11 augustus 1992

1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7500) Dit is (dit jaar) mijn laat­ste dag in Da­mas­cus, de hoofd­stad van Sy­rië. – Ik lo­geer­de in Foen­doeq al-Rabie’ (Het Len­te­ho­tel). – Ik ga met de bus naar de stad Hama, be­roemd voor zijn mid­del­eeuw­se wa­ter­ra­de­ren / wa­ter­wie­len: Na­wa­’ier. – In de bin­nen­stad biedt mij iemand, zo­maar op straat, een glas whisky(!) aan. – De munt­een­heid in Sy­rië is het Sy­rische Pond: (£.). De koers is: £. 1.00 = f. 0,05. (Een stui­ver.)

MenuIndex en het einde.

Dinsdag, 11 augustus 1992.
DimashqHama. (Damascus – Hama.)
Op 6.00 uur.
Douche.
Ontbijt.
Nog een beetje sla­pen.
Weg om 8.00 uur.
al-Baraamki-Bus­sta­tion om 8.15 uur.
Ik heb ruim de tijd om naar twee stuk­ken te kij­ken met een lek­kere bult in hun strak­ke broek.
De bus vertrekt niet om 9.30 maar een half uur la­ter. Ik zit naast een leuk jon­get­je van cir­ca 10 jaar. Om­dat hij snoep­goed met mij deelt en ik hem een ba­naan geef spre­ken we wat met el­kaar en schrijf ik wat op over Ne­der­land in het Ara­bisch. Mijn naam en de naam van de ko­nin­gin.
In Homs bied ik hem wat te drin­ken aan, maar hij wil niets. De jon­gen die ach­ter de bar staat prest hem (ver­baal) om ‘Ja’ te zeg­gen. Ik koop twee li­mo­na­des van £. 15. Een man, die ik al in Da­mas­cus op het bus­sta­tion ont­moet­te en die de bus naar Tar­tus had, be­moeit zich er­mee, want hij denkt dat ik op­ge­licht word. Het jon­ge­tje zegt dat we moe­ten gaan, want de bus zal ver­trek­ken, maar bui­ten moe­ten we ze­ker nog tien mi­nu­ten wach­ten voor­dat we in de bus mo­gen. (Wil­de hij me be­scher­men te­gen al die be­moei­al­len?)
Hij heet AN. Hij is van Ha­ma, of Damascus, dat is me niet he­le­maal dui­de­lijk. Na Homs ver­wis­se­len we van plaats en laat ik hem naast het raam zit­ten.
Als we in Ha­ma aan­komen zegt hij (en de be­stuur­der van de bus) al-Ham­doe li’l-Llah ‘ala-s-sa­la­ma. (Dank Allah voor de vei­lig­heid / de vei­li­ge aan­komst.) Ik ant­woord met een her­ha­ling van zijn woor­den.
Hij zegt het nog­maals. Ik weet niet dat je moet ant­woor­den met Al­la­hoe yoe­sal­li­mak. (Moge Allah je be­scher­men te­gen het kwaad.) (Maar het staat wel in les 14 van Bac­couche. [Stu­die­boek Ara­bisch.] [Yoe­sal­li­mik te­gen vrou­wen!])
Als we uit­ge­stapt zijn en hij met zijn moe­der en zus op een ta­xi wach­ten, schud ik hem de hand en ga op zoek naar het Cai­ro-ho­tel, waar ik voor £. 75 op het dak kan sla­pen. Foen­doeq al-Qa­hi­ra. [Cai­ro-ho­tel].
In het park lo­pen veel stuk­ken en in Nahr al-‘Asie [de ri­vier de ‘A­sie: Oron­tes] zwem­men ook stuk­ken, maar er is daar geen scha­duw, dus kan ik niet blij­ven staan kij­ken.
Ook zijn er heel knap­pe en sexy meis­jes.
Vertellen in het park. Waar­over? Wel: geld, ge­loof en vrou­wen.
Ik wandelde al langs zes van de tien na­wa­’ier*, die in het cen­trum van de stad, en de al-na­wa­’ier al-kham­sa [de vijf noe­ria’s].
In het park enkele leu­ke jon­gens: over ge­loof en vrou­wen. En­ke­le ou­dere man­nen. Ik drink er thee en eet me­loen. Zij zijn on­der­weg van de kust naar Da­mas­cus, of om­ge­keerd. We spre­ken over Ne­der­land: ha­lieb (melk).
Bij het bus­sta­tion boek­te ik voor don­der­dag naar Halab [Alep­po]. Dronk co­la en at ijs in deze ge-­air-­con­di­tio­neer­de zaak waar het Kar­nak bus­sta­tion ge­ves­tigd is.
Hotel circa 18.00 uur.
Naar de geile hulp van het ho­tel kij­ken die de bed­den op het dak op­maakt. Hij is con­stant met zijn lul be­zig. Pakt hem steeds vast. La­ter lig ik op het bed en hij ver­vangt de kus­sen­slo­pen. Hij zegt dat ik ku­wais ka­thier (erg goed) ben. Ik zeg an­ta dja­miel (jij bent mooi). Hij dankt me. Ik word geil op hem, hoe­wel hij niet uit­ge­spro­ken sexy is. Ik lig met een erec­tie, maar hij laat zich bij­na niet meer zien.
In de ondergaande zon lijkt het als­of ijzer en be­ton [van de borst­we­ring / om­hei­ning] in de brand staan. Het felle oranje is slechts on­der een be­paal­de hoek zicht­baar.
In de soek koop ik ba­na­nen en ik zoek brood. Ik raak de weg kwijt, loop heel veel en moet uit­ein­de­lijk de weg vra­gen. Ik vraag naar de nahr [ri­vier], maar word niet be­gre­pen. Foen­doeq al-Qa­hi­ra [Cai­ro-ho­tel], dat we­ten ze wel. Ze wij­zen me een moei­lij­ke weg: links, rechts, links, rechts en­zo­voorts. Ze bie­den me een ijs-­ge­koel­de ge­li­ge drank aan. Pu­re whis­ky! Die wil ik niet.
Na lang lopen vind ik het hotel. Ik zag een he­le mo­der­ne wijk van Hama, met veel mo­der­ne men­sen op staat. Veel mo­der­ne win­kels.
Bed rond 23.00 uur. Bui­ten sla­pen.
Wegens mug­gen­vrees slaap ik met mijn over­hemd aan, met dicht ge­spel­de mou­wen.


*
Noeria’s: de wa­ter­ra­de­ren / wa­ter­wie­len waar Hama be­roemd om is. Eén rad / wiel heet: naa­’oe­ra (ﻧﺎﻋﻮﺭﺓ), het meer­voud (meer dan twee) is na­wa­’ier (ﻧﻮﺍﻋﻴﺮ). (Wi.)

Te­rug.


Voor een sum­mie­re uit­leg over het Ara­bisch: klik hier.


Meer informatie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: ove­rige bron­nen.
Syrië:
GM., Wi.
:ﺳﻮﺭﻳﺎ
Da­mas­cus:
GM., Wi., GM. (Fo­to’s.)
:ﺩﻣﺸﻖ
Foen­doeq al-Rabie’:
:ﻓﻨﺪﻕ ﺍﻟﺮﺑﻴﻊ
Al-Ba­raam­ki:
GM., Wi.
:ﺍﻟﺒﺮﺍﻣﻜﺔ

Homs:
GM., Wi.
:ﺣﻤﺺ
Ha­ma:
GM., Wi., GM. (Foto’s.)
:ﺣﻤﺎﺓ

Oron­tes:
GM., Wi.
:ﺍﻟﻌﺎﺻﻲ

In de tekst ge­noemd.

Tar­tus:
GM., Wi.
:ﻃﺮﻃﻮﺱ

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chrono­lo­gisch over­zicht Orient Ex­press 1992.

10 augustus 1992

1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7499) Ik ben in Da­mas­cus, de hoofd­stad van Sy­rië. – Ik lo­geer in Foen­doeq al-Rabie’ (Het Len­te­ho­tel). – Ik ben van plan mor­gen naar de stad Hama te ver­trek­ken. – Ik blijf van­daag voor­na­me­lijk in het ho­tel en di­rec­te om­ge­ving. – De munt­een­heid in Sy­rië is het Sy­rische Pond: (£.). De koers is: £. 1.00 = f. 0,05. (Een stui­ver.)

MenuIndex en het einde.

Maandag, 10 augustus 1992.
Dimashq. (Damascus.)
Opstaan rond 9.30 uur.
Ontbijt buiten en vertel­len, tot cir­ca 11.00 uur met DS. uit Vil­lach. Later met zijn broer F. ver­tel­len. (De jong­ste, denk ik, ze­ker de knap­ste van de twee.)
Ik ga weer in bed sla­pen.
Lunch, daar­na ga ik weer tot cir­ca 17.30 naar bed.
Een dag in bed dus, voor­na­me­lijk de na­mid­dag ge­sla­pen.
In de stad eet ik een fa­la­fil (fa­la­fel) en ik ver­tel in het klei­ne ka­mer­tje van een Ala­wiet*, die haris (be­wa­ker) is van een ge­bouw in de buurt van het ho­tel over de ge­brui­ke­lij­ke on­der­wer­pen (al­les in het Ara­bisch), ge­loof, geld en vrou­wen. (Nu voor­na­me­lijk vrou­wen in Euro­pa, die vol­gens hem van bed naar bed sprin­gen. Vol­gens hem heeft Ma­don­na twee man­nen.)
Ik zeg 31 te zijn. Hij is 22 jaar, maar ziet veel ou­der uit.

Met een omweg ga ik in de win­kel (in de Ta­rieq al-Sa­roe­dja: de Sa­roe­dja­weg) kaas ko­pen, zo­als va­ker. In het café / thee­huis zit een vrien­de­lij­ke Al­ge­rijn al­tijd, de he­le dag. (Hasj­iesj ro­ken?)
Hij wil dat ik een paar brie­ven voor hem mee­neem. Ik zei o.k. toen hij me ver­tel­de dat ver­zen­ding uit Euro­pa snel­ler zou gaan. Geen mo­ment heb ik er­aan ge­dacht ze ook wer­ke­lijk mee te ne­men. Ik zou ze weg­gooi­en, maar ik ver­tel­de hem ook dat ik woens­dag zou weg­gaan, ter­wijl ik al op dins­dag ga. Ik wil hem niet ie­de­re keer zien en ie­de­re keer lie­gen. Woens­dag zou ik naar Am­man [Jor­da­nië] gaan en dan naar Da­mas­cus te­rug­rei­zen, zei ik hem.
Ik ga in de ‘Asier-shop [‘asier is ‘sap’] nog een ap­pel­sap­je drin­ken. Ik koop er ook al­tijd mijn wa­ter. Er werkt een leu­ke gro­te jon­ge knaap. Met en­ke­le men­sen (twee) ver­tel­len in het En­gels en het Ara­bisch.
Hotel.
Tot 22.00 vertellen en adres­sen uit­wis­se­len met ER., MG., D. en zijn broer FS. Aan al dat ge-­uit-­wis­sel heb ik een he­kel. De con­tac­ten zijn vluch­tig en op­per­vlak­kig tij­dens de va­kan­tie. Wat moet je dan nog met con­tact na de va­kan­tie? Al­leen van ER. wil ik het adres, we­gens zijn proef­schrift over een be­ken­de Anda­lu­sische ge­leer­de, al weet ik nu diens naam niet meer.
Zij gaan eten. Ik ga niet mee. Mor­gen moet ik vroeg weg.
Toen MG. klaagde over mug­gen­be­ten, en­ke­le da­gen ge­le­den, spoot M. over­al gif, ook in mijn ka­mer, maar ik wil­de niet in een ver­gif­tig­de ruim­te sla­pen. Ik had im­mers geen last van mug­gen. (Er zijn er veel in het ho­tel, om­dat er bo­men op de bin­nen­plaats staan.) Nu vlucht­ten de mug­gen bij MG. weg naar mijn on-­ver­gif­tig­de ka­mer. (Dat denk ik, want ik zit van bo­ven tot on­der vol met bult­jes van mug­gen­be­ten.) Waar­om word ik nu wel ge­sto­ken en eerst niet? Komt dat door mijn ge­wij­zigd con­sump­tie­pa­troon? Ik at im­mers al drie da­gen ach­ter el­kaar kip­pen­vlees. [Ei­gen­lijk ben ik ve­ge­ta­riër, maar als je in de Ara­bische we­reld geen vlees eet raak je on­der­voed.]
ER. die een bed bij mij op de ka­mer huur­de, be­taalt me voor drie nach­ten 3x £. 75.
Ik ga on­mid­del­lijk mijn nacht be­ta­len. £. 225 plus £. 25 voor een ‘Ba­ra­da’-thee.
Over £. 2.500 (f. 101,00)
Bed 23.30 uur.


*
Ala­wie­ten (Wi.) In Sy­rië de gods­diens­ti­ge rich­ting van het re­gi­me. Dit is een min­der­heids­stro­ming. Ik hoor­de in Sy­rië men­sen zeg­gen: “Vroe­ger poets­ten ze on­ze schoe­nen, nu zijn ze hier de baas.”
Het feit dat de Ala­wie­ten nu aan de macht zijn en over de soen­nie­ten (Wi.) heer­sen, is me­de de oor­zaak dat de bur­ger­oor­log in Sy­rië zich zo lang voort­sleept. Wan­neer de Ala­wie­ten hun machts­ba­sis ver­lie­zen (het re­gi­me) wor­den ze weer een ver­volg­de min­der­heid. Na eeu­wen­lange dis­cri­mi­na­tie en ver­vol­gin­gen, wil­len ze de nu ver­kre­gen po­si­tie (be­grij­pe­lij­ker­wijs) niet zo maar op­ge­ven.
Het staat niet in mijn dag­boek, maar ik weet nog dat ik de be­wa­ker vroeg of er span­nin­gen wa­ren tus­sen Ala­wie­ten en Soen­nie­ten, om­dat ik wel meer wist. Dat ont­ken­de hij. “We zijn allemaal vrienden. Ieder­een is be­vriend met el­kaar”, maar de hui­di­ge ont­wik­ke­lin­gen la­ten zien dat de span­nin­gen al, of nog steeds, smeul­den. Waar­schijn­lijk was dit con­flict (nog) niet tot uit­bars­ting ge­ko­men als Hafiz al-Asad (Wi.), de va­der van de hui­di­ge dic­ta­tor, er nog ge­ze­ten had. Die liet in Ha­ma in 1982 de soen­ni­tische op­stand tij­dens Het bloed­bad van Ha­ma (Wi.) he­le­maal plat bom­bar­de­ren.
… Am­nes­ty In­ter­na­tio­nal es­ti­ma­ted that as many as 20,000 people were kil­led there. I had never seen bru­ta­lity at that scale, and, in a book I wrote later, I gave it a name: “Hama Rules…” (Citaat uit: The Seattle Times)

Te­rug.


Voor een sum­mie­re uit­leg over het Ara­bisch: klik hier.


Meer informatie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: ove­rige bron­nen.
Syrië:
GM., Wi.
:ﺳﻮﺭﻳﺎ
Da­mas­cus:
GM., Wi., GM. (Fo­to’s.)
:ﺩﻣﺸﻖ
Tarieq al-Saroedja:
:ﻃﺮﻳﻖ ﺍﻟﺴﺎﺭﻭﺟﺔ

Foen­doeq al-Rabie’:
:ﻓﻨﺪﻕ ﺍﻟﺮﺑﻴﻊ

In de tekst ge­noemd.

Ha­ma:
GM., Wi.
:ﺣﻤﺎﺓ

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chrono­lo­gisch over­zicht Orient Ex­press 1992.

9 augustus 1992

1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7498) Ik ben in Da­mas­cus, de hoofd­stad van Sy­rië. – Ik lo­geer in Foen­doeq al-Rabie’ (Het Len­te­ho­tel). – Ik ga naar het po­li­tie­bu­reau om mijn pas­poort op te ha­len. – In het Na­tio­naal Mu­se­um ont­moet ik, zeer te­gen mijn wens, de ‘gek­ke’ Egyp­te­naar S. weer, die mij ook al eer­der, in Alep­po, ver­veel­de. – Het blijkt dat de rijk­sten on­der ons het min­ste res­pect heb­ben voor an­der­mans ei­gen­dom. – De munt­een­heid in Sy­rië is het Sy­rische Pond: (£.). De koers is: £. 1.00 = f. 0,05. (Een stui­ver.)

MenuIndex en het einde.

Zondag, 9 augustus 1992.
Dimashq. (Damascus.)
Op 8.30 uur.
Brood kopen. Ontbijt.
Naar de Politie: mijn pas­poort op­ha­len, daar waar ik het gis­te­ren in­ge­le­verd had. Het vi­sum is ver­lengd tot 22-8-92. (Veer­tien da­gen.) Zo­lang wil ik toch niet blij­ven.
Ik boek een bus­reis voor Hama op dins­dag a.s. om 9.30 uur. (£. 65: f. 2,60 voor 209 km.)
In het Nationaal Mu­se­um, waar ik rust wil zoe­ken, loop ik S. te­gen het lijf, die ik eer­der in Alep­po ont­moet­te. (28-7-92) en die ik nooit meer had wil­len zien. Eerst ben ik vrien­de­lijk te­gen hem, maar als ik be­grijp dat hij me niet meer met rust zal la­ten, word ik steeds af­stan­de­lij­ker. Als hij wat zegt, loop ik weg. Ik durf niet te­gen hem te zeg­gen: “So­de­mie­ter op, laat me met rust.”, maar pro­beer hem door mijn ge­drag te ver­drij­ven. Dat lukt niet. Hij slikt al­les van me. Bui­ten biedt hij me zelfs nog iets te drin­ken aan. Wei­ge­ren heeft geen zin. Hij droomt ervan dat ik hem met die Ne­der­land­se stu­den­te zal kop­pe­len. (Geen haar op mijn hoofd dat er­over peinst dat te doen.) Ik heb niet zo­veel be­lang­stel­ling voor het mu­se­um, maar be­kijk al­les in­ten­sief, om hem op de knieën te krij­gen. Te­ver­geefs. Hij loopt wel­is­waar in een rot­vaart langs al­les, maar blijft op stra­te­gische pun­ten op mij staan wach­ten. Als ik me ein­de­lijk ge­won­nen moet ge­ven en in de tuin mooie jon­gens wil gaan kij­ken (waar­voor ik ge­ko­men was) zijn die al­lang ver­dwe­nen. (Stu­den­ten van de te­ken­school.)
S. meent me een ple­zier te doen door te in­for­me­ren waar ik dia’s kan ko­pen over het mu­se­um. Het dringt niet tot hem door als ik hem zeg daar­voor he­le­maal geen ap­pa­ra­tuur te heb­ben.
We nemen af­scheid als blijkt dat on­ze ho­tels in ver­schil­len­de rich­tin­gen lig­gen. Hij re­fe­reert aan de Ne­der­land­se stu­den­te, die ik hem moet be­zor­gen. (Lol!)
Ik ga in de Omaj­ja­den­mos­kee* schui­len voor de hit­te. En spreek met een land­bouw (zira’a) stu­dent, die in Ne­der­land (Wa­ge­nin­gen), Zwit­ser­land en Frank­rijk ge­leerd had. Hij had er vrien­din­nen ge­had, maar ging hier toch tra­di­tio­neel trou­wen met een door zijn ou­ders uit­ge­zocht meis­je. (Dat hij wel ken­de.) Nu werkt hij voor USD 50 per maand als jong­ste me­de­wer­ker in een Frans be­drijf. Zijn werk be­staat uit de he­le dag thee­drin­ken.
In de moskee, ga ik in de buurt lig­gen, soe­zen en sla­pen [op de mat­ten, op de vloer, langs de noord-muur], van een sexy jon­gen in een strak­ke broek. To­taal bleef ik cir­ca drie uur [sla­pen] in de mos­kee. Toen ik weg­ging sliep die jon­gen nog steeds.
Hotel rond 18.00 uur. (Over: £. 4.955.)
Brood eten.
Vertellen.
Circa 21.30 gaan ER., MG. en ik naar een res­tau­rant.
ER. werkt voor de Waal­se cul­tuur­pro­pa­gan­da via de Am­bas­sa­de van Bel­gië in Li­ba­non. MG. heeft een rij­ke Pa. (Di­rec­teur van een au­to­fa­briek of iets der­ge­lijks.) Op geld komt het bij die twee dus niet aan. Ik wil niet meer duur eten. We gaan in een duur res­tau­rant Ali Baba goed­koop eten. Ik eet op hun aan­drin­gen een beet­je, zij be­ta­len. (MG. steelt er een glas, te­gen mijn zin, maar ik zeg er niets van. ER. vindt dit nor­maal als de ser­vice slecht is (wat zo is) en de gla­zen mooi zijn.) (Dat is een kwes­tie van smaak, als­me­de het ste­len.)
Ik betaal het ijs: £. 100. (f. 4,00.)
In het Shaam Palace Hotel Fun­duq al-Shaam [Let­ter­lijk: Le­vant-ho­tel] speelt MG. op de pia­no in de bar.
Hotel rond 00.30 uur.
Op aandringen van een an­de­re, niet on­knap­pe re­cep­tio­nist (de vas­te re­cep­tio­nist) M., be­taal ik de on­kos­ten tot en met de­ze nacht.
1e nacht: £. 150, plus 7x £. 225, plus 12x £. 25. (Thee, thee­pot (= Ba­ra­da?) £. 2.025. (f. 81,80) [Ba­ra­da is de ri­vier in Da­mas­cus.]
Om 00.45: over £. 2.830. (f. 114,35.)


*
De Omajjadenmoskee (ﺍﻟﺠﺎﻣﻊ ﺍﻟﺄﻣﻮﻱ) of ‘Grote Moskee’ te Damascus (GM., Wi.) Dit schit­te­ren­de eeuwen­ou­de mo­nu­ment is een oase van rust en schuil­plaats te­gen de ‘on­draag­lij­ke’ hit­te in het cen­trum van de­ze hec­tische stad Da­mas­cus.
Foto’s van vóór de bur­ger­oor­log. (GM.)
Een foto genomen in de­cem­ber 2016 laat de gru­we­lij­ke scha­de zien die dit eens zo prach­ti­ge ge­bouw ge­le­den heeft. (Fotograaf: Am­mar Mo­ham­mad.)

Te­rug.


Voor een sum­mie­re uit­leg over het Ara­bisch: klik hier.


Meer informatie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: ove­rige bron­nen.
Syrië:
GM., Wi.
:ﺳﻮﺭﻳﺎ
Da­mas­cus:
GM., Wi., GM. (Fo­to’s.)
:ﺩﻣﺸﻖ
Omaj­ja­den­mos­kee:
GM., Wi., GM. (Foto’s.)
:ﺍﻟﺠﺎﻣﻊ ﺍﻟﺄﻣﻮﻱ

Foen­doeq al-Rabie’:
:ﻓﻨﺪﻕ ﺍﻟﺮﺑﻴﻊ

In de tekst ge­noemd.

Ha­ma:
GM., Wi.
:ﺣﻤﺎﺓ

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chrono­lo­gisch over­zicht Orient Ex­press 1992.

8 augustus 1992

1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7497) Ik ben in Da­mas­cus, de hoofd­stad van Sy­rië. – Ik lo­geer in Foen­doeq al-Rabie’ (Het Len­te­ho­tel). – Ik ga naar het po­li­tie­bu­reau om mijn vi­sum te la­ten ver­len­gen. – Van­af van­daag ver­huur ik één van mijn drie bed­den aan de Belg ER. – De munt­een­heid in Sy­rië is het Sy­rische Pond: (£.). De koers is: £. 1.00 = f. 0,05. (Een stui­ver.)

MenuIndex en het einde.

Zaterdag, 8 augustus 1992.
Dimashq. (Damascus.)
Op 8.00 uur.
Douche.
Naar de bank: twee Tra­vel­ler­cheques wis­se­len: £. 4.200. Nu gaat het be­dui­dend snel­ler dan af­ge­lo­pen dins­dag.
Naar het Post­kan­toor: kaar­ten ver­zen­den. £. 324. (f. 13.10 voor ze­ven­tien kaar­ten.)
Naar het Po­li­tie­bu­reau om me te mel­den en het vi­sum te la­ten ver­len­gen. Ik heb een vi­sum voor drie maan­den, maar na bin­nen­komst in het land moet ik het po­li­tie­bu­reau bin­nen veer­tien da­gen be­zoe­ken en het vi­sum la­ten ver­len­gen. Lan­ger dan drie maan­den mag ik niet in het land blij­ven.
Over de bureau­cra­tie kan ik kort zijn: die is enorm.
Eerst zit ik in het ver­keer­de ge­bouw, bij Sa­hat al-Shoe­ha­da’ (Mar­te­la­ren­plein, ook wel: Sa­hat al-Mar­djah.) Voor­dat ik weet dat ik op al-Ba­raam­ki-plein moet zijn, zijn we al een kwar­tier ver­der. En bij de po­li­tie op al-Ba­raam­ki wordt ik per ver­die­ping om­hoog ge­we­zen, ter­wijl ik op de twee­de moet zijn. (Waar­om niet in één keer?) Vier for­mu­lie­ren waar­van drie de­zelf­de (kos­ten £. 15) met drie pas­fo­to’s. (Niet­jes door mijn ge­zicht?)
Weer een ver­die­ping ho­ger voor een krab­bel, weer om­laag.
Paspoort ach­ter­la­ten, zon­der ook maar één be­wijs op weg.
Bij Kar­nak [Na­tio­na­le bus­maat­schap­pij] kan ik zon­der pas­poort niet boe­ken voor Hama.
De jongen die me het kan­toor wees is sjou­wer en ver­langt geld voor zijn werk. Hij wil £. 25. Ik wil £. 5 ge­ven, maar pak per on­ge­luk 2x £. 5.
Falafil £. 7. Wa­ter £. 15.
Ik zal mijn kamer enkele da­gen met ER. de­len, voor­dat ik naar Hama ga.
Tweeënhalf uur in bed sla­pen: ik was moe!
Met MG. [Française], ER., DS., FS. en H. dis­cus­sië­ren over de Euro­pe­se de­mo­cra­tieën en ont­wik­ke­lings­pro­ble­ma­tiek. In­te­res­sant voor H. (den­ken we), die zelf niet veel, of bij­na niets zegt. We ver­tel­len ook over re­li­gie.
Om 20.30 uur gaan we duur eten. H. eet niet mee. Wor­den we in de ga­ten ge­hou­den?* We den­ken van wel.
Prijs £. 930 voor vijf per­so­nen. Ik be­taal £. 190. (f. 7,70) Duur!, maar wel goed eten. (Ach­ter de Sha­ri’ 29 Ayaar, [29 mei-straat] de oost­zij­de ervan.)
In het hotel nog met Ber­lij­ners (Oost-Duit­sers!) ver­tel­len. Een van hen heeft wel wat, iets dat me aan­trekt.
ER. slaapt sinds van­daag op mijn kamer.
Over £. 5.115.
Bed 01.30 uur.


*
Hoewel ik er geen be­wijs voor heb, wordt door al­le bui­ten­lan­ders be­weerd dat er in Sy­rië ze­ven ge­hei­me diens­ten zijn (mijn reis­gids somt er acht op) die ten eer­ste el­kaar in de ga­ten moe­ten hou­den, maar ook ie­de­re staats­bur­ger en ver­der ieder­een die zich op Sy­rische grond­ge­bied be­vindt, dus ook toe­ris­ten, bui­ten­land­se di­plo­ma­ten, bui­ten­land­se werk­ne­mers en stu­den­ten. De al­ge­me­ne naam voor de ge­hei­me dien­sten is: al-Moe­khaa­ba­raat (ﺍﻟﻤﺨﺎﺑﺮﺍﺕ). (De ‘kh’ wordt uit­ge­spro­ken als in het Ne­der­land­se woord ‘cha­os’. al-Moe­khaa­ba­raat is een meer­voud voor meer dan twee.)

Te­rug.


Voor een sum­mie­re uit­leg over het Ara­bisch: klik hier.


Meer informatie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: ove­rige bron­nen.
Syrië:
GM., Wi.
:ﺳﻮﺭﻳﺎ
Da­mas­cus:
GM., Wi., GM. (Fo­to’s.)
:ﺩﻣﺸﻖ
Sahat al-Shoehada’ / Mardjah:
GM., Wi.
:ﺳﺎﺣﺔ ﺍﻟﺸﻬﺪﺍﺀ – ﺳﺎﺣﺔ ﺍﻟﻤﺮﺟﺔ
Al-Baraamki:
GM., Wi.
:ﺍﻟﺒﺮﺍﻣﻜﺔ

Foen­doeq al-Rabie’:
:ﻓﻨﺪﻕ ﺍﻟﺮﺑﻴﻊ

In de tekst ge­noemd.

Ha­ma:
GM., Wi.
:ﺣﻤﺎﺓ

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chrono­lo­gisch over­zicht Orient Ex­press 1992.

7 augustus 1992

1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7496) Ik ben in Da­mas­cus, de hoofd­stad van Sy­rië. – Ik lo­geer in Foen­doeq al-Rabie’ (Het Len­te­ho­tel). – Ik maak nieuwe (in­ter­na­tio­na­le) vrien­den in het ho­tel. We we­ten dat we door de ge­hei­me po­li­tie af­ge­luis­terd wor­den. ’s Avond gaan we sa­men eten in een (voor mij, duur) res­tau­rant. – Op straat biedt mij iemand een pros­ti­tuee aan. Ik wei­ger, maar wordt wel nieuws­gie­rig naar de prijs. – De munt­een­heid in Sy­rië is het Sy­rische Pond: (£.). De koers is: £. 1.00 = f. 0,05. (Een stui­ver.)

MenuIndex en het einde.

Vrijdag, 7 augustus 1992.
Dimashq (Damascus.)
Wekelijkse (islamitische) rustdag.
Vandaag kon ik niet op de naam ko­men van de jon­ge vrouw, op wie ik ver­liefd was toen ik Ne­der­land op 12 ju­li jl. ver­liet!
Vertellen met MG. [Fran­çaise] en twee Oos­ten­rij­kers, DS. en FS. (Broers.)
Bij ons zitten men­sen (ge­hei­me po­li­tie) mee te luis­te­ren. De po­li­tie komt om in de ho­tel­ka­mer van MG. te kij­ken. Ieder­een die bij ons in de buurt komt, ver­den­ken we er­van in dienst te zijn van de ge­hei­me po­li­tie*(1), zo ook de men­sen, die al­leen aan een ta­fel­tje zit­ten, om ons heen ’s avonds in een res­tau­rant en ook H., de stu­dent ‘Ver­ge­lij­ken­de Gods­dienst­we­ten­schap­pen’, die met ons mee­loopt en die (vol­gens MG.) Hit­ler*(2) ook goed vindt.
Overdag raak ik nu ge­wond aan mijn rech­ter gro­te teen. Ik stoot hem te­gen een dor­pel. Pre­cies één week na de wond aan de lin­ker teen. Ik ben nu ech­ter in het ho­tel en kan ade­qua­te maat­re­ge­len ne­men.
ER., een Belg, komt ook in ons ho­tel. Hij spreekt ook Ara­bisch. Ik bied hem aan een bed van mij te hu­ren voor £. 75. Hij zal mor­gen ko­men.
Rond 13.00 uur ‘twee­de ont­bijt’ in de ka­mer.
Ik geloof dat de Soe­da­nees M. gis­teren weg­ging. We­gens mijn avan­ces, eer­gis­te­ren?
Ik wandel door de nieuwe stad (dat wil zeg­gen: het wes­ter­se deel van het cen­trum) om wat uit­druk­kin­gen op te schrij­ven.
In de buurt van het Sa­hat al-Shoe­hada (Mar­te­la­ren­plein), bij de win­kels met elek­trische ap­pa­ra­ten vraagt een jon­ge­man aan mij waar mijn ‘Ma­dam’ is.
“In het hotel,” zeg ik.
“In het hotel, of hier. Waar u maar wilt.”
Het duurt even voor­dat ik hem be­grijp. Ik be­dank hem vrien­de­lijk en loop door, maar ik ben toch wel nieuws­gie­rig ge­wor­den naar de prijs er­van. Ik blijf door die stra­ten slen­te­ren en even la­ter komt er weer een. Ik vraag wat het kost.
“£. 500”, zegt hij. (Ik deel al­les door 20 en kom op f. 25,00.) Ik vind dat duur. Ik ga er niet op in. (Om­dat ik met veel geld rond­loop en ziek­tes vrees, maar ik zou mis­schien nog heb­ben kun­nen af­din­gen.)
Met z’n zessen, MG., ER., FS., DS., H. en ik in eten in een res­tau­rant: £. 690. Ie­der be­taalt circa £. 120. IJs eten: £. 50. (Duur.)
Hotel rond 00.00 uur.
Vertellen.
Bed rond 01.00 uur.
Ik besluit naar Hama te rei­zen, zo­dra het mo­ge­lijk is.


*(1)
Hoewel ik er geen be­wijs voor heb, wordt door al­le bui­ten­lan­ders be­weerd dat er in Sy­rië ze­ven ge­hei­me diens­ten zijn (mijn reis­gids somt er acht op) die ten eer­ste el­kaar in de ga­ten moe­ten hou­den, maar ook ie­de­re staats­bur­ger en ver­der ieder­een die zich op Sy­rische grond­ge­bied be­vindt, dus ook toe­ris­ten, bui­ten­land­se di­plo­ma­ten, bui­ten­land­se werk­ne­mers en stu­den­ten. De al­ge­me­ne naam voor de ge­hei­me dien­sten is: al-Moe­khaa­ba­raat (ﺍﻟﻤﺨﺎﺑﺮﺍﺕ). (De ‘kh’ wordt uit­ge­spro­ken als in het Ne­der­land­se woord ‘cha­os’. al-Moe­khaa­ba­raat is een meer­voud voor meer dan twee.)

Te­rug.

*(2)
Dat anti­se­mi­tis­me een ge­me­ne uit­was is in vrij­wel de ge­he­le is­la­mi­tische we­reld is een be­kend ge­ge­ven. Maar als je in een dic­ta­tuur woont met ge­lijk­ge­scha­kel­de pers en an­de­re me­dia en je het land niet uit mag, is er geen en­ke­le ma­nier om ook van an­de­re op­vat­tin­gen ken­nis te ne­men. Dan moet je toch wel over een zeer sterk ka­rak­ter en per­soon­lijk­heid be­schik­ken, wil je je ont­rek­ken aan de al­ge­meen gang­ba­re op­vat­ting die je da­ge­lijks, van­af je ge­boor­te, hoort, ook op school en uni­ver­si­teit.
Ik maakte in Sy­rië va­ker mee dat de jo­den de schuld krij­gen als er iets mis gaat: valt de elek­tri­ci­teit (voor de zo­veel­ste keer de­ze week) uit: dat komt door de jo­den!
Is er voor het ver­bou­wen van jouw huis geen ce­ment, of kun je de ko­men­de maan­den geen bak­ste­nen ko­pen: dat is de schuld van de jo­den.
Etcetera.

Te­rug.


Voor een sum­mie­re uit­leg over het Ara­bisch: klik hier.


Meer informatie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: ove­rige bron­nen.
Syrië:
GM., Wi.
:ﺳﻮﺭﻳﺎ
Da­mas­cus:
GM., Wi., GM. (Fo­to’s.)
:ﺩﻣﺸﻖ
Sahat al-Shoehada’ / Mardjah:
GM., Wi.
:ﺳﺎﺣﺔ ﺍﻟﺸﻬﺪﺍﺀ – ﺳﺎﺣﺔ ﺍﻟﻤﺮﺟﺔ

Foen­doeq al-Rabie’:
:ﻓﻨﺪﻕ ﺍﻟﺮﺑﻴﻊ

In de tekst ge­noemd.

Ha­ma:
GM., Wi.
:ﺣﻤﺎﺓ

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chrono­lo­gisch over­zicht Orient Ex­press 1992.

6 augustus 1992

1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7495) Ik ben in Da­mas­cus, de hoofd­stad van Sy­rië. – Ik lo­geer in Foen­doeq al-Rabie’ (Het Len­te­ho­tel). – Ik ga op zoek naar en vind het Ta­len­in­sti­tuut. – Ik wil met een man of met een vrouw naar bed. – Ik laat mijn licht schij­nen over het soort (een­to­ni­ge) con­ver­sa­ties die ik tel­kens moet voe­ren. – De munt­een­heid in Sy­rië is het Sy­rische Pond: (£.). De koers is: £. 1.00 = f. 0,05. (Een stui­ver.)
(Tij­dens mijn reis hield ik een reis­dag­boek bij. Na­dat ik op 18 au­gus­tus thuis was ge­ko­men, be­gon ik met het op­schrij­ven van mijn we­der­waar­dig­he­den in mijn ei­gen­lij­ke dag­boek. In de tekst hier­be­ne­den staan af en toe te­rug­blik­ken op de­ze va­kan­tie, ge­daan van­af mijn bu­reau­stoel thuis.)

MenuIndex en het einde.

Donderdag, 6 augustus 1992.
Dimashq. (Damascus.)
Op 8.30 uur.
Douche.
Brood en banaan kopen.
Ontbijt.
Ik loop naar de Am­bas­sade van Sa­oe­di-Ara­bië. Daar zou het Ta­len­in­sti­tuut te­gen­over lig­gen. Ik vind de Ne­der­land­se Am­bas­sa­de en vraag daar (in het En­gels, want in de re­cep­tie spreekt men geen Ne­der­lands) naar het adres van het Ta­len­in­sti­tuut.
Ik krijg het adres en met een Ne­der­land­se Sy­riër, zijn Ne­der­land­se vrouw en zijn zus­ter in zijn au­to naar al-Mazza.
Teaching Institute of Arab Lan­guage to Fo­reig­ners: Al-Fa­ra­bi Street, op­po­site to the Sau­di Con­su­la­te. Mez­zé. Da­mas­cus. Sy­ria. Tel.: 221 538.
Het instituut is ge­slo­ten en vol­gens iemand in de straat zal het pas rond 15.00 uur open­gaan.
Ik neem een taxi naar het cen­trum: al-Mar­djah. (Sahat al-Shoe­hada’) (£. 25.)
Appelsap drinken.
Soek.
Postkaarten kopen. Grote £. 260. (f. 10.50)
Aluminium (diep) bord voor £. 50.
IJs £. 10.
Rond 13.00 uur in het ho­tel. Kaar­ten schrij­ven. Al­leen bij Pa en Ma en XX. schrijf ik er wat op. (La­ter ook bij NB., AB. en SK. (in An­tak­ya: Tur­kije) en een beet­je bij BW.)
In het Engels ver­tel­len met de Fran­çai­se MG., met wie ik wel een zou wil­len vrij­en. (Toen, op 6 au­gus­tus. Nu, 30 au­gus­tus, be­grijp ik niet meer waar­om.) Zij heeft be­hoor­lij­ke pro­ble­men met de ge­hei­me po­li­tie. Haar vi­sum is niet in orde.
Na 16.00 uur ga ik een fa­la­fil eten.
De receptie van het ho­tel vraagt ge­re­geld waar ik heen­ga. Ik ver­tel het ze graag, zo kun­nen ze de ge­hei­me po­li­tie in­licht­en, die me als be­scherm­en­gel kan be­waken.
Als ik in het ho­tel te­rug­kom staat de knap­pe re­cep­tio­nist ver­le­gen in de spie­gel te sta­ren. Ik zeg te­gen hem: an­ta dja­miel, (jij bent mooi), wat ook zo is. (Maar hij is man­ne­lijk en niet jon­gens­ach­tig.) Hij dankt me wel drie of vier keer zeer vrien­de­lijk. Mis­schien wordt het wat met hem. Met hem, of met de Fran­çai­se zou ik wel in bed wil­len.
Na 16.00 ben ik be­hoor­lijk geil en met een lang­du­ri­ge erec­tie zit ik op de Fran­çai­se te wach­ten, die ech­ter niet komt.
Tussen 17.30 en 19.00 in bed sla­pen.
Brood, kaas en banaan eten.
Koude douche.
Eten voor morgen kopen, dat wil zeg­gen: brood, banaan en kaas.
Om 20.15 uur overweeg ik de zwoe­le stad in te gaan, waar knap­pe sexy jon­gens arm in arm met hun vriend­je lopen, maar ik heb niet zo­veel zin meer om Ara­bisch te spre­ken. Steeds weer de­zelf­de on­der­wer­pen: waar ik van­daan kom? Ge­volgd door Ruud Gul­lit, (Mar­co) Van Bas­ten en nog ver­schil­len­de an­de­re Ne­der­land­se voet­bal­lers.
Waar mijn vrouw is, waar mijn kin­de­ren zijn, wat mijn geloof is? De prij­zen in Ne­der­land, de lo­nen. (Of ei­gen­lijk: hoe hoog is het loon in Ne­der­land, waar­na ik ook iets over de prij­zen in Ne­der­land moet ver­tel­len, an­ders den­ken ze dat wij al­le­maal ka­pi­ta­lis­ten / mil­jo­nairs zijn. De prij­zen ko­men hen on­waar­schijn­lijk hoog over.)
Of ik van Syrië hou? Armoede hier. Ik be­schik niet over een vol­doen­de gro­te woor­den­schat om al de­ze on­der­wer­pen uit te wer­ken, of om over an­de­re sub­stan­tiële din­gen van het le­ven hier te pra­ten.
Zolang mijn maag gevuld is, voel ik me hier heel pret­tig. Heb ik hon­ger, dan kom ik in een cri­sis te­recht, want niet al­les wat hier te eten is, is even lek­ker. Zelfs een fa­la­fil heeft wel eens een raar bij­smaak­je.
Het zou leuker zijn om met z’n twee­ën te zijn (ge­lijk­ge­stem­den) om hier de stad in te gaan.
Even buiten zit­ten en op bed soezen.
In bed: al om 23.30 uur.
Over £. 1.836: £. 595 uit­ge­ge­ven. (f. 24,00)


Voor een sum­mie­re uit­leg over het Ara­bisch: klik hier.


Meer informatie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: ove­rige bron­nen.
Syrië:
GM., Wi.
:ﺳﻮﺭﻳﺎ
Da­mas­cus:
GM., Wi., GM. (Fo­to’s.)
:ﺩﻣﺸﻖ
al-Mazza:
GM., Wi.
:ﺍﻟﻤﺰﺓ
Sahat al-Shoehada’ / Mardjah:
GM., Wi.
:ﺳﺎﺣﺔ ﺍﻟﺸﻬﺪﺍﺀ – ﺳﺎﺣﺔ ﺍﻟﻤﺮﺟﺔ

Foen­doeq al-Rabie’:
:ﻓﻨﺪﻕ ﺍﻟﺮﺑﻴﻊ

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chrono­lo­gisch over­zicht Orient Ex­press 1992.

5 augustus 1992

1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7494) Ik ben in Da­mas­cus, de hoofd­stad van Sy­rië. – Ik lo­geer in Foen­doeq al-Rabie’ (Het Len­te­ho­tel). – Ik be­zoek het mu­seum in het al-Azm-pa­leis. – Ik schaf een boek aan. – Ik ir­ri­teer een Koerd. – ’s Avonds vraag ik te­ver­geefs aan een jon­ge­man of hij het bed met mij wil de­len. – De munt­een­heid in Sy­rië is het Sy­rische Pond: (£.). De koers is: £. 1.00 = f. 0,05. (Een stui­ver.)

MenuIndex en het einde.

Soek al-Ha­mi­diy­yaBoekenKhatr: gevaar! (Grapje!)WandelenGeil.

Woensdag, 5 augustus 1992.
Dimashq. (Damascus.)
’s Morgens heel geil. Ik wil een man, maar vrees dat het er de­ze va­kan­tie niet van komt.
Stad in om brood te ko­pen. Ik vind ‘Frans’ brood, een soort stok­brood. Lang lo­pen zoe­ken, maar toch vlak­bij het ho­tel vind ik Fran­se smeer­kaas: Kiri. £. 35.
Met de Duitse meis­jes C. en A. ont­bij­ten en thee­drin­ken. (De blon­de C. uit Keu­len is leu­ker dan de zwart­ha­ri­ge A. uit Mün­ster.)

MenuBe­ginIndex en het einde.

Soek al-Ha­mi­diy­ya.

Daarna ga ik de soek al-Ha­mi­diy­ya*(1) (de over­dek­te markt) in, waar ik aan­ge­spro­ken word door een jon­gen waar ik een beet­je geil op ben. Ik zou hem wil­len zeg­gen: “An­ta dja­miel. ‘Uhibbak”. (Jij ben mooi. Ik hou van je), maar door zijn in­lei­dend praat­je komt het er niet van. Ik aai hem over zijn wang. Ik zie veel knap­pe stuk­ken, dat wil zeg­gen, man­ne­lij­ke en vrou­we­lij­ke. (Meis­jes dus!) Ik ga naar Mat­haf al-foenoen wa’l-ta­qa­lied al-sha­’abia: Qasr al-‘Azm. (Het mu­se­um van de Kuns­ten en de Volks­tra­di­ties: al-Azm-pa­leis)*(2), waar ik ach­ter leu­ke vrou­wen en jon­gens aan­loop. Het mu­se­um is niet echt veel bij­zon­ders.

MenuBe­ginIndex en het einde.

Boeken.

In een boek­han­del in de soek koop ik twee exem­pla­ren van al-Moe­’adjam al-mu­fah­ras li’l-al­faazh al-qur­’aan al-ka­riem li-Moe­ham­mad Foe­’aad Abd al-Baqi. (De in­dex­lijst van de woor­den in de hei­li­ge kor­an, door Moe­ham­mad Foe­’aad Abd al-Baqi.)*(3) 2x £. 450 (één exem­plaar is voor XX) en een kor­an. Ik moet £. 1.700 be­ta­len (de kor­an kost dus £. 800, maar ik heb niet ge­noeg geld en wil één Moe­’adjam ach­ter­laten en la­ter ko­men ko­pen. De boek­han­de­laar vraagt even ge­duld en re­kent even. Dan mag ik de he­le han­del mee­ne­men voor cir­ca £. 1.550. Ik weet het niet pre­cies, omdat ik een hoop klein­geld in de beurs had, dat de man niet wil heb­ben. (Vol­gens be­re­ke­ning ach­ter­af in het ho­tel, kom ik op £. 1.550.)
In de boekhandel spreek ik met een man, ta­me­lijk lang (cir­ca drie kwar­tier) over de kor­an. Hij spreekt per­fect En­gels, is com­pu­ter­des­kun­di­ge, zou graag pro­gram­me­ren wil­len le­ren in de USA, om­dat er voor hem in Sy­rië niet veel mo­ge­lijk­he­den zijn.
Hij weet veel over de is­lam en ge­looft ook on­voor­waar­de­lijk in de kor­an. Hij kijkt al­tijd de zaak in en niet naar de straat. Hij zegt dat hij niet met mij mag pra­ten. Hij zegt niet waar­om. Op mijn sug­ges­tie dat hij voor de re­ge­ring werkt, rea­geert hij ver­ont­waar­digd.
Het gesprek is in­te­res­sant.
De verkoper liet me een kor­an uit Iran zien die kost­te £. 11.000 en was met blad­goud en stof­goud be­han­deld. (f. 444,00.)
Onderweg in een win­kel­tje thee, bij een vrien­de­lij­ke vrouw met dik­ke bril­len­gla­zen.

MenuBe­ginIndex en het einde.

Khatr: ge­vaar! (Grapje!).

Terug in het hotel ver­tel ik nog een tijd­je met de van­daag naar Hama ver­trek­kende (per trein) C. en A.
Een dikke forse vent in het ho­tel no­digt me voor de thee, maar het blijkt dat hij C. en A. niet vraagt. Zij krij­gen wel thee van hem. Het ge­sprek, in het Ara­bisch, gaat over bei­de meis­jes en zijn sek­su­ele wen­sen met hen. Door zijn vet­ti­ge lach be­grij­pen bei­de meis­jes wel waar het over gaat.
Ik voel me op­ge­la­ten en kan niet de­len in de ‘hu­mor’ van hem en zijn ma­ten. Hij zegt uit al-Ha­sa­ka te ko­men. Hij is dich­ter, com­mu­nist en vindt Hit­ler een goede vent. Ik zeg niet te be­grij­pen waar­om een com­mu­nist Hit­ler een goe­de vent vindt.
Hij: “Rosa Lu­xem­burg en Karl Lieb­knecht*(4) wa­ren geen goe­de com­mu­nis­ten.” (De­ze com­mu­nist gelooft niet in God.)
Zijn ma­ten zijn Koer­den. “Khatr” (ge­vaar­lijk) zeg ik, maar weet ver­vol­gens niet hoe ik ‘grap­je’*(5) in het Arabisch moet zeg­gen, want de ‘he­ren’ rea­ge­ren enigs­zins ver­stoord.
“Van de PKK?”*(6) vraag ik. Dat is zo. En Sy­rië is een heer­lijk land.
Haafiz al-Asad*(7) is een pri­ma ke­rel.
Dan willen ze we­ten of ik nog naar Tur­kije ga.
Uit veilig­heids­over­we­gin­gen zeg ik: “Na Da­mas­cus ga ik naar Am­man [Jor­da­nië], daar­na te­rug naar Da­mas­cus en van­daar met het vlieg­tuig naar huis.” Maar ik heb gro­te moei­te hen te ver­staan.
Een van de Koer­den wil mijn adres. Ik schrijf maar wat op. In mijn woon­plaats, dat wel, en ook mijn naam. (Want de re­cep­tie zou mijn ech­te naam wel eens kun­nen heb­ben.)
Ik krijg zijn adres.
De Marxist zegt dat er in het le­ven maar drie din­gen be­lang­rijk zijn: brood, seks en vrij­heid.
Ik constateer droog dat ze in Sy­rië al­leen maar brood heb­ben. (Hij lacht weer met zijn vet­ti­ge lach.)
Seks is het enige waar de Maa­rik­si (Mar­xist) aan denkt.

MenuBe­ginIndex en het einde.

Wan­de­len.

Ik ga weer de soek al-Ha­mi­diy­ya in en drink thee in een thee­huis ach­ter de Omaj­ja­den­mos­kee*(8) (die tot het ge­bed twee- en drie­stem­mig op­roept.) Ver­der door de soek lo­pen. De chris­te­lij­ke wijk en bui­ten de mu­ren om, naar een park­je zoe­ken, maar het groen is ver­bo­den ge­bied en stelt boven­dien niets voor. (Par­ken heb­ben vrij­wel al­tijd mijn (ho­mo­sek­su­ele) aan­dacht.) Ik vind al­leen maar stin­ken­de groen­te­mark­ten.

MenuBe­ginIndex en het einde.

Geil.

Hotel rond 18.00 uur.
Over £. 2.430.
Douche.
Stad in (nieuw ge­deel­te), wei­nig stuk­ken en geen an­sicht­kaar­ten ge­von­den.
Hotel rond 20.15 uur.
Met M. uit Soe­dan ver­tel­len over de mo­ge­lijk­heid in Ne­der­land te stu­de­ren. Ik be­loof hem een en an­der uit te zoeken.
Hij vraagt waar­om ik niet ge­trouwd ben.
Ik zeg: “I love boys, like you.” Ik stel hem voor het bed met mij te de­len. Hij zegt niet nee*(9), maar ook niet ja. Ik stel het hem la­ter nog eens voor, rea­li­seer me dat ik ze­nuw­ach­tig ben, wil eerst naar het toi­let op mijn ka­mer en als ik ga, gaat hij ook, naar zijn ka­mer. Ik zie hem niet meer.
Ervoor lazen we nog wat Ara­bisch. Hij schreef een bij­na poë­tische brief aan zijn zus­ter in Soe­dan. Ik lees met hem sa­men de in­lei­ding. Het is moei­lijk Ara­bisch.
Begin volgende week gaat hij naar Soe­dan. Hij woont in Khar­toem. Hij was er al twee jaar niet meer. Ver­le­den jaar werk­te hij in Grie­ken­land om geld te ver­die­nen. Zijn broer, die in Sa­oedi-Ara­bië werkt, be­taalt zijn stu­die. Zijn va­der heeft ook ge­stu­deerd. Zijn moe­der niet. In Ne­der­land wil hij me­di­cij­nen, of elek­tro­nica / in­for­ma­ti­ca stu­deren.
Nadat hij verdwenen is, ver­tel ik met een Koer­dische vluch­te­ling die geen PKK is en Sy­rië een slecht land vind.
Hij is 26 jaar en va­der van zes kin­de­ren, vluch­te­ling, zon­der werk en zon­der geld.
Als vluchteling was hij al in Iran, Tur­kije en nu Sy­rië, waar hij slecht be­han­deld wordt. Hij komt uit Irak.
Bed 00.30 uur.

MenuBe­ginIndex en het einde.


*(1)
Soek al-Ha­mi­diyya. (ﺳﻮﻕ ﺍﻟﺤﻤﻴﺪﻳﺔ) (GM., Wi.) De altijd drukke, overdekte markt in het centrum van de oude stad in Damascus.

Te­rug.

*(2)
Mathaf al-foenoen wa’l-ta­qa­lied al-sha­’abia: Qasr al-‘Azm. (GM., Wi.)
Het museum van de Kuns­ten en de Volks­tra­di­ties: al-Azm-paleis.
ﻣﺘﺤﻒ ﺍﻟﻔﻨﻮﻥ ﻭﺗﻘﺎﻟﻴﺪ ﺍﻟﺸﻌﺒﻴﺔ: ﻗﺼﺮ ﺍﻟﻌﻈﻢ
 

*(3)
al-Moe’adjam al-mu­fah­ras li’l-al­faazh al-qur­’aan al-ka­riem, li-Moe­ham­mad Foe­’aad Abd al-Baqi (ﺍﻟﻤﻌﺠﻢ ﺍﻟﻤﻔﻬﺮﺱ ﻟﺎﻟﻔﺎﻅ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﺍﻟﻜﺮﻳﻢ ﻟﻤﺤﻤﺪ ﻓﺆﺍﺩ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺒﺎﻗﻲ) (De index­lijst van de woor­den in de hei­lige kor­an, door Moe­ham­mad Foe­’aad Abd al-Baqi.)
Deze index­lijst, ge­schre­ven door de Egyp­tische ko­ran­ge­leerde Moe­ham­mad Foe­’aad Abd al-Baqi (1882-1967), be­vat al­le in de ko­ran voor­ko­men­de woor­den, in al­fa­be­tische vol­gor­de, in con­text, met de vind­plaats: in wel­ke soe­ra (hoofd­stuk), zo­wel met num­mer als met de naam van het hoofd­stuk, en in wel­ke aya (vers) dit be­tref­fen­de woord staat.

Te­rug.

*(4)
Dat anti­se­mi­tis­me een ge­me­ne uit­was is in vrij­wel de ge­he­le is­la­mi­tische we­reld is een be­kend ge­ge­ven. Maar als je in een dic­ta­tuur woont met ge­lijk­ge­scha­kel­de pers en an­de­re me­dia en je het land niet uit mag, is er geen en­ke­le ma­nier om ook van an­de­re op­vat­tin­gen ken­nis te ne­men. Dan moet je toch wel over een zeer sterk ka­rak­ter en per­soon­lijk­heid be­schik­ken, wil je je ont­rek­ken aan de al­ge­meen gang­ba­re op­vat­ting die je da­ge­lijks, van­af je ge­boor­te, hoort, ook op school en uni­ver­si­teit.
Ik maakte in Sy­rië va­ker mee dat de jo­den de schuld krij­gen als er iets mis gaat: valt de elek­tri­ci­teit (voor de zo­veel­ste keer de­ze week) uit: dat komt door de jo­den!
Is er voor het ver­bou­wen van jouw huis geen ce­ment, of kun je de ko­men­de maan­den geen bak­ste­nen ko­pen: dat is de schuld van de jo­den.

Rosa Luxemburg (1871-1919). (Wi.) Een Duit­se com­mu­nis­te, ver­moord in 1919.
Karl Liebknecht (1871-1919) (Wi.) Een Duit­se com­mu­nist, ver­moord in 1919.
De man vond bei­de Duit­sers waar­schijn­lijk geen goede com­mu­nis­ten om­dat Ro­sa Lu­xem­burg een Jo­din was en Karl Lieb­knecht met haar om­ging. Maar ik heb de Mar­xist uit al-Ha­sa­ka niet naar zijn be­weeg­re­de­nen ge­vraagd, waar­om hij bei­de personen af­keur­de.

Te­rug.

*(5)
Grapje!: noekta! (ﻧﻜﺘﺔ)

Te­rug.

*(6)
PKK. (Wi.) De Koer­dische Ar­bei­ders­par­tij. Een po­li­tie­ke par­tij die ijvert voor een on­af­han­ke­lijk Koer­di­stan, (Wi.), voor de Koer­den (Wi.)

Te­rug.

*(7)
Haafiz al-Assad. (Wi.) De dic­ta­tor van Sy­rië (1930-2000).

Te­rug.

*(8)
Bij ‘het theehuis ach­ter de Omaj­ja­den­mos­kee’ gaat het zeer waar­schijn­lijk om het Maq­ha al-Naw­fara (ﻣﻘﻬﻰ ﺍﻟﻨﻮﻓﺮﺓ) Het Ca­fé / Kof­fie­huis Naw­fara in de ge­lijk­na­mi­ge straat in de soek van Da­mas­cus. (GM.), (GM.: foto’s.)
In de avon­du­ren zit daar op een ver­ho­ging ook een man in een soort tra­di­tio­ne­le kle­ding die ver­halen ver­telt en voor­leest in Da­mas­ceens dia­lect en de gas­ten ver­maakt met on­der an­de­re de avon­turen van Sul­tan Bai­bars. (Wi.)
De Omajjadenmoskee (ﺍﻟﺠﺎﻣﻊ ﺍﻟﺄﻣﻮﻱ) of ‘Grote Moskee’ te Damascus (GM., Wi.) Dit schit­te­ren­de eeuwen­ou­de mo­nu­ment is een oase van rust en schuil­plaats te­gen de ‘on­draag­lij­ke’ hit­te in het cen­trum van de­ze hec­tische stad Da­mas­cus.
Foto’s van vóór de bur­ger­oor­log. (GM.)
Een foto genomen in de­cem­ber 2016 laat de gru­we­lij­ke scha­de zien die dit eens zo prach­ti­ge ge­bouw ge­le­den heeft. (Fotograaf: Am­mar Mo­ham­mad.)

Te­rug.

*(9)
M. zegt geen “Nee!” om­dat het in een is­la­mi­tische cul­tuur als zeer on­be­leefd geldt om “Nee” te zeg­gen. Bo­ven­dien had ik hem ook ‘in de tang’ (maar dat heb ik me toen vast niet ge­rea­li­seerd), om­dat ik hem be­loofd had te hel­pen naar Ne­der­land te ko­men. (Nu, in 2017, kan ik me niets meer her­in­ne­ren van de­ze jon­ge­man, noch van mijn sek­su­eel ge­tint voor­stel aan hem.)

Te­rug.


Voor een sum­mie­re uit­leg over het Ara­bisch: klik hier.


Meer informatie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: ove­rige bron­nen.
Syrië:
GM., Wi.
:ﺳﻮﺭﻳﺎ
Da­mas­cus:
GM., Wi., GM. (Fo­to’s.)
:ﺩﻣﺸﻖ
Omaj­ja­den­mos­kee:
GM., Wi., GM. (Foto’s.)
:ﺍﻟﺠﺎﻣﻊ ﺍﻟﺄﻣﻮﻱ

Foen­doeq al-Rabie’:
:ﻓﻨﺪﻕ ﺍﻟﺮﺑﻴﻊ

In de tekst ge­noemd.

al-Ha­sa­ka:
GM., Wi.
:ﺍﻟﺤﺴﻜﺔ
Ha­ma:
GM., Wi.
:ﺣﻤﺎﺓ

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chrono­lo­gisch over­zicht Orient Ex­press 1992.

4 augustus 1992

1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7493) Ik ben in Da­mas­cus, de hoofd­stad van Sy­rië. – Ik lo­geer in Foen­doeq al-Rabie’ (Het Len­te­ho­tel). – Bij het geld­wis­se­len in een bank loop ik te­gen de enor­me bu­reau­cra­tie aan. – Met mijn twee Duit­se (ge­le­gen­heids-)vrien­din­nen ga ik ijs eten in de soek, bij de be­roem­de ijs­sa­lon Bak­dash. – Ik word door ver­schil­len­de man­nen aan­ge­spro­ken, die, al­weer, al­tijd maar de­zelf­de on­der­wer­pen aan­snij­den: geloof, vrou­wen en geld. – Ik ga op boe­ken­jacht. – ’s Avonds weer op stap met mijn Duitse ‘din­net­jes’ om in een bui­ten­wijk van Da­mas­cus te di­ne­ren. – De munt­een­heid in Sy­rië is het Sy­rische Pond: (£.). De koers is: £. 1.00 = f. 0,05. (Een stui­ver.)

MenuIndex en het einde.

Soek al-Ha­mi­diy­yaGe­loof, vrou­wen, geldBoe­kenCleo­pa­traGeil.

Dinsdag, 04 augustus 1992.
Dimashq. (Damascus.)
Ik ging naar de Com­mer­cial Bank of Sy­ria, maar men heeft daar een vreem­de opi­nie over ‘com­mer­cial’. Er wordt druk ge­kletst, thee ge­dron­ken, ach­ter le­ge bu­reaus ge­staard en rond­ge­lo­pen. Het in­wis­se­len van twee Tra­vel­ler­che­ques van Ame­ri­can Ex­press van elk 50 USD duur­de erg lang. De tijd die een for­mu­lier­tje no­dig had om van het ene bu­reau­tje naar het naast­lig­gen­de bu­reau­tje te gaan duur­de lan­ger dan een half uur. On­der­tus­sen tel­de en her­tel­de de kas­sier al­ler­lei dol­lar­bil­jet­ten en ver­ge­leek ze met an­de­re bil­jet­ten van de­zelf­de waar­de. Hij moet toch ont­dekt heb­ben dat er enig ver­schil was: het num­mer.
Na ongeveer drie kwar­tier kreeg ik £ 4.200. (4.200 / 24,75 = 169,69 dus de dol­lar in Sy­rië stond op f. 1,69.)*(1)
Hotel.

MenuBe­ginIndex en het einde.

Soek al-Ha­mi­diy­ya.

Ont­bijt: oud brood. De rest van de mor­gen ver­tel­len met A. en C. [uit Duits­land], voor­na­me­lijk over is­lam. Met hen ga ik de Soek al-Ha­mi­diy­ya, de over­dek­te markt, op. We drin­ken vruch­ten­sap en eten een brood­je en ijs ha­lieb (melk) met pis­tache­no­ten (ijs met va­nil­le­smaak). Het ijs lijkt op een be­vro­ren sui­ker­spin en laat zich ook zo be­han­de­len. Het is in stuk­ken te bre­ken.*(2)

MenuBe­ginIndex en het einde.

Geloof, vrou­wen, geld.

Ik ga alleen verder naar de Omaj­ja­den­moskee.*(3) Bin­nen spreekt een va­der (die drie woor­den En­gels kent) me aan. Hij is met een prach­tig mooie schoon­heid van een zoon, die weer met een vriend is. Het ge­sprek gaat over geld, ge­loof en hu­we­lijk.
Buiten spreek ik met een man die een beet­je Frans kent (meer dan ik). Het ge­sprek gaat over geld en hu­we­lijk.
Twee jongens vertel ik over de lan­ge en kor­te nach­ten in Ne­der­land. Eén vraagt ver­schrikt of je ook, tij­dens de lan­ge da­gen in de zo­mer, zo lang moet wer­ken. Ik leg ze on­ze 40-urige (ei­gen­lijk 38-urige) werk­week uit.

MenuBe­ginIndex en het einde.

Boeken.

Ik koop voor £. 250 per stuk 2x Taf­sier al-Dja­lalayn. [Exe­ge­se van de ko­ran door de twee Ja­laal’s.]*(4) Eén is er voor XX. Over de prijs van de ko­ran wordt niet on­der­han­deld, maar die twee krijg ik toch voor £. 450. (f. 18,20.)
De banden zijn slecht af­ge­werkt, van ’s mans he­le voor­raad, trou­wens, maar het gaat om de in­houd. Ik wil ook al-Moe’a­djam al-mu­fah­ras li’l-al­faazh al-qur­’aan al-ka­riem, li-Moe­ham­mad Foe­’aad Abd al-Baqi. [De in­dex­lijst van de woor­den in de hei­li­ge ko­ran, door Moe­ham­mad Foe­’aad Abd al-Baqi.]*(5), maar er zijn geen exem­pla­ren voor­radig.
In een boek­han­del­tje bij mijn ho­tel heb­ben ze een exem­plaar dat bij­na uit el­kaar valt.

MenuBe­ginIndex en het einde.

Cleopatra.

Douche.
Een beetje lezen en een beet­je doe­ze­len.
Als A., C. en ik in Doem­mar wil­len gaan eten komt een ver­le­gen dik­ke man, die in al-Raq­qa bij het te­le­com­mu­ni­ca­tie­be­drijf in de plaat­se­lij­ke te­le­foon­cen­tra­le werkt, vra­gen waar­om we in ‘gods­naam’ niet naar al-Raq­qa gaan, want daar is het toch zo mooi. Hij heeft thee en pro­beert ons over te ha­len al-Raq­qa te be­zoe­ken. Na een tijd­je gaan we weg en nemen een ta­xi voor £. 100 doe ons naar Doem­mar naar Mat­’am Kli­yoe­baa­tra al-‘Aa’ili (ﻣﻄﻌﻢ ﻛﻠﻴﻮﺑﺎﺓ ﺍﻟﻌﺎﺋﻠﻲ) ‘Fa­mi­lie­res­tau­rant Cleo­pa­tra’ brengt waar we door stuk­ken van obers be­diend wor­den. (Te­gen C. zeg ik dat ik zo­wel van vrou­wen als man­nen ge­char­meerd ben.) Zij vin­den de obers ook sexy.
Een van de obers wil we­ten hoe ik aan mijn wit­te tan­den kom en vraagt wel­ke tand­pas­ta ik ge­bruik. (Pro­dent.) Ik zal hem een tu­be stu­ren, be­loof ik hem. Hij geeft me zijn huis- en werk­adres. (Ma’­djoen al-is­naan: tand­pas­ta.)
We eten frites, sa­la­de, shish­tao (kip op spies), hu­mus en drin­ken Ba­ba Murd­jül bier. Een en an­der voor £. 463. (Heer­lij­ke ster­ke kof­fie.) De bei­de Duit­se da­mes staan er­op te be­ta­len. Ze be­taal­den ook al de ta­xi heen. (Ik be­taal de ta­xi te­rug, die nu, met me­ter, niet meer dan £. 30 kost.
In het thee­huis pro­be­ren ze me back­gam­mon te le­ren, maar dat is ver­spil­de ener­gie. Ik vind er niets aan, bo­ven­dien moe­ten we in het fa­mi­lie­ge­deel­te zit­ten, waar al­leen maar ou­de men­sen zit­ten aan de nar­gi­lah (wa­ter­pijp). Ik denk slechts aan seks met M.
Het thee­huis betaal ik ook: £. 30.

MenuBe­ginIndex en het einde.

Geil.

Hotel rond 22.30 uur.
Ik spreek er met een stuk met een stuk tus­sen zijn be­nen. Ik zou hem ge­zegd heb­ben dat een stuk is, als er niet iemand an­ders ge­ze­ten had. Ik pro­beer­de hem mee te krij­gen voor heen om­me­tje, maar hij be­greep me niet. Hij is nu in het le­ger, twee­ën­half jaar, zo­als nor­maal is in Syrië, maar hij is wis­kun­de­le­raar in al-Raq­qa. Hij was er met zijn zie­ke moe­der (Zie ook 3-8-92.)
Ik wacht op hem, meer dan een uur, bui­ten, maar zie hem niet meer. Na af­trek­ken is de geil­heid weg.
Bed circa 01.30 uur.
Als ik maar goed eten kan vin­den kan ik het hier lang vol­hou­den. Dit is echt va­kan­tie. Er zijn mooie en sexy jon­gens in Da­mas­cus.

MenuBe­ginIndex en het einde.


*(1)
Misschien had ik bij de Com­mer­cial Bank of Sy­ria bij die twee tra­vel­ler­che­ques ook een bil­jet van £. 100 moe­ten doen, voor de me­de­wer­ker in kwes­tie. Dan zou mis­schien al­les snel­ler ver­lo­pen zijn. (Je weet maar nooit.)

Te­rug.

*(2)
Soek al-Hamidiyya. (ﺳﻮﻕ ﺍﻟﺤﻤﻴﺪﻳﺔ) (GM., Wi.)
Het ijs aten we zeer waar­schijn­lijk in de zaak Bak­dash (ﺑﻜﺪﺍﺵ) in Soek al-Ha­midiy­ya (GM., Wi.) Het ijs heet Boeza. (ﺑﻮﻇﺔ) (Wi.) Het is mas­tiek-ijs en is een elas­tisch, kle­ve­rig, smelt­be­sten­di­ge ijs-melk op hoog ni­veau, dat in de war­me­re kli­ma­ten van de Ara­bische we­reld (waar dit ijs het meest voor­komt) het smel­ten moet ver­tra­gen. Het ijs wordt meest­al tra­di­tio­neel ge­maakt met een in­gre­diënt ge­naamd Sah­lab of Sa­lep, dat snel smel­ten te­gen­werkt, iets waar ‘ge­wo­ne’ ijs­jes last van heb­ben in een war­me om­ge­ving. In het Turks heet dit ijs Don­dur­ma en de Per­zische va­riant heet Bas­ta­ni.

Te­rug.

*(3)
De Omajjadenmoskee (ﺍﻟﺠﺎﻣﻊ ﺍﻟﺄﻣﻮﻱ) of ‘Grote Moskee’ te Damascus (GM., Wi.) Dit schit­te­ren­de eeuwen­ou­de mo­nu­ment is een oase van rust en schuil­plaats te­gen de ‘on­draag­lij­ke’ hit­te in het cen­trum van de­ze hec­tische stad Da­mas­cus.
Foto’s van voor de bur­ger­oor­log, in Google Maps.
Een foto in de­cem­ber 2016 ge­no­men door (de voor mij on­be­ken­de fo­to­graaf) Am­mar Mo­ham­mad laat de gru­we­lij­ke scha­de zien die dit eens zo prach­ti­ge ge­bouw ge­le­den heeft.

Te­rug.

*(4)
Tafsier al-Jalalayn (“ﺗﻔﻴﺮ ﺍﻟﺠﻠﺎﻟﻴﻦ) (Taf­sier van de twee Jalaals”) (Wi.) is een klas­sie­ke Soen­ni­tische taf­sier (Wi.) [exe­ge­se / ver­kla­ring] van de ko­ran, die eerst door Jalal ad-Din al-Ma­ḥal­li (?-1459) werd sa­men­ge­steld en ver­vol­gens door zijn lee­rling Jalal ad-Din al-Su­yuti (1445-1505) (Wi.) aan­ge­vuld werd. Dit boek wordt ge­zien als één van de meest po­pu­lai­re exe­ge­ses van de ko­ran, van­we­ge zijn een­vou­di­ge stijl en zijn be­knopt­heid: het om­vat slechts één band.

Te­rug.

*(5)
al-Moe’adjam al-mu­fah­ras li’l-al­faazh al-qur­’aan al-ka­riem, li-Moe­ham­mad Foe­’aad Abd al-Baqi (ﺍﻟﻤﻌﺠﻢ ﺍﻟﻤﻔﻬﺮﺱ ﻟﺎﻟﻔﺎﻅ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﺍﻟﻜﺮﻳﻢ ﻟﻤﺤﻤﺪ ﻓﺆﺍﺩ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺒﺎﻗﻲ) [De indexlijst van de woorden in de heilige koran, door Moehammad Foe’aad Abd al-Baqi.]
Deze index­lijst, ge­schre­ven door de Egyp­tische ko­ran­ge­leerde Moe­ham­mad Foe­’aad Abd al-Baqi (1882-1967), be­vat al­le in de ko­ran voor­ko­men­de woor­den, in al­fa­be­tische vol­gor­de, in con­text, met de vind­plaats: in wel­ke soe­ra (hoofd­stuk), zo­wel met num­mer als met de naam van het hoofd­stuk, en in wel­ke aya (vers) dit be­tref­fen­de woord staat.

Te­rug.


Voor een sum­mie­re uit­leg over het Ara­bisch: klik hier.


Meer informatie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: ove­rige bron­nen.
Syrië:
GM., Wi.
:ﺳﻮﺭﻳﺎ
Da­mas­cus:
GM., Wi., GM. (Fo­to’s.)
:ﺩﻣﺸﻖ
Omaj­ja­den­mos­kee:
GM., Wi., GM. (Foto’s.)
:ﺍﻟﺠﺎﻣﻊ ﺍﻟﺄﻣﻮﻱ
Doem­mar:
GM., Wi.
:ﺩﹸﻣﱠﺮ

Foen­doeq al-Rabie’:
:ﻓﻨﺪﻕ ﺍﻟﺮﺑﻴﻊ

In de tekst ge­noemd.

al-Raq­qa:
GM., Wi.
:ﺍﻟﺮﻗﺔ

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chrono­lo­gisch over­zicht Orient Ex­press 1992.

3 augustus 1992

1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7492) Gis­te­ren ar­ri­veer­de ik uit Deir al-Zor in Da­mas­cus, de hoofd­stad van Sy­rië. – Ik lo­geer in Foen­doeq al-Rabie’ (Het Len­te­ho­tel). – Door een ver­stoor­de nacht­rust ben ik moe en blijf daar­om nog en­ke­le uren in en rond het ho­tel ‘han­gen’. Ik ga pas laat de stad ver­ken­nen. – In een park voer ik een ge­sprek met en­ke­le vrou­wen en één van hen was ook in Ne­der­land ge­weest. – De munt­een­heid in Sy­rië is het Sy­rische Pond: (£.). De koers is: £. 1.00 = f. 0,05. (Een stui­ver.)

MenuIndex en het einde.

Tish­reen ParkDjoem­roekaZay­noe­bia ParkGeloof, vrouwen en geld.

Maandag, 3 augustus 1992.
Dimashq. (Damascus.)
Slecht slapen, ik denk aan de leu­ke zwar­te jon­gen die ik op het ter­ras een Euro­pees boek zag lezen.
Midden in de nacht breekt een enorm la­waai los. Er wor­den hui­zen ge­sloopt. Ik heb op mijn ka­mer, op de eer­ste ver­die­ping aan de ach­ter­kant van het ho­tel, een raam zon­der glas, maar met gaas, plan­ken en plas­tic, dus ik hoor al­les goed.
Omdat ik niet wil gaan plas­sen in het al­ge­me­ne toi­let, plas ik in een le­ge mi­ne­raal­wa­ter­fles en schud de in­houd la­ter tus­sen het gaas door naar bui­ten.
Ik neem het ont­bijt op mijn ka­mer: kaas, brood en to­maat, rond 6.30 uur.
Buiten ver­tel­len met A. en C. [Uit Duits­land.] Thee drin­ken.
A. en T. [uit Ne­der­land] heb­ben brood en ba­naan. Hun brood is ‘Frans’ brood. Ik ruil kaas voor een stuk­je brood en ba­naan. (En kaas.)
Ik neem ook hun ka­mer over. Die heeft drie bed­den en kost 3x £. 75 = £. 225, maar er is ook een douche en een toi­let en een was­bak.
Douche: scheren, ver­fris­sen.
Zeep kopen voor £. 16. (Merk: Fa.)
Ik zit in het hotel op de bin­nen­plaats: heer­lijk. (Cir­ca 10.30 uur.)
Op het dak wordt ge­bouwd. Met een en­kel­bloks ka­trol wor­den em­mer­tjes zand naar bo­ven ge­he­sen. Be­ne­den staat een ou­de man met een ze­ker ri­tu­eel de em­mer­tjes vol te schep­pen en hijst ze dan naar bo­ven. (Zou dat ook al­le­maal in de is­la­mi­tische wet vast­lig­gen?*(1))
Boven staat ech­ter een jon­ge­man van wie ik mijn ogen niet kan af­houden.
Als A. en T. de stad in­gaan, vra­gen ze mij mee. Ik doe het voor­ko­men als­of ik nog steeds een beet­je ziek ben en moe ben, we­gens ge­brek aan slaap (wat waar is), maar de wer­ke­lij­ke re­den is die leu­ke jon­ge­man die ik wil blij­ven zien. Hij is niet uit­ge­spro­ken mooi, maar heeft iets dat me aan­trekt. Af en toe glim­lachen we.
Ik word moe en doe­zel af en toe in slaap.
Vertellen met A. en T. die naar Am­man [Jor­da­nië] gaan en een beet­je ver­tel­len met twee Ara­bische vrou­wen uit al-Raq­qa, van wie er één ziek is en hier naar de dok­ter moet. (Hier: Da­mas­cus.)
Ik zie de leuke bouw­vak­ker nog maar even.

MenuBe­ginIndex en het einde.

Tishreen Park.

Ik ga een uur­tje naar bed en loop daar­na de stad in. Ik wil naar het stads­park: Ha­di­qa Tish­reen. [Tish­reen-park.]
In de stad eet ik twee toast met kaas en drink la­ban ay­ran [ay­ran yog­hurt], maar die van Tur­kije is veel be­ter, deze heeft een vie­ze na­smaak. Ik lust hem niet.
Ondertussen let ik aan­dach­tig op twee knap­pe jon­ge meis­jes, die naast mij staan. Hun va­der of ou­de­re broer en jon­ge­re broer­tje zijn er­bij.
Later koop ik asier boer­toe­qaal. (Si­nas­sap.) Heer­lijk: een hal­ve li­ter(?) vers ge­perst si­nas­sap voor £. 30.
Op weg naar het park loop ik vast in de poort van een ka­zer­ne. Iemand wil me de weg wij­zen, maar de (ge­wa­pen­de) wacht roept me naar bin­nen. Er blijft me niet veel keus. Twee man­nen zit­ten, of be­ter, ‘lig­gen’ in het hok­je. Ze her­schik­ken zich voor mij.
“Waar wil je heen?”
“Ila al-hadiqa.” (Naar het park.)
“Wat wil je daar?”
“Oeried an araha.” (Ik wil haar zien.)
Ze kletsen wat onder el­kaar en la­chen. Ze wij­zen me in Ara­bisch en zeer slecht En­gels de weg.
De Hadiqa Tishreen stelt niet veel voor. Gras als in een ver­waar­loosd wei­land, slecht on­der­hou­den en veel niet af­ge­maak­te nieuwe voor­zie­nin­gen als huis­jes, trap­pen en am­fi­the­ater. Ie­de­re keer als ze aan de af­wer­king moes­ten be­gin­nen, was zeker het geld op.
Enkele oudere nich­ten(?) lo­pen er rond, als­ook jon­ge­re stuk­ken. Maar echt sexy zijn maar wei­nig jon­gens. Ik loop he­le­maal tot het ein­de, tot aan de Shari’ al-Hoer­riyya [de Vrij­heids­straat] (die naam is een chot­spe) en te­rug tot de in­gang, waar ik een Fa­la­fil en een blik­je (kunst­ma­tig) si­nas­sap koop.

MenuBe­ginIndex en het einde.

Djoemroeka.

Twee vrou­wen met kin­de­ren ko­men naast me zit­ten. Nu, tegen de avond, loopt de ha­di­qa [het park] lang­zaam vol. Leu­ke jon­gens fla­ne­ren langs. Een van de vrou­wen biedt me zoet en la­ter pit­ten aan. Ze be­gint met me te ver­tel­len. Het ge­sprek vlot min­der dan ik ge­dacht had. Ik ken te wei­nig woor­den. We ver­tel­len over ‘de vrouw’, maar ik ver­lies daar­bij even uit het oog dat ik een wes­ter­ling ben, met voor­oor­de­len over de oos­ter­se vrouw.
Als ik haar ver­tel dat de op­voe­ding van het kind in Ne­der­land ook soms door de man ge­schiedt, als de vrouw een be­te­re maat­schap­pe­lij­ke po­si­tie heeft (zie ook 28-7-92) schrikt ze.
Ze vertelt me dat in de ko­ran staat en dat de pro­feet heeft ge­zegd dat de op­voe­ding de taak van de vrouw is en dat de vrouw daar­om be­gif­tigd is met moe­der­lief­de. Het ge­loof be­paalt dat. Ze ver­telt in rap Ara­bisch en hoe­wel ik niet al­les let­ter­lijk kan vol­gen, weet ik waar ze het over heeft. Ik weet nu weer dat er tus­sen het wes­ten en het oos­ten een groot ver­schil is. Er is geen speld tus­sen haar re­de­ne­ring te krij­gen: God be­paal­de het zo, dus is het zo.
Tijdens een ge­deelte van het ge­sprek staat een man naast de bank en luis­tert mee. In en­ke­le woor­den legt ze hem uit waar­over we het had­den. Daar­na zwij­gen we bei­den en dan ver­trekt hij. (Ge­hei­me po­li­tie?)
Ik zeg haar dat in Ne­der­land ge­zin­nen met drie kin­de­ren als groot gel­den, maar dat ik in Deir al-Zor hoor­de dat dat een klein ge­zin is. Tien tot twaalf kin­de­ren is nor­maal. Zij zegt vier kin­de­ren te heb­ben (de jong­ste heeft ze bij zich en ze vraagt of ik haar dja­mila [mooi] vindt. “Dja­mila djid­dan” [zeer mooi] zeg ik) en dat dat voor een fa­mi­lie in de stad erg groot is. Haar man en zij wer­ken bei­den. Haar man pro­du­ceert lam­pen voor Sy­rië en pro­beert die nu ook naar Zwe­den te ex­por­te­ren.
Zij werkt op een kan­toor bij de douane.
“Djoem­roe­ka?” [Vrou­we­lijke dou­ane], vraag ik.
Zij lacht: “Ja, djoem­roe­ka.” (Zij lacht, want het Ara­bisch kent geen vrou­we­lij­ke vorm voor het woord ‘dou­ane’ = djoem­roek.)
Een van de andere, in­mid­dels er­bij ge­ko­men, vrou­wen, was in Ne­der­land ge­weest en vond daar al­les zo schoon en hier al­les zo vies. (In Sy­rië.)

MenuBe­ginIndex en het einde.

Zaynoebia Park.

Na 19.30 uur loop ik te­rug via de wijk rond Ha­di­qa Zay­noe­bia*(2) [het Zei­no­bia-park] waar al­le, of veel, stra­ten voet­gan­gers­ge­bied zijn en dus geen au­to’s ko­men. De wijk is erg mo­dern. Er staan veel wit­te au­to’s van de UN (UN­DAF) en de jon­gens en de meis­jes zijn heel mo­dern ge­kleed (vol­gens de nieuw­ste mo­de), maar toch zijn er ook stra­ten open­ge­bro­ken zon­der waar­schu­wing. Gro­te ga­ten mid­den in de weg, zo­als ge­woon­lijk.
Het oude centrum na­de­rend wordt de wijk min­der ‘mo­dern’. Vol­gens mij zijn er ver­schei­dene Am­bas­sa­des in de­ze wijk. Er is ook een ‘Goethe-in­sti­tuut’.
Ik eet eerst nog een sand­wich met kaas en drink asier boer­toe­qaal, voor­dat ik in het ho­tel een douche neem.

MenuBe­ginIndex en het einde.

Geloof, vrouwen en geld.

Ik heb weer last van diar­ree, maar neem geen pil­len om­dat ik een eigen toi­let heb.
Buiten, op de ho­tel­bin­nen­plaats, luis­ter ik naar de ge­sprek­ken van de man­nen die daar ba­den. La­ter no­di­gen ze me uit en willen het ge­brui­ke­lijke re­cept we­ten. Waar­om geen vrouw, welk ge­loof, geld. Een van de ge­spreks­part­ners is de zwar­te jon­gen, een vrien­de­lij­ke, ma­ge­re Soe­da­nees. Een an­der, een ou­de­re man en een blon­de, die op een En­gels­man*(3) lijkt, maar geen en­kel woord En­gels spreekt.
De Soedanees heet M. en hij spreekt goed En­gels, want ik kan niet al­les in het Ara­bisch ver­tel­len en ik kan hen ook niet goed ver­staan.
Waarom is ge­loof en hu­we­lijk zo be­lang­rijk?
“Wat is bij jul­lie dan be­lang­rijk?” ant­woordt M. mij.
Ik zeg: “Dat we over po­li­tiek kun­nen pra­ten, en zo.” (Even la­ter be­denk ik, als de ‘ver­ga­de­ring’ al af­ge­lo­pen is, dat bij ons vrij­heid het be­lang­rijk­ste is. Vrij­heid om te den­ken, zeg­gen, ge­lo­ven en doen wat we wil­len. Dat is het be­lang­rijk­ste bij ons.)
Een ander wil we­ten of er ra­cis­me in Euro­pa is en waar­om dan wel?
Ik vraag hem of het hier ook niet voor­komt dat er men­sen zijn die een he­kel aan bui­ten­lan­ders heb­ben?
Het komt voor.
M. studeert me­di­cij­nen in Roe­me­nië. Hij wil graag in Ne­der­land stu­de­ren. Ik be­loof hem een en an­der uit te zoe­ken en hem in­for­ma­tie te stu­ren. La­ter zul­len we on­ze adres­sen uit­wis­se­len. Hij is heel aar­dig, maar wel heel erg ma­ger. Af­ge­lo­pen nacht vrij­de ik in ge­dach­ten met hem.
[Na] 00.00 uur, als al­len naar bed gaan, blijf ik nog in ver­lan­gen naar M. tot 01.00 uur bui­ten zit­ten. Ik zie hem niet meer.
Over £. 667. (Ik gaf £. 161 uit: f. 6,50.)

MenuBe­ginIndex en het einde.


*(1).
“Zou dat ook al­le­maal in de is­la­mi­tische wet vast­lig­gen?”: de is­la­mi­tische wet / Sha­ria is al­om­vat­tend en er is in het le­ven geen han­de­ling of er be­staat een voor­schrift voor. De Sha­ria is vol­le­dig. De Sha­ria schrijft al­le han­de­lin­gen voor, die een mos­lim moet doen bij wel­ke daad dan ook. Daar­om blijft er voor zelf na­den­ken niet veel tijd over. Je moet bij al­les wat je doet er goed over na­den­ken wat de gods­dienst voor­schrijft. Er be­staat ze­ker een voor­schrift hoe je em­mer­tjes met zand moet vul­len: met de rech­ter­hand de schep vast­hou­den, want je lin­ker­hand is on­rein. Bij elke schep moet aan Allah den­ken. Etc. Je moet ho­pen dat Allah het toe­staat dat je het em­mer­tje zon­der on­ge­luk­ken op het dak krijgt en daar­bij moet je na­tuur­lijk zeg­gen / den­ken: in sha Allah: als god het wil.

Te­rug.

*(2).
Ik noem het Zay­noe­bia­park, maar ik weet niet meer waar dat ligt en ik kan het ook niet te­rug­vin­den op in­ter­net. Of ik heb toen­ter­tijd niet goed op­ge­let of de naam van het park is in­mid­dels ver­an­derd.

Te­rug.

*(3).
Blonde en rood­ha­rige Sy­riërs zijn af­stam­me­lin­gen van Tsjerkessen, sol­da­ten die er met de Ot­to­maan­se troe­pen kwa­men.

Te­rug.


Voor een sum­mie­re uit­leg over het Ara­bisch: klik hier.


Meer informatie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: ove­rige bron­nen.
Syrië:
GM., Wi.
:ﺳﻮﺭﻳﺎ
Da­mas­cus:
GM., Wi., GM. (Fo­to’s.)
:ﺩﻣﺸﻖ

Foendoeq al-Rabie’:
:ﻓﻨﺪﻕ ﺍﻟﺮﺑﻴﻊ
Hadiqa Tishreen:
:ﺣﺪﻳﻘﺔ ﺗﺸﺮﻳﻦ
Goethe Instituut:
Wi., Web.

In de tekst ge­noemd.

Deir al-Zor:
GM., Wi., GM. (Fo­to’s.)
:ﺩﻳﺮ ﺍﻟﺰﻭﺭ
al-Raqqa:
GM., Wi.
:ﺍﻟﺮﻗﺔ

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chrono­lo­gisch over­zicht Orient Ex­press 1992.

2 augustus 1992

1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7491) Af­ge­lo­pen don­der­dag ar­ri­veer­de ik in Deir al-Zor, aan de ri­vier de Eu­fraat, in het oos­ten van Sy­rië. Vrij­dag ging ik daar ‘uit’, za­ter­dag (gis­te­ren) was ik dood­ziek en moest naar het zie­ken­huis. Van­daag ga ik met de bus naar Da­mas­cus, de hoofd­stad van Sy­rië. – De munt­een­heid in Sy­rië is het Sy­rische Pond: (£.). De koers is: £. 1.00 = f. 0,05. (Een stui­ver.)
(Tij­dens mijn reis hield ik een reis­dag­boek bij. Na­dat ik op 18 au­gus­tus thuis was ge­ko­men, be­gon ik met het op­schrij­ven van mijn we­der­waar­dig­he­den in mijn ei­gen­lij­ke dag­boek. In de tekst hier­beneden staan af en toe te­rug­blikken op de­ze va­kan­tie, ge­daan vanaf mijn bu­reau­stoel thuis.)

MenuIndex en het einde.

Zondag, 2 augustus 1992.
Deir al-ZorDimashq (Damascus).
Op 6.00 uur.
Douche.
Circa 7.00 uur, naar de Kar­nak-bus­hal­te. [Kar­nak is de Sy­rische na­tio­na­le bus­maat­schap­pij.] Ik ver­tel met een man die er oud uit­ziet, maar nog maar ach­ter in de twin­tig is en die in Bul­ga­rije stu­deert / stu­deer­de. (Voor arts.) Hij is met zijn vriend, die een Bul­gaar­se vrouw en een kind heeft.
De bus ver­trekt en zit stamp­vol. (Dat wil zeg­gen: al­le plaat­sen zijn be­zet.) Van het woes­tijn­land­schap kan ik niet veel zien, want mijn raam is van melk­glas. Mijn buur­man geeft mij no­ten en pit­ten te eten. Met en­ke­le pit­ten heb ik moei­te: ik krijg de in­houd niet uit de schaal.
Na tweeënhalf uur stopt de bus en op kos­ten van de ‘dok­ters’ drink ik thee op een koe­le scha­duw­rij­ke plek (ca­fé) bui­ten.
Het is circa 10.00 uur.
Na deze stop in Tad­moer (Pal­my­ra) zie ik een beet­je van de ou­de ste­nen in de woes­tijn.
Nu kom ik in gesprek (hij spreekt me aan) met een jon­ge­man die in Tad­moer is in­ge­stapt en hij ‘be­veelt’ me om En­gels te pra­ten, an­ders kan hij me niet ver­staan. (La­ter zegt hij dat hij de ‘dok­ter’ ook niet kan ver­staan.) Hij zegt Li­ba­nees te zijn en in de USA in­for­ma­ti­ca ge­stu­deerd te heb­ben. (Maar niet af­ge­maakt, want te duur voor zijn va­der.)
Hij ging naar Pal­my­ra om vrou­wen (toe­ris­ten) te neu­ken. (In het Ara­bisch te­gen de ‘dok­ter’ zegt hij dat hij er werkt.) Hij spreekt en denkt plat­vloers en denkt dat ik van het­zelf­de soort ben.
Met de ‘dok­ter’ voer ik in het Ara­bisch een ge­sprek over ra­cis­me in Ne­der­land en het be­lang van cul­tu­re­le uit­wis­se­ling. (Na mijn va­kan­tie zal blij­ken dat dit mijn enige ge­sprek in het Ara­bisch is ge­weest van enig ni­veau. Een con­ver­sa­tie die over wat an­ders ging dan de steeds weer te­rug­ke­ren­de on­der­wer­pen ‘geld’, ‘ge­loof’ en ‘vrouwen’.)
De Libanees denkt dat het ge­sprek me ver­veeld heeft. Hij is niet goed wijs.
Hij wil in Da­mas­cus een ho­tel­ka­mer met mij de­len. Ik zeg hem dat ik dat niet wil. Of hij dan een ka­mer naast mijn ka­mer mag heb­ben? Wei­nig en­thou­siast zeg ik dat ik hem dat niet kan ver­bie­den.
Bij aankomst in Da­mas­cus wil hij uit­stap­pen en vraagt of ik met hem mee­ga. De dok­ter, ech­ter, zou ook maar en­ke­le da­gen in Da­mas­cus blij­ven en dan via Alep­po naar Bul­ga­rije rei­zen.
Hij had gevraagd: “Mis­schien zou­den we sa­men kun­nen rei­zen?” Hoe­wel dat idee eerst ook het mij­ne was, ver­an­der­de ik in de bus van ge­dach­te. Ik wil toch nog wat lan­ger in Sy­rië blij­ven, maar zei te­gen de ‘dok­ter’ dat ik nog niet ze­ker wist of ik wel met hem mee zou rei­zen. Nu, in de bus, leek het mij ech­ter ver­stan­di­ger bij de ‘dok­ter’ te blij­ven, dan met de­ze idi­ote Li­ba­nees mee te gaan.
Ik stap met de hele meu­te in al-Ba­raam­ki uit en met een ta­xi gaan we naar het cen­trum. De dok­ter brengt me naar een 24 US-Dol­lar-ho­tel, dat ik wei­ger: “Wel, dan moet je zelf maar zoe­ken.”, zegt hij en dat wil ik ook.
Hij zal bij een vriend slapen. (De ‘dok­ters’ be­taal­den de ta­xi en wil­den van kos­ten de­len niets we­ten.)
Verschillende mensen wij­zen in ver­schil­len­de rich­tin­gen naar het Sahat al-Shoe­hada’ (Plein der Mar­te­la­ren) [ook wel Sahat al-Mar­djah ge­he­ten], maar op (de straat) Shari’ al-Itti­haad* (De straat van de Een­heid) kom ik plots A. (uit Alep­po) en haar zus T. te­gen en die ne­men me mee naar hun ho­tel Foen­doeq al-Ra­bie’ (Het Len­te­ho­tel) waar ik voor £. 150 een ou­de ka­mer huur. Het ho­tel is heer­lijk rus­tig met een bin­nen­plaats, een oa­se van rust in het cen­trum van de stad. De straat is een zij­straat van de Shari’ al-Itti­haad, je moet en­ke­le tre­den naar be­ne­den, in de buurt van een nieuw­bouw. De an­de­re kant van de straat komt uit op Ta­rieq al-Sa­roe­dja (de Sa­roe­dja-weg). [Sa­roe­dja is een wijk van Da­mas­cus.] Een en an­der ligt vlak bij Sahat al-Shoe­hada’.
Als er weer elek­tri­ci­teit is (per dag wordt de elek­tri­ci­teit en­ke­le uren af­ge­slo­ten) en dus licht in de douche, neem ik een douche. Daar­na vertel ik met Duit­se meis­jes A. en C,. (Uit Mün­ster en Keu­len.)
Met T. en A. gaan eten in een res­tau­rant. Om­dat ik nog een beet­je ziek ben eet ik niet veel. Zij be­ta­len, want ik be­stel­de niets en at van hun por­ties mee, zo­als ze me voor­ge­steld had­den.
In het hotel bui­ten ver­tel­len. La­ter al­leen bui­ten zit­ten. Een beet­je mij­me­ren over een zwar­te jon­gen, die ik hier in het ho­tel ge­zien had.
Bed circa 00.00 uur.
Over £. 828. 55 Pond op­ge­maakt. (f. 2,25.)


*
De Shari’ al-Ittahaad heet in 2017 Choukry al-Quwatly naar de gelijknamige Syrische politicus. Wikipedia.

Te­rug.


Voor een sum­mie­re uit­leg over het Ara­bisch: klik hier.


Meer informatie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: ove­rige bron­nen.
Syrië:
GM., Wi.
:ﺳﻮﺭﻳﺎ
Deir al-Zor:
GM., Wi., GM. (Fo­to’s.)
:ﺩﻳﺮ ﺍﻟﺰﻭﺭ
Eu­fraat:
GM., Wi.
:ﺍﻟﻔﺮﺍﺕ
Pal­my­ra:
GM., Wi.
:ﺗﺪﻣﺮ
Da­mas­cus:
GM., Wi., GM. (Fo­to’s.)
:ﺩﻣﺸﻖ

Al-Baraamki:
GM., Wi.
:ﺍﻟﺒﺮﺍﻣﻜﺔ
Sahat al-Shoehada’ / Mardjah:
GM., Wi.
:ﺳﺎﺣﺔ ﺍﻟﺸﻬﺪﺍﺀ – ﺳﺎﺣﺔ ﺍﻟﻤﺮﺟﺔ
Shari’ al-Ittihaad:
:ﺷﺎﺭﻉ ﺍﻟﺈﺗﺤﺎﺩ
Saroedja:
GM., Wi.
:ﺳﺍﺭﻭﺟﺔ
Foendoeq al-Rabie’:
:ﻓﻨﺪﻕ ﺍﻟﺮﺑﻴﻊ

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chrono­lo­gisch over­zicht Orient Ex­press 1992.