1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7494) Ik ben in Da­mas­cus, de hoofd­stad van Sy­rië. – Ik lo­geer in Foen­doeq al-Rabie’ (Het Len­te­ho­tel). – Ik be­zoek het mu­seum in het al-Azm-pa­leis. – Ik schaf een boek aan. – Ik ir­ri­teer een Koerd. – ’s Avonds vraag ik te­ver­geefs aan een jon­ge­man of hij het bed met mij wil de­len. – De munt­een­heid in Sy­rië is het Sy­rische Pond: (£.). De koers is: £. 1.00 = f. 0,05. (Een stui­ver.)

Menu – Index en het einde.

Soek al-Ha­mi­diy­ya – Boeken – Khatr: gevaar! (Grapje!) – Wandelen – Geil.

Woensdag, 5 augustus 1992.
Dimashq. (Damascus.)
’s Morgens heel geil. Ik wil een man, maar vrees dat het er de­ze va­kan­tie niet van komt.
Stad in om brood te ko­pen. Ik vind ‘Frans’ brood, een soort stok­brood. Lang lo­pen zoe­ken, maar toch vlak­bij het ho­tel vind ik Fran­se smeer­kaas: Kiri. £. 35.
Met de Duitse meis­jes C. en A. ont­bij­ten en thee­drin­ken. (De blon­de C. uit Keu­len is leu­ker dan de zwart­ha­ri­ge A. uit Mün­ster.)

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Soek al-Ha­mi­diy­ya.

Daarna ga ik de soek al-Ha­mi­diy­ya*(1) (de over­dek­te markt) in, waar ik aan­ge­spro­ken word door een jon­gen waar ik een beet­je geil op ben. Ik zou hem wil­len zeg­gen: “An­ta dja­miel. ‘Uhibbak”. (Jij ben mooi. Ik hou van je), maar door zijn in­lei­dend praat­je komt het er niet van. Ik aai hem over zijn wang. Ik zie veel knap­pe stuk­ken, dat wil zeg­gen, man­ne­lij­ke en vrou­we­lij­ke. (Meis­jes dus!) Ik ga naar Mat­haf al-foenoen wa’l-ta­qa­lied al-sha­’abia: Qasr al-‘Azm. (Het mu­se­um van de Kuns­ten en de Volks­tra­di­ties: al-Azm-pa­leis)*(2), waar ik ach­ter leu­ke vrou­wen en jon­gens aan­loop. Het mu­se­um is niet echt veel bij­zon­ders.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Boeken.

In een boek­han­del in de soek koop ik twee exem­pla­ren van al-Moe­’adjam al-mu­fah­ras li’l-al­faazh al-qur­’aan al-ka­riem li-Moe­ham­mad Foe­’aad Abd al-Baqi. (De in­dex­lijst van de woor­den in de hei­li­ge kor­an, door Moe­ham­mad Foe­’aad Abd al-Baqi.)*(3) 2x £. 450 (één exem­plaar is voor XX) en een kor­an. Ik moet £. 1.700 be­ta­len (de kor­an kost dus £. 800, maar ik heb niet ge­noeg geld en wil één Moe­’adjam ach­ter­laten en la­ter ko­men ko­pen. De boek­han­de­laar vraagt even ge­duld en re­kent even. Dan mag ik de he­le han­del mee­ne­men voor cir­ca £. 1.550. Ik weet het niet pre­cies, omdat ik een hoop klein­geld in de beurs had, dat de man niet wil heb­ben. (Vol­gens be­re­ke­ning ach­ter­af in het ho­tel, kom ik op £. 1.550.)
In de boekhandel spreek ik met een man, ta­me­lijk lang (cir­ca drie kwar­tier) over de kor­an. Hij spreekt per­fect En­gels, is com­pu­ter­des­kun­di­ge, zou graag pro­gram­me­ren wil­len le­ren in de USA, om­dat er voor hem in Sy­rië niet veel mo­ge­lijk­he­den zijn.
Hij weet veel over de is­lam en ge­looft ook on­voor­waar­de­lijk in de kor­an. Hij kijkt al­tijd de zaak in en niet naar de straat. Hij zegt dat hij niet met mij mag pra­ten. Hij zegt niet waar­om. Op mijn sug­ges­tie dat hij voor de re­ge­ring werkt, rea­geert hij ver­ont­waar­digd.
Het gesprek is in­te­res­sant.
De verkoper liet me een kor­an uit Iran zien die kost­te £. 11.000 en was met blad­goud en stof­goud be­han­deld. (f. 444,00.)
Onderweg in een win­kel­tje thee, bij een vrien­de­lij­ke vrouw met dik­ke bril­len­gla­zen.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Khatr: ge­vaar! (Grapje!).

Terug in het hotel ver­tel ik nog een tijd­je met de van­daag naar Hama ver­trek­kende (per trein) C. en A.
Een dikke forse vent in het ho­tel no­digt me voor de thee, maar het blijkt dat hij C. en A. niet vraagt. Zij krij­gen wel thee van hem. Het ge­sprek, in het Ara­bisch, gaat over bei­de meis­jes en zijn sek­su­ele wen­sen met hen. Door zijn vet­ti­ge lach be­grij­pen bei­de meis­jes wel waar het over gaat.
Ik voel me op­ge­la­ten en kan niet de­len in de ‘hu­mor’ van hem en zijn ma­ten. Hij zegt uit al-Ha­sa­ka te ko­men. Hij is dich­ter, com­mu­nist en vindt Hit­ler een goede vent. Ik zeg niet te be­grij­pen waar­om een com­mu­nist Hit­ler een goe­de vent vindt.
Hij: “Rosa Lu­xem­burg en Karl Lieb­knecht*(4) wa­ren geen goe­de com­mu­nis­ten.” (De­ze com­mu­nist gelooft niet in God.)
Zijn ma­ten zijn Koer­den. “Khatr” (ge­vaar­lijk) zeg ik, maar weet ver­vol­gens niet hoe ik ‘grap­je’*(5) in het Arabisch moet zeg­gen, want de ‘he­ren’ rea­ge­ren enigs­zins ver­stoord.
“Van de PKK?”*(6) vraag ik. Dat is zo. En Sy­rië is een heer­lijk land.
Haafiz al-Asad*(7) is een pri­ma ke­rel.
Dan willen ze we­ten of ik nog naar Tur­kije ga.
Uit veilig­heids­over­we­gin­gen zeg ik: “Na Da­mas­cus ga ik naar Am­man [Jor­da­nië], daar­na te­rug naar Da­mas­cus en van­daar met het vlieg­tuig naar huis.” Maar ik heb gro­te moei­te hen te ver­staan.
Een van de Koer­den wil mijn adres. Ik schrijf maar wat op. In mijn woon­plaats, dat wel, en ook mijn naam. (Want de re­cep­tie zou mijn ech­te naam wel eens kun­nen heb­ben.)
Ik krijg zijn adres.
De Marxist zegt dat er in het le­ven maar drie din­gen be­lang­rijk zijn: brood, seks en vrij­heid.
Ik constateer droog dat ze in Sy­rië al­leen maar brood heb­ben. (Hij lacht weer met zijn vet­ti­ge lach.)
Seks is het enige waar de Maa­rik­si (Mar­xist) aan denkt.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Wan­de­len.

Ik ga weer de soek al-Ha­mi­diy­ya in en drink thee in een thee­huis ach­ter de Omaj­ja­den­mos­kee*(8) (die tot het ge­bed twee- en drie­stem­mig op­roept.) Ver­der door de soek lo­pen. De chris­te­lij­ke wijk en bui­ten de mu­ren om, naar een park­je zoe­ken, maar het groen is ver­bo­den ge­bied en stelt boven­dien niets voor. (Par­ken heb­ben vrij­wel al­tijd mijn (ho­mo­sek­su­ele) aan­dacht.) Ik vind al­leen maar stin­ken­de groen­te­mark­ten.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Geil.

Hotel rond 18.00 uur.
Over £. 2.430.
Douche.
Stad in (nieuw ge­deel­te), wei­nig stuk­ken en geen an­sicht­kaar­ten ge­von­den.
Hotel rond 20.15 uur.
Met M. uit Soe­dan ver­tel­len over de mo­ge­lijk­heid in Ne­der­land te stu­de­ren. Ik be­loof hem een en an­der uit te zoeken.
Hij vraagt waar­om ik niet ge­trouwd ben.
Ik zeg: “I love boys, like you.” Ik stel hem voor het bed met mij te de­len. Hij zegt niet nee*(9), maar ook niet ja. Ik stel het hem la­ter nog eens voor, rea­li­seer me dat ik ze­nuw­ach­tig ben, wil eerst naar het toi­let op mijn ka­mer en als ik ga, gaat hij ook, naar zijn ka­mer. Ik zie hem niet meer.
Ervoor lazen we nog wat Ara­bisch. Hij schreef een bij­na poë­tische brief aan zijn zus­ter in Soe­dan. Ik lees met hem sa­men de in­lei­ding. Het is moei­lijk Ara­bisch.
Begin volgende week gaat hij naar Soe­dan. Hij woont in Khar­toem. Hij was er al twee jaar niet meer. Ver­le­den jaar werk­te hij in Grie­ken­land om geld te ver­die­nen. Zijn broer, die in Sa­oedi-Ara­bië werkt, be­taalt zijn stu­die. Zijn va­der heeft ook ge­stu­deerd. Zijn moe­der niet. In Ne­der­land wil hij me­di­cij­nen, of elek­tro­nica / in­for­ma­ti­ca stu­deren.
Nadat hij verdwenen is, ver­tel ik met een Koer­dische vluch­te­ling die geen PKK is en Sy­rië een slecht land vind.
Hij is 26 jaar en va­der van zes kin­de­ren, vluch­te­ling, zon­der werk en zon­der geld.
Als vluchteling was hij al in Iran, Tur­kije en nu Sy­rië, waar hij slecht be­han­deld wordt. Hij komt uit Irak.
Bed 00.30 uur.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Voor een sum­mie­re uit­leg over het Ara­bisch: klik hier.

Meer informatie.

In de tekst ge­noemd.

Index

Me­nu – Be­gin – Hoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chrono­lo­gisch over­zicht Orient Ex­press 1992.

1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7493) Ik ben in Da­mas­cus, de hoofd­stad van Sy­rië. – Ik lo­geer in Foen­doeq al-Rabie’ (Het Len­te­ho­tel). – Bij het geld­wis­se­len in een bank loop ik te­gen de enor­me bu­reau­cra­tie aan. – Met mijn twee Duit­se (ge­le­gen­heids-)vrien­din­nen ga ik ijs eten in de soek, bij de be­roem­de ijs­sa­lon Bak­dash. – Ik word door ver­schil­len­de man­nen aan­ge­spro­ken, die, al­weer, al­tijd maar de­zelf­de on­der­wer­pen aan­snij­den: geloof, vrou­wen en geld. – Ik ga op boe­ken­jacht. – ’s Avonds weer op stap met mijn Duitse ‘din­net­jes’ om in een bui­ten­wijk van Da­mas­cus te di­ne­ren. – De munt­een­heid in Sy­rië is het Sy­rische Pond: (£.). De koers is: £. 1.00 = f. 0,05. (Een stui­ver.)

Menu – Index en het einde.

Soek al-Ha­mi­diy­ya – Ge­loof, vrou­wen, geld – Boe­ken – Cleo­pa­tra – Geil.

Dinsdag, 04 augustus 1992.
Dimashq. (Damascus.)
Ik ging naar de Com­mer­cial Bank of Sy­ria, maar men heeft daar een vreem­de opi­nie over ‘com­mer­cial’. Er wordt druk ge­kletst, thee ge­dron­ken, ach­ter le­ge bu­reaus ge­staard en rond­ge­lo­pen. Het in­wis­se­len van twee Tra­vel­ler­che­ques van Ame­ri­can Ex­press van elk 50 USD duur­de erg lang. De tijd die een for­mu­lier­tje no­dig had om van het ene bu­reau­tje naar het naast­lig­gen­de bu­reau­tje te gaan duur­de lan­ger dan een half uur. On­der­tus­sen tel­de en her­tel­de de kas­sier al­ler­lei dol­lar­bil­jet­ten en ver­ge­leek ze met an­de­re bil­jet­ten van de­zelf­de waar­de. Hij moet toch ont­dekt heb­ben dat er enig ver­schil was: het num­mer.
Na ongeveer drie kwar­tier kreeg ik £ 4.200. (4.200 / 24,75 = 169,69 dus de dol­lar in Sy­rië stond op f. 1,69.)*(1)
Hotel.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Soek al-Ha­mi­diy­ya.

Ont­bijt: oud brood. De rest van de mor­gen ver­tel­len met A. en C. [uit Duits­land], voor­na­me­lijk over is­lam. Met hen ga ik de Soek al-Ha­mi­diy­ya, de over­dek­te markt, op. We drin­ken vruch­ten­sap en eten een brood­je en ijs ha­lieb (melk) met pis­tache­no­ten (ijs met va­nil­le­smaak). Het ijs lijkt op een be­vro­ren sui­ker­spin en laat zich ook zo be­han­de­len. Het is in stuk­ken te bre­ken.*(2)

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Geloof, vrou­wen, geld.

Ik ga alleen verder naar de Omaj­ja­den­moskee.*(3) Bin­nen spreekt een va­der (die drie woor­den En­gels kent) me aan. Hij is met een prach­tig mooie schoon­heid van een zoon, die weer met een vriend is. Het ge­sprek gaat over geld, ge­loof en hu­we­lijk.
Buiten spreek ik met een man die een beet­je Frans kent (meer dan ik). Het ge­sprek gaat over geld en hu­we­lijk.
Twee jongens vertel ik over de lan­ge en kor­te nach­ten in Ne­der­land. Eén vraagt ver­schrikt of je ook, tij­dens de lan­ge da­gen in de zo­mer, zo lang moet wer­ken. Ik leg ze on­ze 40-urige (ei­gen­lijk 38-urige) werk­week uit.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Boeken.

Ik koop voor £. 250 per stuk 2x Taf­sier al-Dja­lalayn. [Exe­ge­se van de ko­ran door de twee Ja­laal’s.]*(4) Eén is er voor XX. Over de prijs van de ko­ran wordt niet on­der­han­deld, maar die twee krijg ik toch voor £. 450. (f. 18,20.)
De banden zijn slecht af­ge­werkt, van ’s mans he­le voor­raad, trou­wens, maar het gaat om de in­houd. Ik wil ook al-Moe’a­djam al-mu­fah­ras li’l-al­faazh al-qur­’aan al-ka­riem, li-Moe­ham­mad Foe­’aad Abd al-Baqi. [De in­dex­lijst van de woor­den in de hei­li­ge ko­ran, door Moe­ham­mad Foe­’aad Abd al-Baqi.]*(5), maar er zijn geen exem­pla­ren voor­radig.
In een boek­han­del­tje bij mijn ho­tel heb­ben ze een exem­plaar dat bij­na uit el­kaar valt.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Cleopatra.

Douche.
Een beetje lezen en een beet­je doe­ze­len.
Als A., C. en ik in Doem­mar wil­len gaan eten komt een ver­le­gen dik­ke man, die in al-Raq­qa bij het te­le­com­mu­ni­ca­tie­be­drijf in de plaat­se­lij­ke te­le­foon­cen­tra­le werkt, vra­gen waar­om we in ‘gods­naam’ niet naar al-Raq­qa gaan, want daar is het toch zo mooi. Hij heeft thee en pro­beert ons over te ha­len al-Raq­qa te be­zoe­ken. Na een tijd­je gaan we weg en nemen een ta­xi voor £. 100 doe ons naar Doem­mar naar Mat­’am Kli­yoe­baa­tra al-‘Aa’ili (ﻣﻄﻌﻢ ﻛﻠﻴﻮﺑﺎﺓ ﺍﻟﻌﺎﺋﻠﻲ) ‘Fa­mi­lie­res­tau­rant Cleo­pa­tra’ brengt waar we door stuk­ken van obers be­diend wor­den. (Te­gen C. zeg ik dat ik zo­wel van vrou­wen als man­nen ge­char­meerd ben.) Zij vin­den de obers ook sexy.
Een van de obers wil we­ten hoe ik aan mijn wit­te tan­den kom en vraagt wel­ke tand­pas­ta ik ge­bruik. (Pro­dent.) Ik zal hem een tu­be stu­ren, be­loof ik hem. Hij geeft me zijn huis- en werk­adres. (Ma’­djoen al-is­naan: tand­pas­ta.)
We eten frites, sa­la­de, shish­tao (kip op spies), hu­mus en drin­ken Ba­ba Murd­jül bier. Een en an­der voor £. 463. (Heer­lij­ke ster­ke kof­fie.) De bei­de Duit­se da­mes staan er­op te be­ta­len. Ze be­taal­den ook al de ta­xi heen. (Ik be­taal de ta­xi te­rug, die nu, met me­ter, niet meer dan £. 30 kost.
In het thee­huis pro­be­ren ze me back­gam­mon te le­ren, maar dat is ver­spil­de ener­gie. Ik vind er niets aan, bo­ven­dien moe­ten we in het fa­mi­lie­ge­deel­te zit­ten, waar al­leen maar ou­de men­sen zit­ten aan de nar­gi­lah (wa­ter­pijp). Ik denk slechts aan seks met M.
Het thee­huis betaal ik ook: £. 30.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Geil.

Hotel rond 22.30 uur.
Ik spreek er met een stuk met een stuk tus­sen zijn be­nen. Ik zou hem ge­zegd heb­ben dat een stuk is, als er niet iemand an­ders ge­ze­ten had. Ik pro­beer­de hem mee te krij­gen voor heen om­me­tje, maar hij be­greep me niet. Hij is nu in het le­ger, twee­ën­half jaar, zo­als nor­maal is in Syrië, maar hij is wis­kun­de­le­raar in al-Raq­qa. Hij was er met zijn zie­ke moe­der (Zie ook 3-8-92.)
Ik wacht op hem, meer dan een uur, bui­ten, maar zie hem niet meer. Na af­trek­ken is de geil­heid weg.
Bed circa 01.30 uur.
Als ik maar goed eten kan vin­den kan ik het hier lang vol­hou­den. Dit is echt va­kan­tie. Er zijn mooie en sexy jon­gens in Da­mas­cus.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Voor een sum­mie­re uit­leg over het Ara­bisch: klik hier.

Meer informatie.

In de tekst ge­noemd.

Index

Me­nu – Be­gin – Hoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chrono­lo­gisch over­zicht Orient Ex­press 1992.

1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7492) Gis­te­ren ar­ri­veer­de ik uit Deir al-Zor in Da­mas­cus, de hoofd­stad van Sy­rië. – Ik lo­geer in Foen­doeq al-Rabie’ (Het Len­te­ho­tel). – Door een ver­stoor­de nacht­rust ben ik moe en blijf daar­om nog en­ke­le uren in en rond het ho­tel ‘han­gen’. Ik ga pas laat de stad ver­ken­nen. – In een park voer ik een ge­sprek met en­ke­le vrou­wen en één van hen was ook in Ne­der­land ge­weest. – De munt­een­heid in Sy­rië is het Sy­rische Pond: (£.). De koers is: £. 1.00 = f. 0,05. (Een stui­ver.)

Menu – Index en het einde.

Tish­reen Park – Djoem­roeka – Zay­noe­bia Park – Geloof, vrouwen en geld.

Maandag, 3 augustus 1992.
Dimashq. (Damascus.)
Slecht slapen, ik denk aan de leu­ke zwar­te jon­gen die ik op het ter­ras een Euro­pees boek zag lezen.
Midden in de nacht breekt een enorm la­waai los. Er wor­den hui­zen ge­sloopt. Ik heb op mijn ka­mer, op de eer­ste ver­die­ping aan de ach­ter­kant van het ho­tel, een raam zon­der glas, maar met gaas, plan­ken en plas­tic, dus ik hoor al­les goed.
Omdat ik niet wil gaan plas­sen in het al­ge­me­ne toi­let, plas ik in een le­ge mi­ne­raal­wa­ter­fles en schud de in­houd la­ter tus­sen het gaas door naar bui­ten.
Ik neem het ont­bijt op mijn ka­mer: kaas, brood en to­maat, rond 6.30 uur.
Buiten ver­tel­len met A. en C. [Uit Duits­land.] Thee drin­ken.
A. en T. [uit Ne­der­land] heb­ben brood en ba­naan. Hun brood is ‘Frans’ brood. Ik ruil kaas voor een stuk­je brood en ba­naan. (En kaas.)
Ik neem ook hun ka­mer over. Die heeft drie bed­den en kost 3x £. 75 = £. 225, maar er is ook een douche en een toi­let en een was­bak.
Douche: scheren, ver­fris­sen.
Zeep kopen voor £. 16. (Merk: Fa.)
Ik zit in het hotel op de bin­nen­plaats: heer­lijk. (Cir­ca 10.30 uur.)
Op het dak wordt ge­bouwd. Met een en­kel­bloks ka­trol wor­den em­mer­tjes zand naar bo­ven ge­he­sen. Be­ne­den staat een ou­de man met een ze­ker ri­tu­eel de em­mer­tjes vol te schep­pen en hijst ze dan naar bo­ven. (Zou dat ook al­le­maal in de is­la­mi­tische wet vast­lig­gen?*(1))
Boven staat ech­ter een jon­ge­man van wie ik mijn ogen niet kan af­houden.
Als A. en T. de stad in­gaan, vra­gen ze mij mee. Ik doe het voor­ko­men als­of ik nog steeds een beet­je ziek ben en moe ben, we­gens ge­brek aan slaap (wat waar is), maar de wer­ke­lij­ke re­den is die leu­ke jon­ge­man die ik wil blij­ven zien. Hij is niet uit­ge­spro­ken mooi, maar heeft iets dat me aan­trekt. Af en toe glim­lachen we.
Ik word moe en doe­zel af en toe in slaap.
Vertellen met A. en T. die naar Am­man [Jor­da­nië] gaan en een beet­je ver­tel­len met twee Ara­bische vrou­wen uit al-Raq­qa, van wie er één ziek is en hier naar de dok­ter moet. (Hier: Da­mas­cus.)
Ik zie de leuke bouw­vak­ker nog maar even.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Tishreen Park.

Ik ga een uur­tje naar bed en loop daar­na de stad in. Ik wil naar het stads­park: Ha­di­qa Tish­reen. [Tish­reen-park.]
In de stad eet ik twee toast met kaas en drink la­ban ay­ran [ay­ran yog­hurt], maar die van Tur­kije is veel be­ter, deze heeft een vie­ze na­smaak. Ik lust hem niet.
Ondertussen let ik aan­dach­tig op twee knap­pe jon­ge meis­jes, die naast mij staan. Hun va­der of ou­de­re broer en jon­ge­re broer­tje zijn er­bij.
Later koop ik asier boer­toe­qaal. (Si­nas­sap.) Heer­lijk: een hal­ve li­ter(?) vers ge­perst si­nas­sap voor £. 30.
Op weg naar het park loop ik vast in de poort van een ka­zer­ne. Iemand wil me de weg wij­zen, maar de (ge­wa­pen­de) wacht roept me naar bin­nen. Er blijft me niet veel keus. Twee man­nen zit­ten, of be­ter, ‘lig­gen’ in het hok­je. Ze her­schik­ken zich voor mij.
“Waar wil je heen?”
“Ila al-hadiqa.” (Naar het park.)
“Wat wil je daar?”
“Oeried an araha.” (Ik wil haar zien.)
Ze kletsen wat onder el­kaar en la­chen. Ze wij­zen me in Ara­bisch en zeer slecht En­gels de weg.
De Hadiqa Tishreen stelt niet veel voor. Gras als in een ver­waar­loosd wei­land, slecht on­der­hou­den en veel niet af­ge­maak­te nieuwe voor­zie­nin­gen als huis­jes, trap­pen en am­fi­the­ater. Ie­de­re keer als ze aan de af­wer­king moes­ten be­gin­nen, was zeker het geld op.
Enkele oudere nich­ten(?) lo­pen er rond, als­ook jon­ge­re stuk­ken. Maar echt sexy zijn maar wei­nig jon­gens. Ik loop he­le­maal tot het ein­de, tot aan de Shari’ al-Hoer­riyya [de Vrij­heids­straat] (die naam is een chot­spe) en te­rug tot de in­gang, waar ik een Fa­la­fil en een blik­je (kunst­ma­tig) si­nas­sap koop.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Djoemroeka.

Twee vrou­wen met kin­de­ren ko­men naast me zit­ten. Nu, tegen de avond, loopt de ha­di­qa [het park] lang­zaam vol. Leu­ke jon­gens fla­ne­ren langs. Een van de vrou­wen biedt me zoet en la­ter pit­ten aan. Ze be­gint met me te ver­tel­len. Het ge­sprek vlot min­der dan ik ge­dacht had. Ik ken te wei­nig woor­den. We ver­tel­len over ‘de vrouw’, maar ik ver­lies daar­bij even uit het oog dat ik een wes­ter­ling ben, met voor­oor­de­len over de oos­ter­se vrouw.
Als ik haar ver­tel dat de op­voe­ding van het kind in Ne­der­land ook soms door de man ge­schiedt, als de vrouw een be­te­re maat­schap­pe­lij­ke po­si­tie heeft (zie ook 28-7-92) schrikt ze.
Ze vertelt me dat in de ko­ran staat en dat de pro­feet heeft ge­zegd dat de op­voe­ding de taak van de vrouw is en dat de vrouw daar­om be­gif­tigd is met moe­der­lief­de. Het ge­loof be­paalt dat. Ze ver­telt in rap Ara­bisch en hoe­wel ik niet al­les let­ter­lijk kan vol­gen, weet ik waar ze het over heeft. Ik weet nu weer dat er tus­sen het wes­ten en het oos­ten een groot ver­schil is. Er is geen speld tus­sen haar re­de­ne­ring te krij­gen: God be­paal­de het zo, dus is het zo.
Tijdens een ge­deelte van het ge­sprek staat een man naast de bank en luis­tert mee. In en­ke­le woor­den legt ze hem uit waar­over we het had­den. Daar­na zwij­gen we bei­den en dan ver­trekt hij. (Ge­hei­me po­li­tie?)
Ik zeg haar dat in Ne­der­land ge­zin­nen met drie kin­de­ren als groot gel­den, maar dat ik in Deir al-Zor hoor­de dat dat een klein ge­zin is. Tien tot twaalf kin­de­ren is nor­maal. Zij zegt vier kin­de­ren te heb­ben (de jong­ste heeft ze bij zich en ze vraagt of ik haar dja­mila [mooi] vindt. “Dja­mila djid­dan” [zeer mooi] zeg ik) en dat dat voor een fa­mi­lie in de stad erg groot is. Haar man en zij wer­ken bei­den. Haar man pro­du­ceert lam­pen voor Sy­rië en pro­beert die nu ook naar Zwe­den te ex­por­te­ren.
Zij werkt op een kan­toor bij de douane.
“Djoem­roe­ka?” [Vrou­we­lijke dou­ane], vraag ik.
Zij lacht: “Ja, djoem­roe­ka.” (Zij lacht, want het Ara­bisch kent geen vrou­we­lij­ke vorm voor het woord ‘dou­ane’ = djoem­roek.)
Een van de andere, in­mid­dels er­bij ge­ko­men, vrou­wen, was in Ne­der­land ge­weest en vond daar al­les zo schoon en hier al­les zo vies. (In Sy­rië.)

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Zaynoebia Park.

Na 19.30 uur loop ik te­rug via de wijk rond Ha­di­qa Zay­noe­bia*(2) [het Zei­no­bia-park] waar al­le, of veel, stra­ten voet­gan­gers­ge­bied zijn en dus geen au­to’s ko­men. De wijk is erg mo­dern. Er staan veel wit­te au­to’s van de UN (UN­DAF) en de jon­gens en de meis­jes zijn heel mo­dern ge­kleed (vol­gens de nieuw­ste mo­de), maar toch zijn er ook stra­ten open­ge­bro­ken zon­der waar­schu­wing. Gro­te ga­ten mid­den in de weg, zo­als ge­woon­lijk.
Het oude centrum na­de­rend wordt de wijk min­der ‘mo­dern’. Vol­gens mij zijn er ver­schei­dene Am­bas­sa­des in de­ze wijk. Er is ook een ‘Goethe-in­sti­tuut’.
Ik eet eerst nog een sand­wich met kaas en drink asier boer­toe­qaal, voor­dat ik in het ho­tel een douche neem.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Geloof, vrouwen en geld.

Ik heb weer last van diar­ree, maar neem geen pil­len om­dat ik een eigen toi­let heb.
Buiten, op de ho­tel­bin­nen­plaats, luis­ter ik naar de ge­sprek­ken van de man­nen die daar ba­den. La­ter no­di­gen ze me uit en willen het ge­brui­ke­lijke re­cept we­ten. Waar­om geen vrouw, welk ge­loof, geld. Een van de ge­spreks­part­ners is de zwar­te jon­gen, een vrien­de­lij­ke, ma­ge­re Soe­da­nees. Een an­der, een ou­de­re man en een blon­de, die op een En­gels­man*(3) lijkt, maar geen en­kel woord En­gels spreekt.
De Soedanees heet M. en hij spreekt goed En­gels, want ik kan niet al­les in het Ara­bisch ver­tel­len en ik kan hen ook niet goed ver­staan.
Waarom is ge­loof en hu­we­lijk zo be­lang­rijk?
“Wat is bij jul­lie dan be­lang­rijk?” ant­woordt M. mij.
Ik zeg: “Dat we over po­li­tiek kun­nen pra­ten, en zo.” (Even la­ter be­denk ik, als de ‘ver­ga­de­ring’ al af­ge­lo­pen is, dat bij ons vrij­heid het be­lang­rijk­ste is. Vrij­heid om te den­ken, zeg­gen, ge­lo­ven en doen wat we wil­len. Dat is het be­lang­rijk­ste bij ons.)
Een ander wil we­ten of er ra­cis­me in Euro­pa is en waar­om dan wel?
Ik vraag hem of het hier ook niet voor­komt dat er men­sen zijn die een he­kel aan bui­ten­lan­ders heb­ben?
Het komt voor.
M. studeert me­di­cij­nen in Roe­me­nië. Hij wil graag in Ne­der­land stu­de­ren. Ik be­loof hem een en an­der uit te zoe­ken en hem in­for­ma­tie te stu­ren. La­ter zul­len we on­ze adres­sen uit­wis­se­len. Hij is heel aar­dig, maar wel heel erg ma­ger. Af­ge­lo­pen nacht vrij­de ik in ge­dach­ten met hem.
[Na] 00.00 uur, als al­len naar bed gaan, blijf ik nog in ver­lan­gen naar M. tot 01.00 uur bui­ten zit­ten. Ik zie hem niet meer.
Over £. 667. (Ik gaf £. 161 uit: f. 6,50.)

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Voor een sum­mie­re uit­leg over het Ara­bisch: klik hier.

Meer informatie.

In de tekst ge­noemd.

Index

Me­nu – Be­gin – Hoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chrono­lo­gisch over­zicht Orient Ex­press 1992.

1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7491) Af­ge­lo­pen don­der­dag ar­ri­veer­de ik in Deir al-Zor, aan de ri­vier de Eu­fraat, in het oos­ten van Sy­rië. Vrij­dag ging ik daar ‘uit’, za­ter­dag (gis­te­ren) was ik dood­ziek en moest naar het zie­ken­huis. Van­daag ga ik met de bus naar Da­mas­cus, de hoofd­stad van Sy­rië. – De munt­een­heid in Sy­rië is het Sy­rische Pond: (£.). De koers is: £. 1.00 = f. 0,05. (Een stui­ver.)
(Tij­dens mijn reis hield ik een reis­dag­boek bij. Na­dat ik op 18 au­gus­tus thuis was ge­ko­men, be­gon ik met het op­schrij­ven van mijn we­der­waar­dig­he­den in mijn ei­gen­lij­ke dag­boek. In de tekst hier­beneden staan af en toe te­rug­blikken op de­ze va­kan­tie, ge­daan vanaf mijn bu­reau­stoel thuis.)

Menu – Index en het einde.

Zondag, 2 augustus 1992.
Deir al-Zor – Dimashq (Damascus).
Op 6.00 uur.
Douche.
Circa 7.00 uur, naar de Kar­nak-bus­hal­te. [Kar­nak is de Sy­rische na­tio­na­le bus­maat­schap­pij.] Ik ver­tel met een man die er oud uit­ziet, maar nog maar ach­ter in de twin­tig is en die in Bul­ga­rije stu­deert / stu­deer­de. (Voor arts.) Hij is met zijn vriend, die een Bul­gaar­se vrouw en een kind heeft.
De bus ver­trekt en zit stamp­vol. (Dat wil zeg­gen: al­le plaat­sen zijn be­zet.) Van het woes­tijn­land­schap kan ik niet veel zien, want mijn raam is van melk­glas. Mijn buur­man geeft mij no­ten en pit­ten te eten. Met en­ke­le pit­ten heb ik moei­te: ik krijg de in­houd niet uit de schaal.
Na tweeënhalf uur stopt de bus en op kos­ten van de ‘dok­ters’ drink ik thee op een koe­le scha­duw­rij­ke plek (ca­fé) bui­ten.
Het is circa 10.00 uur.
Na deze stop in Tad­moer (Pal­my­ra) zie ik een beet­je van de ou­de ste­nen in de woes­tijn.
Nu kom ik in gesprek (hij spreekt me aan) met een jon­ge­man die in Tad­moer is in­ge­stapt en hij ‘be­veelt’ me om En­gels te pra­ten, an­ders kan hij me niet ver­staan. (La­ter zegt hij dat hij de ‘dok­ter’ ook niet kan ver­staan.) Hij zegt Li­ba­nees te zijn en in de USA in­for­ma­ti­ca ge­stu­deerd te heb­ben. (Maar niet af­ge­maakt, want te duur voor zijn va­der.)
Hij ging naar Pal­my­ra om vrou­wen (toe­ris­ten) te neu­ken. (In het Ara­bisch te­gen de ‘dok­ter’ zegt hij dat hij er werkt.) Hij spreekt en denkt plat­vloers en denkt dat ik van het­zelf­de soort ben.
Met de ‘dok­ter’ voer ik in het Ara­bisch een ge­sprek over ra­cis­me in Ne­der­land en het be­lang van cul­tu­re­le uit­wis­se­ling. (Na mijn va­kan­tie zal blij­ken dat dit mijn enige ge­sprek in het Ara­bisch is ge­weest van enig ni­veau. Een con­ver­sa­tie die over wat an­ders ging dan de steeds weer te­rug­ke­ren­de on­der­wer­pen ‘geld’, ‘ge­loof’ en ‘vrouwen’.)
De Libanees denkt dat het ge­sprek me ver­veeld heeft. Hij is niet goed wijs.
Hij wil in Da­mas­cus een ho­tel­ka­mer met mij de­len. Ik zeg hem dat ik dat niet wil. Of hij dan een ka­mer naast mijn ka­mer mag heb­ben? Wei­nig en­thou­siast zeg ik dat ik hem dat niet kan ver­bie­den.
Bij aankomst in Da­mas­cus wil hij uit­stap­pen en vraagt of ik met hem mee­ga. De dok­ter, ech­ter, zou ook maar en­ke­le da­gen in Da­mas­cus blij­ven en dan via Alep­po naar Bul­ga­rije rei­zen.
Hij had gevraagd: “Mis­schien zou­den we sa­men kun­nen rei­zen?” Hoe­wel dat idee eerst ook het mij­ne was, ver­an­der­de ik in de bus van ge­dach­te. Ik wil toch nog wat lan­ger in Sy­rië blij­ven, maar zei te­gen de ‘dok­ter’ dat ik nog niet ze­ker wist of ik wel met hem mee zou rei­zen. Nu, in de bus, leek het mij ech­ter ver­stan­di­ger bij de ‘dok­ter’ te blij­ven, dan met de­ze idi­ote Li­ba­nees mee te gaan.
Ik stap met de hele meu­te in al-Ba­raam­ki uit en met een ta­xi gaan we naar het cen­trum. De dok­ter brengt me naar een 24 US-Dol­lar-ho­tel, dat ik wei­ger: “Wel, dan moet je zelf maar zoe­ken.”, zegt hij en dat wil ik ook.
Hij zal bij een vriend slapen. (De ‘dok­ters’ be­taal­den de ta­xi en wil­den van kos­ten de­len niets we­ten.)
Verschillende mensen wij­zen in ver­schil­len­de rich­tin­gen naar het Sahat al-Shoe­hada’ (Plein der Mar­te­la­ren) [ook wel Sahat al-Mar­djah ge­he­ten], maar op (de straat) Shari’ al-Itti­haad* (De straat van de Een­heid) kom ik plots A. (uit Alep­po) en haar zus T. te­gen en die ne­men me mee naar hun ho­tel Foen­doeq al-Ra­bie’ (Het Len­te­ho­tel) waar ik voor £. 150 een ou­de ka­mer huur. Het ho­tel is heer­lijk rus­tig met een bin­nen­plaats, een oa­se van rust in het cen­trum van de stad. De straat is een zij­straat van de Shari’ al-Itti­haad, je moet en­ke­le tre­den naar be­ne­den, in de buurt van een nieuw­bouw. De an­de­re kant van de straat komt uit op Ta­rieq al-Sa­roe­dja (de Sa­roe­dja-weg). [Sa­roe­dja is een wijk van Da­mas­cus.] Een en an­der ligt vlak bij Sahat al-Shoe­hada’.
Als er weer elek­tri­ci­teit is (per dag wordt de elek­tri­ci­teit en­ke­le uren af­ge­slo­ten) en dus licht in de douche, neem ik een douche. Daar­na vertel ik met Duit­se meis­jes A. en C,. (Uit Mün­ster en Keu­len.)
Met T. en A. gaan eten in een res­tau­rant. Om­dat ik nog een beet­je ziek ben eet ik niet veel. Zij be­ta­len, want ik be­stel­de niets en at van hun por­ties mee, zo­als ze me voor­ge­steld had­den.
In het hotel bui­ten ver­tel­len. La­ter al­leen bui­ten zit­ten. Een beet­je mij­me­ren over een zwar­te jon­gen, die ik hier in het ho­tel ge­zien had.
Bed circa 00.00 uur.
Over £. 828. 55 Pond op­ge­maakt. (f. 2,25.)

Voor een sum­mie­re uit­leg over het Ara­bisch: klik hier.

Meer informatie.

Index

Me­nu – Be­gin – Hoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chrono­lo­gisch over­zicht Orient Ex­press 1992.