11 augustus 1992

1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7500) Dit is (dit jaar) mijn laat­ste dag in Da­mas­cus, de hoofd­stad van Sy­rië. – Ik lo­geer­de in Foen­doeq al-Rabie’ (Het Len­te­ho­tel). – Ik ga met de bus naar de stad Hama, be­roemd voor zijn mid­del­eeuw­se wa­ter­ra­de­ren / wa­ter­wie­len: Na­wa­’ier. – In de bin­nen­stad biedt mij iemand, zo­maar op straat, een glas whisky(!) aan. – De munt­een­heid in Sy­rië is het Sy­rische Pond: (£.). De koers is: £. 1.00 = f. 0,05. (Een stui­ver.)

MenuIndex en het einde.

Dinsdag, 11 augustus 1992.
DimashqHama. (Damascus – Hama.)
Op 6.00 uur.
Douche.
Ontbijt.
Nog een beetje sla­pen.
Weg om 8.00 uur.
al-Baraamki-Bus­sta­tion om 8.15 uur.
Ik heb ruim de tijd om naar twee stuk­ken te kij­ken met een lek­kere bult in hun strak­ke broek.
De bus vertrekt niet om 9.30 maar een half uur la­ter. Ik zit naast een leuk jon­get­je van cir­ca 10 jaar. Om­dat hij snoep­goed met mij deelt en ik hem een ba­naan geef spre­ken we wat met el­kaar en schrijf ik wat op over Ne­der­land in het Ara­bisch. Mijn naam en de naam van de ko­nin­gin.
In Homs bied ik hem wat te drin­ken aan, maar hij wil niets. De jon­gen die ach­ter de bar staat prest hem (ver­baal) om ‘Ja’ te zeg­gen. Ik koop twee li­mo­na­des van £. 15. Een man, die ik al in Da­mas­cus op het bus­sta­tion ont­moet­te en die de bus naar Tar­tus had, be­moeit zich er­mee, want hij denkt dat ik op­ge­licht word. Het jon­ge­tje zegt dat we moe­ten gaan, want de bus zal ver­trek­ken, maar bui­ten moe­ten we ze­ker nog tien mi­nu­ten wach­ten voor­dat we in de bus mo­gen. (Wil­de hij me be­scher­men te­gen al die be­moei­al­len?)
Hij heet AN. Hij is van Ha­ma, of Damascus, dat is me niet he­le­maal dui­de­lijk. Na Homs ver­wis­se­len we van plaats en laat ik hem naast het raam zit­ten.
Als we in Ha­ma aan­komen zegt hij (en de be­stuur­der van de bus) al-Ham­doe li’l-Llah ‘ala-s-sa­la­ma. (Dank Allah voor de vei­lig­heid / de vei­li­ge aan­komst.) Ik ant­woord met een her­ha­ling van zijn woor­den.
Hij zegt het nog­maals. Ik weet niet dat je moet ant­woor­den met Al­la­hoe yoe­sal­li­mak. (Moge Allah je be­scher­men te­gen het kwaad.) (Maar het staat wel in les 14 van Bac­couche. [Stu­die­boek Ara­bisch.] [Yoe­sal­li­mik te­gen vrou­wen!])
Als we uit­ge­stapt zijn en hij met zijn moe­der en zus op een ta­xi wach­ten, schud ik hem de hand en ga op zoek naar het Cai­ro-ho­tel, waar ik voor £. 75 op het dak kan sla­pen. Foen­doeq al-Qa­hi­ra. [Cai­ro-ho­tel].
In het park lo­pen veel stuk­ken en in Nahr al-‘Asie [de ri­vier de ‘A­sie: Oron­tes] zwem­men ook stuk­ken, maar er is daar geen scha­duw, dus kan ik niet blij­ven staan kij­ken.
Ook zijn er heel knap­pe en sexy meis­jes.
Vertellen in het park. Waar­over? Wel: geld, ge­loof en vrou­wen.
Ik wandelde al langs zes van de tien na­wa­’ier*, die in het cen­trum van de stad, en de al-na­wa­’ier al-kham­sa [de vijf noe­ria’s].
In het park enkele leu­ke jon­gens: over ge­loof en vrou­wen. En­ke­le ou­dere man­nen. Ik drink er thee en eet me­loen. Zij zijn on­der­weg van de kust naar Da­mas­cus, of om­ge­keerd. We spre­ken over Ne­der­land: ha­lieb (melk).
Bij het bus­sta­tion boek­te ik voor don­der­dag naar Halab [Alep­po]. Dronk co­la en at ijs in deze ge-­air-­con­di­tio­neer­de zaak waar het Kar­nak bus­sta­tion ge­ves­tigd is.
Hotel circa 18.00 uur.
Naar de geile hulp van het ho­tel kij­ken die de bed­den op het dak op­maakt. Hij is con­stant met zijn lul be­zig. Pakt hem steeds vast. La­ter lig ik op het bed en hij ver­vangt de kus­sen­slo­pen. Hij zegt dat ik ku­wais ka­thier (erg goed) ben. Ik zeg an­ta dja­miel (jij bent mooi). Hij dankt me. Ik word geil op hem, hoe­wel hij niet uit­ge­spro­ken sexy is. Ik lig met een erec­tie, maar hij laat zich bij­na niet meer zien.
In de ondergaande zon lijkt het als­of ijzer en be­ton [van de borst­we­ring / om­hei­ning] in de brand staan. Het felle oranje is slechts on­der een be­paal­de hoek zicht­baar.
In de soek koop ik ba­na­nen en ik zoek brood. Ik raak de weg kwijt, loop heel veel en moet uit­ein­de­lijk de weg vra­gen. Ik vraag naar de nahr [ri­vier], maar word niet be­gre­pen. Foen­doeq al-Qa­hi­ra [Cai­ro-ho­tel], dat we­ten ze wel. Ze wij­zen me een moei­lij­ke weg: links, rechts, links, rechts en­zo­voorts. Ze bie­den me een ijs-­ge­koel­de ge­li­ge drank aan. Pu­re whis­ky! Die wil ik niet.
Na lang lopen vind ik het hotel. Ik zag een he­le mo­der­ne wijk van Hama, met veel mo­der­ne men­sen op staat. Veel mo­der­ne win­kels.
Bed rond 23.00 uur. Bui­ten sla­pen.
Wegens mug­gen­vrees slaap ik met mijn over­hemd aan, met dicht ge­spel­de mou­wen.


*
Noeria’s: de wa­ter­ra­de­ren / wa­ter­wie­len waar Hama be­roemd om is. Eén rad / wiel heet: naa­’oe­ra (ﻧﺎﻋﻮﺭﺓ), het meer­voud (meer dan twee) is na­wa­’ier (ﻧﻮﺍﻋﻴﺮ). (Wi.)

Te­rug.


Voor een sum­mie­re uit­leg over het Ara­bisch: klik hier.


Meer informatie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: ove­rige bron­nen.
Syrië:
GM., Wi.
:ﺳﻮﺭﻳﺎ
Da­mas­cus:
GM., Wi., GM. (Fo­to’s.)
:ﺩﻣﺸﻖ
Foen­doeq al-Rabie’:
:ﻓﻨﺪﻕ ﺍﻟﺮﺑﻴﻊ
Al-Ba­raam­ki:
GM., Wi.
:ﺍﻟﺒﺮﺍﻣﻜﺔ

Homs:
GM., Wi.
:ﺣﻤﺺ
Ha­ma:
GM., Wi., GM. (Foto’s.)
:ﺣﻤﺎﺓ

Oron­tes:
GM., Wi.
:ﺍﻟﻌﺎﺻﻲ

In de tekst ge­noemd.

Tar­tus:
GM., Wi.
:ﻃﺮﻃﻮﺱ

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chrono­lo­gisch over­zicht Orient Ex­press 1992.

10 augustus 1992

1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7499) Ik ben in Da­mas­cus, de hoofd­stad van Sy­rië. – Ik lo­geer in Foen­doeq al-Rabie’ (Het Len­te­ho­tel). – Ik ben van plan mor­gen naar de stad Hama te ver­trek­ken. – Ik blijf van­daag voor­na­me­lijk in het ho­tel en di­rec­te om­ge­ving. – De munt­een­heid in Sy­rië is het Sy­rische Pond: (£.). De koers is: £. 1.00 = f. 0,05. (Een stui­ver.)

MenuIndex en het einde.

Maandag, 10 augustus 1992.
Dimashq. (Damascus.)
Opstaan rond 9.30 uur.
Ontbijt buiten en vertel­len, tot cir­ca 11.00 uur met DS. uit Vil­lach. Later met zijn broer F. ver­tel­len. (De jong­ste, denk ik, ze­ker de knap­ste van de twee.)
Ik ga weer in bed sla­pen.
Lunch, daar­na ga ik weer tot cir­ca 17.30 naar bed.
Een dag in bed dus, voor­na­me­lijk de na­mid­dag ge­sla­pen.
In de stad eet ik een fa­la­fil (fa­la­fel) en ik ver­tel in het klei­ne ka­mer­tje van een Ala­wiet*, die haris (be­wa­ker) is van een ge­bouw in de buurt van het ho­tel over de ge­brui­ke­lij­ke on­der­wer­pen (al­les in het Ara­bisch), ge­loof, geld en vrou­wen. (Nu voor­na­me­lijk vrou­wen in Euro­pa, die vol­gens hem van bed naar bed sprin­gen. Vol­gens hem heeft Ma­don­na twee man­nen.)
Ik zeg 31 te zijn. Hij is 22 jaar, maar ziet veel ou­der uit.

Met een omweg ga ik in de win­kel (in de Ta­rieq al-Sa­roe­dja: de Sa­roe­dja­weg) kaas ko­pen, zo­als va­ker. In het café / thee­huis zit een vrien­de­lij­ke Al­ge­rijn al­tijd, de he­le dag. (Hasj­iesj ro­ken?)
Hij wil dat ik een paar brie­ven voor hem mee­neem. Ik zei o.k. toen hij me ver­tel­de dat ver­zen­ding uit Euro­pa snel­ler zou gaan. Geen mo­ment heb ik er­aan ge­dacht ze ook wer­ke­lijk mee te ne­men. Ik zou ze weg­gooi­en, maar ik ver­tel­de hem ook dat ik woens­dag zou weg­gaan, ter­wijl ik al op dins­dag ga. Ik wil hem niet ie­de­re keer zien en ie­de­re keer lie­gen. Woens­dag zou ik naar Am­man [Jor­da­nië] gaan en dan naar Da­mas­cus te­rug­rei­zen, zei ik hem.
Ik ga in de ‘Asier-shop [‘asier is ‘sap’] nog een ap­pel­sap­je drin­ken. Ik koop er ook al­tijd mijn wa­ter. Er werkt een leu­ke gro­te jon­ge knaap. Met en­ke­le men­sen (twee) ver­tel­len in het En­gels en het Ara­bisch.
Hotel.
Tot 22.00 vertellen en adres­sen uit­wis­se­len met ER., MG., D. en zijn broer FS. Aan al dat ge-­uit-­wis­sel heb ik een he­kel. De con­tac­ten zijn vluch­tig en op­per­vlak­kig tij­dens de va­kan­tie. Wat moet je dan nog met con­tact na de va­kan­tie? Al­leen van ER. wil ik het adres, we­gens zijn proef­schrift over een be­ken­de Anda­lu­sische ge­leer­de, al weet ik nu diens naam niet meer.
Zij gaan eten. Ik ga niet mee. Mor­gen moet ik vroeg weg.
Toen MG. klaagde over mug­gen­be­ten, en­ke­le da­gen ge­le­den, spoot M. over­al gif, ook in mijn ka­mer, maar ik wil­de niet in een ver­gif­tig­de ruim­te sla­pen. Ik had im­mers geen last van mug­gen. (Er zijn er veel in het ho­tel, om­dat er bo­men op de bin­nen­plaats staan.) Nu vlucht­ten de mug­gen bij MG. weg naar mijn on-­ver­gif­tig­de ka­mer. (Dat denk ik, want ik zit van bo­ven tot on­der vol met bult­jes van mug­gen­be­ten.) Waar­om word ik nu wel ge­sto­ken en eerst niet? Komt dat door mijn ge­wij­zigd con­sump­tie­pa­troon? Ik at im­mers al drie da­gen ach­ter el­kaar kip­pen­vlees. [Ei­gen­lijk ben ik ve­ge­ta­riër, maar als je in de Ara­bische we­reld geen vlees eet raak je on­der­voed.]
ER. die een bed bij mij op de ka­mer huur­de, be­taalt me voor drie nach­ten 3x £. 75.
Ik ga on­mid­del­lijk mijn nacht be­ta­len. £. 225 plus £. 25 voor een ‘Ba­ra­da’-thee.
Over £. 2.500 (f. 101,00)
Bed 23.30 uur.


*
Ala­wie­ten (Wi.) In Sy­rië de gods­diens­ti­ge rich­ting van het re­gi­me. Dit is een min­der­heids­stro­ming. Ik hoor­de in Sy­rië men­sen zeg­gen: “Vroe­ger poets­ten ze on­ze schoe­nen, nu zijn ze hier de baas.”
Het feit dat de Ala­wie­ten nu aan de macht zijn en over de soen­nie­ten (Wi.) heer­sen, is me­de de oor­zaak dat de bur­ger­oor­log in Sy­rië zich zo lang voort­sleept. Wan­neer de Ala­wie­ten hun machts­ba­sis ver­lie­zen (het re­gi­me) wor­den ze weer een ver­volg­de min­der­heid. Na eeu­wen­lange dis­cri­mi­na­tie en ver­vol­gin­gen, wil­len ze de nu ver­kre­gen po­si­tie (be­grij­pe­lij­ker­wijs) niet zo maar op­ge­ven.
Het staat niet in mijn dag­boek, maar ik weet nog dat ik de be­wa­ker vroeg of er span­nin­gen wa­ren tus­sen Ala­wie­ten en Soen­nie­ten, om­dat ik wel meer wist. Dat ont­ken­de hij. “We zijn allemaal vrienden. Ieder­een is be­vriend met el­kaar”, maar de hui­di­ge ont­wik­ke­lin­gen la­ten zien dat de span­nin­gen al, of nog steeds, smeul­den. Waar­schijn­lijk was dit con­flict (nog) niet tot uit­bars­ting ge­ko­men als Hafiz al-Asad (Wi.), de va­der van de hui­di­ge dic­ta­tor, er nog ge­ze­ten had. Die liet in Ha­ma in 1982 de soen­ni­tische op­stand tij­dens Het bloed­bad van Ha­ma (Wi.) he­le­maal plat bom­bar­de­ren.
… Am­nes­ty In­ter­na­tio­nal es­ti­ma­ted that as many as 20,000 people were kil­led there. I had never seen bru­ta­lity at that scale, and, in a book I wrote later, I gave it a name: “Hama Rules…” (Citaat uit: The Seattle Times)

Te­rug.


Voor een sum­mie­re uit­leg over het Ara­bisch: klik hier.


Meer informatie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: ove­rige bron­nen.
Syrië:
GM., Wi.
:ﺳﻮﺭﻳﺎ
Da­mas­cus:
GM., Wi., GM. (Fo­to’s.)
:ﺩﻣﺸﻖ
Tarieq al-Saroedja:
:ﻃﺮﻳﻖ ﺍﻟﺴﺎﺭﻭﺟﺔ

Foen­doeq al-Rabie’:
:ﻓﻨﺪﻕ ﺍﻟﺮﺑﻴﻊ

In de tekst ge­noemd.

Ha­ma:
GM., Wi.
:ﺣﻤﺎﺓ

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chrono­lo­gisch over­zicht Orient Ex­press 1992.

9 augustus 1992

1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7498) Ik ben in Da­mas­cus, de hoofd­stad van Sy­rië. – Ik lo­geer in Foen­doeq al-Rabie’ (Het Len­te­ho­tel). – Ik ga naar het po­li­tie­bu­reau om mijn pas­poort op te ha­len. – In het Na­tio­naal Mu­se­um ont­moet ik, zeer te­gen mijn wens, de ‘gek­ke’ Egyp­te­naar S. weer, die mij ook al eer­der, in Alep­po, ver­veel­de. – Het blijkt dat de rijk­sten on­der ons het min­ste res­pect heb­ben voor an­der­mans ei­gen­dom. – De munt­een­heid in Sy­rië is het Sy­rische Pond: (£.). De koers is: £. 1.00 = f. 0,05. (Een stui­ver.)

MenuIndex en het einde.

Zondag, 9 augustus 1992.
Dimashq. (Damascus.)
Op 8.30 uur.
Brood kopen. Ontbijt.
Naar de Politie: mijn pas­poort op­ha­len, daar waar ik het gis­te­ren in­ge­le­verd had. Het vi­sum is ver­lengd tot 22-8-92. (Veer­tien da­gen.) Zo­lang wil ik toch niet blij­ven.
Ik boek een bus­reis voor Hama op dins­dag a.s. om 9.30 uur. (£. 65: f. 2,60 voor 209 km.)
In het Nationaal Mu­se­um, waar ik rust wil zoe­ken, loop ik S. te­gen het lijf, die ik eer­der in Alep­po ont­moet­te. (28-7-92) en die ik nooit meer had wil­len zien. Eerst ben ik vrien­de­lijk te­gen hem, maar als ik be­grijp dat hij me niet meer met rust zal la­ten, word ik steeds af­stan­de­lij­ker. Als hij wat zegt, loop ik weg. Ik durf niet te­gen hem te zeg­gen: “So­de­mie­ter op, laat me met rust.”, maar pro­beer hem door mijn ge­drag te ver­drij­ven. Dat lukt niet. Hij slikt al­les van me. Bui­ten biedt hij me zelfs nog iets te drin­ken aan. Wei­ge­ren heeft geen zin. Hij droomt ervan dat ik hem met die Ne­der­land­se stu­den­te zal kop­pe­len. (Geen haar op mijn hoofd dat er­over peinst dat te doen.) Ik heb niet zo­veel be­lang­stel­ling voor het mu­se­um, maar be­kijk al­les in­ten­sief, om hem op de knieën te krij­gen. Te­ver­geefs. Hij loopt wel­is­waar in een rot­vaart langs al­les, maar blijft op stra­te­gische pun­ten op mij staan wach­ten. Als ik me ein­de­lijk ge­won­nen moet ge­ven en in de tuin mooie jon­gens wil gaan kij­ken (waar­voor ik ge­ko­men was) zijn die al­lang ver­dwe­nen. (Stu­den­ten van de te­ken­school.)
S. meent me een ple­zier te doen door te in­for­me­ren waar ik dia’s kan ko­pen over het mu­se­um. Het dringt niet tot hem door als ik hem zeg daar­voor he­le­maal geen ap­pa­ra­tuur te heb­ben.
We nemen af­scheid als blijkt dat on­ze ho­tels in ver­schil­len­de rich­tin­gen lig­gen. Hij re­fe­reert aan de Ne­der­land­se stu­den­te, die ik hem moet be­zor­gen. (Lol!)
Ik ga in de Omaj­ja­den­mos­kee* schui­len voor de hit­te. En spreek met een land­bouw (zira’a) stu­dent, die in Ne­der­land (Wa­ge­nin­gen), Zwit­ser­land en Frank­rijk ge­leerd had. Hij had er vrien­din­nen ge­had, maar ging hier toch tra­di­tio­neel trou­wen met een door zijn ou­ders uit­ge­zocht meis­je. (Dat hij wel ken­de.) Nu werkt hij voor USD 50 per maand als jong­ste me­de­wer­ker in een Frans be­drijf. Zijn werk be­staat uit de he­le dag thee­drin­ken.
In de moskee, ga ik in de buurt lig­gen, soe­zen en sla­pen [op de mat­ten, op de vloer, langs de noord-muur], van een sexy jon­gen in een strak­ke broek. To­taal bleef ik cir­ca drie uur [sla­pen] in de mos­kee. Toen ik weg­ging sliep die jon­gen nog steeds.
Hotel rond 18.00 uur. (Over: £. 4.955.)
Brood eten.
Vertellen.
Circa 21.30 gaan ER., MG. en ik naar een res­tau­rant.
ER. werkt voor de Waal­se cul­tuur­pro­pa­gan­da via de Am­bas­sa­de van Bel­gië in Li­ba­non. MG. heeft een rij­ke Pa. (Di­rec­teur van een au­to­fa­briek of iets der­ge­lijks.) Op geld komt het bij die twee dus niet aan. Ik wil niet meer duur eten. We gaan in een duur res­tau­rant Ali Baba goed­koop eten. Ik eet op hun aan­drin­gen een beet­je, zij be­ta­len. (MG. steelt er een glas, te­gen mijn zin, maar ik zeg er niets van. ER. vindt dit nor­maal als de ser­vice slecht is (wat zo is) en de gla­zen mooi zijn.) (Dat is een kwes­tie van smaak, als­me­de het ste­len.)
Ik betaal het ijs: £. 100. (f. 4,00.)
In het Shaam Palace Hotel Fun­duq al-Shaam [Let­ter­lijk: Le­vant-ho­tel] speelt MG. op de pia­no in de bar.
Hotel rond 00.30 uur.
Op aandringen van een an­de­re, niet on­knap­pe re­cep­tio­nist (de vas­te re­cep­tio­nist) M., be­taal ik de on­kos­ten tot en met de­ze nacht.
1e nacht: £. 150, plus 7x £. 225, plus 12x £. 25. (Thee, thee­pot (= Ba­ra­da?) £. 2.025. (f. 81,80) [Ba­ra­da is de ri­vier in Da­mas­cus.]
Om 00.45: over £. 2.830. (f. 114,35.)


*
De Omajjadenmoskee (ﺍﻟﺠﺎﻣﻊ ﺍﻟﺄﻣﻮﻱ) of ‘Grote Moskee’ te Damascus (GM., Wi.) Dit schit­te­ren­de eeuwen­ou­de mo­nu­ment is een oase van rust en schuil­plaats te­gen de ‘on­draag­lij­ke’ hit­te in het cen­trum van de­ze hec­tische stad Da­mas­cus.
Foto’s van vóór de bur­ger­oor­log. (GM.)
Een foto genomen in de­cem­ber 2016 laat de gru­we­lij­ke scha­de zien die dit eens zo prach­ti­ge ge­bouw ge­le­den heeft. (Fotograaf: Am­mar Mo­ham­mad.)

Te­rug.


Voor een sum­mie­re uit­leg over het Ara­bisch: klik hier.


Meer informatie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: ove­rige bron­nen.
Syrië:
GM., Wi.
:ﺳﻮﺭﻳﺎ
Da­mas­cus:
GM., Wi., GM. (Fo­to’s.)
:ﺩﻣﺸﻖ
Omaj­ja­den­mos­kee:
GM., Wi., GM. (Foto’s.)
:ﺍﻟﺠﺎﻣﻊ ﺍﻟﺄﻣﻮﻱ

Foen­doeq al-Rabie’:
:ﻓﻨﺪﻕ ﺍﻟﺮﺑﻴﻊ

In de tekst ge­noemd.

Ha­ma:
GM., Wi.
:ﺣﻤﺎﺓ

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chrono­lo­gisch over­zicht Orient Ex­press 1992.

8 augustus 1992

1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7497) Ik ben in Da­mas­cus, de hoofd­stad van Sy­rië. – Ik lo­geer in Foen­doeq al-Rabie’ (Het Len­te­ho­tel). – Ik ga naar het po­li­tie­bu­reau om mijn vi­sum te la­ten ver­len­gen. – Van­af van­daag ver­huur ik één van mijn drie bed­den aan de Belg ER. – De munt­een­heid in Sy­rië is het Sy­rische Pond: (£.). De koers is: £. 1.00 = f. 0,05. (Een stui­ver.)

MenuIndex en het einde.

Zaterdag, 8 augustus 1992.
Dimashq. (Damascus.)
Op 8.00 uur.
Douche.
Naar de bank: twee Tra­vel­ler­cheques wis­se­len: £. 4.200. Nu gaat het be­dui­dend snel­ler dan af­ge­lo­pen dins­dag.
Naar het Post­kan­toor: kaar­ten ver­zen­den. £. 324. (f. 13.10 voor ze­ven­tien kaar­ten.)
Naar het Po­li­tie­bu­reau om me te mel­den en het vi­sum te la­ten ver­len­gen. Ik heb een vi­sum voor drie maan­den, maar na bin­nen­komst in het land moet ik het po­li­tie­bu­reau bin­nen veer­tien da­gen be­zoe­ken en het vi­sum la­ten ver­len­gen. Lan­ger dan drie maan­den mag ik niet in het land blij­ven.
Over de bureau­cra­tie kan ik kort zijn: die is enorm.
Eerst zit ik in het ver­keer­de ge­bouw, bij Sa­hat al-Shoe­ha­da’ (Mar­te­la­ren­plein, ook wel: Sa­hat al-Mar­djah.) Voor­dat ik weet dat ik op al-Ba­raam­ki-plein moet zijn, zijn we al een kwar­tier ver­der. En bij de po­li­tie op al-Ba­raam­ki wordt ik per ver­die­ping om­hoog ge­we­zen, ter­wijl ik op de twee­de moet zijn. (Waar­om niet in één keer?) Vier for­mu­lie­ren waar­van drie de­zelf­de (kos­ten £. 15) met drie pas­fo­to’s. (Niet­jes door mijn ge­zicht?)
Weer een ver­die­ping ho­ger voor een krab­bel, weer om­laag.
Paspoort ach­ter­la­ten, zon­der ook maar één be­wijs op weg.
Bij Kar­nak [Na­tio­na­le bus­maat­schap­pij] kan ik zon­der pas­poort niet boe­ken voor Hama.
De jongen die me het kan­toor wees is sjou­wer en ver­langt geld voor zijn werk. Hij wil £. 25. Ik wil £. 5 ge­ven, maar pak per on­ge­luk 2x £. 5.
Falafil £. 7. Wa­ter £. 15.
Ik zal mijn kamer enkele da­gen met ER. de­len, voor­dat ik naar Hama ga.
Tweeënhalf uur in bed sla­pen: ik was moe!
Met MG. [Française], ER., DS., FS. en H. dis­cus­sië­ren over de Euro­pe­se de­mo­cra­tieën en ont­wik­ke­lings­pro­ble­ma­tiek. In­te­res­sant voor H. (den­ken we), die zelf niet veel, of bij­na niets zegt. We ver­tel­len ook over re­li­gie.
Om 20.30 uur gaan we duur eten. H. eet niet mee. Wor­den we in de ga­ten ge­hou­den?* We den­ken van wel.
Prijs £. 930 voor vijf per­so­nen. Ik be­taal £. 190. (f. 7,70) Duur!, maar wel goed eten. (Ach­ter de Sha­ri’ 29 Ayaar, [29 mei-straat] de oost­zij­de ervan.)
In het hotel nog met Ber­lij­ners (Oost-Duit­sers!) ver­tel­len. Een van hen heeft wel wat, iets dat me aan­trekt.
ER. slaapt sinds van­daag op mijn kamer.
Over £. 5.115.
Bed 01.30 uur.


*
Hoewel ik er geen be­wijs voor heb, wordt door al­le bui­ten­lan­ders be­weerd dat er in Sy­rië ze­ven ge­hei­me diens­ten zijn (mijn reis­gids somt er acht op) die ten eer­ste el­kaar in de ga­ten moe­ten hou­den, maar ook ie­de­re staats­bur­ger en ver­der ieder­een die zich op Sy­rische grond­ge­bied be­vindt, dus ook toe­ris­ten, bui­ten­land­se di­plo­ma­ten, bui­ten­land­se werk­ne­mers en stu­den­ten. De al­ge­me­ne naam voor de ge­hei­me dien­sten is: al-Moe­khaa­ba­raat (ﺍﻟﻤﺨﺎﺑﺮﺍﺕ). (De ‘kh’ wordt uit­ge­spro­ken als in het Ne­der­land­se woord ‘cha­os’. al-Moe­khaa­ba­raat is een meer­voud voor meer dan twee.)

Te­rug.


Voor een sum­mie­re uit­leg over het Ara­bisch: klik hier.


Meer informatie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: ove­rige bron­nen.
Syrië:
GM., Wi.
:ﺳﻮﺭﻳﺎ
Da­mas­cus:
GM., Wi., GM. (Fo­to’s.)
:ﺩﻣﺸﻖ
Sahat al-Shoehada’ / Mardjah:
GM., Wi.
:ﺳﺎﺣﺔ ﺍﻟﺸﻬﺪﺍﺀ – ﺳﺎﺣﺔ ﺍﻟﻤﺮﺟﺔ
Al-Baraamki:
GM., Wi.
:ﺍﻟﺒﺮﺍﻣﻜﺔ

Foen­doeq al-Rabie’:
:ﻓﻨﺪﻕ ﺍﻟﺮﺑﻴﻊ

In de tekst ge­noemd.

Ha­ma:
GM., Wi.
:ﺣﻤﺎﺓ

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chrono­lo­gisch over­zicht Orient Ex­press 1992.

7 augustus 1992

1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7496) Ik ben in Da­mas­cus, de hoofd­stad van Sy­rië. – Ik lo­geer in Foen­doeq al-Rabie’ (Het Len­te­ho­tel). – Ik maak nieuwe (in­ter­na­tio­na­le) vrien­den in het ho­tel. We we­ten dat we door de ge­hei­me po­li­tie af­ge­luis­terd wor­den. ’s Avond gaan we sa­men eten in een (voor mij, duur) res­tau­rant. – Op straat biedt mij iemand een pros­ti­tuee aan. Ik wei­ger, maar wordt wel nieuws­gie­rig naar de prijs. – De munt­een­heid in Sy­rië is het Sy­rische Pond: (£.). De koers is: £. 1.00 = f. 0,05. (Een stui­ver.)

MenuIndex en het einde.

Vrijdag, 7 augustus 1992.
Dimashq (Damascus.)
Wekelijkse (islamitische) rustdag.
Vandaag kon ik niet op de naam ko­men van de jon­ge vrouw, op wie ik ver­liefd was toen ik Ne­der­land op 12 ju­li jl. ver­liet!
Vertellen met MG. [Fran­çaise] en twee Oos­ten­rij­kers, DS. en FS. (Broers.)
Bij ons zitten men­sen (ge­hei­me po­li­tie) mee te luis­te­ren. De po­li­tie komt om in de ho­tel­ka­mer van MG. te kij­ken. Ieder­een die bij ons in de buurt komt, ver­den­ken we er­van in dienst te zijn van de ge­hei­me po­li­tie*(1), zo ook de men­sen, die al­leen aan een ta­fel­tje zit­ten, om ons heen ’s avonds in een res­tau­rant en ook H., de stu­dent ‘Ver­ge­lij­ken­de Gods­dienst­we­ten­schap­pen’, die met ons mee­loopt en die (vol­gens MG.) Hit­ler*(2) ook goed vindt.
Overdag raak ik nu ge­wond aan mijn rech­ter gro­te teen. Ik stoot hem te­gen een dor­pel. Pre­cies één week na de wond aan de lin­ker teen. Ik ben nu ech­ter in het ho­tel en kan ade­qua­te maat­re­ge­len ne­men.
ER., een Belg, komt ook in ons ho­tel. Hij spreekt ook Ara­bisch. Ik bied hem aan een bed van mij te hu­ren voor £. 75. Hij zal mor­gen ko­men.
Rond 13.00 uur ‘twee­de ont­bijt’ in de ka­mer.
Ik geloof dat de Soe­da­nees M. gis­teren weg­ging. We­gens mijn avan­ces, eer­gis­te­ren?
Ik wandel door de nieuwe stad (dat wil zeg­gen: het wes­ter­se deel van het cen­trum) om wat uit­druk­kin­gen op te schrij­ven.
In de buurt van het Sa­hat al-Shoe­hada (Mar­te­la­ren­plein), bij de win­kels met elek­trische ap­pa­ra­ten vraagt een jon­ge­man aan mij waar mijn ‘Ma­dam’ is.
“In het hotel,” zeg ik.
“In het hotel, of hier. Waar u maar wilt.”
Het duurt even voor­dat ik hem be­grijp. Ik be­dank hem vrien­de­lijk en loop door, maar ik ben toch wel nieuws­gie­rig ge­wor­den naar de prijs er­van. Ik blijf door die stra­ten slen­te­ren en even la­ter komt er weer een. Ik vraag wat het kost.
“£. 500”, zegt hij. (Ik deel al­les door 20 en kom op f. 25,00.) Ik vind dat duur. Ik ga er niet op in. (Om­dat ik met veel geld rond­loop en ziek­tes vrees, maar ik zou mis­schien nog heb­ben kun­nen af­din­gen.)
Met z’n zessen, MG., ER., FS., DS., H. en ik in eten in een res­tau­rant: £. 690. Ie­der be­taalt circa £. 120. IJs eten: £. 50. (Duur.)
Hotel rond 00.00 uur.
Vertellen.
Bed rond 01.00 uur.
Ik besluit naar Hama te rei­zen, zo­dra het mo­ge­lijk is.


*(1)
Hoewel ik er geen be­wijs voor heb, wordt door al­le bui­ten­lan­ders be­weerd dat er in Sy­rië ze­ven ge­hei­me diens­ten zijn (mijn reis­gids somt er acht op) die ten eer­ste el­kaar in de ga­ten moe­ten hou­den, maar ook ie­de­re staats­bur­ger en ver­der ieder­een die zich op Sy­rische grond­ge­bied be­vindt, dus ook toe­ris­ten, bui­ten­land­se di­plo­ma­ten, bui­ten­land­se werk­ne­mers en stu­den­ten. De al­ge­me­ne naam voor de ge­hei­me dien­sten is: al-Moe­khaa­ba­raat (ﺍﻟﻤﺨﺎﺑﺮﺍﺕ). (De ‘kh’ wordt uit­ge­spro­ken als in het Ne­der­land­se woord ‘cha­os’. al-Moe­khaa­ba­raat is een meer­voud voor meer dan twee.)

Te­rug.

*(2)
Dat anti­se­mi­tis­me een ge­me­ne uit­was is in vrij­wel de ge­he­le is­la­mi­tische we­reld is een be­kend ge­ge­ven. Maar als je in een dic­ta­tuur woont met ge­lijk­ge­scha­kel­de pers en an­de­re me­dia en je het land niet uit mag, is er geen en­ke­le ma­nier om ook van an­de­re op­vat­tin­gen ken­nis te ne­men. Dan moet je toch wel over een zeer sterk ka­rak­ter en per­soon­lijk­heid be­schik­ken, wil je je ont­rek­ken aan de al­ge­meen gang­ba­re op­vat­ting die je da­ge­lijks, van­af je ge­boor­te, hoort, ook op school en uni­ver­si­teit.
Ik maakte in Sy­rië va­ker mee dat de jo­den de schuld krij­gen als er iets mis gaat: valt de elek­tri­ci­teit (voor de zo­veel­ste keer de­ze week) uit: dat komt door de jo­den!
Is er voor het ver­bou­wen van jouw huis geen ce­ment, of kun je de ko­men­de maan­den geen bak­ste­nen ko­pen: dat is de schuld van de jo­den.
Etcetera.

Te­rug.


Voor een sum­mie­re uit­leg over het Ara­bisch: klik hier.


Meer informatie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: ove­rige bron­nen.
Syrië:
GM., Wi.
:ﺳﻮﺭﻳﺎ
Da­mas­cus:
GM., Wi., GM. (Fo­to’s.)
:ﺩﻣﺸﻖ
Sahat al-Shoehada’ / Mardjah:
GM., Wi.
:ﺳﺎﺣﺔ ﺍﻟﺸﻬﺪﺍﺀ – ﺳﺎﺣﺔ ﺍﻟﻤﺮﺟﺔ

Foen­doeq al-Rabie’:
:ﻓﻨﺪﻕ ﺍﻟﺮﺑﻴﻊ

In de tekst ge­noemd.

Ha­ma:
GM., Wi.
:ﺣﻤﺎﺓ

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chrono­lo­gisch over­zicht Orient Ex­press 1992.