De tafelbergen van de Wadi Hadramaut rond het Gasr al-goebba-hotel. Ik kon van deze mysterieuze ‘bergen’ geen genoeg krijgen. Het lijkt of er elk moment een rotsblok kan afbreken, maar Abd al-Rahmaan A. vertelde mij dat zoiets maar eens in de tienduizend jaar gebeurt. De lichte plekken aan de wanden geven aan waar zo’n rotsblok is afgebroken, enkele duizenden jaren geleden. Toch is er voortdurende erosie, want er is altijd en overal fijnstof, dat door de streek waait en overal ligt, tot op de tandenborstels en het zit in het drinkwater, dat naar stof smaakt. Er komt echter niemand van een milieu-organisatie metingen doen om daarna een klacht in te dienen bij de lokale overheid over de hoge concentratie fijnstof.
Twintig jaar geleden: dagboekfragment 18 april 1996 (donderdag).
Tarim (Tarim, Institut du Monde Arabe).
Van circa 6.30 tot 8.00 tekenen.
Ontbijt.
Computer.
Tegen 10.00 de stad in, naar de bibliotheek. Er is een brief van AB, uit Nederland, voor mij. Die is op 2 april gepost en was op 4 april in Sana’a. Op 11 april in al-Mukalla en op 16 april in Tarim. Vandaag bij mij, na zestien dagen.
AB komt niet. Hij was het wel van plan geweest. Ik wist natuurlijk al lang dat hij niet kwam, daarvoor was het al veel te laat.
Thuis: lunch.
Zwembad, met twee mooie Italiaanse vrouwen.
Abd al-Rahmaan kwam ook langs, met mensen van het Institut du Monde Arabe in Parijs. Er was een mooie vrouw bij.
FoxPro en tekenen.
Avondeten bij Nico.
We zitten samen nog een tijdje op het hotelterras.
Nu 22.30 uur.
Weer: vanochtend bewolkt, later minder. Tegen 14.00 uur is de helft van de hemel zwart. Alles lost op en alles blijft droog.
Door op de twee eerste letters van een link te klikken, wordt in een nieuw tabblad de geografische locatie van de plaats in Google Maps weergegeven. Wanneer u op de derde en volgende letters klikt wordt u in een nieuw tabblad verbonden met de Wikipediapagina over deze locatie. Bij begrippen wordt alleen Wikipedia geopend.
Bij de dia van gisteren, met het onweer, noemde ik de ‘Yool’. De Yool is de naam voor de bovenkant van de tafelbergen die in de hele Wadi Hadramaut te vinden zijn. Bovenstaande dia maakte ik vanuit het vliegtuig op 24 november 1997, toen ik voor de tweede keer naar de Hadramaut ging. Dit beeld is nabij het vliegveld van Say’un. Ik noteerde op die dag: “Het zand lijkt zo dichtbij dat je het gevoel krijgt dat je kunt uitstappen en een stukje kan gaan lopen.” Deze dia geeft een goed beeld van het zogenoemde ‘dendritisch drainagepatroon’, dat de ‘Yool’ en de Wadi Hadramaut kenmerkt. Begin juni 1996 zal ik de Yool bezoeken en er werkelijk een stukje lopen.
Twintig jaar geleden: dagboekfragment 17 april 1996 (woensdag).
Tarim (Tarim, dendritisch drainagepatroon).
Wakker om 6.00 uur. Door de wekker.
Tekenen, maar ik heb geen inspiratie, want ik ben nog moe.
In de bibliotheek tegen 8.00 uur.
Daar kan ik eindelijk wat werken op de computer. Heel vaak heeft Nico mijn laptop nodig, want de grote computers zitten nog in de container, die er nog steeds niet is. Vandaag noteert hij op papier, zodat ik mijn eigen computer kan gebruiken om verder te gaan met het overtypen van de fihrist. (Fihrist, of ook wel fihris, betekent catalogus.)
In de bibliotheek valt op gegeven moment de stroom uit, waardoor de ventilatoren stoppen. De hitte wordt daarna spoedig ondraaglijk.
Na de middag zwemmen en aan FoxPro werken.
Van 18.00 tot 22.00 bij Nico vertellen en koken.
Even beneden zitten, op het terras: er zijn prachtige sexy Italiaanse vrouwen.(1)
Het licht is vanavond, meer nog dan op alle andere avonden, een probleem. Het valt geregeld uit. Zolang als we hier zijn, zijn er lange stroomstoringen. Vanavond echter overdreven veel.
Weer: vanochtend bewolkt. Overdag sluierbewolking. Vanavond geheel bewolkt. Droog, maar wel enorm benauwd.
Housemuziek luisteren.
Nu 22.30 uur, bij flikkerend Tl-licht, wegens te lage spanning.
(1) De overgrote meerderheid van de toeristen die naar Tarim kwamen waren Italianen. Die waren ook zeer geliefd. Het minst geliefd waren de Fransen, die hadden steevast wat te zeuren over de rekening, als ze op het terras consumpties gebruikt hadden.
Door op de twee eerste letters van een link te klikken, wordt in een nieuw tabblad de geografische locatie van de plaats in Google Maps weergegeven. Wanneer u op de derde en volgende letters klikt wordt u in een nieuw tabblad verbonden met de Wikipediapagina over deze locatie. Bij begrippen wordt alleen Wikipedia geopend.
Onweer. Drie keer maakte ik in Tarim onweer mee. De eerste keer was Nico er nog bij. Toen kwam het niet in ons op om het te fotograferen. De tweede keer was op 13 mei 1996. Toen probeerde ik er dia’s van te maken, maar die zijn allemaal mislukt. Op 4 juni lukte het wel, met lange sluitertijden. Hier twee bliksemschichten, die tussen de wolken overslaan. Het natuurgeweld speelt zich af boven de tafelbergen, op de Yool. (Yool: dat is de naam van de woestijn ten noorden van Tarim.)
Twintig jaar geleden: dagboekfragment 16 april 1996 (dinsdag).
Tarim (Tarim, Arabische Indonesiërs).
Vanaf 4.00 werk ik een half uur aan de database, totdat het licht uitvalt.
Van 6.00 tot 7.00 tekenen.
Van 7.30 tot 8.30 door de stad lopen en diverse hoekjes en kasten van paleizen fotograferen. Nico doet dat.
Naar de winkel: bij het passeren van een auto kijk in de amandelvormige ogen van een jong, ongesluierd, meisje (wel een zwart hoofddoekje), die me nieuwsgierig aankijken. Zij is Indonesisch / Arabisch en de mooiste die ik hier gezien heb. Ik was op slag verliefd. Ze zat in die auto. Bij het teruglopen hing ze zelfs uit het raam en keek me aan met haar mooie grote ogen. Ik keek terug, maar deed verder niets.
Vrouwen zijn hier vaak vreemd. Ze reageren spastisch, alsof ze willen wegduiken, als we ze tegemoet komen. Soms doe ik alsof ik kleine meisjes wil bespringen. Ze rennen dan verschrikt weg, maar blijven dan ook lachend op enige afstand kijken.
Deze was nieuwsgierig en mooi. Ik moest de hele dag aan haar denken. Een uur later was de auto er niet meer.
Thuis (hotel): lunch.
Lang in het zwembad, circa anderhalf uur, want er zijn hele aardige (Franse, vrouwelijke) toeristen.
FoxPro (database): geen direct resultaat.
Van 18.00 tot 22.30 bij Nico. Onder andere koken. Onze dagelijkse kost: macaroni, gebakken uien, een beetje tomatenpuree (eerst deed Nico daar vier blikjes in en na enkele dagen kon ik geen tomatenpuree meer zien), peper.
Oranjeboombier. (Zonder alcohol, hoewel er volgens mij toch iets in zit: ik voel me (heel licht) aangeschoten.) Als toetje perziken uit blik in de yoghurt.
Ik hou het zolang zonder noemenswaardige problemen vol, denk ik, omdat ik iedere dag een vitaminepil slik.
Weer: er is ander weer dan een voortdurende strakke blauwe hemel. Er komen steeds meer wolken aan het firmament. Ze worden zwart. Later begint het zelfs te flitsen (bliksem) en vallen er enkele druppels.
Nico en ik gaan op het hoogste punt van het dak staan en aanschouwen enige tijd dikke, helder gele bliksemschichten in de woestijn, zo ver weg dat het bijbehorend gerommel onze oren niet bereikt. Schichten naar de grond en tussen de wolken onderling. Prachtig!
Een fantastische dag: amandelogen, mooie vrouwen in het zwembad, prachtig natuurgeweld.
Nu 23.30 uur: housemuziek.
Door op de twee eerste letters van een link te klikken, wordt in een nieuw tabblad de geografische locatie van de plaats in Google Maps weergegeven. Wanneer u op de derde en volgende letters klikt wordt u in een nieuw tabblad verbonden met de Wikipediapagina over deze locatie. Bij begrippen wordt alleen Wikipedia geopend.
Als we naar het centrum van Tarim liepen, waar ook de al-Ahgaaf-bibliotheek lag, kwamen we langs dit ingestorte huis. Die huizen hadden dus een gewelvenkelder.
Twintig jaar geleden: dagboekfragment 15 april 1996 (maandag).
Tarim (Tarim, mudbrick).
Wakker om 5.30 uur: tekenen.
Om 7.30 naar de bibliotheek. Er wordt gewerkt. De toekomstige Workshop wordt leeggeruimd.
Een vrachtauto die de rommel naar Say’un brengt kost 2.000 rial. De twee dragers, waaronder het manusje-van-alles van de bibliotheek Aboe Alawi, over wie wij geen goede opinie hebben, omdat hij al op onze eerste avond in Tarim geld probeerde los te troggelen (en door de hoteldirectie als een slechte man werd omschreven, die ze de volgende keer niet meer binnen zouden laten) vragen samen het belachelijke bedrag van 8.000 rial (f. 103,00).
Nico stelt voor om Sjeik AB te laten beslissen, maar maakt even later de fout bedragen op te schrijven in vergelijk met wat Hamid Salim B. verleden week vrijdag vroeg voor zeven uur Shibaam. Ik wees hem op de 5.000 rial die we Hamid gaven, maar ik wees Nico er ook op niets op te schrijven, omdat zulke vergelijkingen altijd mank gaan. Nu kwam hij bij zijn berekeningen voor de twee dragers op 5.000 rial, waarmee die direct akkoord gingen en zeiden: “Geef hier!”
We werken tot half drie in de bibliotheek.
Thuis lunchen en zwemmen.
Met FoxPro database boek ik het eerste resultaat.
Van 18.15 tot 21.30 samen zitten. (Eten en vertellen.)
Kamer: in mijn kleren op bed liggen. Door de airco is het koud op mijn kamer. (Nr. 8.)
Weer slapen om 00.30 uur.
Door op de twee eerste letters van een link te klikken, wordt in een nieuw tabblad de geografische locatie van de plaats in Google Maps weergegeven. Wanneer u op de derde en volgende letters klikt wordt u in een nieuw tabblad verbonden met de Wikipediapagina over deze locatie. Bij begrippen wordt alleen Wikipedia geopend.
Dit was er overdag vanaf het dak van het Gasr al-goebba hotel te zien. De wijk waarin het hotel lag heet Aidied. Links, in de verte zijn nog enkele huizen zichtbaar. Misschien begluurde ik die ’s avonds met mijn verrekijker.
Twintig jaar geleden: dagboekfragment 14 april 1996 (zondag).
Tarim (Tarim, Riaad al-Salihien).
Wakker om 6.00 uur.
Lezen in de “Riaad al-Salihien” van al-Nawawi, daarna tekenen.
Ontbijt om 8.30 uur.
We gaan niet naar de bibliotheek.
Verslag schrijven.
Daarna aan FoxPro werken: database ontwerp.
Lunch met omelet.
Ik zit in een psychische dip. Ik heb van alles genoeg.
[…]
Na de middag intensief werken aan de database. Lange tijd met housemuziek: de depressie verdwijnt.
’s Avonds belt Nico met Jan Just Witkam. Die wil dat Nico langer blijft, maar dat wijst hij categorisch af. Later zinspeelt hij er wel op. Ik hoop echter dat hij gewoon naar huis gaat. Ik wil mijn zaken alleen regelen. Ik hoef niet bij de hand te worden gehouden. Vrijheid blijheid.
’s Avonds nog wat tekenen.
Nu 22.00 uur.
(We aten in het restaurant, onder andere kip met patat: lekker.)
Hoewel ik erg moe ben wil ik nog niet naar bed.
Op het dak (van het hotel) kijk ik naar de verlichte huizen waar mooie vrouwen moeten wonen.
Beneden op het hotelterras hoor ik gekwebbel en ik ga er met een mangootje (drankje) in de buurt zitten. Het zijn Engelsen. Ik hoor dat ze morgen naar de bibliotheek gaan. Wij ook.
Ik heb het gevoel dat ik naar zweet stink. Wassen is geen pretje. Ik heb altijd koud water. Als het een keer heet is (tussen de middag), is het zo op.
Nu 23.00 uur.
Door op de twee eerste letters van een link te klikken, wordt in een nieuw tabblad de geografische locatie van de plaats in Google Maps weergegeven. Wanneer u op de derde en volgende letters klikt wordt u in een nieuw tabblad verbonden met de Wikipediapagina over deze locatie. Bij begrippen wordt alleen Wikipedia geopend.
Husayn Ali A. in zijn telefoonwinkel in Tarim aan het werk om verbinding te zoeken met de Nederlandse Ambassade te Sanaa. Boven zijn oor is in de spiegel het portret van Nico te zien, met zonnebril.
Twintig jaar geleden: dagboekfragment 13 april 1996 (zaterdag).
Tarim (Tarim, mudbrick, zonsteen).
De airco werkt nu zo goed, nadat ik hem donderdag jl. schoonmaakte, dat het ’s nacht zo koud wordt dat ik een deken nodig heb.
Wakker om 5.30 uur.
Tekenen tot 8.00 uur.
Ontbijt.
Nico gaat MN bellen. (Werkzaam op Nederlandse Ambassade te Sana’a.) Husayn Ali A.probeert en probeert verbinding met Sana’a te krijgen. Minder dan tien minuten later wil Nico gaan. Husayn begrijpt er niets van, als Nico zegt dat het geen zin heeft om MN proberen te bellen, omdat ze toch nooit bereikbaar is. Ik begrijp hem ook niet, waarom dan überhaupt eerst wel proberen te bellen.
Nico is volgens mij licht gestrest, licht overspannen.
In de bibliotheek komt Abd al-Rahmaan A. met een brief van MN waarin ze Nico duidelijk en dringend verzoekt haar te bellen. Hij weigert onder het mom dat het geen zin heeft, omdat ze hem niets nieuws kan vertellen.
Sjeik AB biedt hem de telefoonlijn vanuit de bibliotheek aan. Dat slaat hij ook af.
Als Abd al-Rahmaan A. vragen stelt over de inrichting van de ruimte, wijst Nico alles af: geen houten en al helemaal geen stenen wanden. (Niemand had over stenen wanden gesproken.) Ik hou me eerst op de vlakte, want Nico is de hoofdverantwoordelijke. Later probeer ik hem over te halen toch een scheiding van de ruimte te tolereren. Nu dringt hij bij Abd al-Rahmaan aan op een stenen wand of een van modder (mudbrick). Niemand had daar over gesproken en dat werd dan ook afgewezen. Volgens mij is Nico licht gestrest of licht overspannen.
Zoals de berichten er nu uitzien komt de container niet voor 17 april in al-Mukalla. Red Sea Packing weet te melden (aan MN) dat het schip niet voor die datum in de haven van al-Mukalla verwacht wordt.
Op 24 april vliegen we (Nico in elk geval) naar Sana’a want op 29 april gaat hij terug naar Nederland. Afhankelijk van de aankomst van de container ga ik wel of niet naar Sana’a. (De vlucht is al geboekt op 9 april.)
Na de middag even zwemmen.
Na een alcoholvrij Oranjeboombier ben ik licht, heel licht, aangeschoten. Ik val vrij snel, op bed, in slaap.
Tegen 16.30 uur komt er met DHL een brief van Jan Just Witkam, die vier dagen onderweg was.
Bij Nico hangen van 17.45 tot 21.30 uur.
Nu 22.15 uur: moe.
Door op de twee eerste letters van een link te klikken, wordt in een nieuw tabblad de geografische locatie van de plaats in Google Maps weergegeven. Wanneer u op de derde en volgende letters klikt wordt u in een nieuw tabblad verbonden met de Wikipediapagina over deze locatie. Bij begrippen wordt alleen Wikipedia geopend.
Een voorbeeld van een houten deur in de stad Shibaam. In de bovenrand staat dat deze deur werd gemaakt in het jaar 1361 van de Hidjri-kalender (de islamitische jaartelling), dat is 1942 AD.
Twintig jaar geleden: dagboekfragment 12 april 1996 (vrijdag).
Tarim (Tarim, Shibaam, Hidjri-kalender).
Op 5.00 uur.
Om 5.30 komt Hamid Salim B. ons ophalen en rijdt ons naar Shibaam. Daar gaan Nico en ik van circa 7.00 tot 11.00 uur houten deuren fotograferen.
Nico is zeer nauwkeurig en ik ben veel te slordig en onoplettend voor hem. Niettemin laat hij me een deel van de teksten op de deuren opschrijven. Ik heb het gevoel dat hij me wil testen en dat ik me moet bewijzen. Hij let erg op mij. Als gevolg daarvan word ik erg zenuwachtig en mislukt alles wat ik moet doen, wat hem weer kwaad maakt. Ik probeer maar een beetje de grote onschuld uit te hangen, maar voel me erg ongelukkig en gefrustreerd.
Zo gaat het ook bij het Arabisch spreken. Ik kan geen fout maken of hij verbetert me of zegt dat ik onverstaanbaar ben. Frustratie alom. Ik zwijg maar als hij erbij is. Ik zal, wat dat betreft, blij zijn als hij over tweeënhalve week naar huis gaat!
Niettemin probeert hij nu al te regelen dat ik daarna ook geen gelegenheid heb om iets Arabisch op te steken, want hij wil hebben dat Abd al-Rahmaan A. zoveel mogelijk naar de bibliotheek komt. Die spreekt (een beetje) Engels. Nico vindt dit niet het tijdstip voor mij om Arabisch te leren. Dan moet ik maar drie maanden in Damascus gaan zitten, zegt hij.
Thuis tegen 12.30 uur.
Zwembad. Er zijn drie leuke Françaises, die echter al weer uit het water waren, toen wij eraan kwamen.
Van 13.30 tot 18.00 werken aan de FoxPro Database.
Bij Nico thuis (zijn hotelkamer met terras) van 18.00 tot 21.15 uur, onder andere gekookt. Alweer uien met tomatenpuree en macaroni. Ik wil niet meer, maar voeg mij naar de wens van Nico, omdat hij anders ook niet warm kan eten (??) wegens de te kleine hoeveelheid groente.
Eigen kamer: tekenen.
Nu 23.15 uur.
Weer: onderweg tussen Say’un en Tarim een zandstorm. (Zandstormpje.)
Door op de twee eerste letters van een link te klikken, wordt in een nieuw tabblad de geografische locatie van de plaats in Google Maps weergegeven. Wanneer u op de derde en volgende letters klikt wordt u in een nieuw tabblad verbonden met de Wikipediapagina over deze locatie. Bij begrippen wordt alleen Wikipedia geopend.
In die streken in Jemen waar ik geweest ben leefden mens en dier in dezelfde ruimte. ’s Nachts werden de dieren in huis opgeborgen. Op de achtergrond spelen kinderen, ook meisjes. (Meisjes hoeven voor hun 15e jaar geen hoofddoek te dragen.) Het was vertederend om te zien hoe kinderen zich met de eenvoudigste spullen urenlang konden vermaken. Rechts loopt Nico net uit beeld. (Deze foto is genomen in Shibaam.)
Twintig jaar geleden: dagboekfragment 11 april 1996 (donderdag).
Tarim (Tarim).
Nico belt met Jan Just Witkam en hoort van hem dat de container nu in al-Mukalla is. Hij zal vermoedelijk zaterdag of zondag geleverd worden.
We gaan even naar de bibliotheek.
Thuis maken we een omelet.
In het zwembad zijn Nederlanders. Nico wil nu indruk maken met zwemmen en duiken.
Er zijn drie stukken bij. Eentje is het liefje van veel Arabieren. Alle drie zijn ze sexy.
Na de middag werken aan FoxPro.
Eerst had ik de airco bevrijd van een dikke laag modder, die anders bedekt werd door een dikke laag ijs.
’s Avonds koken. Ik kan geen uien in tomatenpuree meer zien. Die hap delen we om de andere dag met macaroni of aardappelen. Vandaag aardappelen. Met macaroni gaat het nog enigszins.(1)
Nu 22.00 uur.
Moe.
(1) Op 1 april jl. kochten wij een gasfles en kookstel van eigen geld, met de bedoeling gevarieerder te gaan koken en eten dan de eenvoudige maaltijden die het restaurant van het hotel serveerde. Je zou kunnen zeggen dat wij in onze ‘eigen’ 1 april grap getrapt waren. Er bleek namelijk, vanaf die eerste dag, dat we op de markt en in de winkels niets anders konden kopen dan wat het hotel ook al serveerde. Zelf koken was dan misschien iets goedkoper, maar niet gevarieerder. We aten om de andere dag macaroni of aardappelen, telkens met uien en tomatenpuree. Die puree was al over de uiterste houdbaarheidsdatum heen en spoot bij het openen uit het blik. In de Hadramaut was feitelijk sprake van voedselschaarste. Wij hadden daar ook last van.
Door op de twee eerste letters van een link te klikken, wordt in een nieuw tabblad de geografische locatie van de plaats in Google Maps weergegeven. Wanneer u op de derde en volgende letters klikt wordt u in een nieuw tabblad verbonden met de Wikipediapagina over deze locatie. Bij begrippen wordt alleen Wikipedia geopend.
Twintig jaar geleden: dagboekfragment 10 april 1996 (zaterdag).
Tarim (Tarim, Riaad al-Salihien).
Op 7.30 uur. Ik ben nog moe na circa tien uur in bed liggen.
Bibliotheek.
Levensmiddelen kopen.
Sjeik AB wil weten hoe het project ervoor staat. Hij wil een deel van de bibliotheek inrichten als kantoor met wanden van de al aanwezige kasten. Heeft hij dat in die voorgaande jaren niet kunnen bedenken? Moeten wij nu komen, helemaal uit Nederland, om die kasten voor hem te verplaatsen?
Het blijkt dat er in Tarim zelfs een telecommunicatiecentrum is en een van de medewerkers van de bibliotheek brengt ons erheen. Er is ook telecommunicatie mogelijk, in principe …, maar vandaag niet, want het papier om de rekening op uit te schrijven is op!(1) Voor Nico is dit de voorlaatste druppel in de emmer.
De laatste twee halve druppels volgen in de belwinkel, als hij contact met de Nederlandse Ambassade heeft, maar tijdens het doorverbinden wordt gestoord door de PTT-telefoniste. Kwaad geeft hij de hoorn terug met de mededeling dat er ‘een moslima’ in de lijn zit. Als de telefonist in de winkel daarna een niet-op-zijn-beurt wachtende man er tussen door helpt, is voor Nico de maat vol en loopt hij weg.
Nico is duidelijk aan het eind van zijn latijn. Hij kan het geduld, dat je hier moet hebben, niet meer opbrengen en vind dat hij zijn kostbare onderzoekstijd hier verdoet met niks doen, omdat de container met spullen maar niet komt.
Hij wil niet naar al-Mukalla gaan, hoewel MN (Nederlandse Ambassade) dat gevraagd heeft, omdat wij geen ontvangstpapieren hebben. Hoewel ik ook denk dat we daar niet veel zouden kunnen uitrichten, zouden we daar ter plaatse misschien toch de zaak kunnen opnemen en contact hebben met de transporteur Red Sea Packing (hoewel die in Sana’a zeiden dat we maar beter in Tarim konden blijven) en een betere (telefonische) verbinding met Sana’a hebben.
Nico is echter eerstverantwoordelijke en heeft de leiding. Hij is bovendien geïrriteerd, dus moet ik in deze gevoelige kwestie ‘low profile’ houden.
’s Ochtends dachten we dat het materiaal al gearriveerd was, toen we werden aangesproken door vrachtwagenchauffeur. Hij had dozen die verdacht veel leken op ‘onze’ dozen in de laadbak liggen, maar ook een olievat en een generator.
Nico vroeg hem waar de rest was.
Er ontstond op de smalle weg een verkeersprobleem, toen een tegenligger niet achteruit wilde en ‘onze’ vrachtwagen ook niet. Hard tegen hard. Uiteindelijk ging de vrachtwagen achteruit.
Tijdens het daaropvolgende gesprek bleek dat de lading voor een oliemaatschappij in de buurt was!
Na de middag zwemmen.
Even studeren in de “Riaad al-Salihien” van al-Nawawi.
Twee uur slapen. Ik sliep afgelopen nacht tien uur en nu was ik nog steeds moe.
Daarna nog werken aan de “Riaad al-Salihien”
Van 18.00 tot 22.00 bij Nico. Ook koken: uien, tomatenpuree en macaroni.
Nu 23.00 uur.
De hele atmosfeer hangt vol stof.
Housemuziek luisteren en lezen tot 00.15 uur.
(1) De mensen hier blijven wel (ex-)communisten: overal is bureaucratie. Dit stelt me in de gelegenheid iets te vermelden dat Abd al-Rahmaan A. mij eens vertelde. De lokale oliemaatschappij neemt geen Jemenieten in dienst, maar alleen maar Somali’s en Kenianen. Het bleek dat de Jemenieten voordat ze aan het werk gingen, eerst werkoverleg wilden voeren en arbeidersparticipatie eisten. Daar zat die oliemaatschappij natuurlijk niet op te wachten.
Door op de twee eerste letters van een link te klikken, wordt in een nieuw tabblad de geografische locatie van de plaats in Google Maps weergegeven. Wanneer u op de derde en volgende letters klikt wordt u in een nieuw tabblad verbonden met de Wikipediapagina over deze locatie. Bij begrippen wordt alleen Wikipedia geopend.
Twintig jaar geleden: dagboekfragment 9 april 1996 (dinsdag).
Tarim (Tarim, Say’un, Shibaam, Riaad al-Salihien).
Rond 7.00 uur zitten we al in de taxi naar Say’un. We willen onze visa laten verlengen, maar dat kan pas rond 9.00 uur.
Nico wil een fax versturen naar zijn vriendin IR en naar Jan Just Witkam. Omdat de jongen in het faxkantoor niet die zorgvuldigheid toepast die Nico wenste, reageert hij nogal kwaad of overspannen en loopt woedend uit het kantoor weg. De rest van de dag wordt een beetje gekenmerkt door een geïrriteerde Nico, die overspannen lijkt te worden.
De ambtenaar van het kantoor waar we onze visa willen laten verlengen wordt door hem onheus bejegend en later reageert hij ook al geïrriteerd op vergeefse pogingen van Husayn Ali A. van het telefoonkantoor in Tarim om een verbinding met Sana’a tot stand te brengen.
Natuurlijk is Nico teleurgesteld dat niets loopt zoals het ons voorgespiegeld was, maar hij heeft ook een ronduit negatieve opvatting over deze maatschappij en wil haar voor alles zo gestroomlijnd zien als de onze.
De elektriciteit valt dagelijks (overdag) uit. Hij wil maar niet begrijpen dat elektriciteit voornamelijk er is voor verlichting en op de tweede plaats misschien voor koeling (koelkasten). Airco (in ons hotel) is helemaal niet zo belangrijk voor de boeren hier, dus de druk om wat aan continuïteit van de elektriciteit te doen is niet groot.
We verlengden ons visum (tot 17 juni 96), wat 1.200 rial kostte en waarvoor we twee pasfoto’s nodig hadden, die we lieten maken.
We kochten een ticket met Yemenia naar Sana’a voor 24 april. (Op het kantoor werkte een mooie, ongesluierde, vrouwelijke manager.)
Met onze ‘vaste’ taxichauffeur Hamid Salim B. gingen we alle adressen af en hij bracht ons ook naar het hotel in Tarim voor 1.000 rial.
Zwemmen.
Lezen in “Riaad al-Salihien” van al-Nawawi.
Tekenen.
Slapen.
Ongeveer een uur vanaf het dak van het hotel, met de verrekijker, de omgeving bespieden: de geheel gesluierde vrouwen.
Samen naar het telefoonkantoor van Husayn Ali A., vanwaar geen enkele verbinding tot stand kwam.
Koken.
Natafelen.
Nu 22.15 uur.
Door op de twee eerste letters van een link te klikken, wordt in een nieuw tabblad de geografische locatie van de plaats in Google Maps weergegeven. Wanneer u op de derde en volgende letters klikt wordt u in een nieuw tabblad verbonden met de Wikipediapagina over deze locatie. Bij begrippen wordt alleen Wikipedia geopend.
Les très riches heures du Luc & Berry 