Pakistan, 9 augustus 1993

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7863) Ik arriveerde eer­gis­te­ren in Ra­wal­pin­di in Noord-Pa­ki­stan na een reis over de Ka­ra­ko­ram High­way van­af het be­gin­punt in Kash­gar in Chi­na tot het eind­punt, niet ver van Ra­wal­pin­di. Mijn re­tour­vlucht naar Ne­der­land is pas op 8 sep­tem­ber*(1), maar ik wil eer­der ver­trek­ken.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) De na­men Ke­nau en Adel­heid zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd. Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.


 
 

Maandag, 9 augustus 1993.
Dag 30. Rawalpindi.
30 dagen onderweg. Ik ben aan de twee­de helft van mijn oor­spron­ke­lij­ke va­kan­tie be­gon­nen.
De ventilator draait op vol­le toe­ren, maar het is in de ka­mer toch smoor­heet. Het wordt pas be­ter als ik het klei­ne raamp­je naar bui­ten open krijg.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Palace Inn hotel

Wakker vanaf 6.30 uur. Ik reken al­ler­lei fi­nan­cië­le sce­na­rio’s door. Ik ver­hoog mijn bud­get van 310 Roe­pie naar 450 per dag.
Ik besluit om in elk ge­val te­rug te gaan naar Sad­dar Ba­zaar.
Ik neem een lek­ke­re kou­de dou­che en een ont­bijt.
Met de taxi naar Adam­jee Road in Sad­dar.
Ik ga naar het du­re Pa­ra­di­se Inn ho­tel. Een een­per­soons­ka­mer (met twee bed­den!) kost 323 Roe­pie, met bal­kon en bad­ka­mer. Ik neem de­ze du­re ka­mer, om­dat ik er­van uit­ga dat ik spoe­dig weg kan uit Pa­ki­stan.
Om 11.15 uur: een heer­lijk kou­de dou­che. Room ser­vi­ce: li­me-Se­ven-up. (Ook koud en heer­lijk.)

MenuBe­ginIndex en het einde.


Literatuur

In de stad drink ik veel koud vocht en koop drie boe­ken voor 250 Roe­pie.
William Golding: Lord of the flies. 25 Roe­pie.
D.H. Lawrence: Lady Chatter­leys lo­ver. 100 Roe­pie.
Joseph Conrad: Lord Jim. 125 Roe­pie.
Ik be­gin te le­zen in Wil­liam Gol­dings Lord of the flies*(2) en zal dat boek­je le­zen tot 22.00 uur (met on­der­bre­kin­gen voor bood­schap­pen en eten). Dan heb ik het uit. Ik vind het een mooi boek, maar kan me niet voor­stel­len dat pu­bers van cir­ca twaalf jaar tot zo­iets in staat zijn. Any­way, het boek is een aan­ra­der.
Ik lees literatuur. Zo is dit on­ge­wil­de ver­blijf in Pa­ki­stan nog er­gens goed voor.
In de stad kocht ik to­ma­ten, ched­dar­kaas en at dit op mijn ka­mer op met brood van gis­te­ren.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Hoop

Ik bel de KLM in Is­lam­abad, maar ik sta nog steeds op de wai­ting list. Ik hoop nog steeds, maar vrees dat het niet door gaat. (An­ders zal ik op woens­dag rond 12.00 uur in Am­ster­dam zijn.) Ik blijf ho­pen.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Aardbeving

Rond 17.40 uur schudt mijn bed heen en weer en ik denk dat de bu­ren be­hoor­lijk aan het neu­ken zijn. Ik voel aan de muur, maar dat is een ste­vig geval. Ik kijk on­der het bed. Zit daar ie­mand? Ik ga naast het bed staan, maar ik voel niets, dus toch geen aard­be­ving. Ik ga weer op bed lig­gen. Het bed be­gint weer te schud­den en de deu­ren ram­me­len nu ook. In on­der­broek open ik de deur. Er staat nie­mand, wel lo­pen al­ler­lei men­sen in de hal. Snel schiet ik in mijn broek, grijp mijn T-shirt en loop, dit al aan­trek­kend, op slip­pers de gang in en ga via de trap drie ver­die­pin­gen om­laag. (Ik maak geen ge­bruik van de lift, want de elek­tri­ci­teit valt zo vaak uit.)
Buiten staan men­sen en zeg­gen: “Earth move.” Ik tril zelf ook een beet­je, maar na vijf of tien mi­nu­ten ga ik maar weer naar bin­nen, want wat moet ik op straat?
Morgen moet ik in The News maar eens le­zen of het een ern­sti­ge be­ving was en dan even­tu­eel Pa en Ma bel­len.
Als Adelheid en Kenau vol­gens sche­ma rei­zen, zit­ten zij nu in Ho­tan (Chi­na). Ik hoop dat ze niets van de­ze aard­be­ving mer­ken.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Fried rice

Van 19.00 uur tot 20.00 uur zit ik in het res­tau­rant en eet een ste­vi­ge ve­ge­ta­ri­sche fried rice voor 30 Roe­pie met twee li­me-Se­ven-up (heer­lijk koel). Dit kost 55 Roe­pie. Ik geef 10 Roe­pie fooi. (Ook voor de Room Ser­vi­ce, want toen gaf ik geen fooi.)
Bed rond 22.30 uur.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Noten

*(1)
De reden van mijn wens eer­der naar Ne­der­land te­rug te gaan.
Terug­reis ver­vroe­gen. (8 au­gus­tus 1993, noot 1.)

Te­rug.

*(2)
William Golding: Lord of the Flies. Dit boek gaat over een groep jon­gens van heel jong tot een jaar of vijf­tien, zes­tien, die op een on­be­woond ei­land te­recht zijn ge­ko­men na­dat hun vlieg­tuig ver­on­ge­luk­te, waar­bij al­le vol­was­se­nen om het le­ven kwa­men.
De oudsten onder hen ko­men al snel tot de ont­dek­king dat ze moe­ten sa­men­wer­ken wil­len ze over­le­ven om even­tu­eel ge­red te kun­nen wor­den.
Een van de ou­de­re pu­bers neemt de lei­ding. Hij is een bij­de­han­te, maar ook be­grip­vol­le jon­gen, min of meer een sof­tie dus.
Hij wordt uit­ge­daagd door een an­der die vindt dat hem de lei­ding toe­be­hoort. Een bru­ta­le, fy­siek ster­ke, maar psy­ch­isch min­der ont­wik­kel­de knaap, min of meer een dom­bo dus.
Bei­de lei­ders ver­za­me­len me­de­stan­ders om zich heen en daar­mee ont­staat een con­flict.
Een conflict: ge­luk­kig voor de le­zer, want zon­der con­flict heeft een (span­nen­de) ro­man geen be­staans­recht.
Wikipedia: Lord of the Flies. (Heer der Vlie­gen.)

Te­rug.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
GM., Wi., F.
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Rawalpindi:
GM., Wi., F.
:ﺭﺍﻭﻟﭙﻨﮉﻯ

MenuBe­ginEinde.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.


De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Berlin

Synagoge

Die Neue Synagoge an der Oranienburger Straße in der Spandauer Vorstadt im Ortsteil Mitte (Bezirk Mitte) von Berlin ist ein Gebäude von he­r­aus­ragender Bedeutung für die Geschichte der jüdischen Bevölkerung der Stadt und ein wichtiges Baudenkmal. Sie wurde 1866 eingeweiht. Der noch vorhandene Teil des Bauwerks steht unter Denk­malschutz. Sie wurde nach Restaurierungen 1995 wiedereröffnet, jedoch nicht wieder ein­ge­weiht. Die Architekten waren Eduard Knob­lauch und Friedrich August Stüler.
Bron: Wikipedia.

Synagoge

Die Neue Synagoge an der Oranienburger Straße in der Spandauer Vorstadt im Ortsteil Mitte (Bezirk Mitte) von Berlin.

Synagoge

Die Neue Synagoge an der Oranienburger Straße in der Spandauer Vorstadt im Ortsteil Mitte (Bezirk Mitte) von Berlin.

Pakistan, 8 augustus 1993

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7862) Ik reis­de over de Ka­ra­ko­ram High­way, eerst noord­waarts van­uit Gil­git in Pa­ki­stan (dat is on­ge­veer hal­ver­we­ge) naar het noor­de­lijk­ste punt: Kash­gar in Chi­na en daar­na he­le­maal te­rug tot aan het zui­de­lijk­ste punt van die weg, na­bij Ra­wal­pin­di. – Mijn re­tour­vlucht naar Ne­der­land staat ge­pland op 8 sep­tem­ber, maar ik wil de­ze week al weer naar huis.*(1).
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) De na­men Ke­nau, Bul­le­bak en Adel­heid en de ini­ti­a­len JC., NN., RN. en SA. zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd. Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.


 
 

Zondag, 8 augustus 1993.
Dag 29. Rawalpindi.
Deze eenpersoonskamer is klein, met een klein raam. Bui­ten, of in de toi­let­ruim­te hoor ik van al­les pie­pen en ik denk aan rat­ten. Ik doe de bad­ka­mer­deur goed op slot.
Mijn ka­mer hangt vol met mijn was. De ven­ti­la­tor draait op vol­le toe­ren, maar helpt niet echt om de be­nauwd­heid te ver­min­de­ren. Ik voel me on­ge­luk­kig.
Rond 01.00 uur kijk ik in de Lone­ley Pla­net Tra­vel Sur­vi­val Kit bij Ra­wal­pin­di en dan ont­dek ik dat ik naar al-Fa­lah ho­tel in de Ra­jah Ba­zaar had wil­len gaan. Ik zit nu in het al-Fa­lah ho­tel in de Sad­dar Ba­zaar. Ik moet in de loop van de dag dus maar ver­kas­sen.
Ik denk er­over om mijn re­tour­vlucht te re­ge­len met hulp van de Ne­der­land­se Am­bas­sade. Ik wil de re­tour­vlucht la­ten be­ves­ti­gen op de fax van de Am­bas­sade. Ik zal in de och­tend gaan vra­gen.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Ontbijt

Wakker om 6.00 uur.
Opstaan 7.30 uur.
Om 8.00 uur is bij­na al­le was droog.
Ont­bijt in het ho­tel: 30 Roe­pie. (Ik had twee sneet­jes brood meer dan gis­te­ren: dus 2 Roe­pie duur­der.)
Ontbijt: Pakistaan­se ome­let (met groe­ne pe­per), brood, bo­ter, jam en kof­fie plus vier snee­tjes brood.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Ambassade

Ik ruim de rugzak in en ga voor 80 Roe­pie met de taxi naar het nieu­we PIA-ge­bouw in Is­lam­abad, waar op de twee­de ver­die­ping de Ne­der­land­se Am­bas­sade, goed ge­ou­til­leerd, zit, met zelfs PTT-te­le­foon­toe­stel­len.
Vol­gens de Pa­ki­staan­se por­tier mag ik geen ge­bruik ma­ken van de fax van de Am­bas­sade, dus vraag ik naar RN. (Zie 16-7-93.)
Hij ver­won­dert zich dat ik er ben. Hij denkt dat we al­le drie al te­rug zijn. (Adel­heid schreef toch naar NN., dat ik in Kash­gar zou af­ha­ken. Ik had al de in­druk dat NN. en RN. voor ons hun hu­we­lijk als al­les O.K. speel­den, maar in wer­ke­lij­kheid niet on spea­king terms zijn, maar mis­schien zie ik din­gen die er niet zijn.)
Ik leg hem uit dat ik het rei­zen te zwaar vond en dat ik het rus­ti­ger aan wil­de doen en meer van Pa­ki­stan wil­de zien. Ook leg ik hem uit wat ik van Ta­rom wil en dat ik de fax van de Am­bas­sa­de voor de be­ves­ti­ging van de­ze Roe­meen­se Lucht­vaart­maat­schap­pij wil ge­brui­ken.
En-passant vraag ik of ik ook van de te­le­foon van de Am­bas­sa­de gebruik mag ma­ken, om de Ta­rom in Ka­ra­chi te bel­len. Uiter­aard te­gen be­ta­ling van de kos­ten. Hij, RN., vraagt dat aan zijn chef en het mag. De por­tier moet uit­zoe­ken wat de kos­ten per mi­nuut zijn en komt met een prijs van 30 Roe­pie per 2,5 se­con­de. (Hij heeft de in­for­ma­tie niet goed ge­le­zen, blijkt twee da­gen la­ter.) (Ik bel­de van­uit de Am­bas­sa­de iets meer dan zes mi­nu­ten met Ka­ra­chi. Dat zou dan 4.320 Roe­pie kos­ten. Voor 2.070 Roe­pie vlieg je al van Is­lam­abad naar Ka­ra­chi.)
(Ik vraag RN. naar de prijs van een vlucht Pa­ki­stan-Am­ster­dam. Hij heeft er geen idee van, maar schat cir­ca 800 gul­den.)
Het duurt twin­tig mi­nu­ten voor­dat ik pas in de ga­ten heb dat er na het net­num­mer geen twee­de kies­toon ge­zon­den wordt en dat je di­rect moet door­kie­zen (Thuis, weer in Ne­der­land, lees ik dat bij ons die flau­we­kul per 1-1-94 ook wordt af­ge­schaft.)
Tijdens de eer­ste ver­bin­ding blijkt dat de Ta­rom-me­de­wer­ker nog niet aan­we­zig is. Ik moet rond 10.30 uur te­rug bel­len. Als ik dat doe, kan de be­tref­fen­de per­soon zien dat ik met Ke­nau vloog. Al­le toe­stel­len zit­ten vol. Ik moet me maar aan het oor­spron­ke­lij­ke reis­sche­ma hou­den.
Ik moet eer­der te­rug, zeg ik. Nu, dan moet ik het maar op de 18e of 25e pro­be­ren, stelt hij voor. Daar­mee is de kous af.
Ik zeg tegen RN. dat de ge­spreks­kos­ten circa 4.320 Roe­pie be­dra­gen, of te wel cir­ca 145 dol­lar. Hij stelt voor om 200 Roe­pie te be­ta­len en ik krijg zelfs een of­fi­ciële kwi­tan­tie. Ach­ter­af zal blij­ken dat dit het juis­te be­drag is.

MenuBe­ginIndex en het einde.


KLM

Mijn ticket is niet en­dor­sa­ble, dus niet over­draag­baar aan een an­de­re maat­schap­pij.
RN. belt met de KLM in Is­lam­abad en zij wil­len wel mo­ge­lijk­he­den be­kijken.
Ik loop de lange weg er­heen. In Is­lam­abad, die le­ge stad, ligt al­les heel ver uit el­kaar. Bij het KLM-kan­toor word ik vrien­de­lijk, maar za­ke­lijk ge­hol­pen. Men boekt mij bij Ta­rom voor 11 en 18 au­gus­tus. De rest hangt af van Ta­rom.
Als reden voor de ver­vroeg­de te­rug­keer geef ik de al voor­be­rei­de smoes op: Moe­der erns­tig ziek, ik ben de oud­ste zoon. Het re­fe­ren­tie­adres wordt de Ne­der­land­se Am­bas­sa­de: RN. Dins­dag­och­tend moet ik te­rug­bel­len.
Ei­gen­lijk twij­fel ik er ook wel over of ver­vroegd te­rug­gaan goed is. Als eten en slaap­ge­le­gen­heid goed is, valt het in dit land ook wel mee. Als ik maar niet ziek ben. Nu heb ik be­heers­ba­re diar­ree.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Felictaties

Ik loop de lange weg naar het Ge­ne­ral Post Of­fi­ce (GPO), via een boek­han­del, waar ik al­les be­kijk, maar niets koop.
In het GPO post ik een brief naar Pa en Ma en een kaart naar SA. waar­op ik haar fe­li­ci­teer met haar ver­jaar­dag en haar ver­tel dat ik nu al­leen reis. (Maar niet dat ik eer­der naar huis wil gaan, want ik weet niet of dat lukt.) Ik schreef haar om­dat ik vrees­de dat Ke­nau haar nog een kaart zou stu­ren, la­ter de­ze va­kan­tie en daar zou mijn naam dan niet meer op staan en dat zou SA. on­ge­rust kun­nen ma­ken.)
(Toen we op 26-7 in Kash­gar uit het post­kan­toor kwa­men, vroeg ik haar on­ge­rust (ze merk­te dat) of ze nog post zou stu­ren naar ge­za­men­lij­ke be­ken­den. (“Zo­als wie?”, vroeg ze. “Nou, men­sen die wij bei­den ken­nen.” Ik durf­de geen na­men te noe­men, want ik dacht ei­gen­lijk al­leen maar aan SA. Ke­nau zei toen: “Mis­schien JC. en jij? “Mis­schien al­leen mijn ou­ders.”, maar ik was er niet echt ge­rust op, dus daar­om stuur­de ik de­ze kaart naar SA.)
Op het postkantoor krijg ik voor de eer­ste keer een mun­tje. (25 Pai­sa.) Ik dacht dat al­les op 1 Roe­pie werd af­ge­rond.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Moskeebezoek

Voor 30 Roepie brengt de taxi mij naar de nieu­we Shah Fai­sal mos­kee in Is­lam­abad. Het is een af­wij­ken­de con­struc­tie, maar ik vind hem niet echt bij­zon­der, of mooi. Veel be­ton en niet veel staal, want dat had ik ge­dacht, ver­wacht.
De hete vloe­ren met stin­ken­de, nat ge­spo­ten, vas­te (hier niet vast) vloer­be­dek­king als loop­pad en lege, niet wer­ken­de, fon­tei­nen, vij­vers zon­der water, af­ge­slo­ten ge­deel­ten waar toch ieder­een vro­lijk rond­stapt en de ge­slo­ten mos­kee zelf. Ik heb het snel ge­zien. Er is zelfs een prul­la­ria­win­kel.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Mineraalwater

Voor 95 Roepie naar Sad­dar, Ra­wal­pin­di (“Pin­di.”), een rit van meer dan een half uur, meer dan 15 km.
Ik eet in een res­tau­ran­tje war­me bo­nen (dal) voor 16 Roe­pie.
Tij­dens het eten krijg ik een me­ta­len be­ker wa­ter voor­ge­zet. Ik gooi dit wa­ter weg en vul die met mi­ne­raal­wa­ter. Ik drink een slok en zet de be­ker weer op ta­fel. De ober ziet dat de be­ker niet he­le­maal vol meer is, grijpt hem en voor­dat ik kan in­grij­pen, vult hij hem met het lo­ka­le wa­ter weer tot de rand. Even denk ik er­over om de be­ker weer leeg te gooi­en en weer met mi­ne­raal­wa­ter te vul­len en dan de be­ker vast te hou­den, maar ik be­sluit om maar ge­woon aan de fles­sen­hals te drin­ken.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Sprite

Kamer ontruimen en ik ga voor 15 Roe­pie naar Fa­wa­ra Chowk = Fa­wa­ra Plein in de Ra­jah Ba­zaar. Het al-Fa­lah-ho­tel daar spreekt me niet aan (de fa­ça­de) dus loop ik naar het Pa­la­ce ho­tel, maar de­ze heeft geen ka­mers vrij en ver­wijst naar het J. Bar­thers ho­tel aan de over­kant van de straat. Daar huur ik een iets rui­me­re (dan in het vo­ri­ge ho­tel) een­per­soons­ka­mer voor 100 Roe­pie. De­ze ka­mer heeft maar een klein raamp­je op de bui­ten­lucht en een groot, maar niet-ge­tra­lied, raam op een bin­nen-gang.
Ik bel met de Ambassade, maar RN. is na 15.00 niet meer be­reik­baar.
In de dining room van het ho­tel ge­bruik ik Spri­te, ijs­kou­de Spri­te. (“Seperite“), sinds kort mijn lie­ve­lings­drank. Ik drink er li­ters van, als ie maar ijs- en ijs­koud is.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Gezellig

Ik vraag mij af wat ik moet doen als ik niet op 11 au­gus­tus naar huis kan. Ik moet er re­ke­ning mee hou­den dat ik mis­schien pas op 18 au­gus­tus naar huis kan vlie­gen. Daar­na hoef het niet meer. 25-8 en 1-9 zijn dan niet in­te­res­sant meer en hin­de­ren het ver­de­re ver­loop van mijn va­kan­tie.
Naakt lig ik op bed en zoek de ver­de­re reis uit als ik niet op 11-8 naar huis kan. Zal ik dan naar Pe­sha­war of La­hore gaan?
Ik hoop, hoop, hoop dat ik op 11-8 uit deze ge­van­ge­nis naar huis kan gaan.
Ik gaf sinds gisteren­avond 676 Roe­pie uit.
Ik wil in de dining room eten. “Nu al?”, vraagt de re­cep­tio­nist.
“Om 19.00 of 19.30 uur. Kan dat?”
Ik loop door de druk­ke en wel een beet­je ge­zel­li­ge Ra­jah Ba­zaar.
Straat: Ba­ra Ba­zaar, maar ik be­grijp niet waar­om toch de­ze met men­sen ge­vul­de straat ook nog door­kruist moet wor­den met au­to’s en rik­sja’s.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Koekjes

Om 19.00 is het in de Di­ning room nog don­ker. Ik ga naar bin­nen en loop naar de ober.
Se­pe­ri­te?”, vraagt hij. (Spri­te.)
“I want to eat.”
Hij be­grijpt me niet.
“Food.”, zeg ik en ik krijg een sme­ri­ge en ge­scheur­de me­nu­kaart in de han­den ge­drukt. Dat wat er­op staat kan ik ook in de ba­zaar ko­pen en daar zul­len zij het dus ook wel van­daan ha­len en iets meer be­re­ke­nen.
Wat moet ik eten? Over­moe­dig gooi­de ik van­och­tend in het vo­ri­ge ho­tel mijn brood, to­ma­ten en kom­kom­mer weg. Nu ben ik ge­dwon­gen nieuw eten te kopen. Het wor­den koek­jes, maar te zout en ik krijg er dus maar twee op. Klef brood, mier­zoe­te ap­pel­jam en een hal­ve li­ter lau­we melk koop ik er nog bij.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Low-budget

Voor de tweede keer binnen een jaar moet ik con­sta­te­ren dat ik niet ge­schikt ben voor een low-bud­get va­kan­tie in de Der­de We­reld. (In Eu­ro­pa wel?) Mor­gen ga ik weer naar een an­der ho­tel, terug in Sad­dar, een duur­der ho­tel. In Sad­dar is het wes­ter­ser dan in Ra­jah en dus een be­te­re ge­le­gen­heid om goed te eten.
Ik hoop toch echt dat ik op woens­dag naar huis mag. Hoe moet ik hier an­ders nog vier we­ken over­le­ven? Dat wordt duur en hon­ge­rig.
Ik vroeg in Is­lam­abad de prijs van de goed­koop­ste ti­cket Ka­ra­chi-Am­ster­dam. Dat is Jor­da­nian Air voor 10.400 Roe­pie. (f. 695,00) (Dat vind ik erg duur.)
Ik moet maar een ro­man ko­pen, als ik nog moet blij­ven.
Naar huis wil ik. Nooit meer te­rug, dan al­leen naar een land met een vas­te woon­plaats, met air­co, een ei­gen keu­ken en koel­kast, he­te thee, schoon wa­ter, ei­gen brood. Daar waar ik ve­ge­ta­risch le­ven kan en com­for­ta­bel met een reis­ge­zel­lin. Rei­zen al­leen? Ja, maar dan al­leen maar met veel geld.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Verkiezingen

De verkiezingsstrijd is in vol­le gang. Over­al zie ik pos­ters van een mi­li­tair, die op Zia ul-Haq*(2) lijkt en ik hoor­de en zag een ge­luids­wa­gen in de Ba­ra Ba­zaar.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Mieren

Ook deze kamer in het J. Bar­thers-ho­tel wordt ge­plaagd door ra­zend­snel­le mi­ni mie­ren die de laat­ste etens­rest­jes uit mijn tas ha­len.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Noten

*(1)
Ik wil eer­der naar huis dan de oor­spron­ke­lijk ge­plan­de da­tum, nl. 8 sep­tem­ber.
In eers­te in­stan­tie zou­den Ke­nau en ik al­leen naar Pa­ki­stan en Chi­na gaan. Zij had geen reis­ge­noot en vroeg mij of ik haar wil­de ver­ge­zel­len. Ik had geen in­te­res­se Pa­ki­stan, maar wel in Ke­nau en daar­om stem­de ik er­mee in. Wij zou­den al­le be­lang­rij­ke is­la­mi­ti­sche mo­nu­men­ten in Pa­ki­stan be­zoe­ken en di­to plaat­sen in is­la­mi­tisch Chi­na, in de re­gio Xin­ji­ang en plan­den een twee maan­den du­ren­de tocht om op 8 sep­tem­ber weer naar Ne­der­land te­rug te ke­ren.
Ve­le maan­den la­ter, op 8 ju­ni jl., be­sloot haar ex-vriend (Bul­le­bak) en een me­de­be­woon­ster van haar stu­den­ten­flat (Adel­heid) om ook mee te gaan.
In Pa­ki­stan bleek dat er tus­sen mij en mijn drie reis­ge­no­ten, met name Bul­le­bak, spra­ke was van een in­com­pa­ti­bi­li­té d’hu­meurs, waar­door een af­schei­ding van hen voor ons bei­den, de groep van drie en ik, het bes­te was. Dat ge­beur­de in Kash­gar, in Chi­na.
Na­dat ik de he­le Ka­ra­ko­ram High­way af­ge­legd had, van­af Kash­gar tot Ra­wal­pin­di had die va­kan­tie voor mij wel lang ge­noeg ge­duurd, voor­al ook om­dat ik geen af­fi­ni­teit met Pa­ki­stan had en heb. Ik wil naar huis en de ko­men­de da­gen pro­beer ik dat zo snel mo­ge­lijk te re­ge­len.

Te­rug.

*(2)
Pakistan, verkiezingen 1993.
Wikipedia: Pakistani Ge­ne­ral Elec­tion, 1993.
Wikipedia: Zia ul-Haq.

Te­rug.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
GM., Wi., F.
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Rawalpindi:
GM., Wi., F.
:ﺭﺍﻭﻟﭙﻨﮉﻯ
Shah Fai­sal Mos­kee:
GM., Wi., F.
:ﻓﻴﺼﻞ ﻣﺴﺠﺪ

MenuBe­ginEinde.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.


De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Pakistan, 7 augustus 1993

Abbottabad

Dit screenshot uit Google Earth toont het zui­de­lijk­ste deel van de Ka­ra­ko­ram High­way (KKH) en is het stuk dat ik van­nacht en van­och­tend reis. Van­uit Gil­git, van­waar ik gis­te­ren­mid­dag ver­trok, ligt het zui­de­lijk­ste punt van de KKH on­ge­veer 580 km ver­der. Van daar­uit is het nog cir­ca 40 km naar Ra­wal­pin­di.
Ab­bott­abad ligt dus cir­ca 470 km van­af Gil­git.
In dit screen­shot ligt het geo­gra­fisch noor­den aan de on­der­kant en het zui­den aan de bo­ven­kant. We kij­ken dus naar het zui­den.
De rivier, die in het mid­den te zien is, is de In­dus.

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7861) Ik ben on­der­weg in Pa­ki­stan. Ik reis met Da­vid, een En­gel­se on­der­wij­zer, over de Ka­ra­ko­ram High­way naar het zui­den. De­ze och­tend neemt Da­vid af­scheid in Ab­bott­abad. Hij stapt uit de bus en ik reis ver­der naar Ra­wal­pin­di. Na aan­komst daar heb ik de Ka­ra­ko­ram High­way van noord naar zuid he­le­maal ge­re­den, van­af Kash­gar in Chi­na, meer dan 1.200 km, met soms zeer ge­vaar­lij­ke si­tu­a­ties, zoals een aard­ver­schui­ving*(1) op het mo­ment dat de bus daar ter plek­ke is. – Me­dio juli leg­de ik het twee­de helft van de­ze be­roem­de / be­ruch­te weg af. Na­me­lijk, van­af Gil­git naar Kash­gar: 600 ki­lo­me­ter in noor­de­lij­ke rich­ting.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.


 
 

Zaterdag, 7 augustus 1993.
Dag 28. In een bus, op weg naar Ra­wal­pin­di.
We pro­be­ren wat te sla­pen. De weg wordt steeds groe­ner. Er staan steeds meer bo­men langs de weg en du­re, om­muur­de, vil­la’s, waar ron­dom licht brandt. (In het noor­den heb­ben ze geen elek­tri­ci­teit, of maar be­perkt.) .

MenuBe­ginIndex en het einde.


Afscheid

Rond 6.00 uur zijn we in Man­she­ra en circa 7.10 uur springt Da­vid, na een kor­te ste­vi­ge hand­druk in Ab­bott­abad uit de bus.
Gisterenavond had ik hem al be­dankt voor zijn uit uiter­ma­te pret­ti­ge ge­zel­schap en zijn on­der­ne­mings­lust (zon­der hem zou ik niet veel ge­daan heb­ben) en voor zijn ka­me­raad­schap. Ik vond en vind hem een fij­ne vent. Ik ben blij hem ont­moet te heb­ben. Hij was ook blij met mijn ge­zel­schap. Ik zei een en an­der gis­te­ren­avond al, om­dat ik vrees­de dat er ’s mor­gens geen tijd voor zou zijn. Dat was ook zo.
He­laas moes­ten we het laat­ste deel van de Ka­ra­ko­ram High­way ’s nachts af­leg­gen, maar ik heb hem wel he­le­maal ge­re­den, van Kash­gar tot Ra­wal­pin­di. (We moes­ten een ge­deel­te ’s nachts doen, omdat Da­vid niet mid­den in de nacht in Ab­bott­abad wil­de aan­ko­men.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Rawalpindi

Circa 8.45 uur in Rawalpindi: bus­sta­tion Pir Wad­ha’i.
De NATCO bus­chauf­feur re­gelt voor mij de taxi naar de Sad­dar-wijk voor 30 Roe­pie.
“Erg goedkoop.”, zegt hij en lacht er over­dre­ven vrien­de­lijk bij. Ik vind dat veel te duur. 10 Roe­pie vind ik wel ge­noeg, maar ac­cep­teer die prijs, om­dat ik niet veel keus heb. De ou­de­re Duit­ser gaat mee voor 90 Roe­pie naar het Flash­man ho­tel. Hij ver­telt over zijn trek­king rond Skar­du en dat hij olie­han­de­laar is. Vroe­ger, veer­tig jaar ge­le­den, kwam hij wel in Rot­ter­dam, voor de olie.
Even denk ik: ‘Moet dat nou, veer­tig jaar ge­le­den, over de oor­log pra­ten.’, maar ik be­denk al snel dat veer­tig jaar ge­le­den 1953 was.

MenuBe­ginIndex en het einde.


al-Falah hotel

Ik wilde naar het al-Fa­lah ho­tel in de Ra­jah Ba­zaar, maar zeg per on­ge­luk al-Fa­lah hotel in Sad­dar en daar brengt hij me naar toe.
Wel, het is die 30 Roe­pie wel waard, want het is een kle­re eind van­af Pir Wad­ha’i.
Voor het hotel wil ik met mijn rom­mel uit­stap­pen, maar de Duit­ser stelt voor dat ik eerst even kijk of er wel plaats is. Dat doe ik. Ze heb­ben een een­per­soons­kamer vrij, met dou­che en toi­let. Die kost 70 Roe­pie. (Ik vroeg naar de prijs.) De taxi­chauf­feur komt met mijn spul­len. Ik neem af­scheid van de Duit­ser uit Mün­chen en bo­ven hoort de taxi­chauf­feur tot zijn te­leur­stel­ling dat ik de juis­te prijs al weet en dat er dus geen com­mis­sie meer voor hem aan zit.
Even pro­beert hij, niet se­rieus, 40 Roe­pie voor de rit te krij­gen, maar 30 Roe­pie is 30 Roe­pie en dus be­taal ik niet meer. (La­ter had ik spijt van dit, mijn, ka­pi­ta­lis­tisch ge­drag, maar niet eer­der dan dat mijn va­der mij daar, toen ik al lang thuis was, op wees, na­dat ik er­over ver­tel­de.)
In het hotel neem ik direct een ont­bijt voor 28 Roe­pie.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Geil

Ik ben enorm geil. Ik te­ken se­xy vrou­wen met mooi don­ker haar tus­sen de benen. Dat is een goe­de sti­mu­lans. Klaar­ko­men is dan nog maar een­vou­dig.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Telefoneren

Douche.
American Express Tra­vel Ser­vi­ce kan mij niet hel­pen. Hun tus­sen­per­soon voor Ta­rom is er mee op­ge­hou­den en zij we­ten niet hoe ik an­ders met die Roe­meen­se lucht­vaart­maat­schap­pij in con­tact kan ko­men.
Ik wissel 100 US$ Travel­ler­che­ques voor 2.972 Roe­pie. Een an­der reis­bu­reau ver­telt me het­zelf­de ver­haal, dat wil zeg­gen: zij geven mij het te­le­foon­num­mer van die agent. (Die er­mee op­ge­hou­den is.)
Ik ga naar het Pub­lic Call Of­fi­ce en sta tus­sen tien­tal­len schreeu­wen­de en du­wen­de Pa­ki­sta­ni met het Ta­rom-kan­toor te bel­len. Ik krijg een an­der te­le­foon­num­mer. Ook in Ka­ra­chi en het ad­vies mor­gen te­rug te bel­len.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Mieren

Ik bel Pa en Ma. Alles OK.
Mijn kamer: ik slaap circa twee uur. Zet mijn was in de week. Zeep heb ik niet, dus ge­bruik ik sham­poo.
Ik eet brood met ched­dar-kaas, to­maat en kom­kom­mer. Al­les zit on­der de vlie­gens­vlug­ge mi­ni mie­ren.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Klamboe

Weer sexy vrouwen tekenen.
Na 22.30 uur kleren was­sen en die op­han­gen. De klam­boe (het mus­kie­ten­net) ge­bruik ik als mug­gen­zift voor het raam. Al­le an­de­re ho­tels heb­ben zo­iets zelf ge­maakt. Dit ho­tel niet, dus. (Een vlie­gen­hor.)
Ik voel me wat af­we­zig, want ik sliep de laat­ste 36 uur maar een paar uur.
Ik kocht en at twee lek­ke­re pe­ren.
Bed circa 23.00 uur.
Nog over 3.635 Roepie.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Noten

*(1)
Karakoram Highway: ik reis­de, toen nog sa­men met mijn reis­ge­no­ten Ke­nau, Adel­heid en Bul­le­bak, op 21, 22 en 23 ju­li, van­af Gil­git over de­ze be­roem­de en be­ruch­te weg naar het noor­den, naar Kash­gar in Chi­na. Een reis van ruim 600 km. We be­reik­ten Gil­git op 19 juli na een spec­ta­cu­lai­re rit langs de In­dus-ri­vier, van­uit Skar­du. De weg van Skar­du naar Gil­git is geen on­der­deel van de Ka­ra­ko­ram High­way.
Van­af Kash­gar reis ik tot Ra­wal­pin­di, nu ruim 1.200 km, zuidwaarts, op 27, 28, 30 juli, 2, 5, 6 au­gus­tus en van­daag. Spec­ta­cu­lair was voor­al de etap­pe op 28 ju­li, toen we in het Pa­ki­staan­se deel van die weg mid­den in een aard­ver­schui­ving ver­zeild raak­ten.

Te­rug.

*(2)
American Express Travel Ser­vi­ce: dit is het reis­bu­reau, van waar­uit ik mijn ver­vroeg­de te­rug­reis wil re­ge­len.
Ik wil eer­der naar huis dan de oor­spron­ke­lijk ge­plan­de da­tum, nl. 8 sep­tem­ber.
In eers­te in­stan­tie zou­den Ke­nau en ik al­leen naar Pa­ki­stan en Chi­na gaan. Zij had geen reis­ge­noot en vroeg mij of ik haar wil­de ver­ge­zel­len. Ik had geen in­te­res­se Pa­ki­stan, maar wel in Ke­nau en daar­om stem­de ik er­mee in. Wij zou­den al­le be­lang­rij­ke is­la­mi­ti­sche mo­nu­men­ten in Pa­ki­stan be­zoe­ken en di­to plaat­sen in is­la­mi­tisch Chi­na, in de re­gio Xin­ji­ang en plan­den een twee maan­den du­ren­de tocht om op 8 sep­tem­ber weer naar Ne­der­land te­rug te ke­ren.
Ve­le maan­den la­ter, op 8 ju­ni jl., be­sloot haar ex-vriend (Bul­le­bak) en een me­de­be­woon­ster van haar stu­den­ten­flat (Adel­heid) om ook mee te gaan.
In Pa­ki­stan bleek dat er tus­sen mij en mijn drie reis­ge­no­ten, met name Bul­le­bak, spra­ke was van een in­com­pa­ti­bi­li­té d’hu­meurs, waar­door een af­schei­ding van hen voor ons bei­den, de groep van drie en ik, het bes­te was. Dat ge­beur­de in Kash­gar, in Chi­na.
Na­dat ik de he­le Ka­ra­ko­ram High­way af­ge­legd had, tot en met van­och­tend, heeft die va­kan­tie voor mij wel lang ge­noeg ge­duurd, voor­al ook om­dat ik geen af­fi­ni­teit met Pa­ki­stan had en heb. Ik wil naar huis en de ko­men­de da­gen pro­beer ik dat te re­ge­len. Van­daag al be­gin ik er­mee.
De na­men Ke­nau, Bul­le­bak en Adel­heid zijn om pri­va­cy­re­de­nen ge­fin­geerd.

Te­rug.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
GM., Wi., F.
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Rawalpindi:
GM., Wi., F.
:ﺭﺍﻭﻟﭙﻨﮉﻯ

MenuBe­ginEinde.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.


De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Pakistan, 6 augustus 1993

Besham

Dit Screenshot uit Google Earth toont het deel van de rou­te die Da­vid en ik de­ze mid­dag en nacht af­leg­gen, van­uit Gil­git. De af­stand tot Be­sham City is bij­na 325 km.
Het noor­den ligt daar, waar de pijl in de rech­ter bo­ven­hoek heen wijst. De ro­de lijn tus­sen de ber­gen is de Ka­ra­ko­ram High­way.
De berg, bijna boven, rechts van het mid­den, met het groe­ne drie­hoek­je is de Nan­ga Par­bat.

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7860) Ik ben on­der­weg in Pa­ki­stan. Ik reis met Da­vid, een En­gel­se on­der­wij­zer, over de Ka­ra­ko­ram High­way naar het zui­den. De­ze mid­dag en ko­men­de nacht zit­ten Da­vid en ik in een bus die ons uit Kash­mir weg­voert.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.


 
 

Vrijdag, 6 augustus 1993.
Dag 27. Gilgit – Rawalpindi.
Wakker vanaf circa 2.45 uur. Ik heb het koud van de ven­ti­la­tor. De tong plakt aan mijn ver­he­mel­te. Ik leg de slaap­zak over mij heen.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Wantrouwen

We halen rond 8.00 uur de bus­kaart­jes op en doen in de stad nog in­ko­pen: ap­pels, kom­kom­mer en to­ma­ten, maar we ver­ge­ten brood te ko­pen.
Ik ga in de dou­che­ruim­te met mijn kle­ren aan, want het is de laat­ste dag met Da­vid en zo goed ken ik hem nog niet, dat ik hem ook op on­ze laat­ste dag sa­men blin­de­lings ver­trouw, maar ik schaam me ook voor mijn wan­trou­wen. Toch neem ik het ze­ke­re voor het on­ze­ke­re. (In mijn kle­ren zit­ten al mijn pa­pie­ren en al mijn geld.)
Voor vertrek heb ik nog 1.082 Roe­pie.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Headmaster

David en ik wisselen adres­sen uit. Hij is Head­mas­ter van een Boar­ding school (Kost­school) in de Ver­enig­de Sta­ten. Zijn vrouw werkt in de ver­ple­ging. Zij is Ame­ri­kaan­se, hij En­gels­man.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Koffie

Van 11.00 tot 12.30 uur sla­pen. Da­vid wil nog naar een be­kend thee­huis in Gil­git De Hai­dey(?) Tea Shop, maar die is ge­slo­ten. (Om­dat het vrij­dag is?)
Hij gaat naar de kap­per en ik naar het JSR res­tau­rant en drink er kof­fie. Ik be­taal het ho­tel 200 Roe­pie. (We dach­ten aan 250 Roe­pie.)

MenuBe­ginIndex en het einde.


Het dak op

Circa 13.00 uur bij het bus­sta­tion en de bus ver­trekt om 14.00 uur.
We rijden flinke stuk­ken. De bij­rij­der kletst uren­lang met de chauf­feur. Op de­ze ge­vaar­lij­ke weg, waar af­lei­ding fa­taal kan zijn.
De bus stopt ge­re­geld. De eer­ste keer is dat in het mi­li­tai­re kamp Bun­ji. Daar komen en­ke­le pas­sa­giers er­bij, onder an­de­re een ou­de­re Duit­ser en twee jon­ge Ne­der­lan­ders. Zij moe­ten al­le drie op het dak zit­ten. (Zij kwa­men met een jeep uit Skar­du voor 2.000 Roe­pie. Een van de Ne­der­lan­ders is een stuk.)
Rond 23.00 uur stop­pen we in Da­su. Rond 01.00 uur in Be­sham. (Elke stop duurt on­ge­veer een half uur.) Daar­na soe­zen en han­gen in de­ze lu­xe bus. Soms is het koud.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
GM., Wi., F.
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Kashmir:
GM., Wi., F.
:ﻛﺸﻤﻴﺮ
Gilgit:
GM., Wi., F.
:ﮔﻠﮕﺖ

MenuBe­ginEinde.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.


De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.

Pakistan, 5 augustus 1993

Gilgit

In dit Screenshot van Google Earth, ligt het geo­gra­fisch noor­den aan de bo­ven­rand van de fo­to.
De groene lijn is de Ka­ra­ko­ram High­way. Ka­rim­abad ligt rechts bo­ven en Gil­git links be­ne­den.

Ka­ra­ko­ram High­way

1993 – 2018: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Pa­ki­stan – Kash­mir – Chi­na

Dag­boek 1993

(Dag 7859) Ik ben on­der­weg in Pa­ki­stan. Ik reis met Da­vid, een En­gel­se on­der­wij­zer, over de Ka­ra­ko­ram High­way naar het zui­den. – We zijn in Ka­rim­abad en gaan van­daag naar Gil­git. Daar pro­beer ik vruch­te­loos een blik­ope­ner te ko­pen.
1.) Ik reis zon­der ca­me­ra, daar­om plaats ik bij al­le in­te­res­san­te plaat­sen een link naar de fo­to’s in Goog­le Maps.
2.) De munt­een­heid in Pa­ki­stan is de Roe­pie: (PKR.) (f. 1,00 (gul­den) = 14 Roe­pie, dus 100 Roe­pie = f. 7,00.)
3.) Voor be­zoe­kers die via
the-face.com op deze web­si­te ko­men: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­bie­le te­le­foon) klikt u voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt op: ira­da.com.
4.) Dit reis­ver­slag komt uit mijn dag­boek 1993 en is mijn in­ter­pre­ta­tie van de wer­ke­lijk­heid.

MenuIndex en het einde.


 
 

Donderdag, 5 augustus 1993.
Dag 26. Karimabad – Gilgit.
Dromen: ik neuk in allerlei stan­den een leu­ke jon­ge vrouw van cir­ca der­tig jaar. Wie? Is er ook een man op de ach­ter­grond? Dit is een heer­lij­ke droom, maar geen nat­te!
Later droom ik dat ik op de rand van een val­lei sta. Pa ligt on­der in de­ze val­lei aan mijn kant op een stret­cher te zon­nen. Plot­se­ling komt er een la­wi­ne van steen en rom­mel van de an­de­re kant naar be­ne­den ge­stort.
Een boom­stam, ont­daan van zijn bast, komt met zo­veel ge­weld naar be­ne­den dat hij aan mijn kant weer om­hoog vliegt. Pa schreeuwt me wat toe en rent zelf weg in de rich­ting van de te­gen­over hem ge­le­gen hoog­te, maar komt daar­bij bij­na on­der het puin te­recht. Ik ren naar be­ne­den om hem te red­den, maar hij komt zelf vrij. Hij is wel erns­tig ge­wond aan bei­de be­nen. We strom­pe­len sa­men (ik ben niet ge­wond) door een ge­deel­te­lijk ver­woes­te stad op zoek naar Ma, die we na een tijd­je vin­den. Die is niet zo on­der de in­druk van Pa’s ver­won­din­gen. Zij is te druk met zich­zelf.
Alle straten zijn be­scha­digd en van som­mi­ge stra­ten zijn stuk­ken weg­ge­sla­gen en ga­pen diep­e af­gron­den.
Daar­na neuk ik die jon­ge vrouw nog een keer en voel mijn dik­ke pik lek­ker in haar weg­glij­den.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Gilgit

Opstaan: 4.00 uur.
De bus van 5.00 uur is er al om 5.20 uur!
Veertien pas­sa­giers zit­ten er­in. De bij­rij­der zit op het dak. Om 8.20 zijn we in Gil­git.
De bus kostte 40 Roe­pie. We ne­men een ka­mer in het JSR ho­tel en ne­men voor 30 Roe­pie een ont­bijt met eie­ren.
We gaan naar het politie­bu­reau om on­ze C-For­mu­lie­ren in B-For­mu­lie­ren [grens­for­mu­lie­ren] te la­ten omzetten, maar er is niemand die dat kan doen.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Lamzakken

We lopen naar het Pub­lic Call Of­fi­ce en ge­ven on­ze be­stem­min­gen op.
“Take a seat.”, zegt de dienst­doen­de amb­te­naar. We zit­ten een he­le tijd. Een Ame­ri­kaan komt en vraagt hoe lang het zal du­ren.
“Ze­ker drie tot vier uur.”, krijgt hij te ho­ren, “want het sys­teem ligt plat.”
Als wij daar­na ook vra­gen, krij­gen wij dat ook te ho­ren.
Stelletje lam­zak­ken. Waar­om dat niet even van te vo­ren ge­zegd?

MenuBe­ginIndex en het einde.


Lui?

Terug naar de Vreem­de­lin­gen­po­li­tie in Gil­git. Is de­ze amb­te­naar te lui om te werk­en? Hij zet een stem­pel op het C-For­mu­lier en ver­wijst naar de po­li­tie in Is­lam­abad.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Onwel

Ik voelde me daar per­fect in or­de, tot­dat ik een co­ke (Pep­si) dronk. Toen ging ik snel ach­ter­uit (mijn ge­zond­heid) en werd ik on­wel.

MenuBe­ginIndex en het einde.


NATCO

We gaan naar NATCO* en boe­ken voor een lu­xe bus naar het zui­den om 14.00 uur, mor­gen. Da­vid gaat naar Ab­bott­abad en ik naar Ra­wal­pin­di. (Kos­ten: 190 Roe­pie.) (Nor­maal ta­rief: 158 Roe­pie.)
Terug in het ho­tel dui­ken we moe in bed.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Tien kattar

15.00 uur: het is smoor­heet in ons klei­ne twee­per­soons­ka­mer­tje. Er is geen elek­tri­ci­teit, dus werkt de ven­ti­la­tor niet.
Ik loop de stad in en koop etens­waar. In Ka­rim­abad kocht ik een blik ched­dar, maar ik kon het blik niet open krij­gen en nu wil ik een blik­ope­ner heb­ben. Ik zoek in al­ler­lei soor­ten win­kels, maar ze we­ten niet wat ik be­doel. Een jon­ge­man zegt “Open­er, qat­tar” (dat is wat ik versta), maar ver­der is er nie­mand die weet wat een qat­tar is.
Later ga ik met Da­vid op stap en na tien­tal­len win­kels, waar nie­mand En­gels spreekt, is er weer een jon­gen die qattar zegt. Hij schrijft het op, als Da­vid er­om vraagt. Hij schrijft (in Ur­du) tien kat­tar (= tin cut­ter: blik­ope­ner)!
Iedereen kan het le­zen (met uit­zon­de­ring van een ou­de man, die de blan­ke en vol­ko­men maag­de­lij­ke ach­ter­kant van dit pa­pier­tje aan­dach­tig bes­tu­deert), maar nie­mand heeft een tin cut­ter.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Pioer oel

Ik kocht als sou­ve­nir voor AS. een sjaal van 400 Roe­pie voor 275 Roe­pie (pi­oer oel) (pu­re wool), zei hij. De jon­gen bel­de met de ei­ge­naar om te vra­gen of die ak­koord ging meet deze prijs. (Of voer­de hij een to­neel­stuk­je op?) De af­me­tin­gen van de sjaal: 188 x 90 cen­ti­meter.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Cheddar

In het hotel eet ik de ched­dar. Het blik maak­te ik open met van thuis mee­ge­bracht ge­reed­schap. Ge­luk­kig is ched­dar (kaas) en droog pro­duct, an­ders zou het een knoei­boel zijn ge­wor­den.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Voetbal

We zoeken een restaurant en Da­vid wil niet met zijn han­den eten (= zon­der be­stek), dus ko­men we in het JSR res­tau­rant te­recht. We kij­ken voet­bal op de Tv: Ar­gen­ti­nië – Mexi­co (niet de he­le wed­strijd) en eten een maal­tijd. Ik ve­ge­tab­le fried rice. (Smaakt goed.) Twee man­go­sap­jes.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Inpakken

Ik pak de rug­zak op­nieuw in en we gaan rond 21.00 uur naar bed.
Het is warm in Gil­git.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Noten

*
NATCO: Northern Areas Trans­port Cor­po­ra­tion. Een Pa­ki­staans over­heids­be­drijf, dat een bus­dienst on­der­houdt tus­sen Gil­git en Ra­wal­pin­di, over de Ka­ra­ko­ram High­way.

Te­rug.

MenuBe­ginIndex en het einde.


Meer infor­matie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: website. – F.: foto’s in Google Maps.
Pakistan:
GM., Wi., F.
:ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ
Kashmir:
GM., Wi., F.
:ﻛﺸﻤﻴﺮ
Karimabad:
GM., Wi., F.
:ﻛﺮﻳﻢ ﺁﺑﺎﺩ
Gilgit:
GM., Wi., F.
:ﮔﻠﮕﺖ

MenuBe­ginEinde.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
Gilgit

De route van Ga­nish / Ka­rim­abad naar Gil­git over de Ka­ra­ko­ram High­way, weer­ge­ge­ven in Google Maps.

Me­nuBe­gin.
Pa­ki­stan-Chi­na: Chro­no­lo­gi­sche weer­ga­ve.

De au­teur de­zes kan niet ga­ran­de­ren dat al­le links naar ex­ter­ne web­si­tes (dus die van der­de par­tij­en) al­tijd zul­len blij­ven be­staan. Fo­to’s in Goog­le Maps, bij­voor­beeld, kun­nen ver­dwij­nen wan­neer de ei­ge­naar ze weg­haalt. Ook aan an­de­re links kan een ein­de ko­men, of kun­nen in on­ge­bruik ra­ken.
Wan­neer u een niet wer­ken­de link con­sta­teert kunt u dat mel­den in het re­ac­tie­veld. Bij voor­baat dank.