De door Konrad Zuse in 1938 ontwikkelde allereerste digitale computer ter wereld. Die computer werkte mechanisch, was programmeerbaar en had een intern geheugen. Dit is een replica van de Z1, die in de Tweede Wereldoorlog verloren ging. Deze machine is te vinden in Deutsches Technikmuseum Berlin
Wikipedia: Konrad Zuse. Microsoft oprichter Bill Gates heeft hem persoonlijk geëerd.
Dagboek 1993
(Dag 7864) Ik arriveerde vrijdag jl. in Rawalpindi in Noord-Pakistan na een reis over de Karakoram Highway vanaf het beginpunt in Kashgar in China tot het eindpunt, niet ver van Rawalpindi. Mijn retourvlucht naar Nederland is pas op 8 september*, maar ik wil eerder vertrekken. Vandaag ga ik naar Karachi, daar waar ik het land binnenkwam op 12 juli jl. met de Roemeense luchtvaartmaatschappij Tarom.
1.) Ik reis zonder camera, daarom plaats ik bij alle interessante plaatsen een link naar de foto’s in Google Maps.
2.) De munteenheid in Pakistan is de Roepie: (PKR.) (f. 1,00 (gulden) = 14 Roepie, dus 100 Roepie = f. 7,00.)
3.) Voor bezoekers die via the-face.com op deze website komen: als de interne links niet werken (mobiele telefoon) klikt u voor het originele adres van dit bericht op: irada.com.
4.) Dit reisverslag komt uit mijn dagboek 1993 en is mijn interpretatie van de werkelijkheid.
Dinsdag, 10 augustus 1993.
Dag 31. Rawalpindi – Karachi.
’s Nachts word ik een paar keer wakker. Het lijkt alsof het regent en stormt. Ik meen lichtflitsen te zien door het raampje. De ventilator staat stil, er is dus geen elektriciteit. (Wat het weer betreft: overdag zie ik grote plassen water op straat staan, dus het heeft ’s nachts inderdaad geregend.)
Menu – Begin – Index en het einde.
Spanning
Om 6.30 uur ben ik wakker. Het TL-licht op mijn kamer flitst constant aan en uit. Er is iets met de starter, of met de buis zelf. Er is ook iets met de spanning, want de ventilator draait afwisselend heel snel en dan weer langzamer. (Dat kwam in het hele land voor, van noord tot zuid.)
Zal ik vandaag huiswaarts gaan? Ik heb er niet veel vertrouwen in.
Ik begin met het lezen van Lady Chatterley’s lover van D.H. Lawrence.
Menu – Begin – Index en het einde.
The News
Douche. Ontbijt (in het restaurant van het hotel) circa 9.00 uur.
Ik ga de stad in en wissel bij een geldwisselaar 50 dollar voor 1.600 Roepie.
Er waren twee aardbevingen, meldt The News, die ik ongevraagd onder mijn deur doorgeschoven kreeg.
De eerste circa één uur eerder dan ik merkte en circa 5,4 (of 5,9?) en die, die ik merkte, met 6,6 op de Schaal van Richter. Het epicentrum lag in Gilgit of omgeving. Geen doden of gewonden. De schade is gering.
Menu – Begin – Index en het einde.
Bevestiging?
Om 10.45 uur was de KLM-computer defect. Om 12.30 uur was de vlucht Karachi naar Boekarest bevestigd, maar Boekarest – Amsterdam nog niet. Als ik om 15.00 geen bevestiging van dat laatste deel heb, mag ik niet vliegen, zegt de KLM-medewerker. (Ik kan me herinneren dat ik daarop een halve minuut met Tarom in Karachi belde, maar weet niet meer wat ik daar besprak.) Ik mag misschien wel op 18-8 vliegen, maar dat wil ik zeker hebben, want dan kan ik eerst naar Lahore en dan naar Karachi. Anders ga ik eerst naar Peshawar.
Menu – Begin – Index en het einde.
Zwakkeling?
Ik eet brood met tomaten en cheddar. Ik ben erg zenuwachtig. Het moet lukken. Het hangt af van dat tweeënhalf uur durend vluchtje van Boekarest naar Amsterdam.
Het is nu 13.20 uur en over anderhalf uur weet ik meer.
Aan de ene kant ben ik blij dat ik weg kan (misschien), aan de andere kant heb ik het gevoel dat ik wegloop voor een soort verantwoordelijkheid, wegloop voor moeilijkheden, dat ik te zwak, te week ben om de zware opgave van deze vakantie te aanvaarden.
Ik ben niet geschikt voor de Derde Wereld. Ik ben te zwak, te verwesterd. Ik voel me ongemakkelijk.
Hoe moet ik thuis een en ander verantwoorden?
Verantwoorden bij wie?
Ik loop weg uit deze hitte en dit ongemak naar het comfort van thuis. Het alles geregelde leven. Het alles op tijd voorziene leven, naar de vertrouwde, minder vermoeiende maatschappij, waar alles voor je geregeld wordt, waar normen gelden die je kent. Nee, reizen is niets voor mij. Als ik een eigen huis zou hebben met bekende zaken, zoals een keuken, waar ik zelf vegetarisch zou kunnen koken, zou het misschien beter zijn. Misschien.
Ik wil een geregeld leven. Ik kan niet (meer) tegen het ongeregelde leven. Tegen de hitte, het stof, de vleesstank, de viezigheid (het afval, stinkend, in grote hopen) op straat, het vuil, de smerigheid, de gaten in de straat, in de stoep. Het luid toeterende verkeer. Dat alles, daar wil ik voor vluchten. Zwak, misschien, maar het is zo.
De slechte hygiëne, dat is misschien een betere omschrijving. De (terechte?) vrees voor allerlei enge ziektes als gevolg van de slechte hygiëne, dat is de grootste drijfveer om hier weg te gaan. Je moet op alles letten wat je eet en aanraakt. Niets is zonder meer veilig, alles moet je controleren. Is de thee wel warm / heet genoeg? (Om de bacteriën te doden.) De mensen zijn zo slordig, allemaal, maar wel onbegrensd vriendelijk.
Menu – Begin – Index en het einde.
Risico
Om 14.40 bel ik. Voor Boekarest – Amsterdam is nog geen bevestiging, “… but, take your chance, sir”, zeggen ze bij de KLM. Even denk ik na. Ik zal dit risico nemen en ga naar Karachi.
Het hotel kost 395 Roepie. (Kamer: 323 Roepie plus telefoonkosten.)
Taxi naar het PIA-kantoor: 15 Roepie. (Ik boek daar voor de vlucht naar Karachi van 19.05 uur. 2.070 Roepie. Taxi naar de luchthaven: 40 Roepie.
Menu – Begin – Index en het einde.
Engelse
De vlucht naar Karachi is zeker, daarvoor heb ik een ticket. De rest zie ik wel.
Ik eet mijn laatste tomaten op als ik zit te wachten om de luchthaven in te gaan. De Engelse, die tijdens de busrit van Kashgar naar Sust (Zie 27 en 28 juli jl.) naast me zat en niet met me wilde praten, is er met een vriendin en komt naar me toe. Ik herken haar eerst niet. Nu is ze wel spraakzaam, maar wat moet ik zeggen? Gelukkig hebben ze het in de gaten en gaan weer weg.
Menu – Begin – Index en het einde.
Malariapillen
Ik lees Lady Chatterley’s lover van D.H. Lawrence.
Om 18.30 zit ik in het vliegtuig. Om 19.30 vliegen we.
Islamabad / Rawalpindi is verlicht. Voor de rest blijft het donker tot Karachi. Ik zit naast een raam en kijk naar het oosten. Ik zie niets. Ik vlieg in een Boeing 747.
Van de warme maaltijd eet ik alleen de warme, droge rijst, zodat ik de malariapillen kan slikken.
Menu – Begin – Index en het einde.
Steekpenningen?
Om 21.00 uur ben ik in Karachi. Wat is de stad mooi verlicht: 1.400 kilometer zuidelijker. (Alsof je vanuit Amsterdam nu in Barcelona zit.)
Buiten is het benauwd. (30°C.)
Een Afghaan, die in Australië woont en bij zijn ouders in Islamabad op bezoek gaat, valt mij lastig met zijn zinloze praat over geld en mooie vrouwen. (Hij kwam uit Bangkok.)
Om 22.00 uur mag ik de luchthaven in, maar de Tarom Officials geven me niet veel kans. Ze zullen zien wat ze doen kunnen. (Moet ik ze soms steekpenningen geven? Dat kan ik niet geloven.)
Menu – Begin – Index en het einde.
Noten
Menu – Begin – Index en het einde.
Meer informatie.
Index
Menu – Begin.
Pakistan-China: Chronologische weergave.
De auteur dezes kan niet garanderen dat alle links naar externe websites (dus die van derde partijen) altijd zullen blijven bestaan. Foto’s in Google Maps, bijvoorbeeld, kunnen verdwijnen wanneer de eigenaar ze weghaalt. Ook aan andere links kan een einde komen, of kunnen in ongebruik raken.
Wanneer u een niet werkende link constateert kunt u dat melden in het reactieveld. Bij voorbaat dank.
Dagboek 1993
(Dag 7863) Ik arriveerde eergisteren in Rawalpindi in Noord-Pakistan na een reis over de Karakoram Highway vanaf het beginpunt in Kashgar in China tot het eindpunt, niet ver van Rawalpindi. Mijn retourvlucht naar Nederland is pas op 8 september*(1), maar ik wil eerder vertrekken.
1.) Ik reis zonder camera, daarom plaats ik bij alle interessante plaatsen een link naar de foto’s in Google Maps.
2.) De munteenheid in Pakistan is de Roepie: (PKR.) (f. 1,00 (gulden) = 14 Roepie, dus 100 Roepie = f. 7,00.)
3.) Voor bezoekers die via the-face.com op deze website komen: als de interne links niet werken (mobiele telefoon) klikt u voor het originele adres van dit bericht op: irada.com.
4.) De namen Kenau en Adelheid zijn om privacyredenen gefingeerd. Dit reisverslag komt uit mijn dagboek 1993 en is mijn interpretatie van de werkelijkheid.
Maandag, 9 augustus 1993.
Dag 30. Rawalpindi.
30 dagen onderweg. Ik ben aan de tweede helft van mijn oorspronkelijke vakantie begonnen.
De ventilator draait op volle toeren, maar het is in de kamer toch smoorheet. Het wordt pas beter als ik het kleine raampje naar buiten open krijg.
Menu – Begin – Index en het einde.
Palace Inn hotel
Wakker vanaf 6.30 uur. Ik reken allerlei financiële scenario’s door. Ik verhoog mijn budget van 310 Roepie naar 450 per dag.
Ik besluit om in elk geval terug te gaan naar Saddar Bazaar.
Ik neem een lekkere koude douche en een ontbijt.
Met de taxi naar Adamjee Road in Saddar.
Ik ga naar het dure Paradise Inn hotel. Een eenpersoonskamer (met twee bedden!) kost 323 Roepie, met balkon en badkamer. Ik neem deze dure kamer, omdat ik ervan uitga dat ik spoedig weg kan uit Pakistan.
Om 11.15 uur: een heerlijk koude douche. Room service: lime-Seven-up. (Ook koud en heerlijk.)
Menu – Begin – Index en het einde.
Literatuur
In de stad drink ik veel koud vocht en koop drie boeken voor 250 Roepie.
William Golding: Lord of the flies. 25 Roepie.
D.H. Lawrence: Lady Chatterleys lover. 100 Roepie.
Joseph Conrad: Lord Jim. 125 Roepie.
Ik begin te lezen in William Goldings Lord of the flies*(2) en zal dat boekje lezen tot 22.00 uur (met onderbrekingen voor boodschappen en eten). Dan heb ik het uit. Ik vind het een mooi boek, maar kan me niet voorstellen dat pubers van circa twaalf jaar tot zoiets in staat zijn. Anyway, het boek is een aanrader.
Ik lees literatuur. Zo is dit ongewilde verblijf in Pakistan nog ergens goed voor.
In de stad kocht ik tomaten, cheddarkaas en at dit op mijn kamer op met brood van gisteren.
Menu – Begin – Index en het einde.
Hoop
Ik bel de KLM in Islamabad, maar ik sta nog steeds op de waiting list. Ik hoop nog steeds, maar vrees dat het niet door gaat. (Anders zal ik op woensdag rond 12.00 uur in Amsterdam zijn.) Ik blijf hopen.
Menu – Begin – Index en het einde.
Aardbeving
Rond 17.40 uur schudt mijn bed heen en weer en ik denk dat de buren behoorlijk aan het neuken zijn. Ik voel aan de muur, maar dat is een stevig geval. Ik kijk onder het bed. Zit daar iemand? Ik ga naast het bed staan, maar ik voel niets, dus toch geen aardbeving. Ik ga weer op bed liggen. Het bed begint weer te schudden en de deuren rammelen nu ook. In onderbroek open ik de deur. Er staat niemand, wel lopen allerlei mensen in de hal. Snel schiet ik in mijn broek, grijp mijn T-shirt en loop, dit al aantrekkend, op slippers de gang in en ga via de trap drie verdiepingen omlaag. (Ik maak geen gebruik van de lift, want de elektriciteit valt zo vaak uit.)
Buiten staan mensen en zeggen: “Earth move.” Ik tril zelf ook een beetje, maar na vijf of tien minuten ga ik maar weer naar binnen, want wat moet ik op straat?
Morgen moet ik in The News maar eens lezen of het een ernstige beving was en dan eventueel Pa en Ma bellen.
Als Adelheid en Kenau volgens schema reizen, zitten zij nu in Hotan (China). Ik hoop dat ze niets van deze aardbeving merken.
Menu – Begin – Index en het einde.
Fried rice
Van 19.00 uur tot 20.00 uur zit ik in het restaurant en eet een stevige vegetarische fried rice voor 30 Roepie met twee lime-Seven-up (heerlijk koel). Dit kost 55 Roepie. Ik geef 10 Roepie fooi. (Ook voor de Room Service, want toen gaf ik geen fooi.)
Bed rond 22.30 uur.
Menu – Begin – Index en het einde.
Noten
Menu – Begin – Index en het einde.
Meer informatie.
Index
Menu – Begin.
Pakistan-China: Chronologische weergave.
De auteur dezes kan niet garanderen dat alle links naar externe websites (dus die van derde partijen) altijd zullen blijven bestaan. Foto’s in Google Maps, bijvoorbeeld, kunnen verdwijnen wanneer de eigenaar ze weghaalt. Ook aan andere links kan een einde komen, of kunnen in ongebruik raken.
Wanneer u een niet werkende link constateert kunt u dat melden in het reactieveld. Bij voorbaat dank.
Die Neue Synagoge an der Oranienburger Straße in der Spandauer Vorstadt im Ortsteil Mitte (Bezirk Mitte) von Berlin ist ein Gebäude von herausragender Bedeutung für die Geschichte der jüdischen Bevölkerung der Stadt und ein wichtiges Baudenkmal. Sie wurde 1866 eingeweiht. Der noch vorhandene Teil des Bauwerks steht unter Denkmalschutz. Sie wurde nach Restaurierungen 1995 wiedereröffnet, jedoch nicht wieder eingeweiht. Die Architekten waren Eduard Knoblauch und Friedrich August Stüler.
Bron: Wikipedia.
Die Neue Synagoge an der Oranienburger Straße in der Spandauer Vorstadt im Ortsteil Mitte (Bezirk Mitte) von Berlin.
Die Neue Synagoge an der Oranienburger Straße in der Spandauer Vorstadt im Ortsteil Mitte (Bezirk Mitte) von Berlin.
Dagboek 1993
(Dag 7862) Ik reisde over de Karakoram Highway, eerst noordwaarts vanuit Gilgit in Pakistan (dat is ongeveer halverwege) naar het noordelijkste punt: Kashgar in China en daarna helemaal terug tot aan het zuidelijkste punt van die weg, nabij Rawalpindi. – Mijn retourvlucht naar Nederland staat gepland op 8 september, maar ik wil deze week al weer naar huis.*(1).
1.) Ik reis zonder camera, daarom plaats ik bij alle interessante plaatsen een link naar de foto’s in Google Maps.
2.) De munteenheid in Pakistan is de Roepie: (PKR.) (f. 1,00 (gulden) = 14 Roepie, dus 100 Roepie = f. 7,00.)
3.) Voor bezoekers die via the-face.com op deze website komen: als de interne links niet werken (mobiele telefoon) klikt u voor het originele adres van dit bericht op: irada.com.
4.) De namen Kenau, Bullebak en Adelheid en de initialen JC., NN., RN. en SA. zijn om privacyredenen gefingeerd. Dit reisverslag komt uit mijn dagboek 1993 en is mijn interpretatie van de werkelijkheid.
Zondag, 8 augustus 1993.
Dag 29. Rawalpindi.
Deze eenpersoonskamer is klein, met een klein raam. Buiten, of in de toiletruimte hoor ik van alles piepen en ik denk aan ratten. Ik doe de badkamerdeur goed op slot.
Mijn kamer hangt vol met mijn was. De ventilator draait op volle toeren, maar helpt niet echt om de benauwdheid te verminderen. Ik voel me ongelukkig.
Rond 01.00 uur kijk ik in de Loneley Planet Travel Survival Kit bij Rawalpindi en dan ontdek ik dat ik naar al-Falah hotel in de Rajah Bazaar had willen gaan. Ik zit nu in het al-Falah hotel in de Saddar Bazaar. Ik moet in de loop van de dag dus maar verkassen.
Ik denk erover om mijn retourvlucht te regelen met hulp van de Nederlandse Ambassade. Ik wil de retourvlucht laten bevestigen op de fax van de Ambassade. Ik zal in de ochtend gaan vragen.
Menu – Begin – Index en het einde.
Ontbijt
Wakker om 6.00 uur.
Opstaan 7.30 uur.
Om 8.00 uur is bijna alle was droog.
Ontbijt in het hotel: 30 Roepie. (Ik had twee sneetjes brood meer dan gisteren: dus 2 Roepie duurder.)
Ontbijt: Pakistaanse omelet (met groene peper), brood, boter, jam en koffie plus vier sneetjes brood.
Menu – Begin – Index en het einde.
Ambassade
Ik ruim de rugzak in en ga voor 80 Roepie met de taxi naar het nieuwe PIA-gebouw in Islamabad, waar op de tweede verdieping de Nederlandse Ambassade, goed geoutilleerd, zit, met zelfs PTT-telefoontoestellen.
Volgens de Pakistaanse portier mag ik geen gebruik maken van de fax van de Ambassade, dus vraag ik naar RN. (Zie 16-7-93.)
Hij verwondert zich dat ik er ben. Hij denkt dat we alle drie al terug zijn. (Adelheid schreef toch naar NN., dat ik in Kashgar zou afhaken. Ik had al de indruk dat NN. en RN. voor ons hun huwelijk als alles O.K. speelden, maar in werkelijkheid niet on speaking terms zijn, maar misschien zie ik dingen die er niet zijn.)
Ik leg hem uit dat ik het reizen te zwaar vond en dat ik het rustiger aan wilde doen en meer van Pakistan wilde zien. Ook leg ik hem uit wat ik van Tarom wil en dat ik de fax van de Ambassade voor de bevestiging van deze Roemeense Luchtvaartmaatschappij wil gebruiken.
En-passant vraag ik of ik ook van de telefoon van de Ambassade gebruik mag maken, om de Tarom in Karachi te bellen. Uiteraard tegen betaling van de kosten. Hij, RN., vraagt dat aan zijn chef en het mag. De portier moet uitzoeken wat de kosten per minuut zijn en komt met een prijs van 30 Roepie per 2,5 seconde. (Hij heeft de informatie niet goed gelezen, blijkt twee dagen later.) (Ik belde vanuit de Ambassade iets meer dan zes minuten met Karachi. Dat zou dan 4.320 Roepie kosten. Voor 2.070 Roepie vlieg je al van Islamabad naar Karachi.)
(Ik vraag RN. naar de prijs van een vlucht Pakistan-Amsterdam. Hij heeft er geen idee van, maar schat circa 800 gulden.)
Het duurt twintig minuten voordat ik pas in de gaten heb dat er na het netnummer geen tweede kiestoon gezonden wordt en dat je direct moet doorkiezen (Thuis, weer in Nederland, lees ik dat bij ons die flauwekul per 1-1-94 ook wordt afgeschaft.)
Tijdens de eerste verbinding blijkt dat de Tarom-medewerker nog niet aanwezig is. Ik moet rond 10.30 uur terug bellen. Als ik dat doe, kan de betreffende persoon zien dat ik met Kenau vloog. Alle toestellen zitten vol. Ik moet me maar aan het oorspronkelijke reisschema houden.
Ik moet eerder terug, zeg ik. Nu, dan moet ik het maar op de 18e of 25e proberen, stelt hij voor. Daarmee is de kous af.
Ik zeg tegen RN. dat de gesprekskosten circa 4.320 Roepie bedragen, of te wel circa 145 dollar. Hij stelt voor om 200 Roepie te betalen en ik krijg zelfs een officiële kwitantie. Achteraf zal blijken dat dit het juiste bedrag is.
Menu – Begin – Index en het einde.
KLM
Mijn ticket is niet endorsable, dus niet overdraagbaar aan een andere maatschappij.
RN. belt met de KLM in Islamabad en zij willen wel mogelijkheden bekijken.
Ik loop de lange weg erheen. In Islamabad, die lege stad, ligt alles heel ver uit elkaar. Bij het KLM-kantoor word ik vriendelijk, maar zakelijk geholpen. Men boekt mij bij Tarom voor 11 en 18 augustus. De rest hangt af van Tarom.
Als reden voor de vervroegde terugkeer geef ik de al voorbereide smoes op: Moeder ernstig ziek, ik ben de oudste zoon. Het referentieadres wordt de Nederlandse Ambassade: RN. Dinsdagochtend moet ik terugbellen.
Eigenlijk twijfel ik er ook wel over of vervroegd teruggaan goed is. Als eten en slaapgelegenheid goed is, valt het in dit land ook wel mee. Als ik maar niet ziek ben. Nu heb ik beheersbare diarree.
Menu – Begin – Index en het einde.
Felictaties
Ik loop de lange weg naar het General Post Office (GPO), via een boekhandel, waar ik alles bekijk, maar niets koop.
In het GPO post ik een brief naar Pa en Ma en een kaart naar SA. waarop ik haar feliciteer met haar verjaardag en haar vertel dat ik nu alleen reis. (Maar niet dat ik eerder naar huis wil gaan, want ik weet niet of dat lukt.) Ik schreef haar omdat ik vreesde dat Kenau haar nog een kaart zou sturen, later deze vakantie en daar zou mijn naam dan niet meer op staan en dat zou SA. ongerust kunnen maken.)
(Toen we op 26-7 in Kashgar uit het postkantoor kwamen, vroeg ik haar ongerust (ze merkte dat) of ze nog post zou sturen naar gezamenlijke bekenden. (“Zoals wie?”, vroeg ze. “Nou, mensen die wij beiden kennen.” Ik durfde geen namen te noemen, want ik dacht eigenlijk alleen maar aan SA. Kenau zei toen: “Misschien JC. en jij? “Misschien alleen mijn ouders.”, maar ik was er niet echt gerust op, dus daarom stuurde ik deze kaart naar SA.)
Op het postkantoor krijg ik voor de eerste keer een muntje. (25 Paisa.) Ik dacht dat alles op 1 Roepie werd afgerond.
Menu – Begin – Index en het einde.
Moskeebezoek
Voor 30 Roepie brengt de taxi mij naar de nieuwe Shah Faisal moskee in Islamabad. Het is een afwijkende constructie, maar ik vind hem niet echt bijzonder, of mooi. Veel beton en niet veel staal, want dat had ik gedacht, verwacht.
De hete vloeren met stinkende, nat gespoten, vaste (hier niet vast) vloerbedekking als looppad en lege, niet werkende, fonteinen, vijvers zonder water, afgesloten gedeelten waar toch iedereen vrolijk rondstapt en de gesloten moskee zelf. Ik heb het snel gezien. Er is zelfs een prullariawinkel.
Menu – Begin – Index en het einde.
Mineraalwater
Voor 95 Roepie naar Saddar, Rawalpindi (“Pindi.”), een rit van meer dan een half uur, meer dan 15 km.
Ik eet in een restaurantje warme bonen (dal) voor 16 Roepie.
Tijdens het eten krijg ik een metalen beker water voorgezet. Ik gooi dit water weg en vul die met mineraalwater. Ik drink een slok en zet de beker weer op tafel. De ober ziet dat de beker niet helemaal vol meer is, grijpt hem en voordat ik kan ingrijpen, vult hij hem met het lokale water weer tot de rand. Even denk ik erover om de beker weer leeg te gooien en weer met mineraalwater te vullen en dan de beker vast te houden, maar ik besluit om maar gewoon aan de flessenhals te drinken.
Menu – Begin – Index en het einde.
Sprite
Kamer ontruimen en ik ga voor 15 Roepie naar Fawara Chowk = Fawara Plein in de Rajah Bazaar. Het al-Falah-hotel daar spreekt me niet aan (de façade) dus loop ik naar het Palace hotel, maar deze heeft geen kamers vrij en verwijst naar het J. Barthers hotel aan de overkant van de straat. Daar huur ik een iets ruimere (dan in het vorige hotel) eenpersoonskamer voor 100 Roepie. Deze kamer heeft maar een klein raampje op de buitenlucht en een groot, maar niet-getralied, raam op een binnen-gang.
Ik bel met de Ambassade, maar RN. is na 15.00 niet meer bereikbaar.
In de dining room van het hotel gebruik ik Sprite, ijskoude Sprite. (“Seperite“), sinds kort mijn lievelingsdrank. Ik drink er liters van, als ie maar ijs- en ijskoud is.
Menu – Begin – Index en het einde.
Gezellig
Ik vraag mij af wat ik moet doen als ik niet op 11 augustus naar huis kan. Ik moet er rekening mee houden dat ik misschien pas op 18 augustus naar huis kan vliegen. Daarna hoef het niet meer. 25-8 en 1-9 zijn dan niet interessant meer en hinderen het verdere verloop van mijn vakantie.
Naakt lig ik op bed en zoek de verdere reis uit als ik niet op 11-8 naar huis kan. Zal ik dan naar Peshawar of Lahore gaan?
Ik hoop, hoop, hoop dat ik op 11-8 uit deze gevangenis naar huis kan gaan.
Ik gaf sinds gisterenavond 676 Roepie uit.
Ik wil in de dining room eten. “Nu al?”, vraagt de receptionist.
“Om 19.00 of 19.30 uur. Kan dat?”
Ik loop door de drukke en wel een beetje gezellige Rajah Bazaar.
Straat: Bara Bazaar, maar ik begrijp niet waarom toch deze met mensen gevulde straat ook nog doorkruist moet worden met auto’s en riksja’s.
Menu – Begin – Index en het einde.
Koekjes
Om 19.00 is het in de Dining room nog donker. Ik ga naar binnen en loop naar de ober.
“Seperite?”, vraagt hij. (Sprite.)
“I want to eat.”
Hij begrijpt me niet.
“Food.”, zeg ik en ik krijg een smerige en gescheurde menukaart in de handen gedrukt. Dat wat erop staat kan ik ook in de bazaar kopen en daar zullen zij het dus ook wel vandaan halen en iets meer berekenen.
Wat moet ik eten? Overmoedig gooide ik vanochtend in het vorige hotel mijn brood, tomaten en komkommer weg. Nu ben ik gedwongen nieuw eten te kopen. Het worden koekjes, maar te zout en ik krijg er dus maar twee op. Klef brood, mierzoete appeljam en een halve liter lauwe melk koop ik er nog bij.
Menu – Begin – Index en het einde.
Low-budget
Voor de tweede keer binnen een jaar moet ik constateren dat ik niet geschikt ben voor een low-budget vakantie in de Derde Wereld. (In Europa wel?) Morgen ga ik weer naar een ander hotel, terug in Saddar, een duurder hotel. In Saddar is het westerser dan in Rajah en dus een betere gelegenheid om goed te eten.
Ik hoop toch echt dat ik op woensdag naar huis mag. Hoe moet ik hier anders nog vier weken overleven? Dat wordt duur en hongerig.
Ik vroeg in Islamabad de prijs van de goedkoopste ticket Karachi-Amsterdam. Dat is Jordanian Air voor 10.400 Roepie. (f. 695,00) (Dat vind ik erg duur.)
Ik moet maar een roman kopen, als ik nog moet blijven.
Naar huis wil ik. Nooit meer terug, dan alleen naar een land met een vaste woonplaats, met airco, een eigen keuken en koelkast, hete thee, schoon water, eigen brood. Daar waar ik vegetarisch leven kan en comfortabel met een reisgezellin. Reizen alleen? Ja, maar dan alleen maar met veel geld.
Menu – Begin – Index en het einde.
Verkiezingen
De verkiezingsstrijd is in volle gang. Overal zie ik posters van een militair, die op Zia ul-Haq*(2) lijkt en ik hoorde en zag een geluidswagen in de Bara Bazaar.
Menu – Begin – Index en het einde.
Mieren
Ook deze kamer in het J. Barthers-hotel wordt geplaagd door razendsnelle mini mieren die de laatste etensrestjes uit mijn tas halen.
Menu – Begin – Index en het einde.
Noten
Menu – Begin – Index en het einde.
Meer informatie.
Index
Menu – Begin.
Pakistan-China: Chronologische weergave.
De auteur dezes kan niet garanderen dat alle links naar externe websites (dus die van derde partijen) altijd zullen blijven bestaan. Foto’s in Google Maps, bijvoorbeeld, kunnen verdwijnen wanneer de eigenaar ze weghaalt. Ook aan andere links kan een einde komen, of kunnen in ongebruik raken.
Wanneer u een niet werkende link constateert kunt u dat melden in het reactieveld. Bij voorbaat dank.
Dit screenshot uit Google Earth toont het zuidelijkste deel van de Karakoram Highway (KKH) en is het stuk dat ik vannacht en vanochtend reis. Vanuit Gilgit, vanwaar ik gisterenmiddag vertrok, ligt het zuidelijkste punt van de KKH ongeveer 580 km verder. Van daaruit is het nog circa 40 km naar Rawalpindi.
Abbottabad ligt dus circa 470 km vanaf Gilgit.
In dit screenshot ligt het geografisch noorden aan de onderkant en het zuiden aan de bovenkant. We kijken dus naar het zuiden.
De rivier, die in het midden te zien is, is de Indus.
Dagboek 1993
(Dag 7861) Ik ben onderweg in Pakistan. Ik reis met David, een Engelse onderwijzer, over de Karakoram Highway naar het zuiden. Deze ochtend neemt David afscheid in Abbottabad. Hij stapt uit de bus en ik reis verder naar Rawalpindi. Na aankomst daar heb ik de Karakoram Highway van noord naar zuid helemaal gereden, vanaf Kashgar in China, meer dan 1.200 km, met soms zeer gevaarlijke situaties, zoals een aardverschuiving*(1) op het moment dat de bus daar ter plekke is. – Medio juli legde ik het tweede helft van deze beroemde / beruchte weg af. Namelijk, vanaf Gilgit naar Kashgar: 600 kilometer in noordelijke richting.
1.) Ik reis zonder camera, daarom plaats ik bij alle interessante plaatsen een link naar de foto’s in Google Maps.
2.) De munteenheid in Pakistan is de Roepie: (PKR.) (f. 1,00 (gulden) = 14 Roepie, dus 100 Roepie = f. 7,00.)
3.) Voor bezoekers die via the-face.com op deze website komen: als de interne links niet werken (mobiele telefoon) klikt u voor het originele adres van dit bericht op: irada.com.
4.) Dit reisverslag komt uit mijn dagboek 1993 en is mijn interpretatie van de werkelijkheid.
Zaterdag, 7 augustus 1993.
Dag 28. In een bus, op weg naar Rawalpindi.
We proberen wat te slapen. De weg wordt steeds groener. Er staan steeds meer bomen langs de weg en dure, ommuurde, villa’s, waar rondom licht brandt. (In het noorden hebben ze geen elektriciteit, of maar beperkt.) .
Menu – Begin – Index en het einde.
Afscheid
Rond 6.00 uur zijn we in Manshera en circa 7.10 uur springt David, na een korte stevige handdruk in Abbottabad uit de bus.
Gisterenavond had ik hem al bedankt voor zijn uit uitermate prettige gezelschap en zijn ondernemingslust (zonder hem zou ik niet veel gedaan hebben) en voor zijn kameraadschap. Ik vond en vind hem een fijne vent. Ik ben blij hem ontmoet te hebben. Hij was ook blij met mijn gezelschap. Ik zei een en ander gisterenavond al, omdat ik vreesde dat er ’s morgens geen tijd voor zou zijn. Dat was ook zo.
Helaas moesten we het laatste deel van de Karakoram Highway ’s nachts afleggen, maar ik heb hem wel helemaal gereden, van Kashgar tot Rawalpindi. (We moesten een gedeelte ’s nachts doen, omdat David niet midden in de nacht in Abbottabad wilde aankomen.
Menu – Begin – Index en het einde.
Rawalpindi
Circa 8.45 uur in Rawalpindi: busstation Pir Wadha’i.
De NATCO buschauffeur regelt voor mij de taxi naar de Saddar-wijk voor 30 Roepie.
“Erg goedkoop.”, zegt hij en lacht er overdreven vriendelijk bij. Ik vind dat veel te duur. 10 Roepie vind ik wel genoeg, maar accepteer die prijs, omdat ik niet veel keus heb. De oudere Duitser gaat mee voor 90 Roepie naar het Flashman hotel. Hij vertelt over zijn trekking rond Skardu en dat hij oliehandelaar is. Vroeger, veertig jaar geleden, kwam hij wel in Rotterdam, voor de olie.
Even denk ik: ‘Moet dat nou, veertig jaar geleden, over de oorlog praten.’, maar ik bedenk al snel dat veertig jaar geleden 1953 was.
Menu – Begin – Index en het einde.
al-Falah hotel
Ik wilde naar het al-Falah hotel in de Rajah Bazaar, maar zeg per ongeluk al-Falah hotel in Saddar en daar brengt hij me naar toe.
Wel, het is die 30 Roepie wel waard, want het is een klere eind vanaf Pir Wadha’i.
Voor het hotel wil ik met mijn rommel uitstappen, maar de Duitser stelt voor dat ik eerst even kijk of er wel plaats is. Dat doe ik. Ze hebben een eenpersoonskamer vrij, met douche en toilet. Die kost 70 Roepie. (Ik vroeg naar de prijs.) De taxichauffeur komt met mijn spullen. Ik neem afscheid van de Duitser uit München en boven hoort de taxichauffeur tot zijn teleurstelling dat ik de juiste prijs al weet en dat er dus geen commissie meer voor hem aan zit.
Even probeert hij, niet serieus, 40 Roepie voor de rit te krijgen, maar 30 Roepie is 30 Roepie en dus betaal ik niet meer. (Later had ik spijt van dit, mijn, kapitalistisch gedrag, maar niet eerder dan dat mijn vader mij daar, toen ik al lang thuis was, op wees, nadat ik erover vertelde.)
In het hotel neem ik direct een ontbijt voor 28 Roepie.
Menu – Begin – Index en het einde.
Geil
Ik ben enorm geil. Ik teken sexy vrouwen met mooi donker haar tussen de benen. Dat is een goede stimulans. Klaarkomen is dan nog maar eenvoudig.
Menu – Begin – Index en het einde.
Telefoneren
Douche.
American Express Travel Service kan mij niet helpen. Hun tussenpersoon voor Tarom is er mee opgehouden en zij weten niet hoe ik anders met die Roemeense luchtvaartmaatschappij in contact kan komen.
Ik wissel 100 US$ Travellercheques voor 2.972 Roepie. Een ander reisbureau vertelt me hetzelfde verhaal, dat wil zeggen: zij geven mij het telefoonnummer van die agent. (Die ermee opgehouden is.)
Ik ga naar het Public Call Office en sta tussen tientallen schreeuwende en duwende Pakistani met het Tarom-kantoor te bellen. Ik krijg een ander telefoonnummer. Ook in Karachi en het advies morgen terug te bellen.
Menu – Begin – Index en het einde.
Mieren
Ik bel Pa en Ma. Alles OK.
Mijn kamer: ik slaap circa twee uur. Zet mijn was in de week. Zeep heb ik niet, dus gebruik ik shampoo.
Ik eet brood met cheddar-kaas, tomaat en komkommer. Alles zit onder de vliegensvlugge mini mieren.
Menu – Begin – Index en het einde.
Klamboe
Weer sexy vrouwen tekenen.
Na 22.30 uur kleren wassen en die ophangen. De klamboe (het muskietennet) gebruik ik als muggenzift voor het raam. Alle andere hotels hebben zoiets zelf gemaakt. Dit hotel niet, dus. (Een vliegenhor.)
Ik voel me wat afwezig, want ik sliep de laatste 36 uur maar een paar uur.
Ik kocht en at twee lekkere peren.
Bed circa 23.00 uur.
Nog over 3.635 Roepie.
Menu – Begin – Index en het einde.
Noten
Menu – Begin – Index en het einde.
Meer informatie.
Index
Menu – Begin.
Pakistan-China: Chronologische weergave.
De auteur dezes kan niet garanderen dat alle links naar externe websites (dus die van derde partijen) altijd zullen blijven bestaan. Foto’s in Google Maps, bijvoorbeeld, kunnen verdwijnen wanneer de eigenaar ze weghaalt. Ook aan andere links kan een einde komen, of kunnen in ongebruik raken.
Wanneer u een niet werkende link constateert kunt u dat melden in het reactieveld. Bij voorbaat dank.
Karl-Marx-Allee.
Karl-Marx-Allee.
Dit Screenshot uit Google Earth toont het deel van de route die David en ik deze middag en nacht afleggen, vanuit Gilgit. De afstand tot Besham City is bijna 325 km.
Het noorden ligt daar, waar de pijl in de rechter bovenhoek heen wijst. De rode lijn tussen de bergen is de Karakoram Highway.
De berg, bijna boven, rechts van het midden, met het groene driehoekje is de Nanga Parbat.
Dagboek 1993
(Dag 7860) Ik ben onderweg in Pakistan. Ik reis met David, een Engelse onderwijzer, over de Karakoram Highway naar het zuiden. Deze middag en komende nacht zitten David en ik in een bus die ons uit Kashmir wegvoert.
1.) Ik reis zonder camera, daarom plaats ik bij alle interessante plaatsen een link naar de foto’s in Google Maps.
2.) De munteenheid in Pakistan is de Roepie: (PKR.) (f. 1,00 (gulden) = 14 Roepie, dus 100 Roepie = f. 7,00.)
3.) Voor bezoekers die via the-face.com op deze website komen: als de interne links niet werken (mobiele telefoon) klikt u voor het originele adres van dit bericht op: irada.com.
4.) Dit reisverslag komt uit mijn dagboek 1993 en is mijn interpretatie van de werkelijkheid.
Vrijdag, 6 augustus 1993.
Dag 27. Gilgit – Rawalpindi.
Wakker vanaf circa 2.45 uur. Ik heb het koud van de ventilator. De tong plakt aan mijn verhemelte. Ik leg de slaapzak over mij heen.
Menu – Begin – Index en het einde.
Wantrouwen
We halen rond 8.00 uur de buskaartjes op en doen in de stad nog inkopen: appels, komkommer en tomaten, maar we vergeten brood te kopen.
Ik ga in de doucheruimte met mijn kleren aan, want het is de laatste dag met David en zo goed ken ik hem nog niet, dat ik hem ook op onze laatste dag samen blindelings vertrouw, maar ik schaam me ook voor mijn wantrouwen. Toch neem ik het zekere voor het onzekere. (In mijn kleren zitten al mijn papieren en al mijn geld.)
Voor vertrek heb ik nog 1.082 Roepie.
Menu – Begin – Index en het einde.
Headmaster
David en ik wisselen adressen uit. Hij is Headmaster van een Boarding school (Kostschool) in de Verenigde Staten. Zijn vrouw werkt in de verpleging. Zij is Amerikaanse, hij Engelsman.
Menu – Begin – Index en het einde.
Koffie
Van 11.00 tot 12.30 uur slapen. David wil nog naar een bekend theehuis in Gilgit De Haidey(?) Tea Shop, maar die is gesloten. (Omdat het vrijdag is?)
Hij gaat naar de kapper en ik naar het JSR restaurant en drink er koffie. Ik betaal het hotel 200 Roepie. (We dachten aan 250 Roepie.)
Menu – Begin – Index en het einde.
Het dak op
Circa 13.00 uur bij het busstation en de bus vertrekt om 14.00 uur.
We rijden flinke stukken. De bijrijder kletst urenlang met de chauffeur. Op deze gevaarlijke weg, waar afleiding fataal kan zijn.
De bus stopt geregeld. De eerste keer is dat in het militaire kamp Bunji. Daar komen enkele passagiers erbij, onder andere een oudere Duitser en twee jonge Nederlanders. Zij moeten alle drie op het dak zitten. (Zij kwamen met een jeep uit Skardu voor 2.000 Roepie. Een van de Nederlanders is een stuk.)
Rond 23.00 uur stoppen we in Dasu. Rond 01.00 uur in Besham. (Elke stop duurt ongeveer een half uur.) Daarna soezen en hangen in deze luxe bus. Soms is het koud.
Menu – Begin – Index en het einde.
Meer informatie.
Index
Menu – Begin.
Pakistan-China: Chronologische weergave.
De auteur dezes kan niet garanderen dat alle links naar externe websites (dus die van derde partijen) altijd zullen blijven bestaan. Foto’s in Google Maps, bijvoorbeeld, kunnen verdwijnen wanneer de eigenaar ze weghaalt. Ook aan andere links kan een einde komen, of kunnen in ongebruik raken.
Wanneer u een niet werkende link constateert kunt u dat melden in het reactieveld. Bij voorbaat dank.
Les très riches heures du Luc & Berry 