach­ter­af zal blij­ken dat dit het juis­te be­drag is.

MenuBe­ginIndex en het einde.


KLM

Mijn ticket is niet en­dor­sa­ble, dus niet over­draag­baar aan een an­de­re maat­schap­pij.
RN. belt met de KLM in Is­lam­abad en zij wil­len wel mo­ge­lijk­he­den be­kijken.
Ik loop de lange weg er­heen. In Is­lam­abad, die le­ge stad, ligt al­les heel ver uit el­kaar. Bij het KLM-kan­toor word ik vrien­de­lijk, maar za­ke­lijk ge­hol­pen. Men boekt mij bij Ta­rom voor 11 en 18 au­gus­tus. De rest hangt af van Ta­rom.
Als reden voor de ver­vroeg­de te­rug­keer geef ik de al voor­be­rei­de smoes op: Moe­der erns­tig ziek, ik ben de oud­ste zoon. Het re­fe­ren­tie­adres wordt de Ne­der­land­se Am­bas­sa­de: RN. Dins­dag­och­tend moet ik te­rug­bel­len.
Ei­gen­lijk twij­fel ik er ook wel over of ver­vroegd te­rug­gaan goed is. Als eten en slaap­ge­le­gen­heid goed is, valt het in dit land ook wel mee. Als ik maar niet ziek ben. Nu heb ik be­heers­ba­re diar­ree.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Felictaties

Ik loop de lange weg naar het Ge­ne­ral Post Of­fi­ce (GPO), via een boek­han­del, waar ik al­les be­kijk, maar niets koop.
In het GPO post ik een brief naar Pa en Ma en een kaart naar SA. waar­op ik haar fe­li­ci­teer met haar ver­jaar­dag en haar ver­tel dat ik nu al­leen reis. (Maar niet dat ik eer­der naar huis wil gaan, want ik weet niet of dat lukt.) Ik schreef haar om­dat ik vrees­de dat Ke­nau haar nog een kaart zou stu­ren, la­ter de­ze va­kan­tie en daar zou mijn naam dan niet meer op staan en dat zou SA. on­ge­rust kun­nen ma­ken.)
(Toen we op 26-7 in Kash­gar uit het post­kan­toor kwa­men, vroeg ik haar on­ge­rust (ze merk­te dat) of ze nog post zou stu­ren naar ge­za­men­lij­ke be­ken­den. (“Zo­als wie?”, vroeg ze. “Nou, men­sen die wij bei­den ken­nen.” Ik durf­de geen na­men te noe­men, want ik dacht ei­gen­lijk al­leen maar aan SA. Ke­nau zei toen: “Mis­schien JC. en jij? “Mis­schien al­leen mijn ou­ders.”, maar ik was er niet echt ge­rust op, dus daar­om stuur­de ik de­ze kaart naar SA.)
Op het postkantoor krijg ik voor de eer­ste keer een mun­tje. (25 Pai­sa.) Ik dacht dat al­les op 1 Roe­pie werd af­ge­rond.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Moskeebezoek

Voor 30 Roepie brengt de taxi mij naar de nieu­we Shah Fai­sal mos­kee in Is­lam­abad. Het is een af­wij­ken­de con­struc­tie, maar ik vind hem niet echt bij­zon­der, of mooi. Veel be­ton en niet veel staal, want dat had ik ge­dacht, ver­wacht.
De hete vloe­ren met stin­ken­de, nat ge­spo­ten, vas­te (hier niet vast) vloer­be­dek­king als loop­pad en lege, niet wer­ken­de, fon­tei­nen, vij­vers zon­der water, af­ge­slo­ten ge­deel­ten waar toch ieder­een vro­lijk rond­stapt en de ge­slo­ten mos­kee zelf. Ik heb het snel ge­zien. Er is zelfs een prul­la­ria­win­kel.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Mineraalwater

Voor 95 Roepie naar Sad­dar, Ra­wal­pin­di (“Pin­di.”), een rit van meer dan een half uur, meer dan 15 km.
Ik eet in een res­tau­ran­tje war­me bo­nen (dal) voor 16 Roe­pie.
Tij­dens het eten krijg ik een me­ta­len be­ker wa­ter voor­ge­zet. Ik gooi dit wa­ter weg en vul die met mi­ne­raal­wa­ter. Ik drink een slok en zet de be­ker weer op ta­fel. De ober ziet dat de be­ker niet he­le­maal vol meer is, grijpt hem en voor­dat ik kan in­grij­pen, vult hij hem met het lo­ka­le wa­ter weer tot de rand. Even denk ik er­over om de be­ker weer leeg te gooi­en en weer met mi­ne­raal­wa­ter te vul­len en dan de be­ker vast te hou­den, maar ik be­sluit om maar ge­woon aan de fles­sen­hals te drin­ken.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Sprite

Kamer ontruimen en ik ga voor 15 Roe­pie naar Fa­wa­ra Chowk = Fa­wa­ra Plein in de Ra­jah Ba­zaar. Het al-Fa­lah-ho­tel daar spreekt me niet aan (de fa­ça­de) dus loop ik naar het Pa­la­ce ho­tel, maar de­ze heeft geen ka­mers vrij en ver­wijst naar het J. Bar­thers ho­tel aan de over­kant van de straat. Daar huur ik een iets rui­me­re (dan in het vo­ri­ge ho­tel) een­per­soons­ka­mer voor 100 Roe­pie. De­ze ka­mer heeft maar een klein raamp­je op de bui­ten­lucht en een groot, maar niet-ge­tra­lied, raam op een bin­nen-gang.
Ik bel met de Ambassade, maar RN. is na 15.00 niet meer be­reik­baar.
In de dining room van het ho­tel ge­bruik ik Spri­te, ijs­kou­de Spri­te. (“Seperite“), sinds kort mijn lie­ve­lings­drank. Ik drink er li­ters van, als ie maar ijs- en ijs­koud is.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Gezellig

Ik vraag mij af wat ik moet doen als ik niet op 11 au­gus­tus naar huis kan. Ik moet er re­ke­ning mee hou­den dat ik mis­schien pas op 18 au­gus­tus naar huis kan vlie­gen. Daar­na hoef het niet meer. 25-8 en 1-9 zijn dan niet in­te­res­sant meer en hin­de­ren het ver­de­re ver­loop van mijn va­kan­tie.
Naakt lig ik op bed en zoek de ver­de­re reis uit als ik niet op 11-8 naar huis kan. Zal ik dan naar Pe­sha­war of La­hore gaan?
Ik hoop, hoop, hoop dat ik op 11-8 uit deze ge­van­ge­nis naar huis kan gaan.
Ik gaf sinds gisteren­avond 676 Roe­pie uit.
Ik wil in de dining room eten. “Nu al?”, vraagt de re­cep­tio­nist.
“Om 19.00 of 19.30 uur. Kan dat?”
Ik loop door de druk­ke en wel een beet­je ge­zel­li­ge Ra­jah Ba­zaar.
Straat: Ba­ra Ba­zaar, maar ik be­grijp niet waar­om toch de­ze met men­sen ge­vul­de straat ook nog door­kruist moet wor­den met au­to’s en rik­sja’s.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Koekjes

Om 19.00 is het in de Di­ning room nog don­ker. Ik ga naar bin­nen en loop naar de ober.
Se­pe­ri­te?”, vraagt hij. (Spri­te.)
“I want to eat.”
Hij be­grijpt me niet.
“Food.”, zeg ik en ik krijg een sme­ri­ge en ge­scheur­de me­nu­kaart in de han­den ge­drukt. Dat wat er­op staat kan ik ook in de ba­zaar ko­pen en daar zul­len zij het dus ook wel van­daan ha­len en iets meer be­re­ke­nen.
Wat moet ik eten? Over­moe­dig gooi­de ik van­och­tend in het vo­ri­ge ho­tel mijn brood, to­ma­ten en kom­kom­mer weg. Nu ben ik ge­dwon­gen nieuw eten te kopen. Het wor­den koek­jes, maar te zout en ik krijg er dus maar twee op. Klef brood, mier­zoe­te ap­pel­jam en een hal­ve li­ter lau­we melk koop ik er nog bij.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Low-budget

Voor de tweede keer binnen een jaar moet ik con­sta­te­ren dat ik niet ge­schikt ben voor een low-bud­get va­kan­tie in de Der­de We­reld. (In Eu­ro­pa wel?) Mor­gen ga ik weer naar een an­der ho­tel, terug in Sad­dar, een duur­der ho­tel. In Sad­dar is het wes­ter­ser dan in Ra­jah en dus een be­te­re ge­le­gen­heid om goed te eten.
Ik hoop toch echt dat ik op woens­dag naar huis mag. Hoe moet ik hier an­ders nog vier we­ken over­le­ven? Dat wordt duur en hon­ge­rig.
Ik vroeg in Is­lam­abad de prijs van de goed­koop­ste ti­cket Ka­ra­chi-Am­ster­dam. Dat is Jor­da­nian Air voor 10.400 Roe­pie. (f. 695,00) (Dat vind ik erg duur.)
Ik moet maar een ro­man ko­pen, als ik nog moet blij­ven.
Naar huis wil ik. Nooit meer te­rug, dan al­leen naar een land met een vas­te woon­plaats, met air­co, een ei­gen keu­ken en koel­kast, he­te thee, schoon wa­ter, ei­gen brood. Daar waar ik ve­ge­ta­risch le­ven kan en com­for­ta­bel met een reis­ge­zel­lin. Rei­zen al­leen? Ja, maar dan al­leen maar met veel geld.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Verkiezingen

De verkiezingsstrijd is in vol­le gang. Over­al zie ik pos­ters van een mi­li­tair, die op Zia ul-Haq*(2) lijkt en ik hoor­de en zag een ge­luids­wa­gen in de Ba­ra Ba­zaar.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Mieren

Ook deze kamer in het J. Bar­thers-ho­tel wordt ge­plaagd door ra­zend­snel­le mi­ni mie­ren die de laat­ste etens­rest­jes uit mijn tas ha­len.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Noten

*(1)
Ik wil eer­der naar huis dan de oor­spron­ke­lijk ge­plan­de da­tum, nl. 8 sep­tem­ber.
In eers­te in­stan­tie zou­den Ke­nau en ik al­leen naar Pa­ki­stan en Chi­na gaan. Zij had geen reis­ge­noot en vroeg mij of ik haar wil­de ver­ge­zel­len. Ik had geen in­te­res­se Pa­ki­stan, maar wel in Ke­nau en daar­om stem­de ik er­mee in. Wij zou­den al­le be­lang­rij­ke is­la­mi­ti­sche mo­nu­men­ten in Pa­ki­stan be­zoe­ken en di­to plaat­sen in is­la­mi­tisch Chi­na, in de re­gio Xin­ji­ang en plan­den een twee maan­den du­ren­de tocht om op 8 sep­tem­ber weer naar Ne­der­land te­rug te ke­ren.
Ve­le maan­den la­ter, op 8 ju­ni jl., be­sloot haar ex-vriend (Bul­le­bak) en een me­de­be­woon­ster van haar stu­den­ten­flat (Adel­heid) om ook mee te gaan.
In Pa­ki­stan bleek dat er tus­sen mij en mijn drie reis­ge­no­ten, met name Bul­le­bak, spra­ke was van een in­com­pa­ti­bi­li­té d’hu­meurs, waar­door een af­schei­ding van hen voor ons bei­den, de groep van drie en ik, het bes­te was. Dat ge­beur­de in Kash­gar, in Chi­na.
Na­dat ik de he­le Ka­ra­ko­ram High­way af­ge­legd had, van­af Kash­gar tot Ra­wal­pin­di had die va­kan­tie voor mij wel lang ge­noeg ge­duurd, voor­al ook om­dat ik geen af­fi­ni­teit met Pa­ki­stan had en heb. Ik wil naar huis en de ko­men­de da­gen pro­beer ik dat zo snel mo­ge­lijk te re­ge­len.

Te­rug.

*(2)
Pakistan, verkiezingen 1993.
Wikipedia: Pakistani Ge­ne­ral Elec­tion, 1993.
Wikipedia: Zia ul-Haq.

Te­rug.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
GM., Wi., F.
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Rawalpindi:
GM., Wi., F.
:ﺭﺍﻭﻟﭙﻨﮉﻯ
Shah Fai­sal Mos­kee:
GM., Wi., F.
:ﻓﻴﺼﻞ ﻣﺴﺠﺪ

MenuBe­ginEinde.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.


De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Pakistan, 6 augustus 1993

Besham

Dit Screenshot uit Google Earth toont het deel van de rou­te die Da­vid en ik de­ze mid­dag en nacht af­leg­gen, van­uit Gil­git. De af­stand tot Be­sham City is bij­na 325 km.
Het noor­den ligt daar, waar de pijl in de rech­ter bo­ven­hoek heen wijst. De ro­de lijn tus­sen de ber­gen is de Ka­ra­ko­ram High­way.
De berg, bijna boven, rechts van het mid­den, met het groe­ne drie­hoek­je is de Nan­ga Par­bat.

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7860) Ik ben on­der­weg in Pa­ki­stan. Ik reis met Da­vid, een En­gel­se on­der­wij­zer, over de Ka­ra­ko­ram High­way naar het zui­den. De­ze mid­dag en ko­men­de nacht zit­ten Da­vid en ik in een bus die ons uit Kash­mir weg­voert.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.


 
 

Vrijdag, 6 augustus 1993.
Dag 27. Gilgit – Rawalpindi.
Wakker vanaf circa 2.45 uur. Ik heb het koud van de ven­ti­la­tor. De tong plakt aan mijn ver­he­mel­te. Ik leg de slaap­zak over mij heen.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Wantrouwen

We halen rond 8.00 uur de bus­kaart­jes op en doen in de stad nog in­ko­pen: ap­pels, kom­kom­mer en to­ma­ten, maar we ver­ge­ten brood te ko­pen.
Ik ga in de dou­che­ruim­te met mijn kle­ren aan, want het is de laat­ste dag met Da­vid en zo goed ken ik hem nog niet, dat ik hem ook op on­ze laat­ste dag sa­men blin­de­lings ver­trouw, maar ik schaam me ook voor mijn wan­trou­wen. Toch neem ik het ze­ke­re voor het on­ze­ke­re. (In mijn kle­ren zit­ten al mijn pa­pie­ren en al mijn geld.)
Voor vertrek heb ik nog 1.082 Roe­pie.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Headmaster

David en ik wisselen adres­sen uit. Hij is Head­mas­ter van een Boar­ding school (Kost­school) in de Ver­enig­de Sta­ten. Zijn vrouw werkt in de ver­ple­ging. Zij is Ame­ri­kaan­se, hij En­gels­man.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Koffie

Van 11.00 tot 12.30 uur sla­pen. Da­vid wil nog naar een be­kend thee­huis in Gil­git De Hai­dey(?) Tea Shop, maar die is ge­slo­ten. (Om­dat het vrij­dag is?)
Hij gaat naar de kap­per en ik naar het JSR res­tau­rant en drink er kof­fie. Ik be­taal het ho­tel 200 Roe­pie. (We dach­ten aan 250 Roe­pie.)

MenuBe­ginIndex en het einde.


Het dak op

Circa 13.00 uur bij het bus­sta­tion en de bus ver­trekt om 14.00 uur.
We rijden flinke stuk­ken. De bij­rij­der kletst uren­lang met de chauf­feur. Op de­ze ge­vaar­lij­ke weg, waar af­lei­ding fa­taal kan zijn.
De bus stopt ge­re­geld. De eer­ste keer is dat in het mi­li­tai­re kamp Bun­ji. Daar komen en­ke­le pas­sa­giers er­bij, onder an­de­re een ou­de­re Duit­ser en twee jon­ge Ne­der­lan­ders. Zij moe­ten al­le drie op het dak zit­ten. (Zij kwa­men met een jeep uit Skar­du voor 2.000 Roe­pie. Een van de Ne­der­lan­ders is een stuk.)
Rond 23.00 uur stop­pen we in Da­su. Rond 01.00 uur in Be­sham. (Elke stop duurt on­ge­veer een half uur.) Daar­na soe­zen en han­gen in de­ze lu­xe bus. Soms is het koud.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
GM., Wi., F.
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Kashmir:
GM., Wi., F.
:ﻛﺸﻤﻴﺮ
Gilgit:
GM., Wi., F.
:ﮔﻠﮕﺖ

MenuBe­ginEinde.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.


De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Pakistan, 5 augustus 1993

Gilgit

In dit Screenshot van Google Earth, ligt het geo­gra­fisch noor­den aan de bo­ven­rand van de fo­to.
De groene lijn is de Ka­ra­ko­ram High­way. Ka­rim­abad ligt rechts bo­ven en Gil­git links be­ne­den.

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7859) Ik ben on­der­weg in Pa­ki­stan. Ik reis met Da­vid, een En­gel­se on­der­wij­zer, over de Ka­ra­ko­ram High­way naar het zui­den. – We zijn in Ka­rim­abad en gaan van­daag naar Gil­git. Daar pro­beer ik vruch­te­loos een blik­ope­ner te ko­pen.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.


 
 

Donderdag, 5 augustus 1993.
Dag 26. Karimabad – Gilgit.
Dromen: ik neuk in allerlei stan­den een leu­ke jon­ge vrouw van cir­ca der­tig jaar. Wie? Is er ook een man op de ach­ter­grond? Dit is een heer­lij­ke droom, maar geen nat­te!
Later droom ik dat ik op de rand van een val­lei sta. Pa ligt on­der in de­ze val­lei aan mijn kant op een stret­cher te zon­nen. Plot­se­ling komt er een la­wi­ne van steen en rom­mel van de an­de­re kant naar be­ne­den ge­stort.
Een boom­stam, ont­daan van zijn bast, komt met zo­veel ge­weld naar be­ne­den dat hij aan mijn kant weer om­hoog vliegt. Pa schreeuwt me wat toe en rent zelf weg in de rich­ting van de te­gen­over hem ge­le­gen hoog­te, maar komt daar­bij bij­na on­der het puin te­recht. Ik ren naar be­ne­den om hem te red­den, maar hij komt zelf vrij. Hij is wel erns­tig ge­wond aan bei­de be­nen. We strom­pe­len sa­men (ik ben niet ge­wond) door een ge­deel­te­lijk ver­woes­te stad op zoek naar Ma, die we na een tijd­je vin­den. Die is niet zo on­der de in­druk van Pa’s ver­won­din­gen. Zij is te druk met zich­zelf.
Alle straten zijn be­scha­digd en van som­mi­ge stra­ten zijn stuk­ken weg­ge­sla­gen en ga­pen diep­e af­gron­den.
Daar­na neuk ik die jon­ge vrouw nog een keer en voel mijn dik­ke pik lek­ker in haar weg­glij­den.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Gilgit

Opstaan: 4.00 uur.
De bus van 5.00 uur is er al om 5.20 uur!
Veertien pas­sa­giers zit­ten er­in. De bij­rij­der zit op het dak. Om 8.20 zijn we in Gil­git.
De bus kostte 40 Roe­pie. We ne­men een ka­mer in het JSR ho­tel en ne­men voor 30 Roe­pie een ont­bijt met eie­ren.
We gaan naar het politie­bu­reau om on­ze C-For­mu­lie­ren in B-For­mu­lie­ren [grens­for­mu­lie­ren] te la­ten omzetten, maar er is niemand die dat kan doen.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Lamzakken

We lopen naar het Pub­lic Call Of­fi­ce en ge­ven on­ze be­stem­min­gen op.
“Take a seat.”, zegt de dienst­doen­de amb­te­naar. We zit­ten een he­le tijd. Een Ame­ri­kaan komt en vraagt hoe lang het zal du­ren.
“Ze­ker drie tot vier uur.”, krijgt hij te ho­ren, “want het sys­teem ligt plat.”
Als wij daar­na ook vra­gen, krij­gen wij dat ook te ho­ren.
Stelletje lam­zak­ken. Waar­om dat niet even van te vo­ren ge­zegd?

MenuBe­ginIndex en het einde.


Lui?

Terug naar de Vreem­de­lin­gen­po­li­tie in Gil­git. Is de­ze amb­te­naar te lui om te werk­en? Hij zet een stem­pel op het C-For­mu­lier en ver­wijst naar de po­li­tie in Is­lam­abad.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Onwel

Ik voelde me daar per­fect in or­de, tot­dat ik een co­ke (Pep­si) dronk. Toen ging ik snel ach­ter­uit (mijn ge­zond­heid) en werd ik on­wel.

MenuBe­ginIndex en het einde.


NATCO

We gaan naar NATCO* en boe­ken voor een lu­xe bus naar het zui­den om 14.00 uur, mor­gen. Da­vid gaat naar Ab­bott­abad en ik naar Ra­wal­pin­di. (Kos­ten: 190 Roe­pie.) (Nor­maal ta­rief: 158 Roe­pie.)
Terug in het ho­tel dui­ken we moe in bed.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Tien kattar

15.00 uur: het is smoor­heet in ons klei­ne twee­per­soons­ka­mer­tje. Er is geen elek­tri­ci­teit, dus werkt de ven­ti­la­tor niet.
Ik loop de stad in en koop etens­waar. In Ka­rim­abad kocht ik een blik ched­dar, maar ik kon het blik niet open krij­gen en nu wil ik een blik­ope­ner heb­ben. Ik zoek in al­ler­lei soor­ten win­kels, maar ze we­ten niet wat ik be­doel. Een jon­ge­man zegt “Open­er, qat­tar” (dat is wat ik versta), maar ver­der is er nie­mand die weet wat een qat­tar is.
Later ga ik met Da­vid op stap en na tien­tal­len win­kels, waar nie­mand En­gels spreekt, is er weer een jon­gen die qattar zegt. Hij schrijft het op, als Da­vid er­om vraagt. Hij schrijft (in Ur­du) tien kat­tar (= tin cut­ter: blik­ope­ner)!
Iedereen kan het le­zen (met uit­zon­de­ring van een ou­de man, die de blan­ke en vol­ko­men maag­de­lij­ke ach­ter­kant van dit pa­pier­tje aan­dach­tig bes­tu­deert), maar nie­mand heeft een tin cut­ter.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Pioer oel

Ik kocht als sou­ve­nir voor AS. een sjaal van 400 Roe­pie voor 275 Roe­pie (pi­oer oel) (pu­re wool), zei hij. De jon­gen bel­de met de ei­ge­naar om te vra­gen of die ak­koord ging meet deze prijs. (Of voer­de hij een to­neel­stuk­je op?) De af­me­tin­gen van de sjaal: 188 x 90 cen­ti­meter.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Cheddar

In het hotel eet ik de ched­dar. Het blik maak­te ik open met van thuis mee­ge­bracht ge­reed­schap. Ge­luk­kig is ched­dar (kaas) en droog pro­duct, an­ders zou het een knoei­boel zijn ge­wor­den.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Voetbal

We zoeken een restaurant en Da­vid wil niet met zijn han­den eten (= zon­der be­stek), dus ko­men we in het JSR res­tau­rant te­recht. We kij­ken voet­bal op de Tv: Ar­gen­ti­nië – Mexi­co (niet de he­le wed­strijd) en eten een maal­tijd. Ik ve­ge­tab­le fried rice. (Smaakt goed.) Twee man­go­sap­jes.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Inpakken

Ik pak de rug­zak op­nieuw in en we gaan rond 21.00 uur naar bed.
Het is warm in Gil­git.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Noten

*
NATCO: Northern Areas Trans­port Cor­po­ra­tion. Een Pa­ki­staans over­heids­be­drijf, dat een bus­dienst on­der­houdt tus­sen Gil­git en Ra­wal­pin­di, over de Ka­ra­ko­ram High­way.

Te­rug.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
GM., Wi., F.
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Kashmir:
GM., Wi., F.
:ﻛﺸﻤﻴﺮ
Karimabad:
GM., Wi., F.
:ﻛﺮﻳﻢ ﺁﺑﺎﺩ
Gilgit:
GM., Wi., F.
:ﮔﻠﮕﺖ

MenuBe­ginEinde.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
Gilgit

De route van Ga­nish / Ka­rim­abad naar Gil­git over de Ka­ra­ko­ram High­way, weer­ge­ge­ven in Google Maps.

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Pakistan, 4 augustus 1993

Karimabad

Dit is een screen­shot uit Google Earth. waar­bij het noor­den aan de bo­ven­rand ligt en het zui­den be­ne­den. In het mid­den ligt de plaats Ka­rim­abad en ten noord­oos­ten daar­van de berg Ul­tar II. Ten zui­wes­ten van Ka­rim­abad ligt de ma­jes­tu­eu­ze Ra­ka­po­shi. Da­vid en ik za­gen die ber­gen van­uit de tuin bij het Ka­ra­ko­ram ho­tel in Ka­rim­abad.
De groene lijn die in de­ze fo­to te zien is, is de Ka­ra­ko­ram High­way.

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7858) Ik ben on­der­weg in Pa­ki­stan. Ik reis met Da­vid, een En­gel­se on­der­wij­zer, over de Ka­ra­ko­ram High­way naar het zui­den. – Eer­gis­te­ren kwa­men we in Ka­rim­abad aan (Kash­mir) en mor­gen zul­len we ver­der rei­zen. – Ik was en­ke­le da­gen ziek en heb nog een bro­ze ge­zond­heid.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.


 
 


Woensdag, 4 augustus 1993.
Dag 25. Karimabad.
Op circa 8.00 uur.
Ontbijt met Hunza brood: lekker. Voor 20 Roe­pie koop ik zelfs een kwart brood, pas daar­na re­a­li­seer ik me dat het met het mi­ca­wa­ter*(1) ge­bak­ken is. Ik zal er niets van eten. (Ik gooi het mor­gen weg.)
De pin­da­kaas, die ik gis­te­ren kocht, is zo zout dat ik daar bij­na mis­se­lijk van word. Mijn ge­zond­heid is nog de­li­caat.

MenuBe­ginIndex en het einde.


La afhamak

Ik ga naar de bank en praat met een knap­pe, maar erg man­ne­lijk uit­zien­de Pa­ki­sta­ni en zeg dat ik Ara­bisch stu­deer. De ma­na­ger van de bank zegt plot­se­ling van al­les in het Ara­bisch te­gen mij. Ik stot­ter wat en zeg: La af­ha­mak (Ik be­grijp je niet.) Ik heb geen prak­ti­sche er­va­ring.” Ik blijf er on­be­van­gen on­der. (Ge­luk­kig bloos ik niet.) Het is zo, ik heb al­leen maar pas­sie­ve ken­nis. Van­af nu heb ik een be­roep. Ik ben tech­ni­cus bij de PTT in Ne­der­land. (De las­ti­ge sa­la­ris­vra­gen ten spijt.)
Op de bank krijg ik voor een US$ Tra­vel­ler­che­que 1.350 Roe­pie. Wat wei­nig, maar in het noor­den lig­gen de koer­sen an­ders dan in het mid­den of zui­den, waar de koers 29,72 is.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Sexy zoon

Hotel: de dons­be­haar­de se­xy zoon van de ei­ge­naar het Ka­ra­ko­ram ho­tel zit met ge­sprei­de be­nen te­gen­over mij, maar in zijn broek is niets lek­kers te zien. Als Pa­ki­sta­ni wes­ter­se kle­ding dra­gen (de mees­ten doen dat niet) dan al­leen maar rui­me, zeer rui­me broe­ken, want an­ders kun­nen ze niet plas­sen, want hier­voor gaan ze, net zo­als de Ara­bie­ren, op hun hur­ken zit­ten. Is de broek strak, dan krij­gen ze hun lul niet uit de broek.
Later neemt dit stuk een dou­che en loopt met zijn heer­lijk bo­ven­lijf bloot rond…

MenuBe­ginIndex en het einde.


Delicate gezondheid

Ik drink een coke en dat is al­les wat ik na het ont­bijt tot mij neem. Het grij­ze wa­ter ver­galt mijn eet­lust. (Mijn ge­zond­heid is nog de­li­caat.) Ik lees Wuthe­ring Heights van Emi­ly Bron­të*(2) uit. Een aar­dig boek, maar het ein­de wordt wat lang uit­ge­steld, vind ik.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Souvenir

Ik zag van­daag een vrouw met een mooie sjaal. Da­vid at­ten­deer­de mij er­op. Des­ge­vraagd zei ze dat zij hem in Gil­git ge­kocht had. Ik vind dat een mooi ca­deau voor AS. Eerst kon ik niets be­den­ken, als sou­ve­nir, maar zo’n sjaal lijkt me een aar­dig ca­deau voor haar ver­jaar­dag. Zij nam uit Athe­ne ook een sou­ve­nir voor mij mee.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Rakaposhi

In de tuin van het ho­tel be­kijken we de om­lig­gen­de ber­gen. On­der an­de­re de Ra­ka­po­shi en de Ul­tar II*(3).

MenuBe­ginIndex en het einde.


A great guy

We wandelen naar het kerk­hof [be­graaf­plaats] en naar het nieu­we pa­leis van de Mir*(4).
Da­vid houdt van over­drij­ven, maar als je hem wat ver­telt zegt hij bij­na al­tijd “Ja.”, zon­der te luis­te­ren, als­of hij het al weet, maar hij heeft dan geen idee waar je het over hebt. Maar ver­der is hij een pracht­vent, a great guy.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Micawater

Ik eet be­schei­den van het avond­eten. De ge­dach­te aan het mi­ca­wa­ter stoot mijn eet­lust af.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Inpakken

We pakken onze spul­len in. Mor­gen­och­tend gaan we naar Gil­git, naar re­de­lijk schoon wa­ter. Pa­ki­sta­ni, niet van hier, drin­ken ook mi­ne­raal­water.
Weer: geen re­gen, maar zon­nig.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Noten

*(1)
Micawater. Zie gisteren: Micawater.

Te­rug.

*(2)
Emily Brontë (1818-1848) was een En­gel­se schrijf­ster die leef­de in de eer­ste helft van de ne­gen­tien­de eeuw. Zij schreef de we­reld­be­roemd ge­wor­den ro­man Wu­the­ring Heights, in het Ne­der­lands ver­taald als ‘Woes­te Hoog­ten’.
Wikipedia: Emily Bron­të.

Te­rug.

*(3)
Rakaposhi en Ultar II. Dit zijn twee im­po­san­te ber­gen die, naast veel an­de­re, van­uit Ka­rim­abad te zien zijn.
De Rakaposhi is 7.788 meter hoog.
De Ultar II is 7.388 meter hoog.
Wikipedia: Rakaposhi.
Wikipedia: Ultar II.

Te­rug.

*(4)
Mir. Dit is de ti­tel de lo­ka­le heer­ser van Ka­rim­abad draagt.
Wikipedia: Mir.

Te­rug.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
GM., Wi., F.
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Kashmir:
GM., Wi., F.
:ﻛﺸﻤﻴﺮ
Karimabad:
GM., Wi., F.
:ﻛﺮﻳﻢ ﺁﺑﺎﺩ
Hunza / Nagar:
GM., Wi., F.
:ﻫﻨﺰﻩ ﻧﮕﺮ

MenuBe­ginEinde.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.


De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Pakistan, 3 augustus 1993

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7857) Ik ben on­der­weg in Pa­ki­stan. Ik reis met Da­vid, een En­gel­se on­der­wij­zer, over de Ka­ra­ko­ram High­way naar het zui­den. – Gis­te­ren kwa­men we aan in Ka­rim­abad, Kash­mir. – Ik ben licht ziek.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.


 
 

Dinsdag, 3 augustus 1993.
Dag 24. Karimabad.
Rond 3.30 tot 4.00 uur hoor ik uit luid­spre­kers tekst­en re­ci­te­ren. Ik kan al­leen het woord Al­lah ver­staan.
In de ocht­end re­ken ik uit wat ik per week uit­geef en wat het kost om hier nog we­ken te blij­ven, zo­dat ik het maxi­ma­le be­drag weet dat ik kan be­ta­len om de re­tour­da­tum te ver­vroe­gen. Da­vid wijst me er op dat het le­ven in Ne­der­land ook geld kost. La­ter ont­dek ik dat het le­ven in Ne­der­land wel eens goed­ko­per zou kun­nen zijn dan in Pa­ki­stan, voor­al als je al­leen reist en een twee­per­soons­ka­mer moet ne­men om een beet­je com­for­ta­bel te sla­pen. Voor­lo­pig zijn de kos­ten 290 Roe­pie per dag. (f. 20,30 en dat is duur­der dan in Ne­der­land: f. 17,40 per dag.) (La­ter zou blij­ken dat niet 290 Roe­pie, maar 400 of zelfs 450 veel re­ëler is.)

MenuBe­ginIndex en het einde.


Regenjas

Opstaan om 8.00 uur. Het re­gent. Ik krijg een re­gen­jas van Da­vid.
In Pa­su droeg ik drie da­gen een hemd van hem. (Dat ik gis­te­ren was­te.)
Hij heeft der­tig ki­lo in zijn rug­zak, on­der an­de­re een tent en spul­len om trek­toch­ten te ma­ken, zo­als ge­droogd voed­sel. Hij moet op 14 au­gus­tus in New Del­hi zijn. Daar ont­moet hij dan zijn vrouw. Ze gaan naar Ne­pal

MenuBe­ginIndex en het einde.


Sexy zoon

Ik luis­ter naar het BBC News, sa­men met Da­vid. We gaan een an­der ho­tel zoe­ken. Dit ho­tel (Gol­den Lodge) is nog on­der con­struc­tie, heeft een klei­ne een­per­soons­ka­mer als twee­per­soons­ka­mer in­ge­richt. Het be­stel­de war­me wa­ter (in een em­mer) wordt niet ge­bracht. Het toi­let werkt niet goed en er is geen was­bak.
Het an­der ho­tel (Ka­ra­ko­ram ho­tel) heeft een rui­me twee­per­soons­ka­mer met em­mers warm (heet) wa­ter voor 200 Roe­pie.
Het uit­zicht bij de Gol­den Lodge is mar­ve­lous, bij de­ze is het wat min­der, maar hier is een aar­di­ge en voor­al se­xy zoon, wiens blo­te bo­ven­lijf ik na zijn dou­che zie en hij is de der­de knap­pe Pa­ki­sta­ni die ik zie. (In Ra­wal­pin­di komt er nog een vier­de en laat­ste bij.)

MenuBe­ginIndex en het einde.


Altit-fort

We lopen samen naar het Al­tit­fort*(1). Er gaat een gids-op­pas­ser mee, die ver­telt, als je er­naar vraagt. (Niet uit zich­zelf.) Het fort is oud. Tot 1961 het pa­leis van de Mir van Ka­rim­abad.
De gids is sexy met een dons­baard­je. Het fort is aan re­stau­ra­tie toe.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Micawater

Daarna eten we brood en drin­ken coke in Al­tit, in de Ki­sar Inn. Het brood is van vol­ko­ren meel. We za­gen het meel ge­ma­len wor­den door een wa­ter­mo­len. Het is ge­bak­ken met het wa­ter van Ka­rim­abad. Over dit wa­ter moet ik nog wat ver­tel­len.
Ik had het al ge­zien in Ga­nish, toen ik nog sa­men met Ke­nau, Adel­heid en Bul­le­bak reis­de (11 t/m 27 juli). We aten in Ga­nish (toen we op weg wa­ren van Gil­git naar Sust) in een weg­res­tau­rant­je. Het wa­ter is grijs, als­of er ce­ment in zit. We wei­ger­den het toen te drin­ken, zo­als we ove­ri­gens al­le wa­ter, be­hal­ve mi­ne­raal­wa­ter uit af­ge­slo­ten fles­sen, wei­ger­den. Ie­mand zei er toen over het wa­ter van Ka­rim­abad: “This wa­ter has sha­pe.”
Welnu, dit water heeft in­der­daad de­ze sa­men­stel­ling: al staat het een dag stil, het grijs-ma­ken­de poe­der, dat tus­sen je tan­den knarst, zakt niet naar be­ne­den. Het is mi­ca*(2). Het mi­ca­water van Ka­rim­abad wordt in Ka­rim­abad door ie­der­een ge­dron­ken. (Hun­za­kut (Hoen­za­koet): volk van Hun­za) en wordt in al­le ge­rech­ten ver­werkt, dus ook in het brood, in de soep, in de thee, over­al in.
Woens­dag 4-8-93 (mor­gen, dus) zal ik zo­ver pa­ra­noia zijn dat ik niets meer zal eten dat in Ka­rim­abad ge­maakt is. Ik word dan nog er­ger ziek als ik daar­bij ook nog aan de zou­te thee van 1-8-93 in Pa­su denk.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Ki­sar Inn

Ik ben licht ziek. Het brood smaakt goed in de Ki­sar Inn en ik wil een stuk ko­pen. Dat gaat niet, want ze heb­ben niet meer. Hoe­wel de mi­ca tus­sen mijn tan­den kraakt ben ik nog niet pa­ra­noia van het wa­ter en ik ben blij dat ik wat te eten heb, want tot dan had ik nog niet ge­ge­ten, omdat ik ziek ben.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Boeren

Als we terug­lo­pen zien we Cathy al van ver bij het Hun­za res­tau­rant zit­ten, in haar op­val­len­de, maar zeer mooie kle­ding: een ro­de na­tio­naal Pa­ki­staan­se kle­ding. (Sal­war Kamiz?)*(3) We gaan er­heen en ik eet een beet­je pa­tat van Da­vids bord. We blij­ven cir­ca an­der­half uur daar zit­ten. Ik ge­bruik ver­der niets. Ik moet daar­na steeds boe­ren en heb dan ie­de­re keer een vie­ze, be­dor­ven, smaak in de mond.
We lopen samen naar het Bal­tit­fort*(4) dat im­mers niet te be­zich­ti­gen is om­dat het ge­re­no­veerd wordt.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Ziek

Terug in het hotel ga ik di­rect naar bed. Cir­ca 16.30 uur. Ik krijg van Da­vid twee ta­blet­ten My­lan­ta.
Van circa 19.30 tot 20.45 uur aan ta­fel. Ik eet een beet­je en luis­ter naar de ver­ha­len van on­ze ta­fel­ge­no­ten uit U.K. en Duits­land. Had ik over­dag be­heers­ba­re diar­ree, ’s nachts wordt die on­con­tro­leer­baar en wa­ter­dun. Bo­ven­dien ben ik nu nog meer mis­se­lijk. Ik vrees dat ik op een on­ver­wacht mo­ment moet over­ge­ven, dus na een half uur er­over na­den­ken be­sluit ik de knoop door de hak­ken en in het toi­let een vin­ger in de keel te ste­ken. Voor­dat ik dat doe drink ik veel wa­ter, om de spoe­ling dun te ma­ken. (An­ders: ver­stik­kings­ge­vaar.) Met de vin­ger in de keel moet ik wel kok­hal­zen, maar over­ge­ven hoef ik niet. Dan kijk ik naar het mi­ca­wa­ter en denk aan de zou­te thee van af­ge­lo­pen zon­dag. Van bei­de gruw ik en ik moet plots over­ge­ven. Ik schud nog wat wa­ter mijn strot in. (Mi­ne­raal wa­ter, ui­ter­aard) en dan komt de he­le maag­in­houd naar bui­ten.
Ik voel me me­teen be­ter en zie de we­reld weer wat fleu­ri­ger. Er­voor, voor het over­ge­ven, wil­de ik maar één ding: zo snel mo­ge­lijk naar huis.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Smerig water

Eerst had ik gepland een week, of zelfs tien da­gen in Ka­rim­abad te blij­ven (om de va­kan­tie­tijd op te vul­len, maar nu wil ik er voor­al weg, ze­ker de groot­ste in­vloed is het sme­ri­ge wa­ter. (Waar ik van te vo­ren geen weet van had, want ik had het dan wel op de heen­reis ge­zien, ik had de ver­bin­ding met Ka­rim­abad niet ge­legd.)
Ik ga nu met Da­vid op don­der­dag naar Gil­git en op za­ter­dag naar Pin­di (Ra­wal­pin­di). Ei­gen­lijk wil ik al op vrij­dag, zo­dat ik mijn re­tour­vlucht eer­der kan re­ge­len, maar Da­vid wil in Gil­git rus­tig al­ler­lei za­ken re­ge­len en voor die ene dag wil ik nog wel met hem op­trek­ken.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Nachtrust

Eerst werd de nachtrust ver­stoord door het ram­me­len van de ge­ne­ra­tor, daar­na door het kla­te­ren­de re­gen­water dat uit een re­gen­pijp in een poel stort van twee­ën­hal­ve me­ter hoog­te.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Noten

*(1)
Altitfort. Dit fort was ve­le eeu­wen de re­si­den­tie van de heer­sers van Ka­rim­abad. De ti­tel van zo’n heer­ser is Mir. Het Al­tit­fort is nog ou­der dan het al eeu­wen­ou­de Bal­tit­fort.
Wikipedia: Altitfort

Te­rug.

*(2)
Mica is een mineraal. Wat het ef­fect er­van is op de ge­zond­heid, wan­neer het in het li­chaam komt: geen idee.
Wikipedia: Mica.

Te­rug.

*(3)
Salwar Kamiz / Shal­war Ka­meez is vol­gens Wi­ki­pe­dia een kle­ding­stijl de noor­de­lij­ke stre­ken van Pakistan, zo­als de land­streek Punj­ab.
Wikipedia: Salwar Kameez (Engels).

Te­rug.

*(4)
Baltitfort. Dit fort was ve­le eeu­wen de re­si­den­tie van de heer­sers van Ka­rim­abad. De ti­tel van zo’n heer­ser is Mir.
Wikipedia: Baltitfort.

Te­rug.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
GM., Wi., F.
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Kashmir:
GM., Wi., F.
:ﻛﺸﻤﻴﺮ
Ganish
GM., Wi., F.
:ﮔﺎﻧﻴﺶ
Karimabad:
GM., Wi., F.
:ﻛﺮﻳﻢ ﺁﺑﺎﺩ
Hunza / Nagar:
GM., Wi., F.
:ﻫﻨﺰﻩ ﻧﮕﺮ

MenuBe­ginEinde.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.


De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.