30 september 1975

Dagboek 1975

(Dag 1340) Ik woon op ka­mers aan de Ta­fel­straat 30 te Maas­tricht. – Mijn werk­gever is PTT-Te­le­com in Maas­tricht. Ik werk bij de af­de­ling Ka­bel­sto­rin­gen. – MS. is een knap­pe col­le­ga. – Him is een Duits ho­mo­tijd­schrift. – Ik ben ge­ïn­te­res­seerd in de Ara­bische taal en cul­tuur. – Da­vy is een knap­pe jon­ge­man, wiens ech­te naam ik niet weet, daar­om ver­zon ik deze.

MenuIndex en het einde.

Dinsdag, 30 september 1975.
[Werken.]
MS. gezien. Met TD. mee. Thuis circa 17.15 uur. Him, (f. 8,50) ge­kocht.

Gegeten: lekker. Af­was­sen. Ara­bi­sche mu­ziek.
Douche.
Old Dutch, een pils, een mooie jon­ge Ma­rok­kaan. Ik hoop­te Da­vy en JNN. te zien. Ook in de Tri­bu­nal, twee pils, wa­ren ze niet.
Thuis cir­ca 23.30 uur. Him be­kij­ken. Nu 00.05 uur.
Weer: tot cir­ca 1.30 uur (stort­re­gen­bui) be­nauwd warm.

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex Over­zicht 1972-1990.

29 september 1974

Dagboek 1974

(Dag 974) Ik woon moe­der­ziel al­leen op een ka­mer in een sta­tig he­ren­huis aan de Bre­de­straat, in het cen­trum van Maas­tricht. Het pand is van mijn oud-tan­darts T.J. Bot­ke. De tand­arts heeft mij de huur op­ge­zegd, want hij wil het pand ver­ko­pen. – Ik ben ver­liefd op een jon­ge­man wiens ech­te naam ik niet weet en daar­om Davy heb ge­noemd.

MenuIndex en het einde.

Zondag, 29 september 1974.
Bijna de hele dag in een de­pres­sie­ve stem­ming, door de huur troubles en mijn ver­liefd­heid voor Davy.
Van 11.30 tot 13.00 uur en van 14.00 tot 15.00 uur Frans ge­leerd. Van 13.00 tot 14.00 uur en van 15.00 tot 17.00 uur pla­ten van Yes [Engel­se band] ge­draaid.
Brief aan OW. en Bot­ke voor­be­reid. Davy spook­te de hele dag door mijn geest.
Om 17.15 uur Old Dutch. Davy was er niet. Niets ge­dron­ken.
Tribunal: één pils van 17.30 tot 18.00 uur.
Thuis gegeten, tot 18.00 uur. [sic]
Old Dutch twee pils tot 18.45 uur.
Om 19.43 uur de trein naar Meers­sen: Opa. Ik wil­de om 21.00 uur weer weg, maar Opa wil­de dat ik nog bleef. Om 21.30 uur weg.
Van Meerssen Station tot V&D [Maas­tricht] met een Meers­se­naar die vol­gens mij niet 100% was. Maar ja, wij heb­ben al­le­maal af­wij­kin­gen.
Van 22.00 tot 23.00 uur Ba­ga­tel­le: drie pils. Geen Davy.
Nu 23.50 uur.
Weer: een paar buien, frisse wind, af en toe zon.

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex Over­zicht 1972-1990.

28 september 1973

Dagboek 1973

(Dag 608) Ik ben als dienst­plich­tig mi­li­tair ge­le­gerd in de Oran­je­ka­zer­ne te Schaars­ber­gen, bij het Re­gi­ment Gar­de Ja­gers: 12e Pant­ser­in­fan­te­rie­ba­tal­jon. (12painfbat) – Ik werk in het ma­ga­zijn voor au­to-on­der­de­len van een ga­ra­ge voor mi­li­tai­re voer­tui­gen. – Ik ben ac­tief lid van de sol­da­ten­vak­bond VVDM. – Het is week­einde en ik reis naar mijn ou­ders. In de trein zit ik te­gen­over een bij­zon­der aan­trek­ke­lij­ke en sexy jon­ge­man.

MenuIndex en het einde.

Vrijdag, 28 september 1973.
Op 7.00. Gegeten.
Een keer appèl.
Bevolen dienst: om 9.00 wer­ken in het of­fi­ciers­ho­tel.
Eerst in het Ma­ga­zijn tot 8.45. Van­we­ge de hoe­veel­heid werk: uit­pak­ken van ma­te­ri­aal, pro­beer ik on­der de be­vo­len dienst uit te komen. Dat lukt niet.
Om 9.00 moet ik in of­fi­ciers­ho­tel de kel­der­bar ver­sie­ren (met ju­te). Er is een feest­je van de Gre­na­diers en Ja­gers: het 144-jarig be­staan. De lei­ding is in han­den van Elnt VD. van de A-Cie. [Elnt: Eers­te-lui­te­nant; A-Cie: A-com­pag­nie.]
Tot 11.00. Dan terug naar het Ma­ga­zijn.
Tot 12.15 materiaal uit­pak­ken.
Gegeten: stampot: (ma­tig), ker­sen­yog­hurt.
Een keer appèl.
Magazijn: verder met uit­pak­ken tot 16.00.
Geen inspectie meegemaakt. [Op de ka­mer?] Om­kle­den.
Eten: drie haringen, twee be­kers yog­hurt.
Samen met JvL. en AG. af­spra­ken voor de VVDM ge­maakt. Ik moet maan­dag de Ho­jel­ka­zer­ne [Utrecht] bel­len naar NvN.
Om 16.50 weg. Bus 0,75. Arn­hem: vrij ver­voer.
Trein van 17.32. Die was erg vol. Ik liep op zoek naar twee plaat­sen (HV. en ik) door. Ik vond twee plaat­sen. HV. bleef in de druk­te han­gen. Ik zat schuin te­gen­over een jon­gen, mis­schien wel de mooi­ste die ik in mijn le­ven heb ge­zien. Hij was niet in Arn­hem in­ge­stapt, maar eer­der. Hij had een en­gel­ach­tig ge­zicht. Mooie zicht­ba­re juk­been­de­ren, brui­ne ogen, krul­lend half­lang zwart haar. Was door de zon ge­bruind. Hij had slan­ke han­den. Zijn rech­ter­arm liet hij tus­sen zijn be­nen door naar be­ne­den han­gen. Hij had slan­ke be­nen en een strak­ke broek aan. Als hij zijn arm af en toe om­hoog deed zag ik dat hij een stij­ve pe­nis had (of die moest zo dik en groot zijn).
Hij was gekleed in een strak­ke licht­blau­we broek, een wit hemd en een zwart wol­len jas­je. Ik schat­te hem 17 à 18 jaar. Door zijn ma­ten, die er­gens an­ders za­ten en het over dienst had­den, ver­moed ik dat hij ook in [mi­li­tai­re] dienst zit.
Hij beantwoordde in het Maas­trichts en­ke­le vra­gen, maar bleef des­on­danks in Den Bosch in de trein naar Roo­sen­daal zit­ten. La­ter, toen hij zijn hand op­tilde was zijn pik klei­ner en dun­ner, dus hij had een stij­ve ge­had.
Omdat hij zulk een mooi ge­zicht had noem ik hem maar An­gel (En­gels voor en­gel.)
In ’s Hertogenbosch stap­ten wij uit. Hij niet. Ik zal hem wel­licht voor­lo­pig niet weer zien. Wat was dat een heer­lijk mooie jon­gen. Ik heb van zijn aan­blik, zijn mooie ge­zicht ge­no­ten. Ik wil­de dat ik een fo­to­gra­fisch ge­heu­gen had, zo­dat ik dat mooie ge­zicht nog ve­le ma­len te­ke­nen kon.
Tegen 19.30 in Roer­mond. Fiets naar huis. Rond 20.00 thuis. Kof­fie en tv: De bra­ve sol­daat Schweijk. Hoofd­rol: Fritz Mu­liar.
Van 22.00 tot 23.00 douche.
Bed 23.40.
Weer: koud, regenachtig.

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex Over­zicht 1972-1990.

27 september 1972

Dagboek 1972

(Dag 242) Ik woon in Wyck, (Maas­tricht) op ka­mers aan de La­ge Ba­rak­ken 20. – Mijn werk­ge­ver is PTT-Te­le­com in Heer­len. – Ik werk met een col­lega in de ‘Bui­ten­dienst’ en moet ga­ten gra­ven en ka­bels las­sen.

MenuIndex en het einde.

Woensdag, 27 september 1972.
Opgestaan 6.00. Moe!! Eten, drin­ken en een re­tour (trein) naar Heer­len: f. 3,40. De Lim­bur­ger f. 0,35.
Tot ongeveer 9.15 op kantoor. Toen naar Voe­ren­daal en ver­vol­gens naar TH. thuis. Kof­fie ge­dron­ken.
We gaan naar Schels­berg Heer­len. Tot cir­ca 11.00 in de wa­gen ge­ze­ten (har­de re­gen) en daar­na een gat ge­gra­ven. Een las open­ge­maakt. Ge­ge­ten en toen ver­der met wer­ken.*
Vanmiddag heb ik één gat sa­men met TH. ge­gra­ven. Twee las­sen ge­maakt, twee lo­den mof­fen ge­sol­deerd en twee ga­ten dicht ge­gooid, waar­van één he­le­maal al­leen, ook met dam­men. [Dam­men: grond aan­stam­pen met een hand­stam­per.]
Bij de laat­ste las had TH. het gat veel te klein ge­maakt en ik kon daar­om moei­lijk sol­de­ren. Er viel con­stant zand op de vloei­ba­re tin. Ik had er ook veel last van dat mijn bril door het zwe­ten ie­de­re keer bij­na af­viel.
Het zal me niets ver­won­de­ren als de­ze las ver­zuipt. Ik wil­de so wie so snel klaar zijn, omdat het bij­na vijf uur was. Het kon mij niet zo erg veel sche­len of die las wel of niet dicht was.
Toen ik om 17.10 daar weg­ging had ik mijn han­den nog niet eens ge­was­sen. Ik ben toen naar ach­te­ren ge­klom­men en heb on­der het rij­den mijn han­den met wa­ter en zeep schoon­ge­maakt.
TH. heeft mij naar het sta­tion Heer­len ge­bracht. Daar had ik de trein van 17.20.
Naar de winkel. Thuis eerst dou­chen, toen het eten klaar­ge­maakt en ge­ge­ten: spi­na­zie, aard­ap­pe­len, bief­stuk, yog­hurt en li­mo­na­de. Het was toen al bij­na 19.30. Daar­na op bed ge­le­gen en toen ik met het af­was­sen klaar was, was het ne­gen uur ge­weest. War­me melk met spe­cu­laas­jes. Het is nu 22.00 uur.
Weer: van­mor­gen veel re­gen. Na de mid­dag droog en een kwar­tier­tje zon. Daar­na weer be­wolkt. De he­le dag koud.

*
Het werk dat ik hier­bo­ven be­schrijf: ga­ten en sleu­ven gra­ven, met een schop(!), tot 50 of zelfs 60 cm diep, in de bik­kel­har­de Lim­bur­gse löss, ka­bels open­ma­ken, ka­bels las­sen en met een lo­den mof en smeer­tin weer dicht­sol­de­ren, ver­vol­gens het gat dicht­gooi­en, de grond aan­stam­pen met een hand­stam­per en dan ook nog de trot­toir­te­gels weer net­jes leg­gen, was in de ja­ren 1968-70 mijn da­ge­lijks werk. Nu ik in de op­lei­ding voor het mid­den­ka­der zit moet ik dit werk in de vorm van een in­ter­ne sta­ge nog een half jaar doen.
Normaal gespro­ken vond ik het sol­de­ren van lo­den mof­fen leuk werk, maar van­daag vind ik niet leuk, om­dat de om­stan­dig­he­den min­der guns­tig zijn.

Te­rug.

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex Over­zicht 1972-1990.

26 september 1984

Dagboek 1984

(Dag 4624) Wij, mijn vriend HL. en ik, zijn met va­kan­tie in Span­je. Oor­spron­ke­lijk wil­den we naar Istan­bul en Athe­ne gaan, door Joe­go­sla­vië, maar de ar­moe­de in dat land kon­den we niet lan­ger aan: le­ge win­kel­schap­pen, bak­kers die geen vers, maar al­leen oud brood heb­ben. We be­slo­ten naar Ita­lië te gaan, maar daar was het koud, zo­dat we ver­der gin­gen. We zijn sinds gis­te­ren in Span­je en we kam­pe­ren op de Cam­ping El Bar­ci­no langs de weg N-340, ten zui­den van Bar­ce­lo­na, in ons Dai­hat­su Mi­ni­bus-cam­per­tje. – HL. heeft don­ker haar en een enigs­zins Zuid-Euro­pees ui­ter­lijk. Hij wordt door de Span­jaar­den als een land­ge­noot gezien en in het Spaans aan­ge­spro­ken. – De munt­een­heid van Span­je is de Pe­se­ta en de koers is: 100 Pe­se­ta = f. 2,00.

MenuIndex en het einde.

 
 

Woensdag, 26 september 1984.
Barcelona.
Op 10.10 uur.
HL. is al naar de winkel geweest.
Brood eten.
Zonnen.
Douche.
We gaan tegen 12.30 uur te voet de stad in. Na vier of vijf ki­lo­me­ter vra­gen we naar het Toe­ris­ten­in­for­ma­tie­bu­reau. In het Spaans of Ca­ta­laans wordt ons de weg ge­we­zen. We be­grij­pen de rich­ting (om­dat die ge­we­zen wordt) maar ver­der is het on­dui­de­lijk. We ko­men bij het pa­leis van Al­fon­so XIII en be­stij­gen de vele trap­pen en na een kor­te tijd gaan we weer om­laag. Bo­ven had­den we een enorm uit­zicht op de ons ver­der on­be­ken­de stad Bar­ce­lona.

MenuBe­ginIndex en het einde.

Welke taal?

Bij het naar be­ne­den gaan zien we een ter­ras. We gaan er zit­ten. HL. (ik word door de ober ge­ne­geerd, zo da­de­lijk blijkt waar­om) be­stelt twee co­la en ca­la­ma­res (inkt­vis) voor hem zelf.
Een echtpaar komt op het ter­ras zit­ten. On­ze cola heb­ben we al, de ca­la­ma­res la­ten op zich wach­ten. De ober komt weer en wil de be­stel­ling op­ne­men van de twee. (Die een vreem­de La­tijns klin­ken­de taal spre­ken.) Hij komt er niet uit. De ober vraag aan HL. in het Spaans (of Ca­ta­laans?) of hij En­gels spreekt. Nu, HL. kan zich wel red­den in het En­gels. Het echt­paar blijkt ve­ge­ta­riër en wil ook geen vis. (Wat doen ze dan hier en waar­om gaan ze niet in de stad eten?)
HL. neemt de be­stel­ling op en de ober brab­belt van al­les te­gen HL., die hoofd­za­ke­lijk op al­les “Si!”, zegt en mij af en toe ver­twij­feld aan­kijkt. (Ik kan hem ech­ter ook niet hel­pen.) Hij be­stelt voor die men­sen. Die men­sen be­han­de­len HL. be­deesd. Als ik al be­taald had, zou ik nu weg­gaan. Ik hoop­te dat on­ze bes­tel­ling snel zou ko­men, in ieder ge­val ruim voor­dat zij hun maal zou­den krij­gen. Het mocht niet zo zijn. Zij kre­gen wat ze niet be­steld had­den en rie­pen HL. te­leur­ge­steld. (‘Ter ver­ant­woor­ding’ is een te zwaar woord.)
Onze calamares kwa­men. Ik be­taal­de en hielp HL. bij het snel weg­wer­ken van het, van het vet drui­pen­de, spul. Het vet drup­te op de kle­ren. (Mijn broek.) Ge­luk­kig trok­ken die vet­vlek­ken van­zelf weg, zij het lang­zaam. Ik liep snel weg, maar HL. pro­beer­de het echt­paar nog­maals te hel­pen. Hij is veel te goed en kan te­gen nie­mand ‘nee, ik kan je niet hel­pen’ zeg­gen. De ober zag hem aan voor een Span­jaard even­als de cam­ping­baas, van­mor­gen, die tegen HL. in zijn taal (Spaans of Ca­ta­laans) ver­tel­de waar we de toe­ris­ten­in­for­ma­tie zou­den vin­den.

MenuBe­ginIndex en het einde.

El Corte Inglés

Nu von­den we er ook een in de Ave­ni­da / Avin­gu­da Pa­ral­lel. We krij­gen er een re­de­lij­ke plat­te­grond van Bar­ce­lona.
We gaan verder de stad in. We gaan naar El Cor­te Ing­lés, de (ex­tra du­re) V&D van Span­je en HL. be­zich­tigt een ka­the­draal. Ik wacht bui­ten in de zon. Al dat soort ker­ken is in prin­ci­pe het­zelf­de.

MenuBe­ginIndex en het einde.

Correos

We ko­pen kaar­ten en en­ve­lop­pes voor lucht­post en ook post­ze­gels.
We staan bij het ver­keer­de lo­ket bij de Pos­te­rijen. (Cor­reos.) Er volgt een ge­brab­bel en een ge­baar. Daar moet ik het mee doen. Ik vind niks en ga naar het lo­ket voor Re­cla­ma­cio­nes. Er volgt weer een ge­brab­bel en als ik dan schaap­ach­tig blijf kij­ken staat de man kramp­ach­tig op en wijst ge­ïr­ri­teerd naar de hoofd­in­gang en naar be­ne­den. Oh daar is het: ‘Ven­ta de sel­los.’
Ik ga na­tuur­lijk in de ver­keer­de rij staan. Vóór mij moet een meis­je al­le post­ze­gels van Span­je heb­ben. (Zo lijkt het.) Ze moet meer dan twee­hon­derd gul­den be­ta­len.
Voor 696 Pe­se­ta heb ik lucht­post­port en 20 ze­gels voor 19 an­sicht­kaar­ten.
HL. schrijft alle adres­sen en ik plak al­le ze­gels en schrijf op al­le kaar­ten: ‘Groe­ten uit Span­je.’

MenuBe­ginIndex en het einde.

Gay Guide

Buiten, bij het Post­kan­toor lo­pen plots veel stuk­ken. Er is een jon­gen in een kor­te, strak­ke broek met mooie be­nen en zijn bal­len dui­de­lijk zicht­baar in zijn broek­je.

Later nog meer stukken.
We gaan naar het zoö­lo­gisch park en zoeken er op een kaart met straat­na­men, maar zon­der re­gis­ter, al­le stra­ten op waar vol­gens de Gay Gui­de*(1) van 1983 ho­mo­kroe­gen lig­gen. La­ter blijkt dit uur­tje werk voor niets, daar de­ze in­mid­dels an­der­half jaar ou­de gids niet meer ac­tu­eel is.
Bij een boek­han­del op straat zie ik de Guía Gay de Es­pa­ña lig­gen en HL. koopt die. De­ze gids kost 275 pe­se­ta.
In een Wim­py eten we friet met vis en drin­ken cola. Ik zie er een iets ge­zet stuk, met een gro­te neus, een lief ge­zicht en lek­ke­re dik­ke bil­len: een leuk kont­je.
In een spie­gel ont­dek ik, met mijn rood en nu nog steeds ro­der wor­den­de hoofd en mijn in de zon ge­bleek­te en al­le kan­ten uit­staan­de ha­ren, dat ik er­uit­zie als een spook. Na het eten maak ik in het toi­let mijn ha­ren nat en kam die een beet­je. Nu ziet het ook niet uit, maar la­ter, toen die droog wa­ren, was ik weer toon­baar.
Nadat we voor­zich­tig over het (vol­gens de Gay Gui­de) ge­vaar­lij­ke Pla­ça de Ca­ta­lun­ya wa­ren ge­lo­pen en via de Ram­bla de Ca­ta­lun­ya in het ro­ze dis­trict wa­ren aan­ge­komen, via angst­wek­ken­de duis­te­re straat­jes, ont­dek­ten we dat op de adres­sen die we uit de Gay Gui­de had­den niets voor ho­mo’s te zoe­ken was. We gin­gen nu op de Spaan­se Guía Gay te werk.

MenuBe­ginIndex en het einde.

Homo­bars

We be­zoch­ten de ‘Wight bar’, Car­rer de Fran­cis­co Gi­ner 37.
Een stelletje nich­ten (niet min­der­waar­dig be­doeld) run­de de zaak en had de meeste aan­dacht voor el­kaars kont en be­hal­ve twee les­bische vrou­wen, die na een tijd­je gin­gen, wa­ren wij de enige klan­ten. Om ons te kun­nen te­rug­be­ta­len moest de por­tier fi­nan­ci­eel bij­sprin­gen. Die nich­ten wa­ren aar­dig, spra­ken ech­ter, net als al­le an­de­re Span­jaar­den, al ont­moet en nog te ont­moe­ten, geen bui­ten­land­se taal, zo­dat com­mu­ni­ca­tie uit­ge­slo­ten was.
Een van de jon­gens was heel erg sexy in een su­per strak­ke jeans, die strak om zijn klein kont­je en niet te groot ge­reed­schap span­de. Bo­ven­dien had hij een erg mooi en lief snoet­je. We dron­ken bier, 0,3 li­ter, van elk 200 pe­se­ta. HL. drie en ik twee.
Ver­vol­gens in Car­rer de San­ta Tec­la naar bar Ner­ja Club, waar een vrien­de­lij­ke veer­ti­ger de tent runt en er zijn be­hal­ve wij nog twee klan­ten, waar­van er ook één moet be­ta­len om ons te­rug te kun­nen ge­ven.
Het ge­voel dat HL. di­rect in het be­gin had: “Hier voel ik me op mijn gemak” zal juist blij­ken.
HL. drinkt bier en ik le­mon. Twee keer 150 pe­se­ta. Als ik met de Guía Gay en de plat­te­grond van Bar­ce­lo­na onder het licht loop wor­den we di­rect door baas en klant, in het Spaans wel­is­waar, aan veel an­de­re adres­sen van gay bars ge­hol­pen. Een drank­je wei­ge­ren ze al­le drie. Fooi, na HL.’s twee­de pils, vijf­tig pe­se­ta (plus 150 pe­se­ta van de cer­ve­za = bier) wordt be­deesd en dank­baar aan­ge­no­men.
Avin­gu­da / Ave­ni­da Dia­go­nal nr. 375, bar el Cier­vo. Dat is een open bar [dat wil zeg­gen: zon­der por­tier] met ou­dere ho­mo’s, der­ti­gers en veer­ti­gers, met een zaal voor en ach­ter. Ach­ter draait knoert­har­de mu­ziek, met con­stant flash light. Ik word er gek van. Het enige stuk zou ik er­gens an­ders nog niet eens be­kij­ken. Ik drink le­mon en HL. neemt een pils. Sa­men 300 pe­se­ta.
Naar Chaps: Avin­gu­da Dia­go­nal 365. ‘De­co­ra­ción ti­po Wes­tern‘ ver­meldt de Guía. Dat is ook zo. De leef­tijd niet on­der de der­tig. Neu­ken is vol­gens HL. mo­ge­lijk, op het da­mes­toi­let. Ik drink een le­mon en HL. een pils, sa­men 300 pe­seta.
Omdat ik uit de­ze en de vo­ri­ge bar al spoe­dig weg wil­de: ik voel­de me er niet pret­tig, sloeg HL. zijn pils­jes te snel acht­er­over. Al­le gla­zen be­vat­ten hier 0,33 li­ter of meer bier.
We lopen een stuk naar La Lu­na, Avin­gu­da Dia­go­nal 323. De en­tree is 200 pe­se­ta per per­soon. Ik wil­de eerst niet, maar HL. wel, dus be­taal ik 400 pe­se­ta. La Lu­na: veel jon­ge­ren, kei­har­de mu­ziek. Om­dat het eer­ste drank­je vrij is, wil HL. Cu­ba Li­bre drin­ken. Dat wil ik niet, dus drin­ken we bei­de pils.

MenuBe­ginIndex en het einde.

Camping

HL. is nu dron­ken en wil te­rug naar de cam­ping. We lo­pen een stuk en HL. wil er­gens gaan zit­ten, maar ik zorg voor een taxi. Die stopt aan de over­kant van de Avin­gu­da Dia­go­nal. Wij wa­ren eerst over­ge­sto­ken, dus die taxi staat aan de kant van de bars.
Ik vraag: “Cuan­ta pe­se­ta por cam­ping el Bar­ci­no?”*(2) en laat hem het kaart­je van de cam­ping met de rou­te er naar toe en de naam zien.
Hij zegt: “Más o me­nos ocho cien pe­se­ta, más o me­nos.” [On­ge­veer acht­hon­derd pe­se­ta.]
We gaan ak­koord en voor 575 pe­se­ta staan we een klein kwar­tier la­ter op de cam­ping. Ik maak er 700 pe­se­ta van.
HL. zit zie­lig op een stoelt­je, maar is plot­se­ling weg. Als ik hem op het toi­let ga zoe­ken, heeft hij al over­ge­ge­ven. Ik maak het toi­let schoon.
Met een Al­ka Sel­tzer gaat hij en ik (zon­der Al­ka Sel­tzer) rond 02.00 naar bed. HL. dronk acht gla­zen van 0,3 li­ter bier en ik drie en drie keer een lemon.
Weer: onbewolkt. Fris. La­ter wordt het war­mer. Te­gen de avond fris­ser. Veel zon, geen regen.

MenuBe­ginIndex en het einde.

*(1)
(Wi. = Wi­ki­pe­dia.)
De Spar­ta­cus In­ter­na­tio­nal Gay Gui­de (Wi.) is een in­ter­na­tio­na­le ho­mo­gids, be­doeld om rei­zi­gers snel in­for­ma­tie over ho­mo-re­cre­a­tie­mo­ge­lijk­he­den op een plaats van be­stem­ming te ver­schaf­fen.

Te­rug.

*(1)
(GM. = Google Maps. – Web = ex­ter­ne bron.)
Cam­ping El-Bar­ci­no (GM)., (Web)

Te­rug.


Meer informatie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia.
Span­je:
GM., Wi.
Bar­ce­lo­na:
GM., Wi.
Pla­ça de Ca­ta­lun­ya:
GM., Wi.

El Corte Inglés:

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
HL.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex Over­zicht 1972-1990.