Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7836) Ik ben met Ke­nau* in Pa­ki­stan in Karachi, in het zui­den van het land, op de lucht­ha­ven. Vroeg in de och­tend ar­ri­ve­ren on­ze twee ach­ter­ge­ble­ven reis­ge­no­ten, Bul­le­bak* (Bull) en Adel­heid*. Ons reis­doel is het wes­ten van Chi­na. We vlie­gen van­daag naar Mul­tan, dat on­ge­veer in het mid­den van Pa­ki­stan ligt.
Wij zou­den als groep ope­re­ren, in een zeer ver­gaan­de vorm, ver­ge­lijk­baar met: de een neemt een vork mee, de een twee­de een le­pel en de der­de een mes. Daar­mee kun­nen we dan eten, de een na de an­der. Ook het on­kos­ten­sys­teem is op dit prin­ci­pe ge­stoeld.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) * De na­men Ke­nau, Bul­le­bak (Bull) en Adel­heid zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd. Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

Menu – Index en het einde.

Dinsdag, 13 juli 1993.
Dag 3. Karachi – Multan.
Kenau en ik hangen lang op de lucht­ha­ven rond. Adel­heid en Bull moe­ten rond 02.15 uur uit Am­ster­dam aan­ko­men, maar het vlieg­tuig heeft an­der­half uur ver­tra­ging.
Waar ik me mee be­zig hou is het kij­ken naar al­ler­lei vro­lijk ge­kle­de jon­ge meis­jes die bij­na zon­der uit­zon­de­ring heel mooi zijn en se­xy (on­danks hun lange kle­ding), die in de ga­ten heb­ben dat ik be­lang­stel­ling voor hen heb. Soms bloos ik een beet­je van die min of meer bru­taal te­rug kij­ken­de jon­ge mei­den. Hun voor­naam­ste be­zig­heid is vol­gens mij mooi zijn en dat la­ten zien. Van heel jon­ge leef­tijd tot jon­ge-da­mes-leef­tijd. Zijn dit de vrou­wen die aan de ko­ran uit­ge­hu­we­lijkt wor­den, zo­als ik eind ver­le­den jaar eens op de BBC zag?*(1)
De vrouwen zijn zelfs op­ge­maakt met zwart [kohl?] rond de ogen. Een lich­te lan­ge broek met daar­over­heen een lan­ge jurk, drie­kwart lang, tot op de kui­ten, met een sjaal ook al van kleu­ri­ge lich­te stof net zo­als de an­de­re stof­fen, maar nu con­tras­te­rend met de kleur van de kle­ding. Die sjaal ligt over de schou­ders, voor de hals langs, met de ein­den op de rug. (Shal­war Ka­meez*(2).)
Over de man­nen heb ik nau­we­lijks iets te mel­den. Zij zijn niet veel bij­zon­ders. Al­le­maal het­zel­fde ge­kleed met een rui­me broek en een schort­ach­tig hemd. Een­to­nig­heid wat de klok slaat. Wit of an­de­re lich­te kleu­ren, of don­ke­re kleu­ren, maar al­les saai en niet zo fleu­rig als de vrou­wen.
Adelheid en Bull ko­men ver­traagd aan. De ver­tra­ging trad al op in Schip­hol voor ver­trek. De ma­chi­ne kwam uit New York. (PIA: Pa­ki­stan In­ter­na­tio­nal Air­ways.)

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Multan

Om 8.10 vertrekt de Boeing 737-300 en we vlie­gen op 10 ki­lo­me­ter hoog­te om na cir­ca één uur in een smoor­heet Mul­tan te lan­den. (43°C.) Met de ta­xi (80 Roe­pies) naar ho­tel Uni­ted, waar we een re­de­lij­ke ka­mer [voor vier per­so­nen] van 100 Roe­pies, ne­men, die door Bull wordt af­ge­don­gen tot tach­tig.
We gaan de stad in, naar het mau­so­le­um van Rukn-e-Alam. We wil­len dat eerst te voet doen, maar het is toch te ver in deze hit­te en we ne­men een rik­sja. (Bij Mul­tan in de buurt (af­stand: 360 km!) ligt Ja­co­ba­bad en dat zou de warm­ste plek op aar­de zijn.)
Het is een mooi mau­so­le­um: acht­hoe­kig van bui­ten met een mooie koe­pel op een 16-hoe­ki­ge bo­ven­ring. Ge­bouwd: cir­ca 1320 AD.
We gaan onder een boom in de scha­duw zit­ten en wor­den lang aan­ge­gaapt door man­nen en vrou­wen. We blij­ven dus lang on­der die boom. Man­nen pra­ten met Bull, min­der met mij. Beeld­scho­ne vrou­wen pra­ten met Adel­heid en Ke­nau.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Geld en vertrouwen

We nemen een terrasje in de scha­duw. Ik snap niets van ons geld­sys­teem, maar ik ven­ti­leer de ge­dach­te dat het best wel eens zou kun­nen zijn dat ik meer moet be­ta­len dan de rest. Bij­voor­beeld, als ik goed­koop eet en de rest duur­der, dat ik bij het be­ta­len toch duur­der uit ben. Dat is een niet-wij­ze uit­spraak, die door Bull en Ke­nau als een per­soon­lij­ke be­schul­di­ging wordt op­ge­vat. (Dat is het mis­schien ook.) Er­voor had ik hun al uit­ge­legd dat ik kos­ten­ver­deel­sys­teem niet snap­te en zei dat ik vol­le­dig op Ke­nau ver­trouw als het om geld ging. (Ik moet haar wel ver­trou­wen, want zij kon­den mij niet aan het ver­stand bren­gen hoe het werk­te, wel­ke po­ging ze ook de­den.)
(Het systeem is als volgt. We ge­ven door el­kaar geld uit. Aan het ein­de van de va­kan­tie wordt dan ge­ke­ken hoe­veel ie­der nog over heeft. Dit eind­be­drag moet voor ie­der ge­lijk zijn, an­ders moet er met geld ge­scho­ven wor­den tot­dat ie­der­een even­veel heeft.)
De door mij veroorzaakte ver­trou­wens­kwes­tie wordt door Ke­nau en Bull zwaar op­ge­vat, maar ik snap ook niets van hun geld­sys­teem.
Doordat / omdat vrij­wel al­le uit­ga­ven groeps­uit­ga­ven zijn, moet de groep be­slis­sen over de uit­ga­ven. (Met uit­zon­de­ring van en­ke­le strikt per­soon­lij­ke uit­ga­ven die ie­der voor zich moet bij­hou­den en dit kan ook con­flic­ten in de hand wer­ken.)
Bull en Kenau willen de uit­ga­ven on­re­de­lijk laag hou­den. (En dus was mijn aan­van­ke­lij­ke vrees dat ik min­der wil­de be­ste­den dan hen ge­heel on­te­recht. Ik wil ei­gen­lijk wel meer be­ste­den.) Wat tot ge­volg heeft dat zij twee bij­na dic­ta­to­ri­aal over het te spen­de­ren geld be­slis­sen, wat, zo­als we zul­len zien, de ko­men­de twee da­gen weer tot een con­flict zou lei­den.
Maar eerst nog deze bescha­men­de ver­to­ning.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Vier stuivers bezuinigen

We willen gaan eten in een Chi­nees res­tau­rant, maar geen mo­tor­rik­sja wil ons er goed­koop heen bren­gen. Na lang on­der­han­de­len zegt een van de om­stan­ders van de mo­tor­rik­sja: “12 Roe­pies”. (Maar hij is niet de ei­ge­naar van het ver­voer­mid­del.) We stap­pen in en de man doet zijn ui­ter­ste best ons naar het hem on­be­ken­de adres te bren­gen. Als we uit­ein­de­lijk aan­ko­men wil hij 15 Roe­pies hebben. Ik ben aan de beurt om te be­ta­len, maar door druk van de groeps­uit­ga­ven geef ik niet meer dan 12. De man in­sis­teert voor 15 Roe­pies. Kenau en Bull wil­len niet heb­ben dat ik meer geef en ik (zak die ik ben) geef niet die 21 cent er­bij.
In het restaurant komt de hoofd­ober met de klacht van de rik­sja­chauf­feur en we wei­ge­ren weer. Ik voel me op­ge­la­ten. Wat is dat nou: 21 cen­ten? Maar nee, het gaat om het prin­ci­pe!
De hoofdober komt weer terug, nu wil­len zo­wel Bull als ik die drie Roe­pies be­ta­len, maar de man is al te­vre­den ver­trok­ken, zegt de ober.
We eten in het restaurant heel lek­ker en we moe­ten 127 keer meer dan drie Roe­pies be­ta­len. (PKR. 381) en Bull geeft ook nog fooi! Is dat niet om je dood te scha­men? Op drie Roe­pies be­zui­ni­gen en dan meer dan 127 keer zo­veel uit­ge­ven. Weg met dit ver­der­fe­lij­ke groeps­ge­voel. Een ar­me sloe­ber 21 cen­ten ont­zeg­gen en dan meer dan f. 25,00 uit­ge­ven voor eten. On­ge­twij­feld heeft de ober die 21 cen­ten aan de chauf­feur ge­ge­ven en ons daar­na dat in veel­voud uit­ge­perst. (Ik wil­de eerst goed­ko­per eten, maar bes­tel­de be­wust duur­der, toen de an­de­ren ook duur­der be­stel­den. Zo wil ik de eer­der de­ze dag ge­ui­te ver­on­der­stel­ling (over duur en goed­koop eten) voor­ko­men.)
Er was voornamelijk van Bull en Kenau een on­ge­noe­gen merk­baar toen ik nog een twee­de li­me-so­da van 8 Roe­pies be­stel­de. Ik kon er niet op mijn ge­mak van ge­nie­ten, want ik vrees­de dat Bull hem mij zou af­pak­ken en hem zelf zou op­drin­ken. Dat ge­beur­de niet, maar hij was er wel toe in staat.
Tegen 23.30 gaan we naar bed met ven­ti­la­tor en Air­co aan.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Noten

Te­rug.

Te­rug.

Menu – Be­gin – Index en het einde.

Meer infor­matie.

Menu – Be­gin – Einde.

Index

Me­nu – Be­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.