Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7848) Sa­men met Ke­nau*, Bul­le­bak* (Bull) en Adel­heid* kwam ik eer­gis­te­ren in Kash­gar, re­gio Xin­jiang / Sin­kiang in Chi­na, aan, over de Ka­ra­ko­ram High­way, uit Pa­ki­stan. We lo­ge­ren in het Qi­ni­bagh-ho­tel. Van­daag trek ik er voor­na­me­lijk al­leen op uit, in de stad.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Chi­na is de Yu­an / Ren­min­bi (Rmb), maar toe­ris­ten moe­ten Foreign Ex­change Cer­ti­fi­ca­tes (FEC) ko­pen. De wis­sel­koers is f. 1,00 = 3 FEC. 1 FEC = f. 0,33. FEC 100 = 145 Yuan, dus f. 1,00 = 4,35 Yuan / Rmb en 100 Yuan / Rmb = f. 23,00.
3.) Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) * De na­men Ke­nau, Bul­le­bak (Bull) en Adel­heid zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd. Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

Menu – Index en het einde.

Zondag, 25 juli 1993.
Dag 15. Kashgar.
Op circa 9.00 uur. Ik heb goed ge­sla­pen.
En­ke­le an­sicht­kaar­ten, die ik gis­te­ren kocht, schrij­ven voor vrien­den en vrien­din­nen in Ne­der­land.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Eerste conflict

We gaan de stad in. Nu di­rect heb ik een con­flict met Ke­nau. (Het eer­ste van­daag, want er zou nog een vol­gen.)
Vol­gens Ke­nau, die zich steeds be­moei­zuch­ti­ger op­stelt, on­der­han­del ik niet goed. Ik vraag haar waar ze zich mee be­moeit. Het ging over trans­port naar de zon­dags­markt. We lo­pen ver­der, maar an­der trans­port komt niet meer op­da­gen. Ke­nau stuurt Bull te­rug, die als een hond ge­hoor­zaamt, maar ook hij krijgt met zijn goe­de on­der­han­de­lings­tac­tiek geen goed­ko­per ver­voer. (Dan ik.)

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Zondagsmarkt

Op een kruis­punt steek ik over, want daar schijnt de scha­duw en zo raak ik die an­de­ren ge­luk­kig kwijt. (Zij heb­ben daar wel trans­port ge­von­den.) Ik loop door de bin­nen­stad, de­zelf­de weg die we gis­te­ren fiets­ten, naar de druk­ke zon­dags­markt.
Ik eet er noe­dels en ik ver­lies er een vul­pot­lood. Ik koop een Mao-pet voor 4 Yu­an, een hal­ve ki­lo aman­dels (in dop) voor 13 Yu­an en een boek­je waar­van de ver­ko­per be­weert dat het Oei­goers [de lo­ka­le taal] is, voor 15 Yu­an. Hij wil­de en dacht dat ik 15 FEC zou be­ta­len, maar mooi niet dus.
Dit boek­je wil ik aan de Uni­ver­si­teits­bi­blio­theek Lei­den schen­ken, want vol­gens [in­si­der D.O.] heb­ben ze geen teks­ten uit dit ge­bied van Chi­na.
Na twee­ën­half uur heb ik het wel be­ke­ken op de­ze markt.
Ik wil­de wel zij­de ko­pen maar ik weet niet hoe dat uit­ziet en ook niet hoe dat in het Chi­nees of Oei­goers heet. En­gels wordt bij­na niet ge­spro­ken. Ook het an­de­re voor­ne­men om hier gor­dijn­stof te ko­pen voer ik niet uit. Er is niet veel prach­tigs en bo­ven­dien moet ik dat dan al­le­maal naar huis sle­pen / sjou­wen.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Volkspark

Ik loop het Volks­park in. Vrou­wen al­leen wor­den open­lijk aan­ge­staard door jon­ge­man­nen. Het schrij­ven van een brief­kaart voor Pa en Ma wordt door en­ke­le men­sen een tijd­je nauw­keu­rig ga­de­ge­sla­gen.
Ik wandel­de daar­na tot in de ui­ter­ste hoe­ken van het park. “Op zoek naar wod­ka”, zeg ik te­gen de anderen. (Want zij dron­ken gis­te­ren in een park wod­ka. (Naar la­ter blijkt: in een an­der park))
In het ho­tel schrijf ik 15 an­sicht­kaar­ten.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Department store

In het vier of vijf ver­die­pin­gen tel­len­de ‘De­part­ment sto­re’ is het als op de markt. Al­ler­lei af­de­lin­gen die al­le­maal het­zelf­de ver­ko­pen. Al­leen op de bo­ven­ste ver­die­ping zijn ex­clu­sie­ve bou­ti­ques naar wes­ters mo­del.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Tweede conflict

We gaan in de stad eten en voor de te­rug­weg ne­men we een ezel­kar. Ke­nau sprak af 2 Yu­an voor vier per­so­nen. Bij het ho­tel (Qi­ni­bagh) pro­beert hij: “2 Yu­an per per­soon.”
Ik geef hem 5 Yu­an in de vas­te en vol­le over­tui­ging dat ik 3 Yu­an te­rug zal krij­gen. [Ik ben dui­de­lijk na­ïef!] Ke­nau grist hem het bil­jet uit de han­den en zoekt sa­men met Bull in hun puin naar 2 los­se Yu­an. Ik ben ver­baasd en ge­ër­gerd en vraag mijn geld te­rug. Ze wil het niet ge­ven. Dat ir­ri­teert me nog meer. Her­haal­de­lijk vraag ik mijn geld te­rug, maar ze wil het niet meer ge­ven.
Een beet­je speels, nu, trek ik aan haar paar­den­staart. (Zo­als een an­der, in Ne­der­land, zo vaak straf­fe­loos deed.) Nu wordt zij kwaad en geeft me mijn geld te­rug en zegt: “Be­taal hem maar.”
Ik zeg: “Be­taal hem zelf maar.” (Ik heb haar la­ter, des­ge­vraagd, ge­zegd: “Ik ben geen hond, die je kunt be­ve­len: doe dit, doe dat.”)
Zij loopt kwaad weg en Bull er­ach­ter­aan. Ik vraag aan Adel­heid (re­ke­ning er­mee hou­dend, dat zij en Kenau er­over zul­len spre­ken): “Hoe kan ik het goed ma­ken?” Want ik voel me ook on­ge­luk­kig met de si­tu­a­tie.
Zij vindt dat ik mijn ex­cu­ses moet aan­bie­den, maar vindt ook dat Ke­nau te ver is ge­gaan.
We gaan naar on­ze ka­mer, maar Bull en Kenau doen niet open. (In fei­te wa­ren ze er niet.)

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Adelheid

Adelheid en ik ‘ne­men’ een ter­ras met elk een hal­ve li­ter pils. (Laag per­cen­tage.)
Adel­heid heeft het ver­moe­den dat ik om Bull de groep wil ver­la­ten, wat ik be­ves­tig als een van de oor­za­ken, naast de reis­druk (zie ook 15-7-93) en zij spreekt nog­maals haar vrees uit voor de da­gen dat zij met die twee an­de­ren al­leen zal rei­zen. (Zie gis­te­ren.)
Ik zou best met Adel­heid al­leen wil­len rei­zen, maar ik stel haar dat niet voor. Zij moet daar zelf maar mee komen. Dat doet ze niet.
Ik ben bang, dat als ik dat voor­stel, dat door haar en / of de twee an­de­ren ge­zien zal wor­den als be­wust on­enig­heid schep­pen.
Adel­heid zegt dat Bull ver­wacht had dat ik na 8 ju­ni mijn reis ge­an­nu­leerd zou heb­ben*.
Ik zeg te­gen Adel­heid dat ik een blind ver­trou­wen heb in de (ar­me) men­sen hier.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Excuses

Ik bied Ke­nau mijn ex­cu­ses aan in de hoop dat zij dat ook zal doen. Ze vindt ech­ter dat zij maar een klein beet­je schul­dig is, niet ge­noeg om haar ex­cu­ses aan te bie­den. Dat stelt me te­leur, maar ik blijf wel zor­gen voor een nor­ma­le ver­hou­ding, on­der­ling.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Noten

Te­rug.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Meer infor­matie.

Menu – Be­gin – Einde.

Index

Me­nu – Be­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7847) Sa­men met Ke­nau*, Bul­le­bak* (Bull) en Adel­heid* kwam ik gis­te­ren in Kash­gar, re­gio Xin­jiang / Sin­kiang in Chi­na aan, over de Ka­ra­ko­ram High­way. We lo­ge­ren in het Qi­ni­bagh-ho­tel. Van­daag be­zoe­ken we een mau­so­leum en slen­te­ren door de stad.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Chi­na is de Yu­an / Ren­min­bi (Rmb), maar toe­ris­ten moe­ten Foreign Ex­change Cer­ti­fi­ca­tes (FEC) ko­pen. De wis­sel­koers is f. 1,00 = 3 FEC. 1 FEC = f. 0,33.
3.) Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) * De na­men Ke­nau, Bul­le­bak (Bull) en Adel­heid zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd. Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

Menu – Index en het einde.

Zaterdag, 24 juli 1993.
Dag 14. Kashgar.
Ik slaap lange tijd goed, maar al­le­maal ma­ken ze me ver­schil­len­de ke­ren wak­ker, want ik snurk. Be­grij­pe­lijk, voor hen is mijn snur­ken sto­rend, voor mij is het ‘fa­taal’, steeds weer wak­ker te wor­den ge­maakt. Ik sta dood­moe op en denk er­over een ka­mer voor mij al­leen te hu­ren, maar de Chi­ne­zen ver­hu­ren geen ka­mers, maar bed­den. Een een­per­soons­ka­mer is er niet. Een twee­per­soons­ka­mer kost 50 FEC per bed en een vier­per­soons­ka­mer kost 20 FEC per bed. Een zes­tien­per­soons­ka­mer kost 10 (of 15?) FEC per bed.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Mausoleum

We huren fiet­sen en gaan naar het Abakh Ho­ja Mau­so­le­um. Het is een mooi en rus­tig ge­le­gen ge­bouw.
Adel­heid loopt er hui­lend rond. Bull’s bot­te op­mer­kin­gen kwet­sen haar zeer. (Ik weet niet wat hij zei.) Ik pro­beer haar te troos­ten. Zij vreest de da­gen dat zij met Ke­nau en Bull al­leen zal zijn.
We blij­ven cir­ca twee­ën­half uur bij dit mau­so­le­um. Dit is de eer­ste rus­ti­ge dag, een zon­der ver­plich­tin­gen. Een dag waar­op we niet op een be­paald tijd­stip er­gens moe­ten zijn, in onze va­kan­tie.
Ik zou het mau­so­le­um wil­len schet­sen, maar heb het schets­boek niet bij me. Dit is de eer­ste en laat­ste keer dat me dit ge­beur­de.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Kashgar

We gaan naar het bus­sta­tion en wan­de­len, strui­nen door de stad, op zoek naar geld­wis­se­laars, ze zijn niet te vin­den. De an­de­ren, Adel­heid, Ke­nau en Bull moe­ten geld heb­ben voor de bus op dins­dag, als ze naar Ko­ja [Ku­qa] gaan. Ik ga te­rug naar mijn ka­mer en pro­beer te sla­pen, dat lukt niet.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Vrouwen

De stad in: soep en brood eten.
De Chinezen eten met open mond, ook de vrou­wen.
De jonge meisjes zijn soms su­per se­xy in strak­ke broe­ken of kor­te rok­ken.
Ik vind Kash­gar wel ge­zel­lig, maar de eet­stal­let­jes langs de straat zijn bij­na al­le­maal vies, on­hy­gië­nisch.
Ik denk aan A., [in Ne­der­land] was ze er maar bij. Ze wil graag naar Chi­na, ver­tel­de ze, maar dit Chi­na zal ze wel niet be­doe­len.
Hotel: circa 21.40 uur.
Over: 88 Yu­an / Rmb. [f. 23,00 = 100 Yuan / Rmb.]
Weer: benauwd. (’s Avonds). ’s Mor­gens: beet­je re­gen en fris.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Meer infor­matie.

Menu – Be­gin – Einde.

Index

Me­nu – Be­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7846) Ik ben met Ke­nau*, Bul­le­bak* (Bull) en Adel­heid* on­der­weg in Chi­na, re­gio Xin­jiang / Sin­kiang. Van­daag be­rei­ken we Kash­gar. De­ze stad is mijn eind­be­stem­ming. Van hier­uit zal ik de Ka­ra­ko­ram High­way he­le­maal naar het zui­den ‘ne­men’. De ben­de van drie, mijn reis­ge­no­ten tot nu toe, zal nog ver­der in Chi­na rei­zen.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Chi­na is de Yu­an / Ren­min­bi, maar toe­ris­ten moe­ten Foreign Ex­change Cer­ti­fi­ca­tes (FEC) ko­pen. De wis­sel­koers is f. 1,00 = 3 FEC. 1 FEC = f. 0,33.
3.) Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) * De na­men Ke­nau, Bul­le­bak (Bull) en Adel­heid zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd. Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Vrijdag, 23 juli 1993.
Dag 13. Tashkurghan – Kash­gar (Chi­na: re­gio: Xin­jiang / Sin­kiang).
Mid­den in de nacht moet ik naar de WC. Het is stik­don­ker op de ho­tel­ka­mer, want er is geen elek­tri­ci­teit. Ook op de gang is het hart­stik­ke don­ker. Ik moet op de tast naar de WC lo­pen. Te­rug is nog veel er­ger: wel­ke deur is van on­ze ka­mer? Ik voel op de tast waar de deur zit, in de wand en of hij op slot zit, want ik had on­ze deur niet af­ge­slo­ten. Al­le deu­ren zit­ten ste­vig in het slot op één na, die deur zit ook vast, maar ram­melt een beet­je. Ik loop ver­der. In het trap­pen­huis, mid­den in de gang, zit­ten ra­men en daar­door is het iets lich­ter, waar­door ik het een en ander vaag kan her­ken­nen. On­ze ka­mer ligt hier vlak­bij, weet ik. Nu ko­men nog maar twee deu­ren in aan­mer­king. Een er­van is de half los­se. Ik ram­mel er aan Ke­nau maakt de deur open (!) en zegt: “What do you want? The room is full.”
“Met mij, laat me er­in.”
Van­af die dag heb ik niet meer ge­sla­pen zon­der mijn zak­lan­taarn bin­nen hand­be­reik.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Rubber

Op: 7.00 uur Beijing-tijd. (Wat een on­wer­ke­lij­ke tijd. Het is nog steeds don­ker. De lo­ka­le, maar niet of­fi­ci­ë­le tijd is 05.00 uur, dat is veel re­ë­ler.)
Wach­ten op een hard ge­kookt ei als ont­bijt, maar dat komt niet. In de bus eet ik een stuk plat brood, dat lek­ker is als het warm is, maar rub­ber als het koud is. (Cha­pa­ti.)

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Vechtpartij

Om 9.30 uur mag ie­der­een in de Chi­ne­se bus en het is een storm­loop en vecht­par­tij om bin­nen te ko­men. Als ie­der­een zit zijn er nog plaat­sen over. De bus ver­trekt pas om 10.50 uur.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Karakul

De bus rijdt berg­op­waarts over een pas waar de sneeuw tot aan de rand van de weg ligt. Na 13.00 uur stopt de bus bij het Ka­ra­kol-meer. We heb­ben dan pas 80 km af­ge­legd. [Ka­ra kul = ‘Zwart meer’, dus Ka­ra Kul-meer is dub­bel­op: ‘Zwart-meer’-meer.]
Ik be­taal FEC 10 voor rijst en groen­te. Het is voor­al koud, on­der­weg in en uit de bus.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Sneeuwtoppen

Van circa 14.00 uur tot 18.00 uur rijden we de andere / resterende 215 km.
Het land­schap is af­wis­se­lend, dan weer steil, dan weer glooi­end. Rood ge­steen­te, sneeuw­top­pen, groen van oa­sen.
Voor­al in de buurt van Kash­gar sol­da­ten langs de weg.
Een lek­ke band en ver­der niet veel bij­zon­der­he­den. Het prach­ti­ge Karakol-meer en om­ge­ving, wel, na­tuur­lijk.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Honger

’s Morgens was ik erg neer­slach­tig en ik zag me­zelf nog zes­en­hal­ve week ge­van­gen zit­ten in Pa­ki­stan / Chi­na, wach­tend op de te­rug­keer naar huis en naar mijn lief, die zelf ook met va­kan­tie is. Wat denk ik wei­nig aan haar …, hier in dit scho­ne berg­land­schap!
Na het eten (ik voel­de er­voor geen hon­ger) ging het me een heel stuk be­ter en mijn stem­ming ver­an­der­de. Al­tijd maar geen ge­noeg eten, ie­de­re keer weer het­zelf­de tij­dens on­ze reis. Rei­zen = niets te eten.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Zwarte markt

In Kash­gar wis­sel­de ik op de zwar­te markt 100 FEC voor 145 Yuan. (Ren­min­bi: Rmb.)
We eten en drin­ken op de markt.
Bed te­gen 23.00 uur. (Het is nog licht.)
Nog over: 137 Rmb.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Meer infor­matie.

Menu – Be­gin – Einde.

Index

Me­nu – Be­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.