Orient Express: Antakya

Orient Express II

Naar Jeruzalem v.v. (1994)

25 jaar geleden: 1994 – 2019.


Vandaag is het 24 augustus 1994. Ik drink Nes­ca­fé bij een ou­de­re heer, zijn vrouw en mooie doch­ter, die in Ne­der­land over­win­te­ren. Ik maak ken­nis met een 14-ja­rig meis­je en haar 17-ja­ri­ge tan­te en ik ver­trek in de mid­dag met een bus naar Trab­zon aan de Zwar­te Zee, aan de an­de­re kant van Tur­kije.

– – – –

1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te oor­den een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1994 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.
3.) De munteenheid in Turkije is de Turkse Lire / Pond (TL.) en de wisselkoers is: 1.000 TL. = f. 0,06. 100.000 TL. is dus f. 6,00. (€ 4,23 in 2018.)


Woensdag, 24 augustus 1994

Dag 60 / 72: Antakya.
Opstaan: 7.30 uur.
Douche.
Ik ga ontbijten: zwarte olij­ven, kaas, bo­ter, ho­ning en thee. Een goed vul­lend en lek­ker ont­bijt. Hoe­moes (hu­mus) in de Ara­bi­sche we­reld en kah­val­te in de Turk­se wereld, dit zijn de din­gen waar ik ver­liefd op ben ge­wor­den.

Instantkoffie

Onderweg naar het park word ik aan­ge­spro­ken door een ou­de­re heer die in En­sche­de woont en die per jaar drie maan­den in An­tak­ya door­brengt. Zijn vrouw spreekt al­leen maar (een voor mij on­ver­staan­baar) Ara­bisch. Zijn doch­ter werkt in En­sche­de. Zij is een sexy stuk. (Zij heeft twee zoon­tjes).
Ik blijf tot 10.30 uur. Hij serveerde … in­stant­kof­fie. (Een du­re spe­cia­li­teit in Tur­kije.)
Terug naar het hotel. Onderweg koop ik brood, kaas, wa­ter en zeep.
Hotel. Om 11.00 uur komt SK.

Meyva şaftali

We gaan naar het park en ik drink mey­va şaf­ta­li. (Per­zik­sap.) Heer­lijk.
Om 13.00 uur gaan we naar Ti­vo­li Piz­ze­ria. Daar ont­moet ik D. (14 jaar) en haar tan­te S. (17 jaar). (De va­der van D. is de broer van S.)
D. vindt het prach­tig dat ik al­leen reis en ik no­dig haar mee uit naar Trab­zon. (Zelf be­ta­len.) Ze gaat niet mee, maar ze geeft me een zak­doek­je dat ze kocht. (Of kreeg, bij de du­re kle­ren die ze kocht.)
D. ziet er veel ouder uit dan ze is en ze is sexy.
Naar het hotel om mijn ba­ga­ge op te ha­len. Ik zie nog een keer de mooie Pots­da­mer Duit­se. (Die ik gis­te­ren ook zag.)

Busstation

Naar het busstation. Ik geef SK. een rijks­daal­der, een gul­den en het Turk­se klein­geld. Ver­le­den keer gaf ik hem 20 US$. Die kan ik nu niet mis­sen, maar be­loof hem wat te stu­ren als ik nog over heb. (Op 3-11-94 stuur ik hem 30 US$.)
Bij het busstation is SK. weer ver­ve­lend. Hij wil dat ik Ara­bisch spreek met de ei­ge­naar van de bus­maat­schap­pij. Ik wil al­leen nog maar weg bij deze op­drin­ge­ri­ge knaap. Ik wil zelf be­slis­sen wat ik doe. Nog even kan hij de be­moei­al spe­len, nog even kan hij me ver­moei­en.

Dwars door Anatolië

De bus vertrekt precies op tijd om 15.00 uur.
Naast me zit een 4e-jaars student me­di­cij­nen uit Is­tan­bul. Hij stamt uit Har­biye en heet MH. Gelukkig spreekt hij ook Ara­bisch, want zijn En­gels is on­ver­staan­baar slecht. (Voor een toe­kom­stig arts.)
Hij gaat naar Ordu, bij vrien­den op be­zoek en dan over­mor­gen naar Sam­sun, waar zijn vrien­din woont. Hij gaat over vier jaar met haar trou­wen. (Zij weet niet dat hij ver­liefd op haar is, noch weet hij het van haar, want ze spra­ken er nog niet over, maar ze bel­len el­kaar (in Is­tan­bul) el­ke dag en gaan veel met el­kaar om.) (Het zal wel goed zit­ten.)
Hij is ontzettend nieuwsgierig naar het wes­ten, maar ik kan op zijn vra­gen geen goed ant­woord geven. Hij wil voort­du­rend we­ten hoe duur al­les is en hoe­veel men­sen ver­die­nen. Hij heeft nooit van be­las­ting ge­hoord en weet dus niet wat dat is. Daar­door ko­men al­le ver­ge­lij­kin­gen tus­sen lo­nen en prij­zen in het wes­ten en Tur­kije ver­keerd uit. Zo snel­len we voort, door steeds don­ker­der wor­dend Tur­kije: Is­ken­de­run, Ada­na, Po­zan­tı, Niğ­de, Kay­se­ri, Yoz­gat, Ço­rum, Mer­zı­fon.
Tot Adana leek het wel of de bus iedere vijf mi­nu­ten stop­te om men­sen in te la­den.
Het is een zware reis. Ik kan al­leen maar ha­zen­slaap­jes doen.


Menu – 24/08: BeginEinde.


Google Maps
TurkijeAntakyaIskenderunAdanaPozantıNiğdeKayseriYozgatÇorumMerzıfon.


Wikipedia
TurkijeAntakya.


Websites
De waarde van de gulden in euro’s.


Menu – 24/08: BeginEinde.


Orient Express I en II

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express I (1992).

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express II (1994).


Mobiele telefoon / Smartphone
the-face.com

Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links (me­nu, be­gin, ein­de) niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon / smart­phone) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.


Links naar externe websites

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.


Menu – 24/08: Begin.


Orient Express: Antakya

Orient Express II

Naar Jeruzalem v.v. (1994)

25 jaar geleden: 1994 – 2019.


Vandaag is het 23 augustus 1994. Op het bus­sta­ti­on koop ik een tic­ket voor mor­gen naar Trab­zon aan de Zwar­te Zee. Ik loop daar ook een ‘ou­de’ be­ken­de (van twee jaar ge­le­den) te­gen het lijf en ’s mid­dags eet ik bij hem, bij zijn ou­ders, thuis.

– – – –

1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te oor­den een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1994 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.
3.) De munteenheid in Turkije is de Turkse Lire / Pond (TL.) en de wisselkoers is: 1.000 TL. = f. 0,06. 100.000 TL. is dus f. 6,00. (€ 4,23 in 2018.)


Dinsdag, 23 augustus 1994

Dag 59 / 72: Antakya.
Opstaan: 7.30 uur.
Busstation (vlakbij). Ik informeer naar de prijs voor een bus­rit naar Trab­zon: 450.000 TL. (f. 27,00), vertrek 15.00 uur. Aan­komst 20 uur la­ter, om 11.00 uur.

My Friend

Op een vol busstation loop ik een persoon tegen het lijf die me aan­spreekt met “My friend”. Ik her­ken hem di­rect, hij mij niet. Ik zeg hem dat we el­kaar ken­nen, maar hij weet niet meer waar­van. Ik zeg: “Jij bent SK. Ik was hier twee jaar ge­le­den.” Toen her­in­ner­de hij zich dat ik bij hem thuis ay­ran (Turk­se yog­hurt) dronk. Hij is niet ver­an­derd, even op­drin­ge­rig, vast­hou­dend, ver­stik­kend en vrien­de­lijk.
Door hem kan ik mijn kle­ren la­ten was­sen, in het ho­tel, want hij kan het vra­gen. Met hem ga ik ont­bij­ten. We gaan in het park zit­ten en drin­ken wat, ver­tel­len wat. Hij wil bij vrou­wen in de buurt gaan zit­ten, dat wil zeg­gen: ver­kas­sen, maar daar wil ik niet aan be­gin­nen.
We eten in restaurant Tivoli, waar een meis­je werkt dat hij graag ziet. Hij komt er al­leen als een an­der be­taalt, zo­als ik nu dus.
Het is er druk met sexy mei­den en hun vriend­jes.
Het eten is duur (voor twee per­so­nen: piz­ze­ria) 158.000 TL. (f. 9,75) (Ik heb niet al te veel geld meer.)
Busticket kopen. 450.000 TL. voor morgenmiddag.

Op bezoek

Ik wilde niet, maar hij wil wel dat we de mid­dag bij hem thuis door­bren­gen. Zijn ou­ders en zus zijn er en op ge­ge­ven mo­ment heeft hij ru­zie met zijn va­der over de ge­luids­sterk­te van de mu­ziek. De va­der is over het al­ge­meen wei­nig thuis en dan is SK. de baas.
Zijn vader vind ik een onaan­ge­naam mens. Hij zit me veel aan te sta­ren. (Vol­gens SK. drinkt hij te veel en vroe­ger ge­bruik­te hij ook drugs.)
Zijn moeder kookt een heer­lijk ve­ge­ta­risch maal voor me.
Zijn zus (J.) was twee da­gen ge­le­den ja­rig en SK. wil dat ik voor haar een ca­deau koop. Dat wil ik niet, maar ik wil wel iets voor zijn moe­der ko­pen, om­dat die voor mij kook­te, maar dat hoeft niet. (Cul­tuur­ver­schil.)
SK. is arm en benadrukt dat steeds, niet­te­min wil hij voor 1 mil­joen toch een te­le­foon ko­pen, wil al­le­maal du­re spul­len om over de we­reld rei­zen. (Naar het oos­ten, Pa­ki­stan, wil hij nu, want dat is voor hem be­taal­baar.) Hij heeft veel, glos­sy, reis­ma­ga­zi­nes.
Hij wil een cursus gaan doen voor toe­ris­ten­be­ge­lei­der, er­kend di­plo­ma en hij heeft een Green­card voor de USA aan­ge­vraagd. 3.500 Green­cards wor­den voor meer dan 100.000 Tur­ken ver­loot. Ik denk dat hij zich in de USA wel zal kun­nen red­den. Hij is com­mu­ni­ca­tief, spreekt goed En­gels en is on­der­ne­mings­lus­tig. (18 jaar.)

Over de Liefde

Hij is nog nooit met een meisje naar bed ge­weest en ver­telt daar eer­lijk over, in te­gen­stel­ling tot die an­de­re ma­cho’s, die ook hier stoe­re ver­ha­len op­han­gen. Hij ge­looft dat als je naar de hoe­ren gaat, of het zo­maar eens pro­beert, je daar na­deel van zult heb­ben, in die zin dat je de ech­te lief­de niet meer kunt waar­de­ren. (Of iets der­ge­lijks.) Hij wil niet graag Turk ge­noemd wor­den en wil niet van een ver­ge­lij­king tus­sen an­de­re Tur­ken en hem horen.
Ik blijf tot circa 20.15 uur bij zijn ou­ders en hij brengt me hal­ver­we­ge de stad. Ik ga dan nog even naar het park. (Al­leen.)

Ongestreken

Hotel. Ik moet zelf de was ophalen, on­ge­stre­ken. (Zeker te wei­nig fooi aan die liftboy ge­ge­ven, gis­te­ren.)
Douche.
In bed tegen 22.30 uur.
SK. sprak een Duits echt­paar uit Pots­dam aan. Zij is een won­der­lij­ke schoon­heid.


Menu – 23/08: BeginEinde.


Google Maps
TurkijeAntakya.


Wikipedia
TurkijeAntakya.


Websites
De waarde van de gulden in euro’s.


Menu – 23/08: BeginEinde.


Orient Express I en II

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express I (1992).

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express II (1994).


Mobiele telefoon / Smartphone
the-face.com

Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links (me­nu, be­gin, ein­de) niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon / smart­phone) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.


Links naar externe websites

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.


Menu – 23/08: Begin.


Orient Express: Antakya

Orient Express II

Naar Jeruzalem v.v. (1994)

25 jaar geleden: 1994 – 2019.


Vandaag is het 22 augustus 1994. Gisteren ar­ri­veer­de ik in de bad­plaats Tar­toes, aan de Sy­rische Mid­del­land­se Zee­kust, maar het be­viel me daar niet. Van­daag ga ik naar Alep­po en reis van­daar­uit door naar An­tak­ya in Tur­kije.

– – – –

1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te oor­den een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1994 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.
3.) De munteenheid in Syrië is de Syrische Lira / Pond (SL.) en de wis­sel­koers is: 1 SL. = f. 0,04. 25 SL. is dus f. 1,00. (€ 0,70 in 2018.)
4.) De munteenheid in Turkije is de Turkse Lire / Pond (TL.) en de wisselkoers is: 1.000 TL. = f. 0,06. 100.000 TL. is dus f. 6,00. (€ 4,23 in 2018.)


Maandag, 22 augustus 1994

Dag 58 / 72: Tartoes-Antakya.
Opstaan: 7.00 uur.
Douche.
Ontbijt in het hotel!
De thee smaakt naar riool­wa­ter. (Niet dat ik dat ooit proef­de, maar ik heb het wel ge­ro­ken.)
Arabisch plat brood met kaas­ach­ti­ge yog­hurt en jam. Een en an­der gaat wel. Rest: groe­ne olijven. Ik at er maar één. De ghee*1 raak ik niet aan, want die ziet er niet ap­pe­tij­te­lijk uit.

Aardig meisje

Ik betaal de hotelkosten 400 SL. en loop naar het mi­cro­bus­sta­ti­on. Voor 30 SL. kan ik al naar La­ta­kia gaan. Ik zit naast een chris­te­lijk meis­je (kruis­je op haar borst) en pro­beer af en toe in haar bloes te kij­ken, maar dat lukt niet. Wel spreekt ze me aan en we ver­tel­len in het En­gels, maar ook in het Ara­bisch.

Latakia

In Latakia kom ik op een ander sta­ti­on aan dan in de reis­gids staat. (Ik start­te, op aan­ra­den van de ho­tel­baas, op het sta­ti­on voor­bij het post­kan­toor. Het an­de­re was voor lo­cals.) (Ben ik daar te goed voor?) De prijs maak­te geen ver­schil. Ik moet er­voor boe­ten, want ik moet veel heen en weer lo­pen (ki­lo­me­ters) voor­dat iemand me de weg wijst naar de bus­hal­te voor Alep­po, want een bus naar An­tak­ya ver­trekt al­leen ’s och­tends en vol­gens de reis­gids is dat niet ge­mak­ke­lijk.
Enerzijds wil ik naar Turkije en an­der­zijds niet, want weg uit een Ara­bisch land be­te­kent: geen Ara­bisch meer pra­ten, maar hier langs de Mid­del­land­se Zee­kust voel ik me niet meer in een Ara­bisch land. Ara­bisch as­so­ci­eer ik met zand en stof en droog­te. (Maar: hoe­veel ki­lo­me­ter lang is de Ara­bi­sche kust? Dui­zen­den, toch!)
Ik ga naar Alep­po (100 SL.) en de bus rijdt door een prach­tig groen land­schap met veel bos­sen. Na de plaats Djisr al-Shoe­ghoer stapt een spraak­za­me man in en na een poos­je komt hij bij me zit­ten en met ‘a­miy­ya (dia­lect) en foes­ha (de ge­schre­ven taal) spre­ken we met el­kaar. De bus­rit duurt 3 uur. Ik zit ach­ter­in. We spra­ken een half uur of iets lan­ger.

Aleppo

Tegen 14.00 uur ben ik in Alep­po. Ik ga drie ho­tels af en neem uit­ein­de­lijk een niet zo’n best voor 175 SL. Het is toch maar voor één nacht.
Op het bus­sta­ti­on in­for­meer ik naar een rit naar An­tak­ya (Tur­kije) en ik kan zelfs van­avond nog ver­trek­ken. Ik denk even na dan doe ik het voor 350 SL. In het ho­tel haal ik mijn tas­sen op. Ik hoef de ka­mer niet te be­ta­len.
In de stad ga ik eten: hoe­moes (hu­mus). In Am­man ben ik ver­slaafd aan de hoe­moes ge­wor­den.
Tijd doden met rond­slen­te­ren, thee drin­ken, wa­ter en ba­na­nen kopen, boe­ken be­kij­ken.

Antakya

Om 17.00 uur vertrek ik naar An­tak­ya. In de bus ver­tel ik met een Pa­les­tijn uit Jor­da­nië die in Rus­land me­di­cij­nen stu­deert. Hij was thuis ge­weest, maar had moei­te ge­had met het spre­ken van Ara­bisch. Hij viel als­maar te­rug naar het Rus­sisch.
De Syrische douane krijgt in ie­der pas­poort 100 SL. steek­pen­nin­gen.
In Antakya ga ik naar hotel Güney. (Daar was ik twee jaar ge­le­den ook.) De een­per­soons­ka­mer kost 140.000 TL. Ik geef de be­dien­de slechts 5.000 TL. fooi (0,20), maar ik had niet veel an­ders dan groot geld. Hij was niet te­vre­den, maar ik had niet om hem ge­vraagd.
Aan de grens wis­sel­de ik 405 SL. voor 200.000 TL. 3 SL. gaf ik aan de bank­be­dien­de. Ik heb nu: 1.565.000 TL. (f. 93,00)

Penthouse

Ik ga daarnaartoe waar ik weet dat boek­han­dels zijn, want ik wil een Pent­hou­se ko­pen, maar ik zie daar geen en ook geen ver­ge­lijk­ba­re bla­den.
Ik ga in het park zitten. Daar zijn en­ke­le se­xy vrou­wen. Jon­gens lij­ken zo oud.
In het hotel rond 22.40 uur. (Moe) Ik koop wa­ter: 1,5 li­ter voor 30.000 TL. (2 jaar ge­le­den was dat nog 4.000 TL.)
In bed: circa 23.00 uur.
Weer: in Tartoes en La­ta­kia was het be­wolkt. In Alep­po: on­be­wolkt, warm. In An­tak­ya: ’s avonds licht be­wolkt, lek­ke­re koe­le wind. Aan­ge­naam. (Vol­le maan.)
Ik wil een bed- en / of een reis­ge­no­te.


Menu – 22/08: BeginEinde.


Voetnoten

1.) Ghee / ghi.
Ghee is een geklaarde boter. Ge­klaar­de bo­ter is bo­ter waar de ei­wit­ten uit zijn ver­wij­derd, waar­na en­kel nog het pure bo­ter­vet over­blijft. Ghee is ech­ter an­ders dan ge­wo­ne ge­klaar­de bo­ter. Ghee kent zijn oor­sprong uit de In­di­a­se keu­ken. Ook in het Mid­den-Oos­ten wordt ghee nog erg veel ge­bruikt. Veel­al om te fri­tu­ren, maar ook veel als ba­sis voor een saus. Het ver­schil tus­sen ghee en ge­wo­ne ge­klaar­de bo­ter zit hem in het gro­te ver­schil in kook­punt. Bij ge­wo­ne ge­klaar­de bo­ter wordt de nor­ma­le bo­ter­vorm ge­smol­ten en ver­vol­gens wordt het vrij­ge­ko­men vocht van het bo­ter­vet ge­schei­den. Dan moet het bo­ter­vet erg goed af­koe­len. Wat over­blijft is de ge­klaar­de bo­ter: een dik­ke vet­te mas­sa. Om ghee te ma­ken wordt het vocht door lan­ge ver­hit­ting ver­dampt. Door de­ze veel lan­ge­re ver­hit­ting krijgt de bo­ter een ge­heel an­de­re smaak. Waar door het to­ta­le ont­bre­ken van het vocht bij ge­klaar­de bo­ter de bo­ter voor­al een zeer dik­ke, vol­le room­smaak krijgt, heeft ghee door een an­der ver­hit­tings­pro­ces een zeer op­mer­ke­lij­ke noot­ach­ti­ge smaak. (Bron van de­ze tekst: Monique van der Vloed.)
Zie ook Wikipedia: Ghee / ghi.

Retour noot 1.


Menu – 22/08: BeginEinde.


Google Maps
SyriëTartoesLatakiaDjisr al-ShoeghoerAleppoTurkijeAntakya.


Wikipedia
SyriëTartoesAleppoTurkijeAntakya.


Websites
De waarde van de gulden in euro’s.


Menu – 22/08: BeginEinde.


Orient Express I en II

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express I (1992).

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express II (1994).


Mobiele telefoon / Smartphone
the-face.com

Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links (me­nu, be­gin, ein­de) niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon / smart­phone) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.


Links naar externe websites

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.


Menu – 22/08: Begin.


Orient Express: Damascus

Orient Express II

Naar Jeruzalem v.v. (1994)

25 jaar geleden: 1994 – 2019.


Vandaag is het 2 juli 1994. Deze ochtend ontdek ik de gene­ra­tiek­loof (ook sek­se­kloof?) tus­sen mijn bei­de reis­ge­no­ten, Kim en Iris ener­zijds en ik an­der­zijds en klaag / zeur daar een beet­je over. We be­zoe­ken het mo­zaïek­mu­seum in An­takya. La­ter in de och­tend rei­zen we met een bus naar Da­mas­cus, de hoofd­stad van Syrië waar we in het mij be­ken­de ho­tel al-Rabie ka­mers hu­ren. Ik ver­bleef daar ook in 1992, bij mijn eer­ste be­zoek aan Da­mas­cus.

– – – –

1.) De na­men Iris en Kim zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd.
2.) Wij alle drie, zowel Iris, Kim en ik, stu­de­ren Ara­bi­sche Taal en Let­ter­kun­de aan de Uni­ver­si­teit Leiden. Bei­de jonge vrouw­en (ik noem hen in dit ver­slag soms ‘de meisjes’) zijn voor­aan in de twin­tig. Ik ben 43 jaar oud. Ik ben een laat­bloeier!
3.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te oor­den een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1994 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.
5.) De munteenheid in Turkije is de Turkse Lire / Pond (TL.) en de wis­sel­koers is: 1.000 TL. = f. 0,06. 100.000 TL. is dus f. 6,00. (€ 4,23 in 2018.)
6.) De munteenheid in Syrië is de Syrische Lira / Pond (SL.) en de wis­sel­koers is: 1 SL. = f. 0,04. 25 SL. is dus f. 1,00. (€ 0,70 in 2018.)


Zaterdag, 2 juli 1994

Dag 7 / 72: Antakya – Damascus.
Opstaan: 7.00 uur.
Ik douche niet want ik voel me fris.
Iris en Kim staan pas rond 8.00 uur op. Ik ben een beet­je te­leur­ge­steld als ik hoor dat zij gis­te­ren nog met de ho­tel­baas op stap zijn ge­weest tot 01.30 uur, ter­wijl ik daar in bed lag te woe­len, naast een stin­kende WC. Ik pro­beer ze over­al bij te be­trek­ken, zij han­de­len al­leen maar den­kend aan hun bei­den zelf. Ze trek­ken toch al zo­veel met el­kaar op. Maar ja, zij ken­nen el­kaar al zo­veel lan­ger.

Mozaïekmuseum

We gaan naar het mozaïekmuseum. Ik was daar twee jaar ge­le­den ook met SK., toen zei het me niets. Nu krijgt Kim uit­leg van Iris over de be­te­ke­nis van de voor­stel­lin­gen. Als ik nu op­let waar­toe ze in staat wa­ren, raakt het me. Plot­se­ling zie ik een mo­zaïek waar­van me op­valt dat de cir­kel die er­op af­ge­beeld staat niet rond is. ‘Waar­om kon­den ze geen ron­de cir­kel ma­ken?’, vroeg ik me af en toen ging ik te­rug naar het be­gin van de ten­toon­stel­ling en ont­dek­te dat er mo­zaïeken uit ver­schil­len­de tij­den zijn, van de twee­de tot en met de vijf­de eeuw. Die van de twee­de en vier­de eeuw zijn re­de­lijk kunst­zin­nig, die van de vijf­de eeuw zijn grof en ruw en on­nauw­keu­rig. Het hoog­te­punt van die kunst lag dui­de­lijk in de der­de eeuw, toen wer­den de mooi­ste, de meest ge­de­tail­leer­de, hel­de­re, schit­te­ren­de mo­zaïeken ge­maakt. Op ge­ge­ven mo­ment kon ik zelfs zeer re­de­lijk be­pa­len uit wel­ke eeuw de mo­zaïeken wa­ren. Het museum van An­takya is de der­de op rang­lijst. Num­mer één is Tunis, nummer twee weet ik niet meer.
Na een poosje drin­ken Kim en ik thee. Iris kan geen 10.000 TL. (f. 0,60) mis­sen voor een con­sump­tie, al­leen fruit en zoet wil ze eten, ver­der niets. Het is haar le­ven, haar ge­zond­heid.

Busreis

Om 11.00 uur zitten we in de bus. Onze plaat­sen 1, 2 en 3 zijn weg en we zit­ten ach­ter in de bus. Even la­ter ko­men we aan de praat met een vrouw uit Homs, die in Is­tan­boel in­ko­pen doet. (Kle­ren.) (Zoals zij uit Joe­go­sla­vië*1 kle­ren kocht in Is­tan­boel, twee jaar ge­le­den.)
We spreken Arabisch. Het is ech­ter voor­al Iris die het woord doet. Zij (en Kim) za­ten vijf­en­hal­ve maand in Cairo en leer­den daar goed Ara­bisch, bo­ven­dien wa­ren ze ver­le­den jaar twee maan­den in Je­ru­za­lem.
De reis ver­loopt voor­spoe­dig, maar aan de grens wil de vrouw uit Homs een ge­deel­te van haar ba­ga­ge on­der on­ze ver­ant­woor­de­lijk­heid de grens over smok­ke­len, we wei­ge­ren ech­ter per­ti­nent. We wil­len geen pro­ble­men. (Zij krijgt ech­ter ook geen pro­ble­men, voor zo­ver wij dat kun­nen be­pa­len.)

Damascus

Het oponthoud aan de grens is tweeënhalf uur, maar de ba­ga­ge wordt niet ge­con­tro­leerd. Pas in Homs is de eer­ste stop en in de win­kel van het bus­be­drijf uit An­takya zal ik 286.000 TL. voor 325 Sy­ri­sche pon­den (Sy­ri­sche Lira: SL.) wis­se­len: f. 17,16 voor f. 13,00. Een slech­te ruil, dus. Niet­te­min heb ik nu geld voor een gro­te ver­fris­sen­de kop thee. Iris en Kim wil­len niets.
We zijn cir­ca 19.30 uur in Da­mas­cus en ik breng hen naar ho­tel al-Rabie, waar ik twee jaar ge­le­den ook was. De Iris en Kim zijn en­thou­siast. Ik neem een een­per­soons­ka­mer voor 150 SL. Ik wist niet dat ze die ook had­den. De meis­jes krij­gen een ka­mer met twee bed­den en een douche en toi­let.
Een bed kost voor hen 125 SL. en voor mij 150 SL. (Twee keer zo­veel als twee jaar ge­le­den, toen SL. 75 per bed.)
Ik probeer Arabisch te spreken, maar kom niet uit mijn woor­den.
In de bus leer­de ik shoe bidak: wat wil je?
De zoon van de eigenaar her­kent me nog van twee jaar ge­le­den. Hij is nog steeds erg vrien­de­lijk. De jongen die toen op het dak werk­te en die ik knap vond, is er ook, iets dik­ker en met snor. Hij kijkt me iedere keer vreemd aan.
Na een douche gaan we de stad in, ik be­steed wat geld aan drieën en houd 180 SL. over.
Ik lig rond mid­der­nacht moe in bed.

Persoonsverheerlijking

Opvallend is de persoonsver­heer­lij­king van de op 13 fe­bru­a­ri 1994 bij een au­to-on­ge­luk om het le­ven ge­ko­men Basil al-Assad. Voor­heen was hij nooit in het nieuws, nu ver­dringt hij zijn va­der en heeft hij ti­tels: al-Fa­ris, al-Mu­han­dis, al-Sha­hid, al-Mu’­min: de rui­ter, de in­ge­ni­eur, de mar­te­laar, de ge­lo­vige.
De stad hangt vol met foto’s van hem, maar hij is nooit sa­men met zijn va­der op die foto’s te zien. Een te­ken aan de wand?
Volgens di­plo­maat S. (zie 3/7) worden nu nog din­gen ver­traagd ‘we­gens het tra­gi­sche on­ge­val’. Vroe­ger was hij nooit in het nieuws. Nu is het nieuws en zijn per­soons­ver­heer­lij­king gro­tesk.


Menu – 02/07: BeginEinde.


Voetnoten

1.) Klik hier voor de per­soon, mevrouw AD., die ik in 1992 in de trein ont­moet­te, in het toen nog be­staande Joe­go­sla­vië, die op weg was naar Is­tan­boel, om daar voor haar win­kel­tje in Som­bor, Voj­vo­di­na, kle­ren te gaan ko­pen.

Retour noot 1.


Menu – 02/07: BeginEinde.


Google Maps
Hatay / AntakyaDamascusal-Rabie-Hotel.


Wikipedia
Basil al-Assad.


Websites
De waarde van de gulden in euro’s.


Menu – 02/07: BeginEinde.


Orient Express I en II

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express I (1992).

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express II (1994).


Mobiele telefoon / Smartphone
the-face.com

Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links (me­nu, be­gin, ein­de) niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon / smart­phone) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.


Links naar externe websites

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.


Menu – 02/07: Begin.


Orient Express II: Antakya

Orient Express II

Naar Jeruzalem v.v. (1994)

25 jaar geleden: 1994 – 2019.


Vandaag is het 1 juli 1994. We (Iris, Kim en ik) rei­zen met een bus van­uit Göreme / Cap­pa­docia naar Adana en van­daar­uit di­rect door naar Ha­tay / An­takya. Nog in Cap­pa­do­cia ont­moe­ten we Ne­der­lan­ders, die, na­dat ze be­sto­len wa­ren, over­al en van ieder­een hulp ont­vin­gen, ook fi­nan­ciële.

– – – –

1.) De na­men Iris en Kim zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd.
2.) Wij alle drie, zowel Iris, Kim en ik, stu­de­ren Ara­bi­sche Taal en Let­ter­kun­de aan de Uni­ver­si­teit Leiden. Bei­de jonge vrouw­en (ik noem hen in dit ver­slag soms ‘de meisjes’) zijn voor­aan in de twin­tig. Ik ben 43 jaar oud. Ik ben een laat­bloeier!
3.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te oor­den een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1994 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.
5.) De munteenheid in Turkije is de Turkse Lire / Pond (TL.) en de wisselkoers is: 1.000 TL. = f. 0,06. 100.000 TL. is dus f. 6,00. (€ 4,23 in 2018.)


Vrijdag, 1 juli 1994

Dag 6 / 72: Göreme / Cappadocia – Hatay / Antakya.
Opstaan rond 6.30 uur.
Douche.
Busrit. Vertrek rond 8.20 uur.
Ervoor hadden we een gesprek met een Ne­der­land­se jon­gen en meis­je, die langs de Mid­del­land­se Zee­kust be­sto­len wa­ren, maar die van de Tur­ken en ook van an­de­re Ne­der­lan­ders erg veel hulp kre­gen. Som­mi­ge Tur­ken lie­ten hen voor niets over­nach­ten, an­de­ren had­den hen zelfs dol­lars ge­leend, met de me­de­de­ling: “Breng vol­gend jaar maar terug.”
De busrit gaat door een landschap dat steeds berg­ach­ti­ger wordt. Ik meen veel te her­ken­nen van mijn trein­rit door het­zelf­de land­schap, twee jaar ge­le­den. Af en toe zie ik zelfs de spoor­lijn.
In Adana boeken we direct door naar An­takya voor 360.000 TL. (p.p.), om 13.00 uur, voor een vier uur du­ren­de rit naar die stad. Aan­komst rond 17.00 uur.
We lopen de halve stad door op zoek naar een goed­koop ho­tel. Dat lukt. Iris en Kim lig­gen sa­men in één ka­mer voor 150.000 TL. Ik moet, te­gen mijn zin, op een slaap­zaal, waar­bij de baas waar­schuwt voor gauw­die­ven. Ik voel me niet meer vei­lig. (En ik moet daar­voor 100.000 TL. (f. 6,00) be­ta­len.)
We boekten meteen door voor Da­mas­cus, mor­gen­och­tend om 11.00 uur. (En (om­dat we Ara­bisch spra­ken?) we hoe­ven geen 300.000 TL. te be­ta­len maar mo­gen voor 250.000 TL. mee, (pp) (15 in plaats van 18 gulden!))
Ik ben boos omdat ik op een slaap­zaal moet lig­gen, mijn woe­de tem­pert een beet­je in het mooie park van An­takya.
We wandelen daarna door de stad en gaan dan weer naar het park. Een stel oude man­nen en jon­ge ook wil met ons pra­ten, maar ze spre­ken al­leen maar Turks, dus dat is geen suc­ces.
We eten dondurma-ijs en de verkoper maakt een show met een soort goo­chel-mes. Als je je ijs wilt pak­ken, trekt hij het snel weg.
In het hotel neem ik een snel­le kou­de douche, zonder zeep en ga di­rect naar bed. Er ligt een sol­daat, het na­bije toi­let stinkt. La­ter ko­men luid­ruch­ti­ge Ara­bie­ren, die veel ver­tel­len en ook met iemand bui­ten, aan het raam, pra­ten. Ik heb al­le spul­len, we­gens de ‘gauw­die­ven’, in mijn bed lig­gen. Ik kan door het la­waai en de stank niet goed sla­pen.


Menu – 01/07: BeginEinde.


Google Maps
Göreme / CappadociëAdanaHatay / Antakya.


Wikipedia
AntakyaDondurma (Engels).


YouTube
Dondurma-show.


Websites
De waarde van de gulden in euro’s.


Menu – 01/07: BeginEinde.


Orient Express I en II

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express I (1992).

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express II (1994).


Mobiele telefoon / Smartphone
the-face.com

Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links (me­nu, be­gin, ein­de) niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon / smart­phone) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.


Links naar externe websites

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.


Menu – 01/07: Begin.


Orient Express II: Cappadocia

Orient Express II

Naar Jeruzalem v.v. (1994)

25 jaar geleden: 1994 – 2019.


Vandaag is het 30 juni 1994. Samen met mijn reis­ge­no­ten Iris en Kim ben ik in Cap­pa­docia / Göre­me in Tur­kije en van­daag wil­len we ver­der rei­zen in de rich­ting van Syrië, maar we zijn te laat bij het bus­sta­tion. We blij­ven dus nog een dag lan­ger in Cap­pa­docia. We be­zoe­ken een open­lucht­mu­seum, waar ik voor­na­me­lijk ge­niet van de open­lucht, het land­schap en van wie zich daar­in be­vindt. Iris en Kim be­zoeken grot­ten. We voet­bal­len met de kin­de­ren van de cam­ping­baas. ’s Avonds gaan we uit eten.

– – – –

1.) De na­men Iris en Kim zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd.
2.) Wij alle drie, zowel Iris, Kim en ik, stu­de­ren Ara­bi­sche Taal en Let­ter­kun­de aan de Uni­ver­si­teit Leiden. Bei­de jonge vrouw­en (ik noem hen in dit ver­slag soms ‘de meisjes’) zijn voor­aan in de twin­tig. Ik ben 43 jaar oud. Ik ben een laat­bloeier!
3.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te oor­den een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1994 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.
5.) De munteenheid in Turkije is de Turkse Lire / Pond (TL.) en de wisselkoers is: 1.000 TL. = f. 0,06. 100.000 TL. is dus f. 6,00. (€ 4,23 in 2018.)


Donderdag, 30 juni 1994

Dag 5 / 72: Göreme / Cappadocia.
De overnachting blijkt aan­mer­ke­lijk duur­der dan ge­dacht, niet f. 4,80 maar f. 12,00.
Op 9.00 uur. Douche.
De campingbaas brengt ons in zijn auto naar het toe­ris­ten­cen­trum en daar wil­len we een bus naar An­takya boe­ken, maar dat kan niet. Al­leen ’s ochtends om 8.15 gaat er een bus naar Ada­na. We la­ten na­vra­gen of we de vol­gen­de nacht weer op de cam­ping kun­nen en dat kan. De cam­ping­baas komt on­ze spul­len di­rect op­ha­len.
We betalen 570.000 TL. voor de bus voor drie per­so­nen naar Ada­na: f. 34,20.
Ik haal op het post­kan­toor 2.300.000 TL. af en leen daar­van de helft aan Kim. (Zij be­taalt op 2/7 in Da­mas­cus te­rug.)
Met z’n drieën gaan we naar het open­lucht­mu­se­um waar de stu­den­ten­en­tree 50.000 TL. is. Kim en ik blij­ven on­der de eer­ste boom in de scha­duw zit­ten en eten brood, kaas en to­maat. La­ter gaat zij, net als Iris, ook de zand­steen­grot­ten / hol­tes / ho­len be­kij­ken. Ik blijf on­der de boom ge­nie­ten van de stil­te en de vrou­we­lij­ke toe­ris­ten en hun stem­men en wat auto­ge­ronk. Via het dorp­je gaan we terug.
Ik wil een pet ko­pen, maar vind 50.000 TL. te duur. De ver­ko­per wordt boos. Be­grij­pe­lijk, maar het klinkt al­le­maal zo veel: 50.000 voor een pet. (f. 3,00)
Terug op de camping drin­ken we kof­fie. Ik ga in een wei met ver­dord gras, onder een abri­ko­zen­boom zon­nen; af en toe valt er een abri­koos naar be­ne­den. Dit zou een pa­ra­dijs zijn voor Iris: zij eet niets sub­stan­ti­eels, al­leen fruit en zoet­waren.
Ik loop in de om­ge­ving en ont­dek een mooie plaats waar de wit­te kalk­rot­sen in de loop der eeuwen door (re­gen-) wa­ter­stro­men zijn uit­ge­sle­ten. Een gril­lig pa­troon, nog ver­sterkt door de schoon­heid van het land­schap. Al­les wordt ech­ter uren­lang ver­stoord door het gie­rend ge­ronk van een als­maar rond­cir­ke­lend vlieg­tuig. Zon­der dat zou het mag­ni­fiek zijn.
Eerst probeer ik de meis­jes te in­te­res­se­ren voor mijn ont­dek­king, pas na een twee­de po­ging gaan ze mee. Ze zijn, net zo­als ik, erg on­der de in­druk van wat er te zien is. Ahmet liep ook mee en on­der­weg spe­len we met hem. Hij is 12 jaar en ener­giek, maar hij kan niet te­gen zijn ver­lies, zo­als la­ter blijkt als we met hem voet­bal­len.
Kim, de vader en het jongere broer­tje Bashir vor­men een sterk en goed team. Iris en ik staan vaak te kij­ken als Ahmet zijn ei­gen ac­ties uit­voert zon­der sa­men­spel. Hij speelt voor zich­zelf.
Tegen 21.00 uur gaan Iris, Kim en ik het dorp in. We eten voor 105.000 TL. to­taal een uit­ste­kend maal*1. Iris doet na­tuur­lijk niet mee. Zij leeft im­mers op zoet en fruit.
Om 00.00 uur zijn we te­rug op de cam­ping en gaan naar bed.


Menu – 30/06: BeginEinde.


Voetnoten

1.) Het staat niet in mijn dagboek, maar ik kan me her­in­ne­ren dat ik op een ter­ras er­gens mid­den in Tur­kije een war­me maal­tijd at en daar­bij een flink glas koel Turks bier dronk van het merk Efes.

Retour noot 1.


Menu – 30/06: BeginEinde.


Google Maps
Göreme / CappadociëFoto: Cappadocia.


Websites
De waarde van de gulden in euro’sWikipedia: Efes.


Menu – 30/06: BeginEinde.


Orient Express I en II

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express I (1992).

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express II (1994).


Mobiele telefoon / Smartphone
the-face.com

Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links (me­nu, be­gin, ein­de) niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon / smart­phone) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.


Links naar externe websites

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.


Menu – 30/06: Begin.


Orient Express II: Cappadocia

Orient Express II

Naar Jeruzalem v.v. (1994)

25 jaar geleden: 1994 – 2019.


Vandaag is het 29 juni 1994. Gis­te­ren­avond ver­trok­ken Iris, Kim en ik per trein uit Istan­boel op weg naar An­kara. Deze och­tend zijn we al vroeg in de hoofd­stad van Tur­kije. We boe­ken me­teen een bus­reis naar Göreme, be­ter be­kend als Cap­pa­do­cië, be­roemd om zijn grot­wo­nin­gen en dito ker­ken, ge­bouwd in vul­kaan­ge­steente.

– – – –

1.) De na­men Iris en Kim zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd.
2.) Wij alle drie, zowel Iris, Kim en ik, stu­de­ren Ara­bi­sche Taal en Let­ter­kun­de aan de Uni­ver­si­teit Leiden. Bei­de jonge vrouw­en (ik noem hen in dit ver­slag soms ‘de meisjes’) zijn voor­aan in de twin­tig. Ik ben 43 jaar oud. Ik ben een laat­bloeier!
3.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te oor­den een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1994 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.
5.) De munteenheid in Turkije is de Turkse Lire / Pond (TL.) en de wisselkoers is: 1.000 TL. = f. 0,06. 100.000 TL. is dus f. 6,00. (€ 4,23 in 2018.)


Woensdag, 29 juni 1994

Dag 4 / 72: Ankara – Göreme.
Ik slaap weinig, want ik heb geen slaap en het wordt ook steeds kou­der in de coupé.
Tegen 7.30 uur zijn we in An­kara en we gaan me­teen naar het bus­sta­tion (Oto­gar). Zo­maar een man op straat helpt ons met het zoe­ken van de juis­te bus naar Göreme (Cap­pa­do­cia). We boe­ken bij een lo­ket op de Oto­gar voor 570.000 TL. Ver­trek 9.00 uur.
Een lange busrit over de vlak­te van Ana­to­lië volgt en een pau­ze met lek­ke­re yog­hurt van gis­te­ren.
Het land­schap is ta­me­lijk vlak met en­ke­le heu­vels. Er wordt voor­na­me­lijk tar­we ver­bouwd.
De ser­vice in de bus is goed: we krij­gen wa­ter, sap en par­fum.
Er zit een rood­ha­ri­ge half-naak­te toe­rist in de bus. In de bus al­leen een kor­te broek, er­bui­ten een kor­te broek, op slip­pers en een open­han­gend hemd. Hij wordt door ieder­een be­ke­ken en ach­ter zijn rug uit­ge­lachen.
Tegen 13.30 uur zijn we in Göreme na een over­stap in een dol­muş, bij de prijs in­be­gre­pen. Ho­tels blij­ken duur. (Hoe duur? Ik weet het niet meer.) We ne­men een cam­ping, waar we mis­schien bui­ten kun­nen sla­pen, met een ge­huur­de deken.
Rond 15.00 uur zit­ten we bui­ten en luis­te­ren naar tra­di­tio­ne­le Turk­se mu­ziek.
Kim en Iris spelen met de twee zoon­tjes van de cam­ping­baas. Ahmet en Bohk… trik­trak en dam­men.
Rond 16.00 uur gaan we het dorp in op zoek naar een post­kan­toor waar ze nog post­ze­gels heb­ben en ver­domd, die heb­ben ze. Op veel plaat­sen ge­brui­ken ze een fran­keer­ma­chi­ne. De post­man spreekt ook Frans.
We willen naar een dorpje in de buurt lo­pen, cir­ca 4 km. ver­der, maar lif­ten helpt niet. Slechts een dolmuş stopt. In die bus zit een Ne­der­land­se vrouw die ons Helve*1 aan­raadt, dus daar gaan we heen. 10.000 TL p.p. kost de rit. Ik heb het al snel ge­zien, de grot­wo­nin­gen zijn al­le­maal het­zelf­de. De ge­vaar­lij­ke sla ik over. Zij (Kim en Iris) niet, in­te­gen­deel, dat zijn de grot­ten waar ze juist in wil­len.
Ik geniet van de rust. Slechts en­ke­le men­sen­stem­men op af­stand een voor­al vo­gels. Men­sen die de weg vragen.
“Nur Löcher.” (Allen maar gaten), zeg ik als ze vra­gen of er nog meer is.
Rond 18.00 uur be­gin­nen we aan de terug­tocht en circa twee uur la­ter zijn we op de cam­ping. We lie­pen cir­ca 7 km. en sloe­gen lift-aan­bie­din­gen af. Het lo­pen is goed voor de eelt­vor­ming aan mijn voeten.
In een restaurant eet ik een redelijk te ver­te­ren (ve­ge­ta­ri­sche) forest ke­bap voor 100.000 TL: f. 6,00. Die smaak­te een beet­je ge­rookt. (Hoort ken­ne­lijk zo.)
Terug naar de cam­ping. Kim en Iris dam­men met de kin­de­ren. Mun­ten wor­den uit­ge­wis­seld. Ik geef een gulden en een rijks­daal­der. De cam­ping­baas heeft die al, maar hij geeft ze toch niet terug.
Eerst dach­ten we aan bui­ten sla­pen, hoe­wel Iris de eni­ge is die daar­voor in­ge­richt is: slaap­zaak. Kim en ik be­slui­ten ieder een ka­mer te hu­ren. (On­be­grij­pe­lijk voor baas en kin­de­ren, want die wil­den ons bij el­kaar stop­pen.)
De bed­den­prijs is niet f. 48,00 zoals we dach­ten, maar f. 4,80.
In bed rond 23.30 uur.
Baas en zonen plagen de meis­jes met gro­te, on­schul­di­ge ke­vers.


Menu – 29/06: BeginEinde.


Voetnoten

1.) In mijn dagboek staat Helve, maar het gaat waar­schijn­lijk om het plaats­je Zelve.
Cappadocia Turkey (Engels).

Retour noot 1.


Menu – 29/06: BeginEinde.


Google Maps
AnkaraGöreme / Cappadocië.


Wikipedia
AnatoliëDolmuş.


Websites
De waarde van de gulden in euro’sTricTrac.


Menu – 29/06: BeginEinde.


Orient Express I en II

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express I (1992).

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express II (1994).


Mobiele telefoon / Smartphone
the-face.com

Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links (me­nu, be­gin, ein­de) niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon / smart­phone) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.


Links naar externe websites

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.


Menu – 29/06: Begin.


Orient Express II: Istanboel

Orient Express II

Naar Jeruzalem v.v. (1994)

25 jaar geleden: 1994 – 2019.


Vandaag is het 28 juni 1994. Met reis­ge­no­ten Kim en Iris arriveer­de ik eer­gis­te­ren in Istan­boel. Van­daag ko­pen we bij het Jor­daans Con­su­laat visa voor Jor­danië. ’s Avonds gaan we met de trein, met cou­chet­te, op weg naar Ankara.

– – – –

1.) De na­men Iris en Kim zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd.
2.) Wij alle drie, zowel Iris, Kim en ik, stu­de­ren Ara­bi­sche Taal en Let­ter­kun­de aan de Uni­ver­si­teit Leiden. Bei­de jonge vrouw­en (ik noem hen in dit ver­slag soms ‘de meisjes’) zijn voor­aan in de twin­tig. Ik ben 43 jaar oud. Ik ben een laat­bloeier!
3.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te oor­den een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1994 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.
5.) De munteenheid in Turkije is de Turkse Lire / Pond (TL.) en de wisselkoers is: 1.000 TL. = f. 0,06. 100.000 TL. is dus f. 6,00. (€ 4,23 in 2018.)


Dinsdag, 28 juni 1994

Dag 3 / 72: Istanboel.
Opstaan: 7.30 uur.
Geld wisselen op het post­kan­toor met een Giro­be­taal­kaart: 2.300.000 TL. = f. 139,00.
Ik ga naar de Aya Sofia en wacht daar op Kim en Iris, die daar naar toe zijn, circa drie kwar­tier, tot 10.30 uur.
We gaan via Üsküdar naar Beşik­taş met de veer­boot, want er is geen recht­streek­se ver­bin­ding, en lo­pen naar het Jor­daan­se Con­su­laat. Om­dat we nu van de an­de­re kant ko­men, mis­sen we de juis­te weg en slechts na veel vra­gen aan de slecht Engels spre­ken­de Tur­ken ko­men we net op tijd vóór 12.00 uur bij het con­su­laat aan. Het lijkt als­of de (ho­no­rair) con­sul Kim en mij niet meer her­kent. Niet­te­min kun­nen we voor 420.000 TL. een Double Entry drie maan­den gel­dig vi­sum kopen. Ik ga op de bank be­ta­len en met het be­ta­lings­be­wijs moet het luk­ken. We moe­ten het visum om 14.00 uur ko­men op­halen.
In een nabije kof­fie­shop / zoet­wa­ren eet­huis blij­ven we tot rond 14.00 uur han­gen. Ik luis­ter naar het mooie Turks van drie knap­pe jonge vrou­wen, en­ke­le stoe­len ver­der. Na 14.00 uur gaan Kim en ik naar het Neder­lands Insti­tuut in de İstik­lal Cad­desi, waar dhr. Lagro direc­teur is, maar die is er niet (want in Ne­der­land) en dus la­ten we een be­rich­tje ach­ter voor als we terug komen, eind au­gus­tus / be­gin sep­tem­ber.
Iris is zelf­stan­dig mo­nu­men­ten be­zoe­ken. Kim en ik wan­de­len van Tünel naar Ci­han­gir. Op de kade moet ik mijn voe­ten, ba­dend in bloed, van bla­ren en in­snij­din­gen van te lan­ge na­gels, be­scha­digd vel van het ruwe leer, be­han­de­len en moet sok­ken gaan dra­gen. (Die ik bij me had.)
We gaan terug naar het ho­tel waar we onze spul­len op­ge­sla­gen had­den. We kopen levens­mid­de­len en gaan in het stads­park eten. Daar­na lo­pen we naar de over­kant van de Haliç (Gou­den Hoorn) en ne­men de veer­boot naar Hay­dar­paşa.
Aan boord vertel ik met een ver­moei­de tapijt­ver­koper, die me uit­legt hoe het met de Turk­se dub­bele knoop in el­kaar zit ten op­zichte van de an­dere en­ke­le knoop. Hij in­for­meert waar­om de boot niet recht­streeks naar Haydar­paşa gaat, maar een klei­ne om­weg neemt. Hij reist iede­re dag zo, maar heeft die om­weg nog nooit mee­ge­maakt. De twee meis­jes heb­ben on­der­tus­sen slechts aan­dacht voor el­kaar, ook la­ter op het sta­tion als ik met twee Turk­se schoon­he­den praat, in ge­brek­kig Frans, dan blij­ven zij slechts met el­kaar klet­sen.
Zij wilden gaan thee drin­ken tot­dat het bijna tijd is en dan nog even naar het toi­let. Iemand die in Duits­land werkt ver­telt me dat de trein op ver­trek­ken staat en ik haal bei­de treu­ze­laars van het toi­let. En­ke­le mi­nu­ten na­dat we in de cou­pé zit­ten, ver­trekt de trein daad­wer­ke­lijk. Een knap­pe jon­ge­man zit in de cou­pé. Eerst is er nie­mand, maar dan blijk ik op zijn plaats te zit­ten, maar hij vindt het niet erg. Hij ziet er­uit als een Ame­ri­kaan, spor­tief met kor­te broek, maar is Turk.
Tegen 11.00 uur komt het bed­den­goed en gaan we sla­pen.


Menu – 28/06: BeginEinde.


Google Maps
IstanboelBeşiktaşCihangirGouden HoornHagia / Aya SophiaHaydarpaşa Stationİstiklal CaddesiTünelÜsküdar.


Wikipedia
IstanboelHagia / Aya SophiaStation Haydarpaşa.


Websites
De waarde van de gulden in euro’sNederlands Instituut in Turkije. (Engels.)


Menu – 28/06: BeginEinde.


Orient Express I en II

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express I (1992).

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express II (1994).


Mobiele telefoon / Smartphone
the-face.com

Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links (me­nu, be­gin, ein­de) niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon / smart­phone) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.


Links naar externe websites

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.


Menu – 28/06: Begin.


Orient Express II: Istanboel

Orient Express II

Naar Jeruzalem v.v. (1994)

25 jaar geleden: 1994 – 2019.


Vandaag is het 27 juni 1994. Samen met Iris en Kim arriveer­de ik gis­te­ren in Is­tan­boel. Van­daag gaan we in twee groep­jes door de stad, want Kim en ik wa­ren er al eens, on­af­han­ke­lijk van el­kaar. Kim en ik be­zoe­ken het Jor­daan­se Con­su­laat om er een vi­sum aan te vragen.

– – – –

1.) De na­men Iris en Kim zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd.
2.) Wij alle drie, zowel Iris, Kim en ik, stu­de­ren Ara­bi­sche Taal en Let­ter­kun­de aan de Uni­ver­si­teit Leiden. Bei­de jonge vrouw­en (ik noem hen in dit ver­slag soms ‘de meisjes’) zijn voor­aan in de twin­tig. Ik ben 43 jaar oud. Ik ben een laat­bloeier!
3.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te oor­den een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1994 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.
5.) De munteenheid in Turkije is de Turkse Lire / Pond (TL.) en de wisselkoers is: 1.000 TL. = f. 0,06. 100.000 TL. is dus f. 6,00. (€ 4,23 in 2018.)


Maandag, 27 juni 1994

Dag 2 / 72: Istanboel.
Rond 7.00 uur wakker. Ik heb goed geslapen, maar Kim, door mijn ge­snurk, niet en zij wil een an­de­re ka­mer. Ik be­sluit er een te ne­men om meer be­we­gings­vrij­heid te heb­ben, maar eerst slie­pen bei­den nog tot cir­ca 9.30 uur.
Douchen.
We gaan tegen 10.30 uur de stad in. Ik neem voor de vol­gen­de nacht een een­per­soons­ka­mer.
Iris gaat naar het Top­kapı pa­leis, Kim en ik, die er al eens ge­weest wa­ren, gaan naar Tünel en Tak­sim aan de over­kant van de Gou­den Hoorn (Haliç). Eerst be­zoe­ken we de Galata-toren, met een mooi uit­zicht en dan gaan we door een over­don­de­rend mo­der­ne İstik­lal Cad­desi naar Cum­huriyet Cad­desi waar in Nışan­taşı het Jor­daan­se Con­su­laat moet lig­gen. Dat blijkt ver­huisd en in een bank met een En­gels spre­ken­de em­ployee (net vol­doen­de) krij­gen we het goe­de adres.
Daar blijkt dat we mor­gen­och­tend voor 12.00 uur een drie-maan­den vi­sum met ‘double entry’ kun­nen krij­gen.
Kim en ik lo­pen naar be­ne­den, naar het water. Om­dat er geen veer­bo­ten van Beşik­taş naar Emi­nönü recht­streeks gaan, gaan we via Üs­kü­dar naar Emi­nönü. (Üs­küdar is aan de over­kant van de Bos­porus). Bij het Top­kapı halen we Iris op en slen­te­ren door de stad. We nemen de boot naar Üs­küdar en gaan daar op een ter­ras­je langs het water zit­ten. Ik eet / pro­beer een zwaar ge­zou­ten ge­vul­de aard­ap­pel weg te wer­ken, maar dat lukt niet: te zout.
Terug met de boot voor 12.500 TL per per­soon. (f. 0,75.)
Voordat Kim en ik Iris ont­moet­ten had­den wij op sta­tion Sir­keci een nacht­trein met cou­chet­te ge­re­ser­veerd naar An­ka­ra voor 170.000 TL per per­soon (f. 10,20) Stu­den­ten­ta­rief. Ver­trek: mor­gen­avond 22.00 uur.
Na het uitstapje naar Üsküdar gaat Iris moe naar bed, maar Kim en ik gaan eerst nog wat eten.
In het hotel tegen 23.00 uur. Ik schrijf een brief naar Karima*1 om haar in te lich­ten over ons reis­ver­loop tot nu toe.
Bed circa 00.00 uur. Ik heb onder beide voe­ten bla­ren, van mijn san­da­len die ik 21 juni nieuw kocht.


Vooral op İstiklal Caddesi zijn hon­der­den sexy vrou­wen en meis­jes. Zijn vrou­wen met gro­te bors­ten in Ne­der­land bij­na een zeld­zaam­heid, in Istan­boel zijn vrou­wen met klei­ne bors­ten een zeld­zaam­heid.

Tapijtverkopers ‘sleepten’ me mee tegen mijn zin en als ik niet wil­de ko­pen, zo­als ik al gezegd had, wer­den ze boos en wil­den dat ik zelfs de aan­ge­bo­den thee be­taal­de. Een had al eens snel mijn buik be­tast, maar geen toe­ris­ten­beurs ge­voeld. Ze zei­den dat (ze dach­ten) ik geen geld bij me had.


Menu – 27/06: BeginEinde.


Voetnoten

1.) Oorspronkelijk zou Karima met ons mee­rei­zen, maar om­dat haar ver­blijfs­ver­gun­ning op de dag van on­ze te­rug­komst (5-9-94) af­ge­lo­pen is, vrees­de ze dat ze het land niet meer in zou mo­gen. Nu zal ze op 10-7 recht­streeks naar Tel-Aviv vlie­gen en op 12-8 weer te­rug naar Ne­der­land.

Retour noot 1.


Menu – 27/06: BeginEinde.


Google Maps
IstanboelBeşiktaşCumhuriyet CaddesiEminönüGalatatorenGouden Hoornİstiklal CaddesiNışantaşıSirkeci stationTaksimTopkapı paleisTünelÜsküdar.


Wikipedia
IstanboelGalatatorenGouden Hoornİstiklal CaddesiTopkapı paleis.


Websites
De waarde van de gulden in euro’s.


Menu – 27/06: BeginEinde.


Orient Express I en II

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express I (1992).

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express II (1994).


Mobiele telefoon / Smartphone
the-face.com

Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links (me­nu, be­gin, ein­de) niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon / smart­phone) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.


Links naar externe websites

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.


Menu – 27/06: Begin.


Orient Express II: Istanboel

Orient Express II

Naar Jeruzalem v.v. (1994)

25 jaar geleden: 1994 – 2019.


Vandaag is het 26 juni 1994. Ik vertrek met de studie­ge­no­ten Iris en Kim rich­ting Je­ru­za­lem om daar een maand als vrij­wil­li­ger in een Pa­les­tijn­se bi­blio­theek te gaan wer­ken.
We vlie­gen van­daag van­af Schip­hol naar Is­tan­boel, met een over­stap in Rome. Van­uit Is­tan­boel zul­len we la­ter de­ze week over land door Tur­kije, Sy­rië, Jor­da­nië en de West­bank naar Is­raël gaan, naar ons reis­doel in Je­ru­za­lem
.

– – – –

1.) De na­men Iris, Kim en Karima zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd.
2.) Zowel Iris, Kim en ik stu­de­ren Ara­bi­sche Taal en Let­ter­kun­de aan de Uni­ver­si­teit Leiden. Bei­de jonge vrouw­en (ik noem hen in dit ver­slag soms ‘de meisjes’) zijn voor­aan in de twin­tig. Ik ben 43 jaar oud. Ik ben een laat­bloeier!
3.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te oor­den een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1994 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.
5.) De munteenheid in Turkije is de Turkse Lire / Pond (TL.) en de wisselkoers is: 1.000 TL. = f. 0,06. 100.000 TL. is dus f. 6,00. (€ 4,23 in 2018.)


Zondag, 26 juni 1994

Dag 1 / 72: Istanboel.
Opstaan rond 8.15 uur. Reis­koorts, al­les op­nieuw in­pak­ken en min­der mee­ne­men. Ik loop met mijn tas naar het sta­tion in Lei­den. De tas die ik 23-6-94 kocht, is net iets te klein om al­les mee te ne­men, dus ge­bruik ik die tas die ik voor­jaar ’89 kocht. Ik wil de rug­zak niet mee­ne­men om­dat ik zo’n reis­tas bij de hand­ba­ga­ge kan doen, in het vlieg­tuig en dan kun­nen de boe­ken, die ik ver­wacht mee te­rug te ne­men, in het ba­ga­ge­ruim. (Kim heeft slechts een klein rug­zak­je ba­ga­ge.)
Karima komt tegen 10.45 uur op het sta­tion om af­scheid van ons te ne­men. Kim komt even la­ter. Iris zul­len we op Schip­hol ont­moe­ten.
Oorspronkelijk zou Karima met ons mee­rei­zen, maar om­dat haar ver­blijfs­ver­gun­ning op de dag van on­ze te­rug­komst (5-9-94) af­ge­lo­pen is, vrees­de ze dat ze het land niet meer in zou mo­gen. Nu zal ze op 10-7 recht­streeks naar Tel-Aviv vlie­gen en op 12-8 weer te­rug naar Ne­der­land.
We nemen de trein van 11.04. Op Schip­hol zoe­ken Kim en ik een poos­je naar Iris, om­dat de plek waar we af­ge­spro­ken had­den, niet meer be­staat. We vin­den haar met haar moe­der en broer bij de ba­lie van Ali­ta­lia, on­ze lucht­vaart­maat­schap­pij. In­checken en om 13.00 uur gaan we aan boord en vlie­gen naar Rome. Aan­komst circa 15.15 uur. Daar han­gen we twee uur rond. Uit Rome ver­trek­ken we om 17.30 uur en we zijn te­gen 20.00 uur MET (Mid­den-Euro­pe­se Tijd) = 21.00 uur Turk­se tijd in Is­tan­boel.
We nemen de bus Havash Servisi tot aan Ak­sa­ray en dan de tram (hij heet Metro) voor niets, want we zien ner­gens een kaar­tjes­ver­koop­punt, tot na­bij Sultan Ahmet. We lo­pen naar de straat van het Ana­do­lu Hotel (ik was daar in 1992), maar wor­den op­ge­van­gen door een jon­ge­man van het Ema ho­tel, die ons daar naar bin­nen praat. In de bus had ik al gemerkt dat de meis­jes apart wil­den sla­pen. Nu ne­men we toch een drie-per­soons­ka­mer. Kim is tegen, mij maakt het niets uit en Iris is wel voor, want dat is goed­ko­per. (600.000 TL = f. 36,00) (Twee jaar geleden was 600.000 TL nog f. 150,00!
We lopen even door een bijna ver­la­ten Sultan Ahmet.
Hotel: 1 pils: 60.000 TL.
Brood (van huis) eten. Bed rond 01.00 uur.
De hoteleigenaar maakt grap­jes dat ik met twee meis­jes reis. Ik vind het niet leuk.


Menu – 26/06: BeginEinde.


Google Maps
IstanboelAksaraySultan Ahmet.


Wikipedia
IstanboelAksaray.


Websites
De waarde van de gulden in euro’s.


Menu – 26/06: BeginEinde.


Orient Express I en II

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express I (1992).

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express II (1994).


Mobiele telefoon / Smartphone
the-face.com

Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links (me­nu, be­gin, ein­de) niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon / smart­phone) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.


Links naar externe websites

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.


Menu – 26/06: Begin.