Juli

Orient Express: Damascus

ioannes de limbourg Juli , ,

Orient Express II

Naar Jeruzalem v.v. (1994)

25 jaar geleden: 1994 – 2019.

Vandaag is het 3 juli 1994. We (Kim, Iris en ik) gaan naar de Ne­der­land­se Am­bas­sa­de in Da­mas­cus, de hoofd­stad van Syrië. We be­zoe­ken een aan­tal mo­mu­men­ten en daar­bij ont­moet ik een ‘oude be­ken­de’. Ik koop de­len van de is­la­mi­ti­sche li­tur­gie. ’s Avonds luis­te­ren we in een zeer be­kend kof­fie­huis in het cen­trum van de stad naar eeuwen­oude ver­ha­len over een le­gen­da­ri­sche ko­ning en drin­ken er Turk­se kof­fie bij.

– – – –

1.) De na­men Iris en Kim zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd.
2.) Wij alle drie, zowel Iris, Kim en ik, stu­de­ren Ara­bi­sche Taal en Let­ter­kun­de aan de Uni­ver­si­teit Leiden. Bei­de jonge vrouw­en (ik noem hen in dit ver­slag soms ‘de meisjes’) zijn voor­aan in de twin­tig. Ik ben 43 jaar oud. Ik ben een laat­bloeier!
3.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te oor­den een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1994 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.
5.) De munteenheid in Syrië is de Syrische Lira / Pond (SL.) en de wis­sel­koers is: 1 SL. = f. 0,04. 25 SL. is dus f. 1,00. (€ 0,70 in 2018.)

Zondag, 3 juli 1994

Dag 8 / 72: Damascus.
Ik word al om 6.00 uur wak­ker van het luid­ruch­tig schra­pen van de ke­len van de over­bu­ren. Ik soes daar­na een tijd­je ver­der en sta rond 8 uur op.
Douche: eerst warm en daarna koud.
Circa 9.30 de stad in. Ik koop voor een Tra­vel­ler­che­que van 50 US$ 2.100 SL. Dat is de­zelf­de koers als twee jaar ge­le­den. (Dat kan eigen­lijk niet, toch?)
Iris koopt haar geld er­gens an­ders en krijgt even­veel.
We kopen bij een win­kel bak­la­va en di­ver­se an­de­re zoe­te din­gen, al­les rij­ke­lijk gevuld met pis­tache­no­ten en rozen­water. We eten dat op. (Ik maar een beet­je, want ik kan niet te­gen al dat mier­zoe­te voed­sel), met een kop thee bij een res­tau­rant. Ik had ook al een fa­la­fel van 10 SL. gekocht.

Ambassades

Daarna gaan Kim en ik naar de Jor­daan­se Am­bas­sa­de om in­for­ma­tie over de West­bank te ha­len. Iris gaat naar de Neder­land­se Am­bas­sa­de. De Jor­daan­se is ge­slo­ten en we ko­men er niet in, zegt de poort­wacht. We zijn vóór Iris op de Ne­der­land­se Am­bas­sa­de, want zij had het ver­keer­de adres en ik wist waar die was, want ik was er twee jaar ge­le­den ook al.
Na circa een half uur wach­ten wor­den we ont­van­gen door de Chargé d’Af­fai­res (vice-am­bas­sa­deur), de heer Schou­ten. (Pas aan het eind van mijn va­kan­tie, in Is­tan­boel, hoor ik dat hij de hoog­ste baas is, omdat de Am­bas­sa­deur ont­sla­gen is: die zou gek zijn ge­weest.)
Hij schenkt ons twee uur van zijn tijd om ons al­ler­lei in­for­ma­tie te ver­strek­ken over po­li­tiek etc. Iris gaat na­me­lijk een jaar in Da­mas­cus stu­de­ren en daar­om heeft zij die con­tac­ten met zul­ke in­te­res­san­te men­sen. (Nodig.)

Disneyland

Een Syrische medewerkster van de Am­bas­sa­de schrikt (en ik ook) als Iris aan de te­le­foon de naam van ons reis­doel laat val­len: Je­ru­za­lem. Ik vrees het erg­ste en denk dat we nog pro­ble­men zul­len krijg­en.
Misschien ben ik para­noïde, twee jaar ge­le­den spra­ken we over Dis­ney­land*1, nu staat de naam Is­raël in de krant. Mis­schien is het nu iets min­der erns­tig al­le­maal?
De Kim en Iris zijn en­thou­si­ast over het be­reik­te re­sul­taat en vin­den mij maar een zwart­kij­ker. (Ik schrijf in mijn dag­boek: “Ik hoop dat ze ge­lijk heb­ben, maar vrees van niet.” Maar ze had­den wel ge­lijk.)

Hamidiyya-soek

We gaan de stad in en eten ijs in de Hamidiyya-soek. Daar­na be­zoe­ken we het mau­so­le­um van Salah al-Din (Saladin), dat kon ik twee jaar niet vin­den en ver­vol­gens gaan we naar de Omaj­ja­den­mos­kee / de Grote Moskee, waar ik aan­ge­spro­ken wordt door een jon­ge­man die gods­dienst­we­ten­schap­pen stu­deert*2 en die verleden keer met ons, onder anderen MG. en die Belg uit Lissabon (die met mij een paar dagen de hotelkamer deelde) uit eten ging. “In de Nadi al-‘Ummaal” (De arbeidersclub). Dat zeg ik, maar hij ont­kent: “Nee, want daar heb­ben ze al­cohol.” Ja, nu weet ik het weer, er­gens op een ver­die­ping: we wa­ren met een he­le groep. Die Oos­ten­rijk­se broers ook? [Zie 7 augustus 1992.]

Soera Yoesoef

In de soek, koop ik voor 50 SL. een klei­ne ko­ran. Eer­der kocht ik twee cas­set­te­band­jes. Een met Soera Yoesoef [ko­ran­hoofd­stuk Yoe­soef (Jozef)] en een met Da’a­waat: ge­be­den] voor 50 SL. elk, ge­re­ci­teerd door Mu­ham­mad al-Bar­rak*3.
We bezoeken het Azm-paleis. (Dat deed ik ook in 1992.)

al-Malik Zahir al-Baibars

We gaan naar het ter­ras­ca­fé al-Naw­fara*4 ach­ter de Omaj­ja­den­mos­kee en drin­ken er thee. ’s Avonds leest een ver­tel­ler ver­ha­len voor in het Amiyya. (Amiyya: het lo­ka­le dia­lect.) Hij heeft een man­tel aan, draagt een tar­bush (fez) en slaat af en toe met een zwaard op een ta­fel. Hij zit op een stoel die op een ta­fel staat. Zijn ver­haal­trant is vrij een­to­nig. Af en toe gaat de toon om­hoog, een beet­je schreeu­we­rig en hij sluit dat af met een slag van het zwaard op de ta­fel. On­der zijn toe­hoor­ders zijn twee blon­di­nes, en­ke­le Fran­se stu­den­ten van het Frans In­sti­tuut en wij. Veel ver­sta (ver­staan wij) er niet van, maar na af­loop ma­ken we in het Ara­bisch (voor­na­me­lijk Kim en Iris) een praat­je met de ver­tel­ler en zijn zoon (die een beet­je En­gels spreekt) over die teks­ten, die eigen­dom zijn van het ca­fé. Het zijn hand­schrif­ten die in het Amiyya ge­schre­ven zijn. Het verhaal heet: Qis­sa al-Ma­lik Za­hir al-Bai­bars: (Het ver­haal van ko­ning Za­hir al-Bai­bars.)
De cafébaas had eer­der voor alle gas­ten ster­ke Turk­se kof­fie ge­schon­ken.
Ik leerde een nieuwe uit­druk­king: Shloe­nak = Shoe law­nak: Hoe is je kleur? (Hoe gaat het met je?)

Rubberpudding?

Via een uitgestor­ven soek gaan we te­rug naar de nieuwe stad. On­der­weg eten we een rijst­pud­ding, die naar rub­ber smaakt. (Ik at nooit rub­ber.) Ik laat die na een poos­je staan. Een en ander was om mijn hon­ge­ri­ge maag te vul­len. Ik dronk bij­na al­leen maar en at wei­nig. Ik ben ook be­gon­nen om het lo­ka­le wa­ter te drin­ken, beet­je bij beet­je.
In de stad stroomt al­tijd koud water. Kim en Iris drin­ken over­al en al­tijd uit de kraan.

Menu – 03/07: Begin – Einde.

Voetnoten

1.) Disneyland. In 1992 sprak iedere wes­ter­ling die ik ont­moet­te over Dis­ney­land als ze Is­raël be­doel­den. Het was, zo zei men, niet on­ge­vaar­lijk om open en bloot over dat land te spre­ken. Syrië was (en is?) een land vol ge­hei­me dien­sten (7! ge­hei­me dien­sten) die el­kaar en el­ke bur­ger en toe­rist in de ga­ten moes­ten hou­den. Je zat nooit er­gens al­leen op een ter­ras. Er was al­tijd wel iemand in de buurt die mee­luis­ter­de als er ge­spro­ken werd. (Zie ook noot 2).

Retour noot 1.

2.) De student Gods­dienst­we­ten­schap­pen. Wat ik hier­bo­ven, bij noot 1 schreef, na­me­lijk dat ge­hei­me dien­sten ie­der­een al­tijd in de ga­ten hou­den, gold ook voor al die stu­den­ten, die je als toe­rist tel­kens weer ont­moet­te, die be­wust op je toe­stap­ten. Die leid­den je rond en hoor­den je uit, hielden je in de ga­ten en no­teer­den wel­licht ook wat je zei. Een stu­dent die con­tact zocht met toe­ris­ten was bij­na per de­fi­ni­tie iemand van een van de ge­hei­me dien­sten. Syrië was (en is) im­mers een dic­ta­tuur en daar gold (geldt) geen vrij­heid van me­nings­ui­ting.

Retour noot 2.

3.) Luister op YouTube veer­tig mi­nu­ten naar Muhammad al-Barak / Barrak, die (met een iel kin­der­stem­me­tje) de ge­he­le soe­rat Yoesoef (soe­ra 12) re­ci­teert vol­gens de re­gels der kunst, want dat is het re­ci­te­ren: een kunst.
Ik vond het indertijd een in­te­res­san­te luis­ter­oe­fe­ning, om­dat het ver­haal van Yoe­soef (Jo­zef) in de ko­ran een dui­de­lij­ke tekst is, recht door zee, zon­der on­dui­de­lij­ke pas­sa­ges die veel an­de­re soe­ra’s (hoofd­stuk­ken) van dat boek ken­mer­ken. Het gaat bij de­ze Jozef om de zoon van (de bij­bel­se) Ja­cob en Ra­chel, die door zijn broers ge­haat werd en als slaaf naar Egyp­te ver­kocht werd.

Retour noot 3.

4.) Kijk op YouTube naar een re­por­ta­ge van al-Ja­zee­ra over het beroemde Koffiehuis al-Nawfara: Maqha al-Nawfara, waar ook de ver­tel­ler in beeld komt (maar nu zon­der zwaard). Het ge­spro­ken woord is Ara­bisch, maar de beel­den spre­ken voor zich.

Retour noot 4.

Menu – 03/07: Begin – Einde.

Google Maps
Damascus – al-Rabie-Hotel – Hamidiya-soek – Omaj­ja­den­mos­kee – Mau­so­le­um Salah al-Din – Azm-paleis – Kof­fie­huis al-Naw­fara.

Wikipedia
Damascus – Azm-pa­leis – Bak­la­va – Cas­set­te­band – Fala­fel – Hamid­iya-soek (Engels) – Mau­so­leum Sa­lah al-Din (Engels) – Omaj­ja­den­mos­kee – Rozen­water – Salah al-Din – West­bank – Zahir Baibars.

Websites
De waarde van de gulden in euro’s.

Menu – 03/07: Begin – Einde.

Orient Express I en II

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express I (1992).

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express II (1994).

Mobiele telefoon / Smartphone
the-face.com

Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links (me­nu, be­gin, ein­de) niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon / smart­phone) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.

Links naar externe websites

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Menu – 03/07: Begin.

Utrecht: Maliesingel

Afbeelding ioannes de limbourg Foto, Juli , , ,

03 juli 2019

Maliesingel

Uitzicht vanaf Zonnen­burg over de Stads­bui­ten­gracht op de Ma­lie­singel.

Achtergrondinformatie
Utrecht.

Wikipedia
Stadsbuitengracht – Singel.

Menu – 03/07: Begin – Einde.

Mobiele telefoon / Smartphone
the-face.com

Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links (me­nu, be­gin, ein­de) niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon / smart­phone) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.

Maliesingel

Uitzicht vanaf Zonnen­burg over de Stads­bui­ten­gracht op de Ma­lie­singel.

Menu – 03/07: Begin – Einde.

Orient Express: Damascus

ioannes de limbourg Juli , , , ,

Orient Express II

Naar Jeruzalem v.v. (1994)

25 jaar geleden: 1994 – 2019.

Vandaag is het 2 juli 1994. Deze ochtend ontdek ik de gene­ra­tiek­loof (ook sek­se­kloof?) tus­sen mijn bei­de reis­ge­no­ten, Kim en Iris ener­zijds en ik an­der­zijds en klaag / zeur daar een beet­je over. We be­zoe­ken het mo­zaïek­mu­seum in An­takya. La­ter in de och­tend rei­zen we met een bus naar Da­mas­cus, de hoofd­stad van Syrië waar we in het mij be­ken­de ho­tel al-Rabie ka­mers hu­ren. Ik ver­bleef daar ook in 1992, bij mijn eer­ste be­zoek aan Da­mas­cus.

– – – –

1.) De na­men Iris en Kim zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd.
2.) Wij alle drie, zowel Iris, Kim en ik, stu­de­ren Ara­bi­sche Taal en Let­ter­kun­de aan de Uni­ver­si­teit Leiden. Bei­de jonge vrouw­en (ik noem hen in dit ver­slag soms ‘de meisjes’) zijn voor­aan in de twin­tig. Ik ben 43 jaar oud. Ik ben een laat­bloeier!
3.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te oor­den een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1994 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.
5.) De munteenheid in Turkije is de Turkse Lire / Pond (TL.) en de wis­sel­koers is: 1.000 TL. = f. 0,06. 100.000 TL. is dus f. 6,00. (€ 4,23 in 2018.)
6.) De munteenheid in Syrië is de Syrische Lira / Pond (SL.) en de wis­sel­koers is: 1 SL. = f. 0,04. 25 SL. is dus f. 1,00. (€ 0,70 in 2018.)

Zaterdag, 2 juli 1994

Dag 7 / 72: Antakya – Damascus.
Opstaan: 7.00 uur.
Ik douche niet want ik voel me fris.
Iris en Kim staan pas rond 8.00 uur op. Ik ben een beet­je te­leur­ge­steld als ik hoor dat zij gis­te­ren nog met de ho­tel­baas op stap zijn ge­weest tot 01.30 uur, ter­wijl ik daar in bed lag te woe­len, naast een stin­kende WC. Ik pro­beer ze over­al bij te be­trek­ken, zij han­de­len al­leen maar den­kend aan hun bei­den zelf. Ze trek­ken toch al zo­veel met el­kaar op. Maar ja, zij ken­nen el­kaar al zo­veel lan­ger.

Mozaïekmuseum

We gaan naar het mozaïekmuseum. Ik was daar twee jaar ge­le­den ook met SK., toen zei het me niets. Nu krijgt Kim uit­leg van Iris over de be­te­ke­nis van de voor­stel­lin­gen. Als ik nu op­let waar­toe ze in staat wa­ren, raakt het me. Plot­se­ling zie ik een mo­zaïek waar­van me op­valt dat de cir­kel die er­op af­ge­beeld staat niet rond is. ‘Waar­om kon­den ze geen ron­de cir­kel ma­ken?’, vroeg ik me af en toen ging ik te­rug naar het be­gin van de ten­toon­stel­ling en ont­dek­te dat er mo­zaïeken uit ver­schil­len­de tij­den zijn, van de twee­de tot en met de vijf­de eeuw. Die van de twee­de en vier­de eeuw zijn re­de­lijk kunst­zin­nig, die van de vijf­de eeuw zijn grof en ruw en on­nauw­keu­rig. Het hoog­te­punt van die kunst lag dui­de­lijk in de der­de eeuw, toen wer­den de mooi­ste, de meest ge­de­tail­leer­de, hel­de­re, schit­te­ren­de mo­zaïeken ge­maakt. Op ge­ge­ven mo­ment kon ik zelfs zeer re­de­lijk be­pa­len uit wel­ke eeuw de mo­zaïeken wa­ren. Het museum van An­takya is de der­de op rang­lijst. Num­mer één is Tunis, nummer twee weet ik niet meer.
Na een poosje drin­ken Kim en ik thee. Iris kan geen 10.000 TL. (f. 0,60) mis­sen voor een con­sump­tie, al­leen fruit en zoet wil ze eten, ver­der niets. Het is haar le­ven, haar ge­zond­heid.

Busreis

Om 11.00 uur zitten we in de bus. Onze plaat­sen 1, 2 en 3 zijn weg en we zit­ten ach­ter in de bus. Even la­ter ko­men we aan de praat met een vrouw uit Homs, die in Is­tan­boel in­ko­pen doet. (Kle­ren.) (Zoals zij uit Joe­go­sla­vië*1 kle­ren kocht in Is­tan­boel, twee jaar ge­le­den.)
We spreken Arabisch. Het is ech­ter voor­al Iris die het woord doet. Zij (en Kim) za­ten vijf­en­hal­ve maand in Cairo en leer­den daar goed Ara­bisch, bo­ven­dien wa­ren ze ver­le­den jaar twee maan­den in Je­ru­za­lem.
De reis ver­loopt voor­spoe­dig, maar aan de grens wil de vrouw uit Homs een ge­deel­te van haar ba­ga­ge on­der on­ze ver­ant­woor­de­lijk­heid de grens over smok­ke­len, we wei­ge­ren ech­ter per­ti­nent. We wil­len geen pro­ble­men. (Zij krijgt ech­ter ook geen pro­ble­men, voor zo­ver wij dat kun­nen be­pa­len.)

Damascus

Het oponthoud aan de grens is tweeënhalf uur, maar de ba­ga­ge wordt niet ge­con­tro­leerd. Pas in Homs is de eer­ste stop en in de win­kel van het bus­be­drijf uit An­takya zal ik 286.000 TL. voor 325 Sy­ri­sche pon­den (Sy­ri­sche Lira: SL.) wis­se­len: f. 17,16 voor f. 13,00. Een slech­te ruil, dus. Niet­te­min heb ik nu geld voor een gro­te ver­fris­sen­de kop thee. Iris en Kim wil­len niets.
We zijn cir­ca 19.30 uur in Da­mas­cus en ik breng hen naar ho­tel al-Rabie, waar ik twee jaar ge­le­den ook was. De Iris en Kim zijn en­thou­siast. Ik neem een een­per­soons­ka­mer voor 150 SL. Ik wist niet dat ze die ook had­den. De meis­jes krij­gen een ka­mer met twee bed­den en een douche en toi­let.
Een bed kost voor hen 125 SL. en voor mij 150 SL. (Twee keer zo­veel als twee jaar ge­le­den, toen SL. 75 per bed.)
Ik probeer Arabisch te spreken, maar kom niet uit mijn woor­den.
In de bus leer­de ik shoe bidak: wat wil je?
De zoon van de eigenaar her­kent me nog van twee jaar ge­le­den. Hij is nog steeds erg vrien­de­lijk. De jongen die toen op het dak werk­te en die ik knap vond, is er ook, iets dik­ker en met snor. Hij kijkt me iedere keer vreemd aan.
Na een douche gaan we de stad in, ik be­steed wat geld aan drieën en houd 180 SL. over.
Ik lig rond mid­der­nacht moe in bed.

Persoonsverheerlijking

Opvallend is de persoonsver­heer­lij­king van de op 13 fe­bru­a­ri 1994 bij een au­to-on­ge­luk om het le­ven ge­ko­men Basil al-Assad. Voor­heen was hij nooit in het nieuws, nu ver­dringt hij zijn va­der en heeft hij ti­tels: al-Fa­ris, al-Mu­han­dis, al-Sha­hid, al-Mu’­min: de rui­ter, de in­ge­ni­eur, de mar­te­laar, de ge­lo­vige.
De stad hangt vol met foto’s van hem, maar hij is nooit sa­men met zijn va­der op die foto’s te zien. Een te­ken aan de wand?
Volgens di­plo­maat S. (zie 3/7) worden nu nog din­gen ver­traagd ‘we­gens het tra­gi­sche on­ge­val’. Vroe­ger was hij nooit in het nieuws. Nu is het nieuws en zijn per­soons­ver­heer­lij­king gro­tesk.

Menu – 02/07: Begin – Einde.

Voetnoten

1.) Klik hier voor de per­soon, mevrouw AD., die ik in 1992 in de trein ont­moet­te, in het toen nog be­staande Joe­go­sla­vië, die op weg was naar Is­tan­boel, om daar voor haar win­kel­tje in Som­bor, Voj­vo­di­na, kle­ren te gaan ko­pen.

Retour noot 1.

Menu – 02/07: Begin – Einde.

Google Maps
Hatay / Antakya – Damascus – al-Rabie-Hotel.

Wikipedia
Basil al-Assad.

Websites
De waarde van de gulden in euro’s.

Menu – 02/07: Begin – Einde.

Orient Express I en II

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express I (1992).

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express II (1994).

Mobiele telefoon / Smartphone
the-face.com

Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links (me­nu, be­gin, ein­de) niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon / smart­phone) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.

Links naar externe websites

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Menu – 02/07: Begin.

Utrecht: Maliesingel

Afbeelding ioannes de limbourg Foto, Juli , , ,

02 juli 2019

Maliesingel

Uitzicht vanaf Zonnen­burg over de Stads­bui­ten­gracht op de Ma­lie­singel.

Achtergrondinformatie
Utrecht.

Wikipedia
Stadsbuitengracht – Singel.

Menu – 02/07: Begin – Einde.

Mobiele telefoon / Smartphone
the-face.com

Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links (me­nu, be­gin, ein­de) niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon / smart­phone) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.

Orient Express II: Antakya

ioannes de limbourg Juli , ,

Orient Express II

Naar Jeruzalem v.v. (1994)

25 jaar geleden: 1994 – 2019.

Vandaag is het 1 juli 1994. We (Iris, Kim en ik) rei­zen met een bus van­uit Göreme / Cap­pa­docia naar Adana en van­daar­uit di­rect door naar Ha­tay / An­takya. Nog in Cap­pa­do­cia ont­moe­ten we Ne­der­lan­ders, die, na­dat ze be­sto­len wa­ren, over­al en van ieder­een hulp ont­vin­gen, ook fi­nan­ciële.

– – – –

1.) De na­men Iris en Kim zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd.
2.) Wij alle drie, zowel Iris, Kim en ik, stu­de­ren Ara­bi­sche Taal en Let­ter­kun­de aan de Uni­ver­si­teit Leiden. Bei­de jonge vrouw­en (ik noem hen in dit ver­slag soms ‘de meisjes’) zijn voor­aan in de twin­tig. Ik ben 43 jaar oud. Ik ben een laat­bloeier!
3.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te oor­den een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1994 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.
5.) De munteenheid in Turkije is de Turkse Lire / Pond (TL.) en de wisselkoers is: 1.000 TL. = f. 0,06. 100.000 TL. is dus f. 6,00. (€ 4,23 in 2018.)

Vrijdag, 1 juli 1994

Dag 6 / 72: Göreme / Cappadocia – Hatay / Antakya.
Opstaan rond 6.30 uur.
Douche.
Busrit. Vertrek rond 8.20 uur.
Ervoor hadden we een gesprek met een Ne­der­land­se jon­gen en meis­je, die langs de Mid­del­land­se Zee­kust be­sto­len wa­ren, maar die van de Tur­ken en ook van an­de­re Ne­der­lan­ders erg veel hulp kre­gen. Som­mi­ge Tur­ken lie­ten hen voor niets over­nach­ten, an­de­ren had­den hen zelfs dol­lars ge­leend, met de me­de­de­ling: “Breng vol­gend jaar maar terug.”
De busrit gaat door een landschap dat steeds berg­ach­ti­ger wordt. Ik meen veel te her­ken­nen van mijn trein­rit door het­zelf­de land­schap, twee jaar ge­le­den. Af en toe zie ik zelfs de spoor­lijn.
In Adana boeken we direct door naar An­takya voor 360.000 TL. (p.p.), om 13.00 uur, voor een vier uur du­ren­de rit naar die stad. Aan­komst rond 17.00 uur.
We lopen de halve stad door op zoek naar een goed­koop ho­tel. Dat lukt. Iris en Kim lig­gen sa­men in één ka­mer voor 150.000 TL. Ik moet, te­gen mijn zin, op een slaap­zaal, waar­bij de baas waar­schuwt voor gauw­die­ven. Ik voel me niet meer vei­lig. (En ik moet daar­voor 100.000 TL. (f. 6,00) be­ta­len.)
We boekten meteen door voor Da­mas­cus, mor­gen­och­tend om 11.00 uur. (En (om­dat we Ara­bisch spra­ken?) we hoe­ven geen 300.000 TL. te be­ta­len maar mo­gen voor 250.000 TL. mee, (pp) (15 in plaats van 18 gulden!))
Ik ben boos omdat ik op een slaap­zaal moet lig­gen, mijn woe­de tem­pert een beet­je in het mooie park van An­takya.
We wandelen daarna door de stad en gaan dan weer naar het park. Een stel oude man­nen en jon­ge ook wil met ons pra­ten, maar ze spre­ken al­leen maar Turks, dus dat is geen suc­ces.
We eten dondurma-ijs en de verkoper maakt een show met een soort goo­chel-mes. Als je je ijs wilt pak­ken, trekt hij het snel weg.
In het hotel neem ik een snel­le kou­de douche, zonder zeep en ga di­rect naar bed. Er ligt een sol­daat, het na­bije toi­let stinkt. La­ter ko­men luid­ruch­ti­ge Ara­bie­ren, die veel ver­tel­len en ook met iemand bui­ten, aan het raam, pra­ten. Ik heb al­le spul­len, we­gens de ‘gauw­die­ven’, in mijn bed lig­gen. Ik kan door het la­waai en de stank niet goed sla­pen.

Menu – 01/07: Begin – Einde.

Google Maps
Göreme / Cappadocië – Adana – Hatay / Antakya.

Wikipedia
Antakya – Dondurma (Engels).

YouTube
Dondurma-show.

Websites
De waarde van de gulden in euro’s.

Menu – 01/07: Begin – Einde.

Orient Express I en II

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express I (1992).

Klik hier voor de chronologische volgorde van Orient Express II (1994).

Mobiele telefoon / Smartphone
the-face.com

Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links (me­nu, be­gin, ein­de) niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon / smart­phone) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.

Links naar externe websites

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Menu – 01/07: Begin.

Utrecht: Maliesingel

Afbeelding ioannes de limbourg Foto, Juli , , ,

01 juli 2019

Maliesingel

Uitzicht vanaf Zonnen­burg over de Stads­bui­ten­gracht op de Ma­lie­singel.

Achtergrondinformatie
Utrecht.

Wikipedia
Stadsbuitengracht – Singel.

Menu – 01/07: Begin – Einde.

Mobiele telefoon / Smartphone
the-face.com

Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links (me­nu, be­gin, ein­de) niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon / smart­phone) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.

Pakistan, 31 juli 1993

ioannes de limbourg Juli, Karakoram Highway , ,

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7854) Ik ben on­der­weg in Pa­ki­stan. Ik reis met Da­vid, een En­gel­se on­der­wij­zer, over de Ka­ra­ko­ram High­way naar het zui­den. We kwa­men eer­gis­te­ren in Pa­su / Pas­su aan (Kash­mir) en lo­ge­ren in de Pas­su Inn. Van­daag be­klim­men we, met twee an­de­ren, twee glet­sjers.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

Menu – Index en het einde.

 
 

Zaterdag, 31 juli 1993.
Dag 21. Pasu / Passu. (Drie weken on­der­weg.)
Rond 01.30 uur word ik wak­ker van wa­ter­ge­ruis over ste­nen. Tot cir­ca 02.30 uur kan ik niet meer goed sla­pen.
We staan om 5.00 uur op en heb­ben om 5.30 ons ont­bijt: por­ri­dge = ha­ver­mout­pap.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Passu gletsjer

We nemen een lunch­pakket en met de twee Fran­se fy­si­ci Bru­no en Pas­ca­le gaan we sa­men met een zwijg­za­me gids (hij spreekt bij­na geen En­gels) op pad naar de Pas­su glet­sjer, de Yunz val­lei en de Ba­tu­ra glet­sjer. De klim naar de eer­ste glet­sjer is moei­lijk en spec­ta­cu­lair. We klim­men over smal­le voet­pa­den en lo­pen over een smal uit­ge­hakt pad in een berg­rug van grij­ze mod­der (lijkt het wel), maar dan ge­droogd in de zon.
De eer­ste glet­sjer is mooi wit met veel spit­se pie­ken erop.
We zien één vo­gel­tje. (Met een ro­de buik: een rood­borst­je?)

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Lavendel

De weg door de Yunz val­lei gaat lang­zaam maar zeker om­hoog. Hij staat he­le­maal vol met een soort la­ven­del­plant en al­les geurt er­naar, de lucht is vol la­ven­del­geur, maar het is niet sto­rend: het is heer­lijk. De la­ven­del­plan­ten staan niet aan­een­ge­slo­ten, maar met ruim­te er­tus­sen. (Cir­ca 50 cen­ti­me­ter).

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Batura gletsjer

De Batura glet­sjer zou zes­tig ki­lo­me­ter lang zijn. In het be­gin is hij wit, maar dan wordt hij grijs en is be­dekt met ste­nen, stof en grind. Dat hij be­weegt is te zien door­dat er ge­re­geld met veel ge­ruis ste­nen en rots­blok­ken naar be­ne­den rol­len. Ik heb er geen idee van hoe hoog bei­de glet­sjers zijn of hoe breed.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Jodium

Aan de rand van de Yunz val­lei en de Ba­tu­ra glet­sjer blij­ven we drie kwar­tier zit­ten om ons lunch­pak­ket op te eten. Het lo­pen is voor mij erg moei­lijk. Ik heb slechts sport­schoe­nen aan. De an­de­ren heb­ben berg­schoe­nen. Door de klei­ne rib­bels in de zo­len is het als­of ik op knik­kers loop en bij het af­da­len slip ik bij­na voort­du­rend. Ik moet steeds goed op­let­ten waar ik mijn voe­ten moet neer­zet­ten. Twee­maal val ik, met de eer­ste keer een klei­ne wond aan mijn hand. Ik doe er jo­dium op, maar ik kan geen pleis­ters vin­den, dus daar zoek ik niet ver­der naar. Ik heb ze wel bij mij. (Ik ging niet op pad zon­der ver­band­doos.)
Als we te­rug zijn, blij­ken we een re­cord ge­broken te heb­ben. (De laat­ste drie ki­lo­me­ter re­den we in een jeep.) We de­den over de tocht geen zes, maar een klei­ne vijf uur. Bru­no en Pas­ca­le wil­den na de mid­dag naar Sust, dus die lie­pen stevig door. Ik zei la­ter, om aan te ge­ven hoe snel we ge­lo­pen had­den, dat ik al­leen maar de ste­nen on­der mijn voe­ten had ge­zien, daar waar ik mijn voet moest neer­zet­ten, en niets van de om­ge­ving. (Het was bij­na de waar­heid.)

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Geologie

Wat de gids betreft: als de­ze nu eens En­gels had ge­kend, wat ge­we­ten had van de geo­lo­gie van het ge­bied en over de zo­ö­lo­gie en de bo­ta­ni­ca, dan zou hij toch meer kun­nen van­gen dan die scha­me­le 100 Roe­pie, om als een stom­me daar rond te sjok­ken.
De ve­ge­ta­tie, hoe vaak die ver­an­der­de, op dat kor­te stuk­je, he­mels­breed, dat was ama­zing!!
Ik had over de­ze tocht veel lan­ger wil­len doen, voor­al de geo­lo­gie vind ik in­druk­wek­kend, al­ler­lei soor­ten la­gen steen, grond, grind, zand, puin op el­kaar. Hoe is dat toch zo ge­ko­men? Was hier vroe­ger zee?
Hotel: douche.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Gevaarlijk

Thee onder de boom, thee, thee en thee en bis­cuits. Dit ho­tel biedt geen lunch­mo­ge­lijk­heid, wel van­af een uur of drie de wee­ïge lucht uit de keu­ken.
Een zonderlinge (vol­gens Da­vid) Ame­ri­kaan ver­telt dat hij in zijn he­le le­ven, waar­in hij meer dan tach­tig lan­den be­reis­de, nog nooit zo­iets ge­vaar­lijks had mee­ge­maakt als de tocht over de Ka­ra­ko­ram High­way*. Hij was kwaad dat nie­mand hem voor het ge­vaar ge­waar­schuwd had. Hij wil­de niet ver­der dan Gil­git rei­zen en dan naar Is­la­ma­bad vlie­gen.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Kaarten

Circa 18.45 uur het avondeten. Daar­na blij­ven we ge­zel­lig sa­men zit­ten en on­der lei­ding van Da­vid spe­len we met de drie Fran­sen (H., B. en X, in­ge­nieurs uit Aix en Pro­ven­ce (de laat­ste werkt in de he­li­kop­ter­in­dus­trie Aéro­spa­tia­le)) spel­let­jes kaar­ten. Het is ener­ve­rend voor mij, want ik ben slecht in kaar­ten. (Spel­let­jes über­haupt.)
David neemt veel ini­ti­a­tie­ven. Zon­der hem zou ik niet zo­veel on­der­ne­men.
Bed cir­ca 22.30 uur.
Nog over: 1.687 Roe­pie.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Noten

*
De Karakoram Highway be­hoort in­der­daad bij het ‘se­lec­te ge­zel­schap’ van de ge­vaar­lij­k­ste we­gen op de aar­de.
Web: Dan­ge­rous Roads.

Te­rug.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
GM., Wi., F.
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Kashmir:
GM., Wi., F.
:ﻛﺸﻤﻴﺮ
Pasu / Passu:
GM., Wi., F.
:ﭘﻬﺴﻮ

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:

Me­nu – Be­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Pakistan, 30 juli 1993

ioannes de limbourg Juli, Karakoram Highway , ,

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7853) Ik ben on­der­weg in Pa­ki­stan. Ik reis met Da­vid, een En­gel­se on­der­wij­zer, over de Ka­ra­ko­ram High­way naar het zui­den. We zijn in Kash­mir. Van­daag gaan we met een jeep van Sust naar Pa­su / Pas­su.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

Menu – Index en het einde.

 
 

Vrijdag, 30 juli 1993.
Dag 20. Sust – Pasu / Passu.
Droom: ik droomde dat ik al thuis was. Het was vrij­dag en ik zat aan de ta­fel met MN. (M) en VD. (V) (Of ie­mand an­ders.) Ik had twee boe­ken op ta­fel lig­gen en een Pent­house. Plot­se­ling her­in­ner­de ik me dat ik XX. (V) ver­ge­ten was te bel­len. Ik stond op en ging naar bui­ten, een (mijn?) au­to. Ik re­a­li­seer­de me dat het niet goed was (voor mijn ima­go?) dat ik de Pent­house op die ta­fel liet lig­gen, dat het be­ter was die mee te ne­men. Ik ging te­rug naar bin­nen om hem op te ha­len. Toen werd ik wak­ker en bleek ik nog steeds in Pa­ki­stan te zijn.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Havermout

We stonden rond 4.00 uur op om de bus naar Pa­su te ne­men, die om 5.00 uur moet ko­men.
Net als Da­vid een eind is gaan wan­de­len komt de bus langs. Het is dan 6.30 uur. Ik hou hem aan en zeg dat ik mee wil naar Pa­su, maar ik mag al­leen maar mee als ik naar Gil­git ga. (Wat idi­oot, want Pa­su ligt op de weg naar Gil­git.) Mis­schien in­sis­teer ik niet ge­noeg, maar David is niet in de buurt. Als ik zijn lood­zwa­re ba­ga­ge in­laad, zal hij dan op tijd te­rug zijn? Waar is hij?
We eten in het Moun­tain Re­fu­ge ho­tel een ont­bijt: al­weer ha­ver­mout.
Ik lees in al­le wacht­tij­den in Wuthe­ring Heights van Emi­ly Bron­të*(1), met de slaap­zak om­ge­sla­gen, want het is koud.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Jeep

Om circa 8.15 horen we dat er een bus naar Pa­su gaat, rond 11.00 uur. Ik lees tot circa 10.15 uur, maar die bus gaat ook niet. Wel spe­cial ar­ran­ge­ment voor 300 of 400 Roe­pie.
Ik loop naar Sust Dou­a­ne en pro­beer daar ver­voer te re­ge­len. Al­leen maar het du­re ta­rief wil luk­ken. Een chauf­feur wil voor het du­re ta­rief rij­den, maar weet niet hoe hoog dat is. Hij gaat vra­gen. On­der­tus­sen heeft David al een jeep ge­re­geld, voor 40 Roe­pie per per­soon, waar ook al ie­mand an­ders in zit. We rij­den die veer­tig ki­lo­me­ter naar Pa­su in cir­ca an­der­half uur. De zon brandt op mijn ar­men.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Pasu / Passu

We nemen in de Pasu Inn een twee­per­soons­ka­mer met dou­che, toi­let en was­bak voor 225 Roe­pie.
Buiten onder een boom zit­ten. Een Frans­man (Bru­no) kijkt heel veel naar me, met zijn licht blau­we ogen, maar zijn friend blijkt toch een jon­ge vrouw te zijn. (Die al doc­tor is in de plas­ma­fy­si­ca.)

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Jamaat Khana

Ik wandel wat door het dorp. De ‘mos­kee’ Ja­ma’­at Kha­na*(2) wekt mijn in­te­res­se. Spe­ciaal een steen / te­gel in een van de pi­la­ren van de toe­gangs­poort.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Soep

We eten het di­ner: soep, hoofd­maal­tijd en thee. (We mis­sen, nu al twee da­gen, de pud­ding (cus­tard) van het Moun­tain Re­fu­ge ho­tel in Sust.)
Bed circa 21.30 uur.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Noten

*(1)
Emily Brontë (1818-1848) was een Engelse schrijf­ster die leef­de in de eer­ste helft van de ne­gen­tien­de eeuw. Zij schreef de we­reld­be­roemd ge­wor­den ro­man Wu­the­ring Heights, in het Ne­der­lands ver­taald als ‘Woes­te Hoog­ten’.
Wikipedia: Emily Bron­të.

Te­rug.

*(2)
Jamaat Khana in Pasu / Pas­su: (Pas­su Vil­la­ge Ja­mat­kha­na, Gil­git, FA­NA, Pa­ki­stan.)
De Ja­ma’at Kha­na (Kha­na: uit­spraak: cha­na, de ‘ch’ als in het Ne­der­land­se woord ‘cha­os’.) is het ge­beds­huis van de Ni­za­ri Is­ma­’i­li’s, een sek­te bin­nen de Shi’­i­ti­sche is­lam. Hun lei­der is de Aga Khan. (Al­le­maal zeer in­te­res­san­te stof, voor wie er­in ge­ïn­te­res­seerd is.)
Wikipedia: Jama’at Khana.
Wikipedia: Nizari Isma’ili’s.
Wikipedia: Aga Khan.

Te­rug.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
GM., Wi., F.
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Kashmir:
GM., Wi., F.
:ﻛﺸﻤﻴﺮ
Sust / Sost:
GM., Wi., F.
:ﺳﻮﺳﺖ
Pasu / Passu:
GM., Wi., F.
:ﭘﻬﺴﻮ

Menu – Be­gin – Einde.

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:

Me­nu – Be­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.