Pakistan, 20 juli 1993

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7843) Ik ben met Ke­nau*, Bul­le­bak* (Bull) en Adel­heid* on­der­weg in Pa­ki­stan. We wil­len naar Chi­na. – Gis­te­ren kwa­men we in Gil­git (Kash­mir) aan. Ke­nau wil­de di­rect ver­der rei­zen, maar ik wil­de dat niet, dus be­sloot ik de an­de­ren te ver­la­ten. – Wij over­nacht­ten in Gil­git in de Ma­rco Po­lo Huts.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u hier voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt ira­da.com.)
4.) * De na­men Ke­nau, Bul­le­bak (Bull) en Adel­heid zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd. Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.


 
 

Dinsdag, 20 juli 1993.
Dag 10. Gilgit.
’s Nachts slaap ik goed, maar word wel een paar keer wak­ker.
Wat moet ik doen? Ik denk er­over één of twee da­gen in Gil­git te blij­ven en dan naar Ka­ri­ma­bad en ver­vol­gens Sust te gaan. Dan naar Kash­gar. Ik zal pro­be­ren de vlucht naar huis [oor­spron­ke­lijk eind au­gus­tus] met en­ke­le we­ken te ver­vroe­gen, te­le­fo­nisch van­uit Is­lam­abad. Dan naar La­ho­re te gaan en als laat­ste stad Ka­ra­chi. Dit al­les als ik geen ge­schik­te reis­ge­no­te of reis­ge­noot vind.
Na de afrekening (finan­ci­eel) met de groep, heb ik 3.684 Roe­pies over.
De kos­ten zijn tot nu toe f. 27,63 per dag, in­clu­sief de vluch­ten Ka­ra­chi-Mul­tan en Ra­wal­pin­di-Skar­du en an­de­re reis­kos­ten.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Samen verder

Ik voel me nu ver­la­ten en denk er­over om toch met hen mee te gaan naar Sust, maar ik zie dat ech­ter als een soort over­ga­ve en ik be­sluit voet bij stuk te hou­den.
Na veel vij­ven en zes­sen gaan we ein­de­lijk uit het ho­tel weg. Ik wil ge­woon een goed­koper of an­der hotel zoe­ken.
De groep no­digt me uit voor de rit naar Gil­git-cen­trum en het ont­bijt. Dat neem ik aan.
Een lek­ker ont­bijt: bo­nen en rijst en het sterkt me, want ik had hon­ger en in hon­ge­ri­ge toe­stand heb ik al­tijd een wan­ho­pig ge­voel. Na het eten kan ik de we­reld weer aan.
Zij drie­ën gaan de bus naar Sust boe­ken, maar kun­nen van­daag niet meer ver­trek­ken, pas mor­gen­och­tend om acht uur. Ik wil de bus voor Ka­ri­ma­bad boe­ken. Ke­nau vraagt me of ik toch niet mee wil naar Sust, om­dat zij en ik op één C-for­mu­lier staan en ik zon­der, mis­schien Pa­ki­stan niet uit kan. Zon­der na­den­ken zeg ik: “Ja!” en zo zal ik dus toch met hen naar Kash­gar rei­zen. (Ik voel me ei­gen­lijk ook op­ge­lucht, dat ik met hen tot Kash­gar reis.)

MenuBe­ginIndex en het einde.


Ander hotel?

We zoeken een hotel en zon­der schaamte be­slui­ten Ke­nau en Bull weer te­rug te gaan naar de Mar­co Po­lo Huts, waar ze gis­te­ren stam­pij over de ser­vi­ce maak­ten. Nu krij­gen we zelfs een be­te­re ka­mer aan­ge­bo­den!

MenuBe­ginIndex en het einde.


Gilgit lokaal

Buiten, in de tuin, pro­beer ik wat te te­ke­nen, maar het wordt niet veel bij­zon­ders.
Ik lig daar­na in bed en lees: Wuthe­ring Heights van Emi­ly Bron­të*(1).
Daarna gaan we de stad in. We wan­de­len over de hang­brug van Gil­git*(2).
Bull gaat naar de kap­per en laat zich knip­pen en sche­ren voor res­pec­tie­ve­lijk vijf en tien Roe­pies. [Sche­ren met een klap-scheer­mes / open scheermes. Dat weet ik nog, maar het staat niet in mijn dag­boek.]
We eten lek­ke­re zoe­te koek­jes en drin­ken thee.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Houden van

We eten een Paki­staans lo­kaal res­tau­rant en gaan terug naar het hotel.
In de rik­sja heb­ben we het over hou­den van. (Waar­om weet ik niet meer.) Bull vraagt op ge­ge­ven mo­ment: “En wie houdt er van mij.” Het is even stil en dan zeg­gen Ke­nau en Adel­heid bij­na ge­lijk­tij­dig: “Nie­mand.”
Zijn blik ver­hardt. Hij is van de kaart en zwijgt een zeer lan­ge tijd.
Bed circa 21.00 uur.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Noten

*(1)
Emily Brontë (1818-1848) was een En­gel­se schrijf­ster die leef­de in de eer­ste helft van de ne­gen­tien­de eeuw. Zij schreef de we­reld­be­roemd ge­wor­den ro­man Wu­the­ring Heights, in het Ne­der­lands ver­taald als ‘Woes­te Hoog­ten’.
Wikipedia: Emily Bron­të.

Te­rug.

*(2)
De Hang­brug van Gil­git / the Gil­git Sus­pen­sion Bridge over de ri­vier de Gil­git, hier te zien in Google Maps: Gil­git Sus­pen­sion Bridge. Vrij­wel ze­ker is dit de brug die wij in 1993 be­zoch­ten. Hier een fo­to van Gil­git ri­vier, met de mach­ti­ge ber­gen van de Ka­ra­ko­ram op ach­ter­grond en een hal­ve be­ton­nen brug op de voor­grond: Gilgit River.

Te­rug.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
GM., Wi., F.
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Kashmir:
GM., Wi., F.
:ﻛﺸﻤﻴﺮ
Gilgit:
GM., Wi., F.
:ﮔﻠﮕﺖ

MenuBe­ginEinde.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.


De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Pakistan, 19 juli 1993

Indusdal

Dit is een fo­to (screen­shots) uit Goo­gle Earth met de weg in rood weer­ge­ge­ven van on­ze au­to­rit van Skar­du naar Gil­git. Het noor­den ligt on­ge­veer daar, waar­heen de pijl in de rech­ter­bo­ven­hoek wijst.
Skar­du ligt vlak­bij de bo­ven­rand van de fo­to, links naast het mid­den en Gil­git ligt be­ne­den. De to­tale rit is in Google Earth cir­ca 200 km lang, maar in mijn dag­boek staat dat we 170 ki­lo­me­ter re­den.
De weg van Skar­du naar Gil­git ligt in het dal van de In­dus-ri­vier, soms vlak naast het wa­ter.
Ik heb in de fo­to de na­men aan­ge­ge­ven van twee dor­pen: Sas­si en Chhamu­garh, waar­van in de sec­tie Meer in­for­ma­tie een link staat naar de be­tref­fen­de pa­gi­na’s van Goo­gle Maps.

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7842) Ik ben met Ke­nau*, Bul­le­bak* (Bull) en Adel­heid* on­der­weg in Pa­ki­stan. We wil­len naar Chi­na. – We ver­trek­ken van de lucht­ha­ven in Is­lam­abad en vlie­gen naar Skar­du. Van­daar gaan met een Ford Tran­sit naar Gil­git langs de In­dus, in Kash­mir, door het over­wel­di­gend mooie Ka­ra­ko­ram-ge­berg­te.
Hier­be­ne­den, bij ‘Meer in­for­ma­tie’ heb ik de plaat­sen
Sas­si en Chha­mu­garh toe­ge­voegd. Wij be­zoch­ten die plaat­sen niet, maar re­den er wel (vlak) langs. De fo­to’s in Goo­gle Maps ge­ven een aar­dig beeld van het land­schap, met soms ook de men­sen die er wo­nen.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u hier voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt ira­da.com.)
4.) * De na­men Ke­nau, Bul­le­bak (Bull) en Adel­heid zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd. Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuBe­ginIndexEinde.
RouteHoog­te­pro­fiel.


 
 

Maandag, 19 juli 1993.
Dag 9. Islam­abadSkar­duGil­git.
Ik lees in Emily Brontë’s Wu­the­ring Heights en pro­beer een tijd­je te sla­pen in de be­nauw­de en broei­e­rig he­te hal [van de Lucht­ha­ven Is­lam­abad] waar een paar ban­ken staan. Dat lukt niet best.

MenuBe­ginIndexEinde.
RouteHoog­te­pro­fiel.


Skar­du

Om 04.30 uur chec­ken we in voor on­ze vlucht naar Skar­du. Het vlieg­tuig ver­trekt om 5.45 uur.
De vlucht naar Skar­du zal drie kwar­tier du­ren.
He­laas is het erg be­wolkt en zien we niet veel van het prach­ti­ge berg­land­schap. De wer­ke­lij­ke af­stand tus­sen Is­lam­abad en Skar­du wordt in een half uur over­brugd. Het toes­tel (een Boeing 737) heeft daar­na een kwar­tier no­dig om spi­raals­ge­wijs in de bre­de In­dus­val­lei te da­len. Het is een mooi ge­zicht steeds weer over de bij­na dro­ge, heel bre­de, bed­ding rond te vlieg­en.
Te­gen 6.30 zijn we op Skar­du lucht­ha­ven. Met een rik­sja gaan we naar Skar­du zelf en ont­bij­ten daar.

MenuBe­ginIndexEinde.
RouteHoog­te­pro­fiel.


Checkposten

Met de bus (een Ford Tan­sit), waar­in veer­tien per­so­nen zit­ten, gaan we naar Gil­git. We zit­ten met z’n vie­ren op de ach­ter­bank. Er is wei­nig plaats. Bull wordt al snel ziek en blijft dat de he­le reis. On­der­weg moet hij zelfs over­ge­ven. Ke­nau ver­zorgt hem als een moe­der. We rij­den van 10.00 uur tot circa 17.15 uur met slechts twee keer een pau­ze van een half uur. De af­stand Skar­du-Gil­git is cir­ca 170 km, dus de reis­duur zegt wel iets over de con­di­tie van de weg.
On­der­weg moe­ten wij (vier bui­ten­lan­ders) on­ze ge­ge­vens een keer of ze­ven in een boek no­te­ren. Niet ie­de­re po­li­tie­post wil de­zelf­de ge­ge­vens heb­ben. De check­pos­ten zijn voor­na­me­lijk bij brug­gen. (De eer­ste rust is na twee uur. De twee­de rust is cir­ca drie­ën­half uur na de eer­ste pau­ze.)
We heb­ben (na­tuur­lijk) geen eten bij ons. Maar we krij­gen wat van ie­mand. Die per­soon viel bij­na in het wa­ter, toen hij uit­gleed over een steen, toen we moes­ten uit­stap­pen voor een weg­blok­ka­de. Hij ver­wond­de daar­bij een vin­ger. Ik pro­beer­de hem te hel­pen bij het op­staan en ik gaf hem een pleis­ter.

MenuBe­ginIndexEinde.
RouteHoog­te­pro­fiel.


Langs de In­dus

De weg is smal, soms niet bre­der dan de au­to. Af en toe heb­ben we een te­gen­lig­ger. Dat is soms ex­tra span­nend. Diep in het ra­vijn be­ne­den ons kolkt de In­dus*(1).
Het land­schap is on­be­schrijf­lijk mooi: ho­ge, heel ho­ge bergen, (rech­te) wan­den van rot­sen, mod­der, puin, zand, gra­niet, gra­niet met wit­te ban­den er door­heen, of ge­kleur­de ban­den. Rots­blok­ken op de weg, wa­ter, kui­len. Groe­ne, in­tens groe­ne oa­sen op berg­hel­lin­gen of klei­ne pla­teau’s in een ver­der dor land­schap*(2). Sneeuw­top­pen, al­les in­druk­wek­kend mooi, maar bij­na geen mens te zien. Slechts hier en daar een huis­je van boe­ren, die een beet­je graan ver­bou­wen of bo­men met abri­ko­zen heb­ben.
Wie werkt? Na­tuur­lijk de vrou­wen.

MenuBe­ginIndexEinde.
RouteHoog­te­pro­fiel.


Gilgit

Het eerste ho­tel in Gil­git heeft geen ka­mer met dou­che en toi­let, wat no­dig is voor Bull, die ziek is. (Ook als hij niet ziek is, wil hij niet an­ders sla­pen dan op ka­mers met toi­let en dou­che.) Door een Jeep van dit ho­tel wor­den we naar het ho­tel Mar­co Po­lo Huts ge­bracht. (Ke­nau en ook Adel­heid) stel­len zich op als kei­har­de on­der­han­de­laars en krij­gen een twee­per­soons­ka­mer met dou­che en toi­let (en kak­ker­lak­ken en an­der (on-?) ge­dier­te) waar twee bed­den wor­den bij­ge­zet voor to­taal 100 roepie. [f. 7,00]
Met dezelfde Jeep te­rug naar het eer­ste ho­tel (het Ma­di­na Ho­tel), waar Bull bij de ba­ga­ge was ach­ter­ge­ble­ven en weer brengt ons die Jeep naar de Mar­co Po­lo Huts, cir­ca drie ki­lo­me­ter bui­ten Gil­git.

MenuBe­ginIndexEinde.
RouteHoog­te­pro­fiel.


Scheiding?

Kenau wil, af­han­ke­lijk van Bull’s ge­zond­heids­toe­stand, mor­gen al­weer ver­der rei­zen. Dat wil ik niet. Ik wil nog één of twee nach­ten in Gil­git blij­ven, dus be­reid ik me voor op een ver­vroeg­de schei­ding van hen.
Dat is vroe­ger dan ik­zelf ver­wacht had, niet in Kash­gar, maar hier al in Gil­git, dat on­ze we­gen zul­len schei­den.

MenuBe­ginIndexEinde.
RouteHoog­te­pro­fiel.


Maaltijd

We bestellen bij de jon­ge ma­na­ger een Chi­ne­se maal­tijd en krij­gen die prut pas twee uur la­ter (en na kla­gen over waar het eten blijft) voor­ge­zet. Vol­gens ons deugt er niet veel van. (In het vlees zit nog bloed.) Ke­nau gaat er­over kla­gen, maar moet toch het vol­le­di­ge be­drag be­ta­len. Ken­ne­lijk hoort het eten zo ge­kookt te wor­den.

MenuBe­ginIndexEinde.
RouteHoog­te­pro­fiel.


Eenzaam

Om circa 23.00 uur naar bed. Ik denk na over het ver­volg. Al­leen rei­zen, dat ik na ver­le­den jaar in Tur­kije en Sy­rië*(3), niet meer wil­de, moet ik nu na één week Pa­ki­stan weer doen. Ik voel me niet pret­tig. Ik voel me zelfs een­zaam.

MenuBe­ginIndexEinde.
RouteHoog­te­pro­fiel.


Noten

*(1)
De kolkende rivier de In­dus waar­langs we het groot­ste deel van on­ze reis tus­sen Skar­du en Gil­git re­den.
Wikipedia: In­dus (Engels).

Te­rug.

*(2)
Een video op YouTube van een au­to­rit van­uit Gil­git naar Skar­du (maar een kort stuk­je). (Wij (in 1993) re­den van Skar­du naar Gil­git.) De­ze vi­deo (duur: 4:47) toont een over­wel­di­gend mooi, maar ook ruw land­schap en laat de toe­stand van de weg zien z­oals wij die vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den ook za­gen. Dat is niet ver­won­der­lijk. Het is een aard­be­vings­ge­voe­lig ge­bied. De bot­sing van het In­disch sub­con­ti­nent op de Eur­azi­a­ti­sche land­mas­sa, die cir­ca tien mil­joen jaar ge­le­den be­gon, is nog niet vol­tooid. In­dia schuift elk jaar cir­ca 5,4 cm. noord­waarts. De bot­sing gaat als­maar door, maar er is ook ero­sie, door wind, wa­ter en door die­zelf­de bot­sing: aard­be­vin­gen. Rot­sen wor­den voort­du­rend ver­plaatst en we­gen wor­den als­maar be­scha­digd door neer­stor­tend puin of bij land­ver­schui­vin­gen.
YouTube: Gilgit to Skar­du.

Te­rug.

*(3)
Verleden jaar reis­de ik al­leen door Hon­ga­rije, Tur­kije en Sy­rië.

Te­rug.

MenuBe­ginIndexEinde.
RouteHoog­te­pro­fiel.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pa­ki­stan:
GM., Wi., F.
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Ra­wal­pin­di:
GM., Wi., F.
:ﺭﺍﻭﻟﭙﻨﮉﻯ
Kashmir:
GM., Wi., F.
:ﻛﺸﻤﻴﺮ
Skar­du:
GM., Wi., F.
:ﺳﻜﺮﺩﻭ
Sassi:
GM., Wi., F.
:ﺳﺴﻰ
Chhamugarh:
GM., Wi., F.
:ﭼﮩﻤﻮﮔﺮ
Gilgit:
GM., Wi., F.
:ﮔﻠﮕﺖ

MenuBe­ginIndexEinde.
RouteHoog­te­pro­fiel.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:

MenuBe­ginIndexEinde.
RouteHoog­te­pro­fiel.


Het hoogte­pro­fiel van de weg tus­sen Skar­du en Gil­git, vol­gens Goo­gle Earth

Hoogteprofiel

Dit is het hoog­te­ver­loop van de weg van Skar­du naar Gil­git.
De weg be­gint links bij een hoog­te van 2.261 meter in Skar­du en na cir­ca 70 ki­lo­me­ter be­reikt hij zijn ma­xi­ma­le hoog­te van 2.200 me­ter.
De af­stan­den die ik op de route in Goo­gle Earth heb aan­ge­ge­ven ver­schil­len cir­ca vijf ki­lo­me­ter met de af­stan­den in het hoog­te­pro­fiel van de­ze rou­te in Goo­gle Earth.
Na on­ge­veer 160 ki­lo­me­ter is hij ge­daald tot on­ge­veer 1.290 me­ter. In Gil­git is de hoog­te rond de 1.450 me­ter. Bij 137 km

MenuBe­ginIndex.
Route (top­fo­to)Rou­te (de­tails).
Hoog­te­pro­fiel.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.


De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Pakistan, 18 juli 1993

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7841) Ik ben met Ke­nau*, Bul­le­bak* (Bull) en Adel­heid* on­der­weg in Pa­ki­stan. We wil­len naar Chi­na. – Eer­gis­te­ren kwa­men we aan in Is­lam­abad. Daar ver­blij­ven we bij vrien­den van Adel­heid: NN. en R. Van­daag ver­la­ten wij hen.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u hier voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt ira­da.com.)
4.) * De na­men Ke­nau, Bul­le­bak (Bull) en Adel­heid zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd. Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.

Zondag, 18 juli 1993.
Dag 8. Rawalpindi – Islamabad.
Opstaan tegen 8.45 uur.
Circa 10.10 uur weg.
Naar het PIA-kantoor [Pa­ki­stan In­ter­na­tio­nal Air­ways] in Ra­wal­pin­di. We eten in een res­tau­rant­je, ver­schil­len­de soor­ten groen­te. (Met de han­den eten. [Zo­als dat in de mees­te is­la­mi­ti­sche lan­den ge­brui­ke­lijk is.])
Ke­nau weet het zo te re­ge­len dat we mor­gen­och­tend naar Skar­du kun­nen vlie­gen.
Uit iro­nie voor hun ‘no-bud­get‘-ma­nie, stel ik voor om van­nacht op de lucht­ha­ven te sla­pen, in plaats van naar een ho­tel te gaan. Ge­heel te­gen mijn ver­wach­ting in, neemt Bull dit se­ri­eus en hoef ik het plan al­leen maar bij Ke­nau en Adel­heid te ver­de­di­gen. Al­dus ge­schiedt. We blijven lang in het PIA-kan­toor (air­con­di­tio­ner) en lig­gen daar­na in een park. Ik ga een uur­tje al­leen op stap en koop bij de boek­han­del Feroz­sons voor vijf­tig roe­pies “Wu­the­ring Heights” van Emi­ly Bron­të*(1).
In dat park blij­ven we nog even lig­gen en eten wat on­dui­de­lijks. In de klei­ne open­ba­re stads­bi­blio­theek ga ik naar het toi­let en kijk er even rond. Ze heb­ben er on­der an­de­re een boek met de toe­spra­ken van de Noord-Ko­re­aan­se pre­si­dent Kim Il-Sung*(2).
Taxi naar de lucht­ha­ven en rond han­gen in het res­tau­rant, pro­be­ren te sla­pen, lukt niet.
Ik schrijf een deel van het al­ge­me­ne reis­ver­slag, waar­in ook Ke­nau en Adel­heid stuk­jes schrij­ven. Bull vindt dat al­le­maal non­sens.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Noten

*(1)
Emily Brontë (1818-1848) was een Engelse schrijf­ster die leef­de in de eer­ste helft van de ne­gen­tien­de eeuw. Zij schreef de we­reld­be­roemd ge­wor­den ro­man Wu­the­ring Heights, in het Ne­der­lands ver­taald als ‘Woes­te Hoog­ten’.
Wikipedia: Emily Bron­të.

Te­rug.

*(2)
Kim Il-Sung (1912-1994) was in 1993 nog steeds de lei­der / dic­ta­tor van Noord-Ko­rea.
Wikipedia: Kim Il-Sung.

Te­rug.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
GM., Wi., F.
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Rawalpindi:
GM., Wi., F.
:ﺭﺍﻭﻟﭙﻨﮉﻯ
Islamabad:
GM., Wi., F.
:ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺁﺑﺎﺩ

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.


De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Pakistan, 17 juli 1993

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7840) Ik ben met Ke­nau*, Bul­le­bak* (Bull) en Adel­heid* on­der­weg in Pa­ki­stan. We wil­len naar Chi­na. – Gis­te­ren kwa­men we aan in Is­lam­abad. Daar ver­blij­ven we bij vrien­den van Adel­heid: NN. en R.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u hier voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt ira­da.com.)
4.) * De na­men Ke­nau, Bul­le­bak (Bull) en Adel­heid zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd. Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.

Zaterdag, 17 juli 1993.
Dag 7. Islamabad – Rawalpindi.
Hoewel we een dag in Islamabad blij­ven is dit geen rust­dag. De­ze dag staat in het te­ken van het re­ge­len van de ver­de­re reis naar het noor­den. Er is spra­ke van een road-block op de Ka­ra­ko­ram High­way (KKH) en nu wil­len we (dat wil zeg­gen: Ke­nau) een vlucht naar Skar­du boe­ken om van­daar­uit per bus naar Gil­git te rei­zen. Om een of an­de­re re­den (waar­schijn­lijk bud­get­tai­re) lo­pen we door half Is­la­ma­bad, in plaats van een ta­xi te ne­men, op zoek naar het kan­toor van de PIA. [Pa­ki­stan In­ter­na­tio­nal Air-li­nes.]
Eerder nam ik f. 400,00 Travel­ler­che­ques aan geld op. Hier­voor kreeg ik 5.691 roe­pies.)
Op het PIA-kantoor blijkt dat we in Pin­di [Ra­wal­pin­di] moe­ten zijn. We gaan naar het toe­ris­ten­bu­reau in Is­lam­abad (PTX) en daar­na naar Pin­di. Ke­nau re­gelt al­les. We zul­len de 23e en / of 24e naar Skar­du vlie­gen. In de tus­sen­tijd kun­nen we Pe­sha­war ‘doen’.
In Pindi ‘doen’ we de ba­zaar.
Bij NN. en R. om circa 16.30 uur. We eten piz­za (met vlees): lek­ker.
Beneden vertellen, circa een hal­ve li­ter Deens bier en rond 23.00 naar bed.
Weer: ’s ochtends een stevige re­gen­bui. Het is in Is­lam­abad en Pin­di warm, maar niet zo warm als in Mul­tan

MenuBe­ginIndex en het einde.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
GM., Wi., F.
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Rawalpindi:
GM., Wi., F.
:ﺭﺍﻭﻟﭙﻨﮉﻯ
Islamabad:
GM., Wi., F.
:ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺁﺑﺎﺩ

MenuBe­ginEinde.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.


De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Pakistan, 16 juli 1993

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7839) Ik ben met Ke­nau*, Bul­le­bak* (Bull) en Adel­heid* on­der­weg in Pa­ki­stan, we wil­len naar Chi­na. Van­nacht rei­zen we met de trein naar Ra­wal­pin­di en Is­lam­abad. – In de trein ont­staat (al­weer) een con­flict over geld, het der­de in drie da­gen. Daar­op neem ik het be­sluit om over en­ke­le da­gen de groep te ver­laten.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u hier voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt ira­da.com.)
4.) * De na­men Ke­nau, Bul­le­bak (Bull) en Adel­heid zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd. Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.


 
 

Vrijdag, 16 juli 1993.
Dag 6. Rawalpindi – Islamabad.
Midden in de nacht als ik net slaap, wordt ik ge­wekt door een hoop la­waai. Bull pro­beert de ra­men dicht te doen. Het stort­re­gent en het on­weert. De he­mel is con­stant verlicht. Er zijn nau­we­lijks blik­sem­schich­ten te zien, maar al­les is ver­licht. Als de trein stil­staat hoor je het con­stan­te ge­rom­mel van het on­weer. Het is niet erg luid. Ik blijf er lang naar kij­ken. Het is fas­ci­ne­rend. Het is tus­sen twee en drie uur. De trein stopt vaak, on­der an­de­re om te­gen­lig­gers langs te la­ten. (Gis­te­ren­avond zag ik dat het dak van een te­gen­lig­ger vol men­sen zat. Zou dat op on­ze trein ook het ge­val zijn en zou­den ze er nog zit­ten, in de re­gen?)
Voor het onweer had ik het smoor­heet en was ik nat van het zweet. Tij­dens het on­weer had ik het koud en er­na lauw.
Ik slaap wel, maar niet zoveel. Alles is klets­nat, ook mijn kle­ren, van het zweet.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Rawalpindi

Om 8.00 uur zijn we in Rawal­pin­di. An­der­half uur ver­tra­ging.
In de he­ren­wacht­ka­mer is was- en dou­che­ge­le­gen­heid. (In de da­mes­wacht­ka­mer niet.) We ma­ken al­le vier ge­bruik van deze dou­che. Voor het eerst poets ik tan­den met lo­kaal wa­ter. (We heb­ben geen mi­ne­raal­wa­ter meer.)

MenuBe­ginIndex en het einde.


Islamabad

NN., haar man R. en zoon J. zijn vrien­den van Adel­heid. Zij wo­nen in Is­la­ma­bad en hen zoe­ken we op. We kun­nen er over­nach­ten en eten. Ik at al koek­jes op het sta­tion en krijg nu het eten niet op. We ver­tel­len wat en van circa 14.00 uur tot 17.00 uur lig­gen we in bed.
’s Avonds warm eten: spa­ghet­ti (met vlees), ik eet al­les op. [Ik ben ve­ge­ta­riër!]
Gezellig samen zit­ten.
Bed rond 23.00 uur.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Scheiding

Voor het avond­eten deel ik de an­de­ren mijn be­sluit om met hen niet ver­der te gaan dan Kashgar, mee. Ik geef de te zwa­re fy­sie­ke be­las­ting op als re­den. (Zie gisteren 15 juli.)

MenuBe­ginIndex en het einde.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
GM., Wi., F.
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Rawalpindi:
GM., Wi., F.
:ﺭﺍﻭﻟﭙﻨﮉﻯ
Islamabad:
GM., Wi., F.
:ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺁﺑﺎﺩ

MenuBe­ginEinde.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.


De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Pakistan, 15 juli 1993

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7838) Ik ben met Ke­nau*, Bul­le­bak* (Bull) en Adel­heid* in Mul­tan, Pa­ki­stan. Ko­men­de nacht gaan we met de trein op weg naar Ra­wal­pin­di, na­bij de hoofd­stad Is­la­ma­bad. Er ont­staat een con­flict tus­sen mij en mijn drie reis­ge­no­ten, voor de der­de keer in drie da­gen en weer over geld / drin­ken.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u hier voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt ira­da.com.)
4.) * De na­men Ke­nau, Bul­le­bak (Bull) en Adel­heid zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd. Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.


 
 

Donderdag, 15 juli 1993.
Dag 5. Multan – naar Ra­wal­pin­di.
Wellicht als gevolg van de cola (gis­te­ren­avond) kan ik deze nacht weer slecht sla­pen.
Ach­ter­af blijkt de voor van­daag ge­plande Lan­ge Mars en al­ge­me­ne sta­king on­der druk van de mi­li­tai­ren door Be­na­zir Bhut­to* te zijn af­ge­bla­zen en is de re­ge­ring ver­van­gen. In ok­to­ber zul­len ver­kie­zin­gen wor­den ge­hou­den.
We gaan de bazaar in en ge­brui­ken in een on­dui­de­lijk = ob­scuur eet­huis­je ons ont­bijt: zoe­te rijst. Ik heb te wei­nig ge­ge­ten, de af­ge­lo­pen da­gen en te veel ge­dron­ken. Ik voel me na een hal­ve (slecht sma­ken­de) co­la een beet­je mis­se­lijk.
(La­ter, be­gin au­gus­tus, over­komt het me nog twee keer dat ik na het drin­ken van een co­ke mis­se­lijk word. Daar­na drink ik het spul niet meer.)

MenuBe­ginIndex en het einde.


Treinreis

We halen in het hotel onze ba­ga­ge op en gaan naar het sta­tion. Onze trein staat er al, maar de wa­gen met de be­stel­de vier­per­soons­com­par­ti­men­ten is niet aan­ge­kop­peld. In plaats daar­van mo­gen we in een zes-per­soons­com­par­ti­ment, zon­der air­co, maar met drie ven­ti­la­to­ren en nog een aan­tal ex­tra per­so­nen. ’s Nachts maar één per­soon.
Nergens kunnen we mineraal­wa­ter kopen, laat staan koud mi­ne­raal­wa­ter, al­leen maar zoe­te drank­jes, man­go­sap (lek­ker) en co­ke, etc. Rond 16.00 uur ver­trekt de trein, cir­ca één uur te laat.
Ik oefen met de camera van Ke­nau (om te le­ren er­mee om te gaan), zon­der daad­wer­ke­lijk fo­to’s te ma­ken.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Conducteur

De trein rijdt door af­wis­se­lend ‘droog’ en ‘nat’ land­schap.
De conducteur komt een tijdje met mij ver­tel­len, in zijn smet­te­loze wit­te pak. Hij be­grijpt niet waar­om, als zo­wel Bull en ik het warm heb­ben, waar­om Bull dan half naakt in de cou­pé zit en ik ge­kleed ben. Bull slaapt het groot­ste deel van de reis.
Buiten is het smoor­heet en door de drie open­staan­de ra­men komt al­leen maar war­me lucht naar bin­nen.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Conflict

We hebben weer te weinig ge­ge­ten en we heb­ben weer te wei­nig drin­ken bij ons.
In Kha­ne­wal of Shor­kot vul­len we een wa­ter­fles met lek­ker man­go­sap. Als Adel­heid, Ke­nau en ik veel drin­ken (want we wil­len de fles in Fai­sal­abad leeg heb­ben om hem met nieuw koud sap te vul­len) vindt Bull dat we te veel drin­ken en neemt de fles in be­slag. Hij wil hem niet te­rug­ge­ven. Dit is het der­de con­flict en het laat­ste. Ik ver­over de fles, als hij slaap, maar dat is te veel, dat ik pas mag en kan drin­ken als ie­mand slaapt, om de fles te­rug te ste­len. Ik ben woe­dend. Te­gen Ke­nau, die dit merkt, zeg ik dat ik over ei­gen geld wil be­schik­ken, ze­ker hon­derd gul­den, zo­dat ik kan ko­pen wat ik wil. Zij is daar te­gen, om­dat dan niet meer uit el­kaar te hou­den is wat pri­vé is en wat niet. Bull maak­te slechts een grap­je en dat moest ik maar we­ten te ac­cep­te­ren.
Ik hou niet van dit soort grap­jes en stel voor, als het zo ver­der gaat, om maar te schei­den. Daar­mee leg ik de kiem voor een daad­wer­ke­lij­ke schei­ding.
Bull, die nu sliep, maar later over het door mij(?) ver­oor­zaak­te con­flict werd in­ge­licht, stel­de voor, als drei­ge­ment, om maar te schei­den. Ge­luk­kig was ik hem voor ge­weest.
Tijdens de daarop vol­gen­de uren voor­zie ik nog meer con­flic­ten. Nu zijn we drie da­gen met z’n vie­ren on­der­weg en el­ke dag is er een con­flict over geld ge­weest. Hoe moet dat ver­der?

MenuBe­ginIndex en het einde.


Scheiden?

Voor mijzelf overweeg ik van de groep te schei­den. Ik be­sluit mee te gaan tot Kash­gar (Chi­na), om­dat Ke­nau en ik sa­men op één C-for­mu­lier staan. (Een grens­for­mu­lier.) Na Kash­gar ga ik dan al­leen te­rug en zij gaan ver­der in Chi­na.
Ik zal het als volgt aan hen ‘ver­ko­pen’. Het reis­tem­po is te hoog, fy­siek ben ik er niet meer te­gen op­ge­was­sen om zo­veel te rei­zen (met na­me in Chi­na moet er in gro­te hit­te veel ge­reisd wor­den) en zo wei­nig te rus­ten en zo wei­nig te eten. Reis­da­gen zijn voed­sel­ar­me da­gen. Dat is een dub­be­le aan­slag op mijn fy­siek: ver­moeid­heid en hon­ger.
Ik denk dat ik, als ik tot Kash­gar mee­reis, ik een schuld­be­ken­te­nis zal moe­ten schrij­ven, we­gens te ho­ge kos­ten op an­der­mans re­ke­ning. (Maar dat zou niet zo zijn.)
Het feit dat ik in een ont­wik­ke­lings­land weer al­leen moet rei­zen boe­zemt mij vrees in, maar min­der vrees dan de vrees voor nog meer con­flic­ten over geld. Hun low-budget is veel la­ger dan mijn eer­de­re vrees dat zij meer dan ik zou­den uit­ge­ven. Ik ben het nu die meer wil uit­ge­ven dan hen.
Ik wil op tijd eten en goed eten en op tijd rus­ten.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Smoorheet

Bull en ik liggen in onder­broek op de bo­ven­ste bed­den. De da­mes lig­gen ge­heel ge­kleed (want er is ook nog een Pa­ki­sta­ni in de cou­pé) op de on­der­ste ban­ken.
We zweten enorm. Het zweet gutst van on­ze li­cha­men. De ven­ti­la­to­ren wer­ken al­leen als de trein heel hard rijdt. Dat doet hij niet zo vaak. Als het licht in de hal steeds fel­ler be­gint te bran­den, zie ik dat hij hard rijdt en kan ik ‘mijn’ ven­ti­la­tor op gang hel­pen.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Cultuurschok

Voordat we gingen sla­pen kwam nog een an­de­re man in onze cou­pé. Hij wil­de ro­ken. Ke­nau ver­bood het hem. Hij keek naar mij. Ik re­a­geer­de nau­we­lijks, want ik dacht dat Ke­nau dui­de­lijk ge­noeg was ge­weest. Mis­schien be­greep hij dat ik het goed vond dat hij rook­te. Hij maak­te aan­stal­ten om zijn si­ga­ret aan te ste­ken. Ke­nau maak­te hem nog eens dui­de­lij­ker ver­staan­baar dat hij niet mocht ro­ken. Een vrouw ver­bood hem het ro­ken! Dat was een cul­tuur­schok! Hij trok wit weg en was woe­dend, ge­zien zijn ge­ba­ren. Hij ging wel weg.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Noten

*
Benazir Bhutto is (in 1993) een Pa­ki­staan­se po­li­ti­ca, die van 1988 en 1990 pre­mier van Pa­ki­stan was. Zij is de lei­der van de Pa­ki­stan Peoples Party (PPP).
Wikipedia: Be­na­zir Bhut­to (1953-2007).

Te­rug.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pa­ki­stan:
GM., Wi., F.
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Mul­tan:
GM., Wi., F.
:ﻣﻠﺘﺎﻥ
Kha­ne­wal Sta­tion:
:ﺧﺎﻧﻴﻮﺍﻝ
Shor­kot Sta­tion:
:ﺷﻮﺭﻛﻮﭦ
Fai­sal­abad Sta­tion:
:ﻓﻴﺼﻞﺁﺑﺎﺩ

MenuBe­ginEinde.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.


De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Pakistan, 14 juli 1993

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7837) Ik reis met Ke­nau*, Bul­le­bak* (Bull) en Adel­heid* door Pa­ki­stan. Wij zijn op weg naar Chi­na, maar be­zoe­ken in Pa­ki­stan ook al­ler­lei plaat­sen. Af­ge­lo­pen nacht wa­ren we in Mul­tan en van­daag be­zoe­ken we Uch Sha­rif, be­kend om zijn ve­le mau­so­lea.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u hier voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt ira­da.com.)
4.) * De na­men Ke­nau, Bul­le­bak (Bull) en Adel­heid zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd. Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.


 
 

Woensdag, 14 juli 1993.
Dag 4. Multan – Uch Sharif – Multan.
Ik sliep slecht in dit vreemde bed.
De voor vandaag aan­ge­kon­dig­de ver­kie­zin­gen wa­ren al eer­der af­ge­last. Dat wis­ten we niet. Wel was het ons op­ge­val­len dat er wei­nig ac­ti­vi­tei­ten op dat ge­bied wa­ren. De PPP had voor mor­gen een al­ge­he­le sta­king aan­ge­kon­digd en een zo­ge­naam­de lan­ge mars on­der lei­ding van Be­na­zir Bhut­to*(1) van­uit de Punj­ab naar Is­la­ma­bad.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Busstation

Om 6.00 uur staan we op en laten ons met een ta­xi naar het sta­ti­on bren­gen. We eten er een stan­daard­ont­bijt. Ke­nau, bezig met het uit­zoe­ken van een trein naar Ra­wal­pin­di en Adel­heid, be­zig met eten, wor­den aan­ge­spro­ken door groep mooie en vrien­de­lij­ke vrou­wen. Zij wil­len niet ge­stoord wor­den!, maar ko­men er (ge­luk­kig) niet on­der­uit.
Ke­nau re­gelt daar­na de trein­kaar­tjes voor een trein­reis naar Ra­wal­pin­di, mor­gen. De spoor­we­gen zul­len niet sta­ken.
In het hotel at ik al wat van mijn eigen brood [mee­ge­bracht], dus at ik van het ont­bijt bij­na niets. (Ik kon toen nog niet we­ten dat het tot cir­ca 21.00 uur zou du­ren voor­dat ik weer te eten zou krij­gen. Cir­ca vijf­tien uur la­ter.)
Een behulpzame taxichauffeur (bij het re­ser­ve­ren van de kaart­jes), brengt ons (te duur) voor 30 Roe­pies naar het bus­sta­tion. (De an­ders schaam­te­loos af­din­gen­de Bull en Ke­nau be­ta­len zon­der blik­ken of blo­zen dit veel te hoge be­drag.)
We willen naar Uch Sharif, waar di­ver­se mau­so­lea zijn. We had­den dit uit­stap­je in het pro­gram­ma ge­pland om bij de te ver­wach­ten ver­kie­zin­gen buiten de gro­te stad te zijn. Ke­nau vrees­de on­ge­re­geld­he­den. De ver­kie­zin­gen zijn er niet, maar we la­ten ons uit­stap­je ge­woon door­gaan.
Er gaat geen bus recht­streeks naar Uch Sha­rif en we moe­ten via Ali­pur rei­zen.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Politiek en actie in de bus

Achter mij, in de bus, zit een jon­ge­man die goed En­gels spreekt en ook naar Uch Sha­rif gaat, met zijn vrien­din en twee knap­pe nich­ten. Een er­van bekijk ik af en toe en zij mij. Ik moet me er­voor om­draaien. La­ter, als ik haar be­ter kan be­kij­ken blijkt ze min­der mooi dan ik dacht. Toch blijf ik be­lang­stel­ling to­nen om haar niet te­leur te stel­len, want ook de an­de­ren merk­ten, denk ik, dat ik be­lang­stel­ling voor haar had.
De jongeman in de bus vertelt on­der­weg over de ver­woes­ten­de kracht van de over­stro­min­gen, ver­le­den jaar en de scha­de die de ri­vier [Che­nab?] aan­richt­te. Ze zijn nog be­zig met de her­stel­werk­zaam­he­den.
We rijden soms door een troos­te­loos land­schap, soms door een in­tens mooi groen, poë­tisch land­schap.
Onderweg stapt een knappe jon­ge­man in, die niet wil be­ta­len. Hij is stu­dent en heeft vrij rei­zen. De con­duc­teur wil hem er­uit zet­ten. Er ont­staat een vecht­par­tij tus­sen de con­duc­teur en en­ke­len ener­zijds en de stu­dent en een vriend an­der­zijds, waar­bij de con­duc­teur bij­na uit de bus wordt ge­zet. Ook de chauf­feur be­moeit zich er­mee. Uit­ein­de­lijk wordt de ru­zie ge­sust. De En­gels­spre­ken­de jon­ge­man legt uit dat stu­den­ten een mach­ti­ge par­tij zijn die an­de­ren hun wil dwin­gend kun­nen op­leg­gen. Soms blok­ke­ren ze stra­ten.
Als gevolg van een blokkade moet de bus om­rij­den en duurt het drieën­half uur voor­dat we in Ali­pur zijn. Daar­na moe­ten we nog één uur met de bus langs een mod­der­brui­ne ri­vier, waar­langs in­tens groe­ne bo­men staan. In het wa­ter staan soms koei­en en een en­kel jon­ge­tje zwemt erin. Het ge­heel doet me aan In­dia den­ken. (Waar ik ech­ter nog nooit ge­weest ben.)

MenuBe­ginIndex en het einde.


Uch Sharif

Na deze busreis, de bus stopt plotseling en we sprin­gen in een jeep, wij met z’n vie­ren, de jon­ge­man en zijn drie mooie be­ge­leid­sters en na cir­ca twin­tig mi­nu­ten zijn we in Uch Sha­rif, waar de drie vrou­wen naar de ou­ders van de jon­ge­man gaan en wij door hem en nog een gids rond­ge­leid wor­den. Het is ver­schrik­ke­lijk heet in het dorp­je, met ver­schil­len­de mau­so­lea en een be­ken­de mos­kee waar de groot­va­der van al-Af­ghani*(2) be­gra­ven zou lig­gen.
Alle stof in Uch Sharif is zo fijn als ce­ment en het ligt er en­ke­le cen­ti­me­ters dik.
We worden ergens uit­ge­no­digd voor een bad (?) en thee, maar om­dat we te­rug wil­len naar Mul­tan en om­dat er mor­gen al­ge­me­ne sta­kin­gen zijn en om­dat we on­ze trein­kaart­jes (hoe duur?) al ge­kocht heb­ben en om­dat we vre­zen niet meer op tijd in Mul­tan aan te ko­men, gaan we er niet op in. We wil­len naar de bus, maar de gids brengt ons naar al­le mo­nu­men­ten. De jon­ge­man en ik sjok­ken ach­ter­aan. Hij ver­telt dat hij een door Ne­der­land ge­spon­sor­de tech­ni­sche op­lei­ding heeft ge­had.
Onderweg wordt ik niet goed. (Ik droeg al een tijd­je een pet.) De warm­te heeft me te pak­ken, denk ik. Ik heb kip­pen­vel en heb het koud. Ge­luk­kig brengt een wa­ter­pomp uit­komst. Bull pompt en ik maak mijn hoofd en pet nat. Ik knap er­van op, maar be­gin wel hon­ger te krij­gen.
We waren van circa 14.00 tot 16.00 uur in Uch Sha­rif. (Al vóór de wa­ter­pomp na­men we af­scheid van de jon­ge­man.) Bull be­taalt nu de gids 10 Roe­pies, maar die wil dat niet aan­ne­men. We drin­gen aan en hij is zeer dank­baar. (Ook zon­der geld zou hij dat zijn, denk ik. [?])

MenuBe­ginIndex en het einde.


Water

We hebben nu bijna geen water meer. Ik ben de enige met wa­ter. In de bus naar Uch Sha­rif dronk ik niet, zo­als de Pa­ki­sta­ni, die dron­ken ook niet, maar Adel­heid, Ke­nau en Bull lie­ten zich vol­lo­pen met hun wa­ter. Nu dron­ken ze ook nog mijn deel. En toen we in Mul­tan te­rug wa­ren ver­bood Ke­nau mij een fles wa­ter te ko­pen. Een ex­tra fles wa­ter. Ik kocht hem op ei­gen re­ke­ning (ik was kwaad). (Al­weer f. 1,50 be­zui­ni­gin­gen op de groeps­uit­ga­ven.)
Ik was zo dorstig dat ik die ander­hal­ve li­ter in een kwar­tier op­dronk. (Zij dron­ken mijn wa­ter op, naast het hun­ne en ik mocht mijn dorst niet les­sen. Ik was te ver­moeid om dit al­les te door­zien en het te ver­tel­len.)

MenuBe­ginIndex en het einde.


Ahmadpur

Maar we waren nog niet in Multan, we waren nog steeds in Uch Sha­rif. Met een bus­je gin­gen we naar Ah­mad­pur East en daar werd een soort over­val op de bus ge­pleegd. We moes­ten er­uit. In een staal­han­del kre­gen we thee aan­ge­bo­den en de ei­ge­naar wist ze­ker dat er van­uit Ah­mad­pur om 20.30 uur een trein naar Mul­tan ver­trok, maar toen hij ons naar het sta­tion bracht, wist hij het plots niet zo ze­ker meer en ook de spoor­weg­amb­te­naar was on­dui­de­lijk. Er zou een trein komen. Wan­neer? Ja, mis­schien laat, met een enor­me ver­tra­ging. De staal­han­de­laar (“Mijn be­drijf heeft te­le­foon en fax.”) bracht ons naar de bus: “een air­co bus”, naar Ba­ha­wal­pur. Die air­co be­stond uit open ra­men en deu­ren. Men­sen klom­men op het dak. Moes­ten er­af, maar wil­den er niet af. Hoe lang duur­de de­ze pan­to­mi­me wel niet?

MenuBe­ginIndex en het einde.


Bahawalpur

In Bahawalpur moeten we de bus nemen naar Mul­tan. Wa­ter is er al­leen warm, dus co­la drink ik. (Maar co­la is de re­den dat ik slecht slaap en lang wak­ker lig.) Naar Mul­tan zit­ten Adel­heid en ik voor­in in de Ford Tran­sit-bus. De chauf­feur rijdt snel, maar bei­den zijn we ons niet bang ge­weest, daar voor­in. Hij reed ver­ant­woord.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Resumé

Twee uur waren we in Uch Sharif. Daar­voor za­ten we op de heen­weg vijf uur in het open­baar ver­voer en te­rug ook nog eens vijf uur. To­taal leg­den we zo’n 270 km à 300 km af. Toen kwam het con­flict over het wa­ter, waar­over ik hier­boven al schreef. Ik was ge­span­nen.
Maar behalve water kocht ik ook li­mo­na­de en bood de an­de­ren, op mijn re­ke­ning, ook wat aan. (Van de an­de­ren heb ik nooit iets ge­kre­gen, op hun pri­vé­re­ke­ning, maar ik deed het wel va­ker. En in Chi­na deed ik het bij Adel­heid, want die heeft zo wei­nig geld.)
Ik bestelde Seven-up en twee keer Mi­ran­da. (Li­mo­na­de.) De ver­ko­per pak­te eerst Se­ven-up, zet­te deze toen weg en pak­te Mi­ran­da.
“Nee.”, zei ik: “Seven-up and two times Mi­ran­da.” Maar hij be­greep er niets van, dus moest ik al­le drie de con­sump­ties apart be­stel­len, de een na de an­der. Toen het op be­ta­len aan­kwam was hij nog lang­zamer. Ik wacht­te en­ke­le mi­nu­ten en liep toen weg. Na cir­ca drie kwar­tier kwam hij op de ho­tel­ka­mer zijn geld ha­len. Hij was heel vrien­de­lijk.
Ik at het laatste deel van mijn Ne­der­land­se brood, nam een dou­che, zat nog een tijd­je bui­ten en ging rond 00.00 uur naar bed.
Water (drinken) is op aarde oor­lo­gen waard. Ook in onze groep. Het vol­gen­de en voor mij laat­ste con­flict, zou weer over drin­ken gaan. Mor­gen­avond.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Noten

*(1)
Benazir Bhutto is (in 1993) een Pa­ki­staan­se po­li­ti­ca, die van 1988 en 1990 pre­mier van Pa­ki­stan was. Zij is de lei­der van de Pa­ki­stan Peoples Party (PPP).
Wikipedia: Be­na­zir Bhut­to (1953-2007).

Te­rug.

*(2)
Grootvader al-Afghani. Al-Afghani was een her­vormer van de is­lam, aan het ein­de van de 19e eeuw. Wat zijn groot­va­der ge­pre­steerd heeft is mij on­be­kend.
Wikipedia: Jamal al-Din al-Af­gha­ni (1839-1897).

Te­rug.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
GM., Wi., F.
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Multan:
GM., Wi., F.
:ﻣﻠﺘﺎﻥ
Alipur:
GM., Wi., F.
:ﻋﻠﻲ ﭘﻮﺭ
Uch Sharif:
GM., Wi., F.
:ﺍﻭﭺ ﺷﺮﻳﻒ
Ahmadpur East:
GM., Wi., F.
:ﺍﺣﻤﺪﭘﻮﺭ ﺷﺮﻗﻴﻪ
Baha­wal­pur:
GM., Wi., F.
:ﺑﻬﺎﻭﻟﭙﻮﺭ

MenuBe­ginEinde.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.


De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Pakistan, 12 juli 1993

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7835) Ke­nau* en ik ar­ri­ve­ren van­daag in Ka­ra­chi, Pa­ki­stan, van­uit Roe­me­nië. We gaan naar een ho­tel en blij­ven daar de he­le dag om op on­ze reis­ge­no­ten, Bul­le­bak* (Bull) en Adel­heid*, te wach­ten, die mor­gen­och­tend zul­len ar­ri­ve­ren.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u hier voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt ira­da.com.)
4.) * De na­men Ke­nau, Bul­le­bak (Bull) en Adel­heid zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd. Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.


 
 

Maandag, 12 juli 1993.
Dag 2. (Ik ging één jaar geleden ook op va­kan­tie: Orient Ex­press.)
Om 03.45 uur Roemeense tijd is 05.45 Pa­ki­staan­se tijd in Ka­ra­chi. De deur gaat open en ik moet even wach­ten voor­dat ik naar bui­ten mag, want de lucht­post moet eerst af­ge­han­deld wor­den.
‘Lekker de frisse lucht in.’, denk ik. Ik weet niet wat me over­komt als ik naar bui­ten stap: als­of ie­mand een war­me dik­ke voch­ti­ge wol­len de­ken om me heen slaat.
“Waar zijn we aan be­gon­nen?”, zegt een Ne­der­land­se jon­ge­man. Dat ge­voel over­mant me ook.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Airco

De douane werkt ontzettend traag, maar dat geeft niet echt. Het is koel en lek­ker in het to­taal ge-air-con­di­tio­neer­de lucht­ha­ven­ge­bouw, dat ove­ri­gens ook heel mo­dern en mooi is.
Ik ben moe, voor­al moe en ik word be­heerst door het ge­voel in een ge­van­ge­nis te­recht te zijn ge­ko­men. ‘Wat moet ik hier? Hoe kom ik hier zo snel mo­ge­lijk weer weg? Moet ik hier nog twee maan­den blij­ven? Nee, nee, nee, dat wil ik niet.’
Kenau en ik blijven lang op de lucht­ha­ven han­gen. (Van­wege de air­co.)
Ik wissel 50 US$ voor 1.350 Roe­pies (PKR). De koers is fl. 1,00 = PKR 14. 1 US$ Cash = PKR 27. US$ tra­vel­ler­che­ques is PKR. 26. (Voor tra­vel­ler­che­ques krijg je in Eu­ro­pa meer dan voor con­tant geld. In Pa­ki­stan is dat an­ders­om.)
We kopen vier vluchten met PIA Do­mes­tic Flights naar Mul­tan voor mor­gen­och­tend.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Hotel Poonam

We gaan met een ta­xi voor PKR. 100 (veel te duur) naar Ho­tel Poonam in de Mans­field Street in Sad­dar Ka­ra­chi. De ka­mer (twee­per­soons, met toi­let en dou­che), kost PKR. 140. (f. 10,00) Ke­nau on­der­han­delt de prijs naar PKR. 125. De ta­xi­chauf­feur gaat niet weg. Hij wil zijn com­mis­sie heb­ben, maar Ke­nau blijft bij de ba­lie zo­lang de re­cep­tio­nist haar pas­poort heeft. Het duurt wel een half uur voor­dat de re­cep­tio­nist en de ta­xi­chauf­feur zich even sa­men te­rug­trek­ken in een kan­toor. (Waar hij zijn, door ons be­taal­de, com­mis­sie krijgt.) (Hier zie ik voor het eerst het enor­me wan­trou­wen van Ke­nau voor al­le men­sen. Het valt me dan nog niet op. Ze is bang haar pas­poort even­tjes aan de re­cep­tie af te staan, ze is bang om haar ba­ga­ge al­leen te la­ten.)
We nemen een douche.

In het hotel gaan we naar bed (ie­der ons ei­gen bed) en sla­pen en lig­gen on­der de ven­ti­la­tor tot cir­ca 23.00 uur, meer dan twaalf uur.
Ik was twee keer op straat om wa­ter te ko­pen (koud wa­ter heb­ben ze niet) en om Co­ca Co­la te ko­pen. (Wel koud.)
Na eten, rond 12.00 uur, zie ik het voor­lo­pig wel weer zit­ten, hier in Pa­ki­stan.

Ik kan niet echt sla­pen, ook al lig ik moe op bed.
Opstaan tegen 23.20 uur.
Douche.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Kim: taxichauffeur

Onze spe­cia­le ta­xi­chauf­feur is de dron­ken Kim. (We had­den met de ho­tel­re­cep­tie he­den­och­tend af­ge­spro­ken dat het ho­tel rond 00.00 uur voor een ta­xi zou zor­gen. Ke­nau ver­trouw­de niet op die af­spraak en wil­de dat ik het ve­ri­fi­eer­de. Dat wil­de ik niet, want ik ver­trouw­de wel op die af­spraak. Te­recht, want hij werd na­ge­ko­men.)
Kim wilde 120 Roepies. De afspraak was 110. Ke­nau hield voet bij stuk en het werd 110. (f. 0,70 goed­ko­per.) Zij wil­de hem niet be­ta­len voor aan­komst. Hij wil­de niet rij­den zon­der geld.
Hij lult een eind weg, tij­dens zijn rit naar de lucht­haven. Hij rijdt veel te lang­zaam, vol­gens an­de­re weg­ge­brui­kers, want die toe­te­ren steeds. (Ik wist toen nog niet dat weg­ge­brui­kers bij­na al­leen maar toe­te­ren.) En Kim rijdt zon­der licht. Ook niet echt erg, want dat doen er meer.
Rond 00.15 uur zijn we op de lucht­haven.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
GM., Wi., F.
ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Karachi:
GM., Wi., F.
:ﻛﺮﺍﭼﻲ
Saddar:
GM., Wi.
:ﺻﺪﺭ

MenuBe­ginEinde.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.


De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Pakistan, 11 juli 1993

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7834) Vandaag vertrek ik met een stu­die­ge­noot, Ke­nau*, rich­ting Ka­ra­chi in Pa­ki­stan. We rei­zen zo goed­koop mo­ge­lijk, daar­om vlie­gen we eerst naar Boe­ka­rest, de hoofd­stad van Roe­me­nië, om daar, na eni­ge uren wach­ten, on­ze reis te ver­vol­gen met een toes­tel van Ta­rom, de Roe­meen­se na­tio­na­le lucht­vaart­maat­schap­pij. We zul­len pas maan­dag­och­tend on­ze be­stem­ming be­rei­ken. – Ke­nau wil­de al eni­ge tijd naar Pa­ki­stan met va­kan­tie, maar had geen reis­ge­noot, daar­om vroeg zij mij of ik haar wil­de ver­ge­zel­len. La­ter wil­den haar ex-vriend Bul­le­bak (Bull)* en een an­de­re Leid­se stu­den­te, Adel­heid*, ook mee naar Pa­ki­stan, maar om­dat hun be­sluit pas kort ge­le­den viel, kon­den zij niet meer met ons mee vlie­gen. Zij ar­ri­ve­ren dins­dag­och­tend a.s. in Ka­ra­chi. – We zul­len een groot deel van onze reis van Pa­ki­stan naar Chi­na over de be­roem­de (be­ruch­te?) Ka­ra­ko­ram High­way af­leg­gen.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) –
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u hier voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt ira­da.com.)
4.) * De na­men Ke­nau, Bul­le­bak (Bull) en Adel­heid zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd. Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.


 
 

Zondag, 11 juli 1993.
Dag 1. Leiden – Boekarest.
Op circa 7.15 uur. Redelijk goed ge­sla­pen, maar ik ben wel erg ze­nuw­ach­tig: vlieg­angst.
Nu rond 9.00 uur. Ik bel­de Pa en Ma. Ik ga zo da­de­lijk weg.
Weer: zonnig, half bewolkt.
Ik ga om 9.20 uur het huis uit en loop naar sta­tion Lei­den. Een ge­re­du­ceerd en­kel­tje kost f. 4,25. Ik heb om 9.50 uur de ver­traag­de trein van 9.35 uur. Op Schip­hol stuur ik mijn Rail­ac­tief-kaart per post naar mijn huis. Ik loop naar de nieuwe ver­trek­hal en maak daar kennis met de ou­ders van Ke­nau. Zij is er (na­tuur­lijk) en Bull is er ook. We chec­ken in. Dat duurt een he­le tijd. Daar­na gaan we er­gens wat drin­ken en eten. (Ge­bak.) Zij be­taalt, ge­luk­kig. De moe­der van Ke­nau is een har­te­lij­ke, ge­zel­li­ge vrouw die veel over haar fi­nan­cië­le las­ten en lus­ten ver­telt. Zij is een sjie­ke da­me. Ke­nau’s vader is heel ge­woon­tjes en erg droog en zwijg­zaam. Als hij een grap­je maakt is het flauw.
Ik blijf nog steeds ze­nuw­ach­tig.
Het vliegtuig vertrekt om 13.10 uur. Er zijn men­sen aan boord die ik la­ter, op de te­rug­weg, in Gil­git, zal zien en ook in Ka­ra­chi nog een keer. (Maar ik spreek niet met ze.)

MenuBe­ginIndex en het einde.


Boekarest

We komen circa 15.50 Ne­der­land­se tijd in Boe­ka­rest aan. Dat is 16.50 uur Roe­meen­se tijd. De lucht­ha­ven Oto­peni (Boe­ka­rest) heeft wat weg van ver­ga­ne glo­rie of van ge­stop­te sub­si­dies mid­den in de bouw er­van.
De verlaagde plafonds zijn niet af­ge­werkt en de af­dek­king er­van hangt op som­mi­ge plaat­sen los naar be­ne­den. Al­ler­lei soor­ten lei­din­gen han­gen er in gro­te bo­gen uit.
We zijn tran­sit­pas­sa­giers, dus we mo­gen de lucht­ha­ven niet ver­la­ten. Het is een saaie lucht­ha­ven. Be­hal­ve drom­men sla­pen­de pas­sa­giers is er niets te zien. Er is niets te koop. Is er wel een win­kel? Er is geen wa­ter in de toi­let­ten. We han­gen en zit­ten maar wat. Ge­luk­kig heb­ben we eten en drin­ken bij ons.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Chaos

Wel­ke uit­gang we moe­ten heb­ben, wordt, on­danks de be­lof­te het wel te doen, niet aan­ge­kon­digd, dus zoe­ken we in de cha­os, want er zul­len on­ge­veer ge­lijk­tij­dig twee of zelfs drie vlieg­tui­gen ver­trek­ken. Die van ons naar Ka­ra­chi en Bei­jing. Eent­je naar Bang­kok en eentje naar Tel Aviv. Voor Is­ra­ël zit­ten en­ke­le knap­pe, maar ma­cho-ach­ti­ge Is­ra­ëli’s klaar. Mid­den in de­ze mas­sa men­sen, die al­len voor één deur staan, voor twee ver­schil­len­de be­stem­min­gen (Pa­ki­stan en Is­ra­ël) zit een mooi meis­je op de grond on­ge­stoord haar boek te le­zen.
Als het onze beurt is, stor­men we de bus in en aan de vlieg­tuig­trap is het oor­log, men­sen vech­ten om het vlieg­tuig in te ko­men, want zit­plaat­sen wer­den niet toe­ge­we­zen. Als blijkt dat onze trap voor niet-ro­kers is, ke­ren en­ke­len vloe­kend om. Mijn hand­tas gaat voor mij uit, tus­sen twee man­nen de trap op. Ik laat hem niet los en word zo min of meer de trap op ge­sleurd. Het is een mens­ont­eren­de ver­to­ning.
Kenau was een van de eers­ten op de trap en heeft twee zit­tin­gen te pak­ken, waar­van een naast het raam, op de voor­ste rij.
Circa 22.30 uur Roe­meen­se tijd ver­trekt de Boeing 707 van Ta­rom. Het is dan al don­ker. On­der­weg zoe­ken we wat plaat­sen uit op de kaart van Chi­na en ver­tel ik met een Pa­ki­sta­ni die naar huis vliegt om­dat zijn broer plot­se­ling is over­le­den. Hij werkt al lang in Duits­land, maar zijn Duits is nog steeds slecht, toch be­ter dan zijn En­gels.
Ik slaap circa vijf kwar­tier. Het eten aan boord kreeg ik niet door mijn strot. Ke­nau ook niet. Ge­luk­kig had ik brood van huis mee­ge­no­men.

MenuBe­ginIndex en het einde


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Leiden Station:
GM., Wi.
 
Schip­hol:
GM., Wi.
 
Oto­pe­ni:
GM., Wi.
 

MenuBe­ginEinde


Index

Index van ter­men:
.
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.


De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.