Pakistan, 13 augustus 1993

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7867) Ik ar­ri­veer­de ver­le­den week vrij­dag in Ra­wal­pin­di in Noord-Pa­ki­stan na een reis over de Ka­ra­ko­ram High­way van­af het be­gin­punt in Kash­gar in Chi­na tot het eind­punt, niet ver van Ra­wal­pin­di. Mijn re­tour­vlucht naar Ne­der­land is pas op 8 sep­tem­ber*(1), maar ik wil eer­der ver­trek­ken. Van­daag lukt dat met de Zwit­ser­se lucht­vaart­maat­schap­pij Swiss Air van­uit Ka­ra­chi, waar ik al en­ke­le da­gen ben en waar ik het land bin­nen­kwam op 12 ju­li jl. met de Roe­meen­se lucht­vaart­maat­schap­pij Ta­rom.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.


 
 

Vrijdag, 13 augustus 1993.
Dag 34. Karachi – Dubai – Zü­rich – Am­ster­dam – Lei­den.
Midden in de nacht, cir­ca 01.30 uur, word ik wak­ker van het ge­klop op de deur. Eerst wil ik niet re­a­ge­ren, maar hij blijft door­gaan. Ik vraag wat er is en ik hoor ge­brab­bel. Ik hoop dat de man ge­hoord heeft dat hij aan de ver­keer­de deur staat en zal op­so­de­mie­te­ren, maar hij gaat niet weg en blijft klop­pen. Ik trek mijn broek aan. Ik zeg “Yes, yes.”, maar hij blijft on­ge­dul­dig klop­pen.
Ik doe de deur open en er staat een man die “Wa­ter, wa­ter”, zegt en hij kijkt en wijst naar de mi­ne­raal­wa­ter­fles­sen op ta­fel. Even vrees ik dat hij me van mijn laat­ste mi­ne­raal­wa­ter komt be­ro­ven. Ik be­grijp niet wat hij moet en dan wijst hij naar de dou­che­ruim­te. Ik laat hem bin­nen en vraag me af of hij wel van het ho­tel is, want hij krijgt de deur, die in het slot zit, niet di­rect open. Hij kijkt in de dou­che, links en rechts van de deur (dat wil zeg­gen, er­voor en er­ach­ter), zegt “Sor­ry”, en gaat weer weg, mij ver­baasd ach­ter­la­tend*(2).
Dit is geen droom, dit is echt ge­beurd. Wat heeft dit te be­te­ke­nen?
Het wa­ter con­tro­le­ren? Mid­den in de nacht!! Zijn ze hier van lot­je ge­tikt?

MenuBe­ginIndex en het einde.


Ontbijt

Circa 6.20 sta ik op en neem een dou­che en eet brood.
Rond 7.00 uur ga ik naar be­ne­den en be­taal het ho­tel 3x 195 Roe­pie = 585 Roe­pie. (Ik ver­geet te vragen wat dat was, van­nacht, met dat wa­ter.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Ondergewicht

De taxi naar de lucht­ha­ven kost 80 Roe­pie.
Om 7.45 uur ben ik er en ik mag toch naar bin­nen. Al­les is be­vei­ligd. (Nor­maal mag je niet eer­der dan twee uur voor ver­trek van je vlieg­tuig, naar bin­nen.)
Ik lees La­dy Chat­ter­ley’s lo­ver van D.H. Law­ren­ce.
Om 8.30 ben ik de eer­ste die mag in­chec­ken. Mijn to­ta­le ba­ga­ge, rug­zak en hand­ba­ga­ge weegt 20,6 kg. De rug­zak slechts een ki­lo of 13.
Ik­zelf weeg 66,3 kg. “On­der­ge­wicht.”, con­sta­teert de man ach­ter de ba­lie. Hij heeft ge­lijk.
Ik kan mijn plaats uit­zoeken. Ik wil aan een raam zit­ten, niet bo­ven de vleu­gel, niet-ro­kers­ge­deel­te en aan de rech­ter­kant: noord­zij­de. (Dus scha­duw­zij­de.)
Ie­mand leent even mijn pen (een Pa­ki­sta­ni) en meent daar rech­ten aan te kun­nen ont­le­nen. Wil sa­men rei­zen en stelt per­soon­lij­ke vra­gen: ge­huwd? Enz. Ik pro­beer hem kwijt te ra­ken door te le­zen en niet naar hem om te zien. Het lukt.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Airbus

Boarding is 10.20 uur. Het toe­stel ver­trekt pre­cies op tijd. (Dat heb ik tot nu toe nog niet mee­ge­maakt.)
Ik vlieg in een Air­bus A 310-300 F(C)Y class, vlucht­num­mer SR 395. Tus­sen­lan­ding in Du­bai. De vlucht­in­for­ma­tie ver­schijnt op een beeld­scherm in de pas­sa­giers­ruim­te.
Ik zit ruim ach­ter de vleu­gel. Plaats 24 K. In het vlieg­tuig zit­ten niet veel men­sen. Na Du­bai is het druk­ker. We vlie­gen bij­na 12 km hoog en ruim 900 km per uur. Na Du­bai lukt dat niet meer. (Zwaar­der?) We vlie­gen dan nog maar 10,5 km hoog en cir­ca 790 km/u.
We vlie­gen over Ka­ra­chi (wat een mooi strand, van bo­ven ge­zien) en langs de kust van Ba­lu­chi­stan en Iran. Een in­te­res­sant land­schap.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Dubai

We zijn cir­ca 12.40 uur in Du­bai. (11.40 uur lo­ka­le tijd)
Ik zie niet meer dan de tax­free shop en daar­van voor­na­me­lijk de heel du­re (maar wel mooie) boe­ken over de Emi­ra­ten. Het per­so­neel be­staat voor­na­me­lijk uit Azia­ten, het com­mer­ci­eel aan­bod uit wes­ter­se goe­de­ren.
Ik zie en­ke­le knap­pe Ara­bi­sche vrou­wen. De man­nen zijn niet mooi.
Het aan­vlie­gen van de lucht­ha­ven van Du­bai gebeurt over de woes­tijn, waar­in een paar prach­ti­ge mo­der­ne hui­zen lig­gen, som­mi­ge met een groot zwem­bad.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Stewards

Boarding, circa 13.20 uur (Pa­ki­staan­se tijd), dus ik was er maar een goed half uur. Er is een zeer stren­ge vei­lig­heids­con­tro­le: al­le me­taal moet uit mijn kle­ren. Mun­ten, sleu­tels, bril en hor­lo­ge af­doen.
Vertrek: 14.00 Pa­ki­staan­se tijd. (Pre­cies op tijd.) We vlie­gen over een droog, maar in­te­res­sant Iran: Shi­raz, Is­fa­han, Ta­briz. Tur­kije: An­ka­ra, Is­tan­boel. Ver­der over So­fia, Bel­gra­do, Graz en ten­slot­te lan­den we in Zü­rich.
Al­les wat me aan boord aan­ge­bo­den wordt, door de ui­terst at­ten­te ste­wards, eet en drink ik. (Ook het vlees.) Er wordt veel aan­ge­bo­den. De ste­wards zijn voort­du­rend in de weer. Wat een ser­vi­ce! 880 gul­den is veel geld, maar ik vind het niet duur.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Vulkanen

Het landschap in Iran is in­te­res­sant. Oost-Tur­kije zit in dich­te be­wol­king. Ik zie daar wel twee vul­ka­nen, een met sneeuw. Is dat de berg Ara­rat? Van An­ka­ra zie ik niets, even­min van Is­tan­boel en So­fia. Die lig­gen waar­schijn­lijk aan de an­de­re kant van het toe­stel. Ik meen Bel­gra­do (van ver­le­den jaar) te her­ken­nen, maar ben niet ze­ker. Ik zie Graz en we lan­den pre­cies op tijd in Zü­rich: 20.45 uur Pa­ki­staan­se tijd is 17.45 uur Mid­den-Eu­ro­pe­se Tijd.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Tatoeages

In het vliegtuig zit­ten en­ke­le knap­pe Pa­ki­staan­se en Ara­bi­sche vrou­wen. Van die laat­ste groep heeft een van hen op haar han­den mooie rood­brui­ne tat­toos met Ara­bes­ke mo­tie­ven. (Waar­schijn­lijk hen­na-ver­sie­rin­gen.)

MenuBe­ginIndex en het einde.


Taxichauffeur

In Zürich kan ik vrij­wel di­rect door­lo­pen naar het KLM-toe­stel. Daar zit ik op plaats 8A te­gen de zon in te kij­ken. Schuin achter mij zit een se­xy vrouw met diep (nou ja, naar oos­ter­se be­grip­pen) de­col­le­té. Zij is blond en Eu­ro­pe­se.
Het man­ne­lijk KLM-per­so­neel valt ten op­zich­te van de Zwit­sers op door hun non­cha­lan­ce in de uit­spraak van de moe­der­taal en het En­gels en Duits.
Ook aan boord van het KLM-toe­stel krij­gen we te eten. Hier eet ik het vlees niet op.
De ste­war­dess is een se­xy stuk.
We vliegen an­der­half uur en ik kan de IJs­sel, het Ve­lu­we­meer, het IJs­sel­meer en de Noord­zee her­ken­nen. We draai­en om Am­ster­dam heen (west­zij­de) en lan­den mooi op tijd op Schip­hol.
Mijn bagage is er ook. We­gens de kor­te over­stap­tijd was ik even bang dat het mis zou gaan met de ba­ga­ge­trans­fer.
Om 20.05 uur de trein: f. 8,00 + f. 5,00 voor de trein­taxi*(3).
In Leiden een tijd­je ver­tel­len met de taxi­chauf­feur die ook van rei­zen houdt. Hij is een en­thou­si­as­te ver­tel­ler. Ik geef hem twee gul­den fooi. Hij ver­wacht­te dat niet, ge­loof ik, maar ver­le­den jaar deed ik dat ook.
Thuis 21.30 uur.
Ik bel Pa en Ma.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Reiservaringen

Vliegen

Voordat ik ver­trok was ik enorm bang voor vlie­gen. (Niet de beest­jes.)
Voor de vlucht Is­lam­abadKa­ra­chi en de vluch­ten (starts en lan­din­gen) van Ka­ra­chi naar Am­ster­dam had ik to­taal geen angst meer. Ik vind vlie­gen nu een heel fij­ne ma­nier van ver­voer en ze­ker bij zulk een fan­tas­ti­sche ser­vi­ce als bij Swiss Air.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Knipoogjes

Als ik naar kinderen (jon­get­jes) knip­oog heb ik al­tijd suc­ces, dat wil zeg­gen, hun aan­dacht. Dat vin­den ze ge­weldig. Ze la­chen. (Soms la­chen ze me uit, denk ik.) Ze pro­be­ren het soms na te doen. Ze roe­pen hun vriend­jes er­bij. Ze ko­men al­le­maal kij­ken. Mijn reis­ge­no­ten be­gre­pen dan vaak niet wat al die kin­de­ren kwa­men doen.
Toen ik jong was, weet ik nog, vond ik een knip­ogen­de man ook in­te­res­sant.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Katholieken

In Karimabad sprak ik op 4 au­gus­tus jl. met twee Pa­ki­staan­se broers, die ka­tho­liek wa­ren. Zij ver­tel­den over de enor­me dis­cri­mi­na­tie die zij on­der­von­den van le­den van de gods­dienst van de vre­de. (Die term ge­bruik­ten die jon­ge­man­nen niet, maar de ge­lo­vi­gen van die re­li­gieu­ze rich­ting vertel­den mij tel­kens dat hun gods­dienst dat is.) In Pa­ki­stan zijn meer dan één mil­joen ka­tho­lie­ken.
Wikipedia: Catholic Church in Pa­ki­stan.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Cholera

Een Nederlander beweerde dat er in Hun­za (Na­gar) cho­le­ra heerst. Dat kan best waar zijn. In de Frank­fur­ter All­ge­mei­ne Zei­tung las ik op 13-8 dat er in Duits­land Pa­ki­sta­ni wa­ren bin­nen­ge­ko­men die de­ze, in Eu­ro­pa niet meer voor­ko­men­de en daar­om moei­lijk te on­der­ken­nen, ziek­te had­den.
Cholera ontstaat door het drin­ken van wa­ter waar­in uit­werp­se­len voor­ko­men. Het ver­won­dert mij niks als ik te­rug­denk aan wat voor soort wa­ter er al­le­maal ge­bruikt werd om te drin­ken. Zo maar, recht­streeks uit de ri­vie­ren.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Contacten

In Sust en Pa­su as het mo­ge­lijk fijn con­tact met an­de­re toe­ris­ten te heb­ben. In en ze­ker na Ka­rim­abad werd dat moei­lij­ker. De hoe­veel­heid toe­ris­ten was mas­sa­ler en meer ver­spreid over de ve­le ho­tels.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Contanten

De totale reis kostte, in­clu­sief al­le kos­ten voor­af, 3.735 gul­den.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Noten

*(1)
De reden van mijn wens eer­der naar Ne­der­land te­rug te gaan.
Terug­reis ver­vroe­gen. (8 au­gus­tus 1993, noot 1.)

Te­rug.

*(2)
Volgens Lonely Planet: Tra­vel Sur­vi­val Kit Pa­ki­stan komt het ho­tel­per­so­neel, of per­so­nen die zich daar­voor uit­ge­ven, soms on­ver­wachts op de ka­mer om te kij­ken waar de toe­rist zijn waar­de­vol­le spul­len heeft lig­gen.

Te­rug.

*(3)
De Treintaxi is een taxi­ser­vi­ce aan­ge­bo­den aan trein­rei­zi­gers door de Ne­der­land­se Spoor­we­gen (NS).
Wikipedia: Treintaxi.

Te­rug.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Karachi:
:ﻛﺮﺍﭼﻲ
Hunza / Nagar:
:ﻫﻨﺰﻩ ﻧﮕﺮ
Balo­chi­stan:
 
Dubai:
 
Shiraz:
 
Isfahan:
 
Tabriz:
 
Berg Ara­rat:
 
Ankara:
 
Istan­boel:
 
Sofia:
 
Belgra­do:
 
Graz:
 
Zürich:
 
IJssel-ri­vier:
 
Veluwe­meer:
 
Schiphol:
 
Leiden Centraal:
 

MenuBe­ginEinde.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.


De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.