Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7838) Ik ben met Ke­nau*, Bul­le­bak* (Bull) en Adel­heid* in Mul­tan, Pa­ki­stan. Ko­men­de nacht gaan we met de trein op weg naar Ra­wal­pin­di, na­bij de hoofd­stad Is­la­ma­bad. Er ont­staat een con­flict tus­sen mij en mijn drie reis­ge­no­ten, voor de der­de keer in drie da­gen en weer over geld / drin­ken.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) * De na­men Ke­nau, Bul­le­bak (Bull) en Adel­heid zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd. Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

Menu – Index en het einde.

Donderdag, 15 juli 1993.
Dag 5. Multan – naar Ra­wal­pin­di.
Wellicht als gevolg van de cola (gis­te­ren­avond) kan ik deze nacht weer slecht sla­pen.
Ach­ter­af blijkt de voor van­daag ge­plande Lan­ge Mars en al­ge­me­ne sta­king on­der druk van de mi­li­tai­ren door Be­na­zir Bhut­to* te zijn af­ge­bla­zen en is de re­ge­ring ver­van­gen. In ok­to­ber zul­len ver­kie­zin­gen wor­den ge­hou­den.
We gaan de bazaar in en ge­brui­ken in een on­dui­de­lijk = ob­scuur eet­huis­je ons ont­bijt: zoe­te rijst. Ik heb te wei­nig ge­ge­ten, de af­ge­lo­pen da­gen en te veel ge­dron­ken. Ik voel me na een hal­ve (slecht sma­ken­de) co­la een beet­je mis­se­lijk.
(La­ter, be­gin au­gus­tus, over­komt het me nog twee keer dat ik na het drin­ken van een co­ke mis­se­lijk word. Daar­na drink ik het spul niet meer.)

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Treinreis

We halen in het hotel onze ba­ga­ge op en gaan naar het sta­tion. Onze trein staat er al, maar de wa­gen met de be­stel­de vier­per­soons­com­par­ti­men­ten is niet aan­ge­kop­peld. In plaats daar­van mo­gen we in een zes-per­soons­com­par­ti­ment, zon­der air­co, maar met drie ven­ti­la­to­ren en nog een aan­tal ex­tra per­so­nen. ’s Nachts maar één per­soon.
Nergens kunnen we mineraal­wa­ter kopen, laat staan koud mi­ne­raal­wa­ter, al­leen maar zoe­te drank­jes, man­go­sap (lek­ker) en co­ke, etc. Rond 16.00 uur ver­trekt de trein, cir­ca één uur te laat.
Ik oefen met de camera van Ke­nau (om te le­ren er­mee om te gaan), zon­der daad­wer­ke­lijk fo­to’s te ma­ken.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Conducteur

De trein rijdt door af­wis­se­lend ‘droog’ en ‘nat’ land­schap.
De conducteur komt een tijdje met mij ver­tel­len, in zijn smet­te­loze wit­te pak. Hij be­grijpt niet waar­om, als zo­wel Bull en ik het warm heb­ben, waar­om Bull dan half naakt in de cou­pé zit en ik ge­kleed ben. Bull slaapt het groot­ste deel van de reis.
Buiten is het smoor­heet en door de drie open­staan­de ra­men komt al­leen maar war­me lucht naar bin­nen.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Conflict

We hebben weer te weinig ge­ge­ten en we heb­ben weer te wei­nig drin­ken bij ons.
In Kha­ne­wal of Shor­kot vul­len we een wa­ter­fles met lek­ker man­go­sap. Als Adel­heid, Ke­nau en ik veel drin­ken (want we wil­len de fles in Fai­sal­abad leeg heb­ben om hem met nieuw koud sap te vul­len) vindt Bull dat we te veel drin­ken en neemt de fles in be­slag. Hij wil hem niet te­rug­ge­ven. Dit is het der­de con­flict en het laat­ste. Ik ver­over de fles, als hij slaap, maar dat is te veel, dat ik pas mag en kan drin­ken als ie­mand slaapt, om de fles te­rug te ste­len. Ik ben woe­dend. Te­gen Ke­nau, die dit merkt, zeg ik dat ik over ei­gen geld wil be­schik­ken, ze­ker hon­derd gul­den, zo­dat ik kan ko­pen wat ik wil. Zij is daar te­gen, om­dat dan niet meer uit el­kaar te hou­den is wat pri­vé is en wat niet. Bull maak­te slechts een grap­je en dat moest ik maar we­ten te ac­cep­te­ren.
Ik hou niet van dit soort grap­jes en stel voor, als het zo ver­der gaat, om maar te schei­den. Daar­mee leg ik de kiem voor een daad­wer­ke­lij­ke schei­ding.
Bull, die nu sliep, maar later over het door mij(?) ver­oor­zaak­te con­flict werd in­ge­licht, stel­de voor, als drei­ge­ment, om maar te schei­den. Ge­luk­kig was ik hem voor ge­weest.
Tijdens de daarop vol­gen­de uren voor­zie ik nog meer con­flic­ten. Nu zijn we drie da­gen met z’n vie­ren on­der­weg en el­ke dag is er een con­flict over geld ge­weest. Hoe moet dat ver­der?

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Scheiden?

Voor mijzelf overweeg ik van de groep te schei­den. Ik be­sluit mee te gaan tot Kash­gar (Chi­na), om­dat Ke­nau en ik sa­men op één C-for­mu­lier staan. (Een grens­for­mu­lier.) Na Kash­gar ga ik dan al­leen te­rug en zij gaan ver­der in Chi­na.
Ik zal het als volgt aan hen ‘ver­ko­pen’. Het reis­tem­po is te hoog, fy­siek ben ik er niet meer te­gen op­ge­was­sen om zo­veel te rei­zen (met na­me in Chi­na moet er in gro­te hit­te veel ge­reisd wor­den) en zo wei­nig te rus­ten en zo wei­nig te eten. Reis­da­gen zijn voed­sel­ar­me da­gen. Dat is een dub­be­le aan­slag op mijn fy­siek: ver­moeid­heid en hon­ger.
Ik denk dat ik, als ik tot Kash­gar mee­reis, ik een schuld­be­ken­te­nis zal moe­ten schrij­ven, we­gens te ho­ge kos­ten op an­der­mans re­ke­ning. (Maar dat zou niet zo zijn.)
Het feit dat ik in een ont­wik­ke­lings­land weer al­leen moet rei­zen boe­zemt mij vrees in, maar min­der vrees dan de vrees voor nog meer con­flic­ten over geld. Hun low-budget is veel la­ger dan mijn eer­de­re vrees dat zij meer dan ik zou­den uit­ge­ven. Ik ben het nu die meer wil uit­ge­ven dan hen.
Ik wil op tijd eten en goed eten en op tijd rus­ten.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Smoorheet

Bull en ik liggen in onder­broek op de bo­ven­ste bed­den. De da­mes lig­gen ge­heel ge­kleed (want er is ook nog een Pa­ki­sta­ni in de cou­pé) op de on­der­ste ban­ken.
We zweten enorm. Het zweet gutst van on­ze li­cha­men. De ven­ti­la­to­ren wer­ken al­leen als de trein heel hard rijdt. Dat doet hij niet zo vaak. Als het licht in de hal steeds fel­ler be­gint te bran­den, zie ik dat hij hard rijdt en kan ik ‘mijn’ ven­ti­la­tor op gang hel­pen.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Cultuurschok

Voordat we gingen sla­pen kwam nog een an­de­re man in onze cou­pé. Hij wil­de ro­ken. Ke­nau ver­bood het hem. Hij keek naar mij. Ik re­a­geer­de nau­we­lijks, want ik dacht dat Ke­nau dui­de­lijk ge­noeg was ge­weest. Mis­schien be­greep hij dat ik het goed vond dat hij rook­te. Hij maak­te aan­stal­ten om zijn si­ga­ret aan te ste­ken. Ke­nau maak­te hem nog eens dui­de­lij­ker ver­staan­baar dat hij niet mocht ro­ken. Een vrouw ver­bood hem het ro­ken! Dat was een cul­tuur­schok! Hij trok wit weg en was woe­dend, ge­zien zijn ge­ba­ren. Hij ging wel weg.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Noten

Te­rug.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Meer infor­matie.

Menu – Be­gin – Einde.

Index

Me­nu – Be­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7837) Ik reis met Ke­nau*, Bul­le­bak* (Bull) en Adel­heid* door Pa­ki­stan. Wij zijn op weg naar Chi­na, maar be­zoe­ken in Pa­ki­stan ook al­ler­lei plaat­sen. Af­ge­lo­pen nacht wa­ren we in Mul­tan en van­daag be­zoe­ken we Uch Sha­rif, be­kend om zijn ve­le mau­so­lea.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) * De na­men Ke­nau, Bul­le­bak (Bull) en Adel­heid zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd. Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

Menu – Index en het einde.

Woensdag, 14 juli 1993.
Dag 4. Multan – Uch Sharif – Multan.
Ik sliep slecht in dit vreemde bed.
De voor vandaag aan­ge­kon­dig­de ver­kie­zin­gen wa­ren al eer­der af­ge­last. Dat wis­ten we niet. Wel was het ons op­ge­val­len dat er wei­nig ac­ti­vi­tei­ten op dat ge­bied wa­ren. De PPP had voor mor­gen een al­ge­he­le sta­king aan­ge­kon­digd en een zo­ge­naam­de lan­ge mars on­der lei­ding van Be­na­zir Bhut­to*(1) van­uit de Punj­ab naar Is­la­ma­bad.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Busstation

Om 6.00 uur staan we op en laten ons met een ta­xi naar het sta­ti­on bren­gen. We eten er een stan­daard­ont­bijt. Ke­nau, bezig met het uit­zoe­ken van een trein naar Ra­wal­pin­di en Adel­heid, be­zig met eten, wor­den aan­ge­spro­ken door groep mooie en vrien­de­lij­ke vrou­wen. Zij wil­len niet ge­stoord wor­den!, maar ko­men er (ge­luk­kig) niet on­der­uit.
Ke­nau re­gelt daar­na de trein­kaar­tjes voor een trein­reis naar Ra­wal­pin­di, mor­gen. De spoor­we­gen zul­len niet sta­ken.
In het hotel at ik al wat van mijn eigen brood [mee­ge­bracht], dus at ik van het ont­bijt bij­na niets. (Ik kon toen nog niet we­ten dat het tot cir­ca 21.00 uur zou du­ren voor­dat ik weer te eten zou krij­gen. Cir­ca vijf­tien uur la­ter.)
Een behulpzame taxichauffeur (bij het re­ser­ve­ren van de kaart­jes), brengt ons (te duur) voor 30 Roe­pies naar het bus­sta­tion. (De an­ders schaam­te­loos af­din­gen­de Bull en Ke­nau be­ta­len zon­der blik­ken of blo­zen dit veel te hoge be­drag.)
We willen naar Uch Sharif, waar di­ver­se mau­so­lea zijn. We had­den dit uit­stap­je in het pro­gram­ma ge­pland om bij de te ver­wach­ten ver­kie­zin­gen buiten de gro­te stad te zijn. Ke­nau vrees­de on­ge­re­geld­he­den. De ver­kie­zin­gen zijn er niet, maar we la­ten ons uit­stap­je ge­woon door­gaan.
Er gaat geen bus recht­streeks naar Uch Sha­rif en we moe­ten via Ali­pur rei­zen.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Politiek en actie in de bus

Achter mij, in de bus, zit een jon­ge­man die goed En­gels spreekt en ook naar Uch Sha­rif gaat, met zijn vrien­din en twee knap­pe nich­ten. Een er­van bekijk ik af en toe en zij mij. Ik moet me er­voor om­draaien. La­ter, als ik haar be­ter kan be­kij­ken blijkt ze min­der mooi dan ik dacht. Toch blijf ik be­lang­stel­ling to­nen om haar niet te­leur te stel­len, want ook de an­de­ren merk­ten, denk ik, dat ik be­lang­stel­ling voor haar had.
De jongeman in de bus vertelt on­der­weg over de ver­woes­ten­de kracht van de over­stro­min­gen, ver­le­den jaar en de scha­de die de ri­vier [Che­nab?] aan­richt­te. Ze zijn nog be­zig met de her­stel­werk­zaam­he­den.
We rijden soms door een troos­te­loos land­schap, soms door een in­tens mooi groen, poë­tisch land­schap.
Onderweg stapt een knappe jon­ge­man in, die niet wil be­ta­len. Hij is stu­dent en heeft vrij rei­zen. De con­duc­teur wil hem er­uit zet­ten. Er ont­staat een vecht­par­tij tus­sen de con­duc­teur en en­ke­len ener­zijds en de stu­dent en een vriend an­der­zijds, waar­bij de con­duc­teur bij­na uit de bus wordt ge­zet. Ook de chauf­feur be­moeit zich er­mee. Uit­ein­de­lijk wordt de ru­zie ge­sust. De En­gels­spre­ken­de jon­ge­man legt uit dat stu­den­ten een mach­ti­ge par­tij zijn die an­de­ren hun wil dwin­gend kun­nen op­leg­gen. Soms blok­ke­ren ze stra­ten.
Als gevolg van een blokkade moet de bus om­rij­den en duurt het drieën­half uur voor­dat we in Ali­pur zijn. Daar­na moe­ten we nog één uur met de bus langs een mod­der­brui­ne ri­vier, waar­langs in­tens groe­ne bo­men staan. In het wa­ter staan soms koei­en en een en­kel jon­ge­tje zwemt erin. Het ge­heel doet me aan In­dia den­ken. (Waar ik ech­ter nog nooit ge­weest ben.)

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Uch Sharif

Na deze busreis, de bus stopt plotseling en we sprin­gen in een jeep, wij met z’n vie­ren, de jon­ge­man en zijn drie mooie be­ge­leid­sters en na cir­ca twin­tig mi­nu­ten zijn we in Uch Sha­rif, waar de drie vrou­wen naar de ou­ders van de jon­ge­man gaan en wij door hem en nog een gids rond­ge­leid wor­den. Het is ver­schrik­ke­lijk heet in het dorp­je, met ver­schil­len­de mau­so­lea en een be­ken­de mos­kee waar de groot­va­der van al-Af­ghani*(2) be­gra­ven zou lig­gen.
Alle stof in Uch Sharif is zo fijn als ce­ment en het ligt er en­ke­le cen­ti­me­ters dik.
We worden ergens uit­ge­no­digd voor een bad (?) en thee, maar om­dat we te­rug wil­len naar Mul­tan en om­dat er mor­gen al­ge­me­ne sta­kin­gen zijn en om­dat we on­ze trein­kaart­jes (hoe duur?) al ge­kocht heb­ben en om­dat we vre­zen niet meer op tijd in Mul­tan aan te ko­men, gaan we er niet op in. We wil­len naar de bus, maar de gids brengt ons naar al­le mo­nu­men­ten. De jon­ge­man en ik sjok­ken ach­ter­aan. Hij ver­telt dat hij een door Ne­der­land ge­spon­sor­de tech­ni­sche op­lei­ding heeft ge­had.
Onderweg wordt ik niet goed. (Ik droeg al een tijd­je een pet.) De warm­te heeft me te pak­ken, denk ik. Ik heb kip­pen­vel en heb het koud. Ge­luk­kig brengt een wa­ter­pomp uit­komst. Bull pompt en ik maak mijn hoofd en pet nat. Ik knap er­van op, maar be­gin wel hon­ger te krij­gen.
We waren van circa 14.00 tot 16.00 uur in Uch Sha­rif. (Al vóór de wa­ter­pomp na­men we af­scheid van de jon­ge­man.) Bull be­taalt nu de gids 10 Roe­pies, maar die wil dat niet aan­ne­men. We drin­gen aan en hij is zeer dank­baar. (Ook zon­der geld zou hij dat zijn, denk ik. [?])

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Water

We hebben nu bijna geen water meer. Ik ben de enige met wa­ter. In de bus naar Uch Sha­rif dronk ik niet, zo­als de Pa­ki­sta­ni, die dron­ken ook niet, maar Adel­heid, Ke­nau en Bull lie­ten zich vol­lo­pen met hun wa­ter. Nu dron­ken ze ook nog mijn deel. En toen we in Mul­tan te­rug wa­ren ver­bood Ke­nau mij een fles wa­ter te ko­pen. Een ex­tra fles wa­ter. Ik kocht hem op ei­gen re­ke­ning (ik was kwaad). (Al­weer f. 1,50 be­zui­ni­gin­gen op de groeps­uit­ga­ven.)
Ik was zo dorstig dat ik die ander­hal­ve li­ter in een kwar­tier op­dronk. (Zij dron­ken mijn wa­ter op, naast het hun­ne en ik mocht mijn dorst niet les­sen. Ik was te ver­moeid om dit al­les te door­zien en het te ver­tel­len.)

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Ahmadpur

Maar we waren nog niet in Multan, we waren nog steeds in Uch Sha­rif. Met een bus­je gin­gen we naar Ah­mad­pur East en daar werd een soort over­val op de bus ge­pleegd. We moes­ten er­uit. In een staal­han­del kre­gen we thee aan­ge­bo­den en de ei­ge­naar wist ze­ker dat er van­uit Ah­mad­pur om 20.30 uur een trein naar Mul­tan ver­trok, maar toen hij ons naar het sta­tion bracht, wist hij het plots niet zo ze­ker meer en ook de spoor­weg­amb­te­naar was on­dui­de­lijk. Er zou een trein komen. Wan­neer? Ja, mis­schien laat, met een enor­me ver­tra­ging. De staal­han­de­laar (“Mijn be­drijf heeft te­le­foon en fax.”) bracht ons naar de bus: “een air­co bus”, naar Ba­ha­wal­pur. Die air­co be­stond uit open ra­men en deu­ren. Men­sen klom­men op het dak. Moes­ten er­af, maar wil­den er niet af. Hoe lang duur­de de­ze pan­to­mi­me wel niet?

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Bahawalpur

In Bahawalpur moeten we de bus nemen naar Mul­tan. Wa­ter is er al­leen warm, dus co­la drink ik. (Maar co­la is de re­den dat ik slecht slaap en lang wak­ker lig.) Naar Mul­tan zit­ten Adel­heid en ik voor­in in de Ford Tran­sit-bus. De chauf­feur rijdt snel, maar bei­den zijn we ons niet bang ge­weest, daar voor­in. Hij reed ver­ant­woord.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Resumé

Twee uur waren we in Uch Sharif. Daar­voor za­ten we op de heen­weg vijf uur in het open­baar ver­voer en te­rug ook nog eens vijf uur. To­taal leg­den we zo’n 270 km à 300 km af. Toen kwam het con­flict over het wa­ter, waar­over ik hier­boven al schreef. Ik was ge­span­nen.
Maar behalve water kocht ik ook li­mo­na­de en bood de an­de­ren, op mijn re­ke­ning, ook wat aan. (Van de an­de­ren heb ik nooit iets ge­kre­gen, op hun pri­vé­re­ke­ning, maar ik deed het wel va­ker. En in Chi­na deed ik het bij Adel­heid, want die heeft zo wei­nig geld.)
Ik bestelde Seven-up en twee keer Mi­ran­da. (Li­mo­na­de.) De ver­ko­per pak­te eerst Se­ven-up, zet­te deze toen weg en pak­te Mi­ran­da.
“Nee.”, zei ik: “Seven-up and two times Mi­ran­da.” Maar hij be­greep er niets van, dus moest ik al­le drie de con­sump­ties apart be­stel­len, de een na de an­der. Toen het op be­ta­len aan­kwam was hij nog lang­zamer. Ik wacht­te en­ke­le mi­nu­ten en liep toen weg. Na cir­ca drie kwar­tier kwam hij op de ho­tel­ka­mer zijn geld ha­len. Hij was heel vrien­de­lijk.
Ik at het laatste deel van mijn Ne­der­land­se brood, nam een dou­che, zat nog een tijd­je bui­ten en ging rond 00.00 uur naar bed.
Water (drinken) is op aarde oor­lo­gen waard. Ook in onze groep. Het vol­gen­de en voor mij laat­ste con­flict, zou weer over drin­ken gaan. Mor­gen­avond.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Noten

Te­rug.

Te­rug.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Meer infor­matie.

Menu – Be­gin – Einde.

Index

Me­nu – Be­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7835) Ke­nau* en ik ar­ri­ve­ren van­daag in Ka­ra­chi, Pa­ki­stan, van­uit Roe­me­nië. We gaan naar een ho­tel en blij­ven daar de he­le dag om op on­ze reis­ge­no­ten, Bul­le­bak* (Bull) en Adel­heid*, te wach­ten, die mor­gen­och­tend zul­len ar­ri­ve­ren.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) * De na­men Ke­nau, Bul­le­bak (Bull) en Adel­heid zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd. Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

Menu – Index en het einde.

Maandag, 12 juli 1993.
Dag 2. (Ik ging één jaar geleden ook op va­kan­tie: Orient Ex­press.)
Om 03.45 uur Roemeense tijd is 05.45 Pa­ki­staan­se tijd in Ka­ra­chi. De deur gaat open en ik moet even wach­ten voor­dat ik naar bui­ten mag, want de lucht­post moet eerst af­ge­han­deld wor­den.
‘Lekker de frisse lucht in.’, denk ik. Ik weet niet wat me over­komt als ik naar bui­ten stap: als­of ie­mand een war­me dik­ke voch­ti­ge wol­len de­ken om me heen slaat.
“Waar zijn we aan be­gon­nen?”, zegt een Ne­der­land­se jon­ge­man. Dat ge­voel over­mant me ook.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Airco

De douane werkt ontzettend traag, maar dat geeft niet echt. Het is koel en lek­ker in het to­taal ge-air-con­di­tio­neer­de lucht­ha­ven­ge­bouw, dat ove­ri­gens ook heel mo­dern en mooi is.
Ik ben moe, voor­al moe en ik word be­heerst door het ge­voel in een ge­van­ge­nis te­recht te zijn ge­ko­men. ‘Wat moet ik hier? Hoe kom ik hier zo snel mo­ge­lijk weer weg? Moet ik hier nog twee maan­den blij­ven? Nee, nee, nee, dat wil ik niet.’
Kenau en ik blijven lang op de lucht­ha­ven han­gen. (Van­wege de air­co.)
Ik wissel 50 US$ voor 1.350 Roe­pies (PKR). De koers is fl. 1,00 = PKR 14. 1 US$ Cash = PKR 27. US$ tra­vel­ler­che­ques is PKR. 26. (Voor tra­vel­ler­che­ques krijg je in Eu­ro­pa meer dan voor con­tant geld. In Pa­ki­stan is dat an­ders­om.)
We kopen vier vluchten met PIA Do­mes­tic Flights naar Mul­tan voor mor­gen­och­tend.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Hotel Poonam

We gaan met een ta­xi voor PKR. 100 (veel te duur) naar Ho­tel Poonam in de Mans­field Street in Sad­dar Ka­ra­chi. De ka­mer (twee­per­soons, met toi­let en dou­che), kost PKR. 140. (f. 10,00) Ke­nau on­der­han­delt de prijs naar PKR. 125. De ta­xi­chauf­feur gaat niet weg. Hij wil zijn com­mis­sie heb­ben, maar Ke­nau blijft bij de ba­lie zo­lang de re­cep­tio­nist haar pas­poort heeft. Het duurt wel een half uur voor­dat de re­cep­tio­nist en de ta­xi­chauf­feur zich even sa­men te­rug­trek­ken in een kan­toor. (Waar hij zijn, door ons be­taal­de, com­mis­sie krijgt.) (Hier zie ik voor het eerst het enor­me wan­trou­wen van Ke­nau voor al­le men­sen. Het valt me dan nog niet op. Ze is bang haar pas­poort even­tjes aan de re­cep­tie af te staan, ze is bang om haar ba­ga­ge al­leen te la­ten.)
We nemen een douche.
—
In het hotel gaan we naar bed (ie­der ons ei­gen bed) en sla­pen en lig­gen on­der de ven­ti­la­tor tot cir­ca 23.00 uur, meer dan twaalf uur.
Ik was twee keer op straat om wa­ter te ko­pen (koud wa­ter heb­ben ze niet) en om Co­ca Co­la te ko­pen. (Wel koud.)
Na eten, rond 12.00 uur, zie ik het voor­lo­pig wel weer zit­ten, hier in Pa­ki­stan.
—
Ik kan niet echt sla­pen, ook al lig ik moe op bed.
Opstaan tegen 23.20 uur.
Douche.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Kim: taxichauffeur

Onze spe­cia­le ta­xi­chauf­feur is de dron­ken Kim. (We had­den met de ho­tel­re­cep­tie he­den­och­tend af­ge­spro­ken dat het ho­tel rond 00.00 uur voor een ta­xi zou zor­gen. Ke­nau ver­trouw­de niet op die af­spraak en wil­de dat ik het ve­ri­fi­eer­de. Dat wil­de ik niet, want ik ver­trouw­de wel op die af­spraak. Te­recht, want hij werd na­ge­ko­men.)
Kim wilde 120 Roepies. De afspraak was 110. Ke­nau hield voet bij stuk en het werd 110. (f. 0,70 goed­ko­per.) Zij wil­de hem niet be­ta­len voor aan­komst. Hij wil­de niet rij­den zon­der geld.
Hij lult een eind weg, tij­dens zijn rit naar de lucht­haven. Hij rijdt veel te lang­zaam, vol­gens an­de­re weg­ge­brui­kers, want die toe­te­ren steeds. (Ik wist toen nog niet dat weg­ge­brui­kers bij­na al­leen maar toe­te­ren.) En Kim rijdt zon­der licht. Ook niet echt erg, want dat doen er meer.
Rond 00.15 uur zijn we op de lucht­haven.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Meer infor­matie.

Menu – Be­gin – Einde.

Index

Me­nu – Be­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7834) Vandaag vertrek ik met een stu­die­ge­noot, Ke­nau*, rich­ting Ka­ra­chi in Pa­ki­stan. We rei­zen zo goed­koop mo­ge­lijk, daar­om vlie­gen we eerst naar Boe­ka­rest, de hoofd­stad van Roe­me­nië, om daar, na eni­ge uren wach­ten, on­ze reis te ver­vol­gen met een toes­tel van Ta­rom, de Roe­meen­se na­tio­na­le lucht­vaart­maat­schap­pij. We zul­len pas maan­dag­och­tend on­ze be­stem­ming be­rei­ken. – Ke­nau wil­de al eni­ge tijd naar Pa­ki­stan met va­kan­tie, maar had geen reis­ge­noot, daar­om vroeg zij mij of ik haar wil­de ver­ge­zel­len. La­ter wil­den haar ex-vriend Bul­le­bak (Bull)* en een an­de­re Leid­se stu­den­te, Adel­heid*, ook mee naar Pa­ki­stan, maar om­dat hun be­sluit pas kort ge­le­den viel, kon­den zij niet meer met ons mee vlie­gen. Zij ar­ri­ve­ren dins­dag­och­tend a.s. in Ka­ra­chi. – We zul­len een groot deel van onze reis van Pa­ki­stan naar Chi­na over de be­roem­de (be­ruch­te?) Ka­ra­ko­ram High­way af­leg­gen.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) –
3.) Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) * De na­men Ke­nau, Bul­le­bak (Bull) en Adel­heid zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd. Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

Menu – Index en het einde.

Zondag, 11 juli 1993.
Dag 1. Leiden – Boekarest.
Op circa 7.15 uur. Redelijk goed ge­sla­pen, maar ik ben wel erg ze­nuw­ach­tig: vlieg­angst.
Nu rond 9.00 uur. Ik bel­de Pa en Ma. Ik ga zo da­de­lijk weg.
Weer: zonnig, half bewolkt.
Ik ga om 9.20 uur het huis uit en loop naar sta­tion Lei­den. Een ge­re­du­ceerd en­kel­tje kost f. 4,25. Ik heb om 9.50 uur de ver­traag­de trein van 9.35 uur. Op Schip­hol stuur ik mijn Rail­ac­tief-kaart per post naar mijn huis. Ik loop naar de nieuwe ver­trek­hal en maak daar kennis met de ou­ders van Ke­nau. Zij is er (na­tuur­lijk) en Bull is er ook. We chec­ken in. Dat duurt een he­le tijd. Daar­na gaan we er­gens wat drin­ken en eten. (Ge­bak.) Zij be­taalt, ge­luk­kig. De moe­der van Ke­nau is een har­te­lij­ke, ge­zel­li­ge vrouw die veel over haar fi­nan­cië­le las­ten en lus­ten ver­telt. Zij is een sjie­ke da­me. Ke­nau’s vader is heel ge­woon­tjes en erg droog en zwijg­zaam. Als hij een grap­je maakt is het flauw.
Ik blijf nog steeds ze­nuw­ach­tig.
Het vliegtuig vertrekt om 13.10 uur. Er zijn men­sen aan boord die ik la­ter, op de te­rug­weg, in Gil­git, zal zien en ook in Ka­ra­chi nog een keer. (Maar ik spreek niet met ze.)

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Boekarest

We komen circa 15.50 Ne­der­land­se tijd in Boe­ka­rest aan. Dat is 16.50 uur Roe­meen­se tijd. De lucht­ha­ven Oto­peni (Boe­ka­rest) heeft wat weg van ver­ga­ne glo­rie of van ge­stop­te sub­si­dies mid­den in de bouw er­van.
De verlaagde plafonds zijn niet af­ge­werkt en de af­dek­king er­van hangt op som­mi­ge plaat­sen los naar be­ne­den. Al­ler­lei soor­ten lei­din­gen han­gen er in gro­te bo­gen uit.
We zijn tran­sit­pas­sa­giers, dus we mo­gen de lucht­ha­ven niet ver­la­ten. Het is een saaie lucht­ha­ven. Be­hal­ve drom­men sla­pen­de pas­sa­giers is er niets te zien. Er is niets te koop. Is er wel een win­kel? Er is geen wa­ter in de toi­let­ten. We han­gen en zit­ten maar wat. Ge­luk­kig heb­ben we eten en drin­ken bij ons.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Chaos

Wel­ke uit­gang we moe­ten heb­ben, wordt, on­danks de be­lof­te het wel te doen, niet aan­ge­kon­digd, dus zoe­ken we in de cha­os, want er zul­len on­ge­veer ge­lijk­tij­dig twee of zelfs drie vlieg­tui­gen ver­trek­ken. Die van ons naar Ka­ra­chi en Bei­jing. Eent­je naar Bang­kok en eentje naar Tel Aviv. Voor Is­ra­ël zit­ten en­ke­le knap­pe, maar ma­cho-ach­ti­ge Is­ra­ëli’s klaar. Mid­den in de­ze mas­sa men­sen, die al­len voor één deur staan, voor twee ver­schil­len­de be­stem­min­gen (Pa­ki­stan en Is­ra­ël) zit een mooi meis­je op de grond on­ge­stoord haar boek te le­zen.
Als het onze beurt is, stor­men we de bus in en aan de vlieg­tuig­trap is het oor­log, men­sen vech­ten om het vlieg­tuig in te ko­men, want zit­plaat­sen wer­den niet toe­ge­we­zen. Als blijkt dat onze trap voor niet-ro­kers is, ke­ren en­ke­len vloe­kend om. Mijn hand­tas gaat voor mij uit, tus­sen twee man­nen de trap op. Ik laat hem niet los en word zo min of meer de trap op ge­sleurd. Het is een mens­ont­eren­de ver­to­ning.
Kenau was een van de eers­ten op de trap en heeft twee zit­tin­gen te pak­ken, waar­van een naast het raam, op de voor­ste rij.
Circa 22.30 uur Roe­meen­se tijd ver­trekt de Boeing 707 van Ta­rom. Het is dan al don­ker. On­der­weg zoe­ken we wat plaat­sen uit op de kaart van Chi­na en ver­tel ik met een Pa­ki­sta­ni die naar huis vliegt om­dat zijn broer plot­se­ling is over­le­den. Hij werkt al lang in Duits­land, maar zijn Duits is nog steeds slecht, toch be­ter dan zijn En­gels.
Ik slaap circa vijf kwar­tier. Het eten aan boord kreeg ik niet door mijn strot. Ke­nau ook niet. Ge­luk­kig had ik brood van huis mee­ge­no­men.

Menu– Be­gin – Index en het einde

Meer infor­matie.

Menu – Be­gin – Einde

Index

Me­nu – Be­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.