Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7834) Vandaag vertrek ik met een stu­die­ge­noot, Ke­nau*, rich­ting Ka­ra­chi in Pa­ki­stan. We rei­zen zo goed­koop mo­ge­lijk, daar­om vlie­gen we eerst naar Boe­ka­rest, de hoofd­stad van Roe­me­nië, om daar, na eni­ge uren wach­ten, on­ze reis te ver­vol­gen met een toes­tel van Ta­rom, de Roe­meen­se na­tio­na­le lucht­vaart­maat­schap­pij. We zul­len pas maan­dag­och­tend on­ze be­stem­ming be­rei­ken. – Ke­nau wil­de al eni­ge tijd naar Pa­ki­stan met va­kan­tie, maar had geen reis­ge­noot, daar­om vroeg zij mij of ik haar wil­de ver­ge­zel­len. La­ter wil­den haar ex-vriend Bul­le­bak (Bull)* en een an­de­re Leid­se stu­den­te, Adel­heid*, ook mee naar Pa­ki­stan, maar om­dat hun be­sluit pas kort ge­le­den viel, kon­den zij niet meer met ons mee vlie­gen. Zij ar­ri­ve­ren dins­dag­och­tend a.s. in Ka­ra­chi. – We zul­len een groot deel van onze reis van Pa­ki­stan naar Chi­na over de be­roem­de (be­ruch­te?) Ka­ra­ko­ram High­way af­leg­gen.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) –
3.) Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) * De na­men Ke­nau, Bul­le­bak (Bull) en Adel­heid zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd. Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

Menu – Index en het einde.

Zondag, 11 juli 1993.
Dag 1. Leiden – Boekarest.
Op circa 7.15 uur. Redelijk goed ge­sla­pen, maar ik ben wel erg ze­nuw­ach­tig: vlieg­angst.
Nu rond 9.00 uur. Ik bel­de Pa en Ma. Ik ga zo da­de­lijk weg.
Weer: zonnig, half bewolkt.
Ik ga om 9.20 uur het huis uit en loop naar sta­tion Lei­den. Een ge­re­du­ceerd en­kel­tje kost f. 4,25. Ik heb om 9.50 uur de ver­traag­de trein van 9.35 uur. Op Schip­hol stuur ik mijn Rail­ac­tief-kaart per post naar mijn huis. Ik loop naar de nieuwe ver­trek­hal en maak daar kennis met de ou­ders van Ke­nau. Zij is er (na­tuur­lijk) en Bull is er ook. We chec­ken in. Dat duurt een he­le tijd. Daar­na gaan we er­gens wat drin­ken en eten. (Ge­bak.) Zij be­taalt, ge­luk­kig. De moe­der van Ke­nau is een har­te­lij­ke, ge­zel­li­ge vrouw die veel over haar fi­nan­cië­le las­ten en lus­ten ver­telt. Zij is een sjie­ke da­me. Ke­nau’s vader is heel ge­woon­tjes en erg droog en zwijg­zaam. Als hij een grap­je maakt is het flauw.
Ik blijf nog steeds ze­nuw­ach­tig.
Het vliegtuig vertrekt om 13.10 uur. Er zijn men­sen aan boord die ik la­ter, op de te­rug­weg, in Gil­git, zal zien en ook in Ka­ra­chi nog een keer. (Maar ik spreek niet met ze.)

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Boekarest

We komen circa 15.50 Ne­der­land­se tijd in Boe­ka­rest aan. Dat is 16.50 uur Roe­meen­se tijd. De lucht­ha­ven Oto­peni (Boe­ka­rest) heeft wat weg van ver­ga­ne glo­rie of van ge­stop­te sub­si­dies mid­den in de bouw er­van.
De verlaagde plafonds zijn niet af­ge­werkt en de af­dek­king er­van hangt op som­mi­ge plaat­sen los naar be­ne­den. Al­ler­lei soor­ten lei­din­gen han­gen er in gro­te bo­gen uit.
We zijn tran­sit­pas­sa­giers, dus we mo­gen de lucht­ha­ven niet ver­la­ten. Het is een saaie lucht­ha­ven. Be­hal­ve drom­men sla­pen­de pas­sa­giers is er niets te zien. Er is niets te koop. Is er wel een win­kel? Er is geen wa­ter in de toi­let­ten. We han­gen en zit­ten maar wat. Ge­luk­kig heb­ben we eten en drin­ken bij ons.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Chaos

Wel­ke uit­gang we moe­ten heb­ben, wordt, on­danks de be­lof­te het wel te doen, niet aan­ge­kon­digd, dus zoe­ken we in de cha­os, want er zul­len on­ge­veer ge­lijk­tij­dig twee of zelfs drie vlieg­tui­gen ver­trek­ken. Die van ons naar Ka­ra­chi en Bei­jing. Eent­je naar Bang­kok en eentje naar Tel Aviv. Voor Is­ra­ël zit­ten en­ke­le knap­pe, maar ma­cho-ach­ti­ge Is­ra­ëli’s klaar. Mid­den in de­ze mas­sa men­sen, die al­len voor één deur staan, voor twee ver­schil­len­de be­stem­min­gen (Pa­ki­stan en Is­ra­ël) zit een mooi meis­je op de grond on­ge­stoord haar boek te le­zen.
Als het onze beurt is, stor­men we de bus in en aan de vlieg­tuig­trap is het oor­log, men­sen vech­ten om het vlieg­tuig in te ko­men, want zit­plaat­sen wer­den niet toe­ge­we­zen. Als blijkt dat onze trap voor niet-ro­kers is, ke­ren en­ke­len vloe­kend om. Mijn hand­tas gaat voor mij uit, tus­sen twee man­nen de trap op. Ik laat hem niet los en word zo min of meer de trap op ge­sleurd. Het is een mens­ont­eren­de ver­to­ning.
Kenau was een van de eers­ten op de trap en heeft twee zit­tin­gen te pak­ken, waar­van een naast het raam, op de voor­ste rij.
Circa 22.30 uur Roe­meen­se tijd ver­trekt de Boeing 707 van Ta­rom. Het is dan al don­ker. On­der­weg zoe­ken we wat plaat­sen uit op de kaart van Chi­na en ver­tel ik met een Pa­ki­sta­ni die naar huis vliegt om­dat zijn broer plot­se­ling is over­le­den. Hij werkt al lang in Duits­land, maar zijn Duits is nog steeds slecht, toch be­ter dan zijn En­gels.
Ik slaap circa vijf kwar­tier. Het eten aan boord kreeg ik niet door mijn strot. Ke­nau ook niet. Ge­luk­kig had ik brood van huis mee­ge­no­men.

Menu– Be­gin – Index en het einde

Meer infor­matie.

Menu – Be­gin – Einde

Index

Me­nu – Be­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.