3 oktober 1978

Dagboek 1978

(Dag 2439) Mijn vriend HL. en ik zijn op / met va­kan­tie in Span­je. Dit is de 12e va­kan­tie­dag. We heb­ben een Ford Tran­sit­bus in­ge­richt als cam­per en kam­pe­ren op Cam­ping Mo­tel Sier­ra Ne­va­da in Gra­na­da in Zuid-Span­je (An­da­lu­sië). – De munt­een­heid in Span­je is de Pe­se­ta. De koers is: 100 Pe­se­tas = f. 3,00.

MenuIndex en het einde.

Dinsdag, 3 oktober 1978.
Granada.
Rond 5.00 uur: HL. en ik wor­den ’s nachts wak­ker van de hoofd­pijn van het ijs­kast­gas, dat waar­schijn­lijk als ge­volg van een ver­keerd uit­laat­sys­teem te­rug­slaat. We ne­men as­pro en draai­en het gas uit. In het ver­volg zul­len we dat al­tijd doen. Dus ’s nachts geen ijs­kast meer aan. Ik ga in de­ze ijs­kou­de nacht naar bui­ten en maak dia’s van de prach­ti­ge ster­ren­he­mel. Waar­schijn­lijk heb ik de pla­neet Ju­pi­ter ge­fo­to­gra­feerd.
Een hond stoort zich aan mijn nach­te­lijke ope­ra­ties.
Slapen te­gen 5.45 uur.
Op, na deze bij­zon­der kou­de nacht, te­gen 10.30 uur.
Eten. Afwas­sen. Op­rui­men.
Rond 12.30 op weg naar de stad. We ne­men een taxi naar de Al­ham­bra*, in­clu­sief 25 Pe­se­tas fooi, 125 Pe­se­tas.
We bezoeken het Al­hambra van 13.00 tot 17.30 uur. Ook de Generalife.
(De ‘buurtjes’ (uit Oss) zo­als ze zich­zelf in het af­scheids­brief­je noem­den, zijn van­mor­gen vroeg ver­trok­ken naar Es­te­po­na, rich­ting Gi­bral­tar. Ze wens­ten ons veel ple­zier.)
HL. filmt veel en ik maak dia’s. We doen nog in­ko­pen in Gra­na­da en zijn met een taxi rond 19.00 uur op de cam­ping. In­clu­sief fooi van 30 Pe­se­tas, kost­te de taxi­rit 100 Pe­se­tas.
Fotoapparatuur op­rui­men.
Kaarten naar de familie H. in Maas­tricht en de fa­mi­lie V. in Val­ken­burg.
Eten koken.
Scrabble.
Eten.
Scrabble afmaken.
Afwassen.
Naar huis bellen. Door de stad wan­de­len. Gin / tonic.
Taxi 100 Pesetas, inclusief 30 Pe­se­tas fooi.
Kantine tot 00.30 uur.
Scrabble tot 01.45 en tosti’s eten.
We hebben van het Al­ham­bra ge­no­ten en nog meer van de Ge­ne­ra­li­fe (Djen­nat al-Arif)
Weer: in de zon lek­ker, maar er is wei­nig zon. In de scha­duw fris. ’s Middags steeds fris­ser en meer be­wol­king.
Uitgaven tot 19.00 uur: 1076 Pe­se­tas voor de he­le dag, aan taxi, in­ko­pen, en­tree etc.
Uitgaven op 3-10-1978

*
(Wi). = Wikipedia.
Het Alhambra (Wi.) (Ara­bisch: Qasr al-Ham­ra’ :ﻗﺼﺮ ﺍﻟﺣﻣﺮﺍﺀ :het Ro­de Pa­leis) is een mid­del­eeuws pa­leis en fort van de Moor­se heer­sers van het ko­nink­rijk Gra­na­da in An­da­lu­sië (Zuid-Span­je). Het be­vindt zich op een heu­vel­ach­tig pla­teau aan de zuid­oos­te­lij­ke grens van de stad Gra­na­da.
Het Generalife (Wi.) (Ara­bisch: Djan­nat al-‘Arief :ﺟﻨﺔ ﺍﻟﻌﺮﻳﻒ :de Tuin van de ar­chi­tect.) Het zo­mer­pa­leis en land­huis van de Nas­ri­dische sul­tans van Gra­na­da.

Te­rug.

Meer informatie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: ove­rige bron­nen.
Span­je:
GM., Wi.
An­da­lu­sië:
Gra­na­da:

Cam­ping Sier­ra Ne­va­da:
GM., Wi.

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
HL.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex Over­zicht 1972-1990.

26 september 1984

Dagboek 1984

(Dag 4624) Wij, mijn vriend HL. en ik, zijn met va­kan­tie in Span­je. Oor­spron­ke­lijk wil­den we naar Istan­bul en Athe­ne gaan, door Joe­go­sla­vië, maar de ar­moe­de in dat land kon­den we niet lan­ger aan: le­ge win­kel­schap­pen, bak­kers die geen vers, maar al­leen oud brood heb­ben. We be­slo­ten naar Ita­lië te gaan, maar daar was het koud, zo­dat we ver­der gin­gen. We zijn sinds gis­te­ren in Span­je en we kam­pe­ren op de Cam­ping El Bar­ci­no langs de weg N-340, ten zui­den van Bar­ce­lo­na, in ons Dai­hat­su Mi­ni­bus-cam­per­tje. – HL. heeft don­ker haar en een enigs­zins Zuid-Euro­pees ui­ter­lijk. Hij wordt door de Span­jaar­den als een land­ge­noot gezien en in het Spaans aan­ge­spro­ken. – De munt­een­heid van Span­je is de Pe­se­ta en de koers is: 100 Pe­se­ta = f. 2,00.

MenuIndex en het einde.

 
 

Woensdag, 26 september 1984.
Barcelona.
Op 10.10 uur.
HL. is al naar de winkel geweest.
Brood eten.
Zonnen.
Douche.
We gaan tegen 12.30 uur te voet de stad in. Na vier of vijf ki­lo­me­ter vra­gen we naar het Toe­ris­ten­in­for­ma­tie­bu­reau. In het Spaans of Ca­ta­laans wordt ons de weg ge­we­zen. We be­grij­pen de rich­ting (om­dat die ge­we­zen wordt) maar ver­der is het on­dui­de­lijk. We ko­men bij het pa­leis van Al­fon­so XIII en be­stij­gen de vele trap­pen en na een kor­te tijd gaan we weer om­laag. Bo­ven had­den we een enorm uit­zicht op de ons ver­der on­be­ken­de stad Bar­ce­lona.

MenuBe­ginIndex en het einde.

Welke taal?

Bij het naar be­ne­den gaan zien we een ter­ras. We gaan er zit­ten. HL. (ik word door de ober ge­ne­geerd, zo da­de­lijk blijkt waar­om) be­stelt twee co­la en ca­la­ma­res (inkt­vis) voor hem zelf.
Een echtpaar komt op het ter­ras zit­ten. On­ze cola heb­ben we al, de ca­la­ma­res la­ten op zich wach­ten. De ober komt weer en wil de be­stel­ling op­ne­men van de twee. (Die een vreem­de La­tijns klin­ken­de taal spre­ken.) Hij komt er niet uit. De ober vraag aan HL. in het Spaans (of Ca­ta­laans?) of hij En­gels spreekt. Nu, HL. kan zich wel red­den in het En­gels. Het echt­paar blijkt ve­ge­ta­riër en wil ook geen vis. (Wat doen ze dan hier en waar­om gaan ze niet in de stad eten?)
HL. neemt de be­stel­ling op en de ober brab­belt van al­les te­gen HL., die hoofd­za­ke­lijk op al­les “Si!”, zegt en mij af en toe ver­twij­feld aan­kijkt. (Ik kan hem ech­ter ook niet hel­pen.) Hij be­stelt voor die men­sen. Die men­sen be­han­de­len HL. be­deesd. Als ik al be­taald had, zou ik nu weg­gaan. Ik hoop­te dat on­ze bes­tel­ling snel zou ko­men, in ieder ge­val ruim voor­dat zij hun maal zou­den krij­gen. Het mocht niet zo zijn. Zij kre­gen wat ze niet be­steld had­den en rie­pen HL. te­leur­ge­steld. (‘Ter ver­ant­woor­ding’ is een te zwaar woord.)
Onze calamares kwa­men. Ik be­taal­de en hielp HL. bij het snel weg­wer­ken van het, van het vet drui­pen­de, spul. Het vet drup­te op de kle­ren. (Mijn broek.) Ge­luk­kig trok­ken die vet­vlek­ken van­zelf weg, zij het lang­zaam. Ik liep snel weg, maar HL. pro­beer­de het echt­paar nog­maals te hel­pen. Hij is veel te goed en kan te­gen nie­mand ‘nee, ik kan je niet hel­pen’ zeg­gen. De ober zag hem aan voor een Span­jaard even­als de cam­ping­baas, van­mor­gen, die tegen HL. in zijn taal (Spaans of Ca­ta­laans) ver­tel­de waar we de toe­ris­ten­in­for­ma­tie zou­den vin­den.

MenuBe­ginIndex en het einde.

El Corte Inglés

Nu von­den we er ook een in de Ave­ni­da / Avin­gu­da Pa­ral­lel. We krij­gen er een re­de­lij­ke plat­te­grond van Bar­ce­lona.
We gaan verder de stad in. We gaan naar El Cor­te Ing­lés, de (ex­tra du­re) V&D van Span­je en HL. be­zich­tigt een ka­the­draal. Ik wacht bui­ten in de zon. Al dat soort ker­ken is in prin­ci­pe het­zelf­de.

MenuBe­ginIndex en het einde.

Correos

We ko­pen kaar­ten en en­ve­lop­pes voor lucht­post en ook post­ze­gels.
We staan bij het ver­keer­de lo­ket bij de Pos­te­rijen. (Cor­reos.) Er volgt een ge­brab­bel en een ge­baar. Daar moet ik het mee doen. Ik vind niks en ga naar het lo­ket voor Re­cla­ma­cio­nes. Er volgt weer een ge­brab­bel en als ik dan schaap­ach­tig blijf kij­ken staat de man kramp­ach­tig op en wijst ge­ïr­ri­teerd naar de hoofd­in­gang en naar be­ne­den. Oh daar is het: ‘Ven­ta de sel­los.’
Ik ga na­tuur­lijk in de ver­keer­de rij staan. Vóór mij moet een meis­je al­le post­ze­gels van Span­je heb­ben. (Zo lijkt het.) Ze moet meer dan twee­hon­derd gul­den be­ta­len.
Voor 696 Pe­se­ta heb ik lucht­post­port en 20 ze­gels voor 19 an­sicht­kaar­ten.
HL. schrijft alle adres­sen en ik plak al­le ze­gels en schrijf op al­le kaar­ten: ‘Groe­ten uit Span­je.’

MenuBe­ginIndex en het einde.

Gay Guide

Buiten, bij het Post­kan­toor lo­pen plots veel stuk­ken. Er is een jon­gen in een kor­te, strak­ke broek met mooie be­nen en zijn bal­len dui­de­lijk zicht­baar in zijn broek­je.

Later nog meer stukken.
We gaan naar het zoö­lo­gisch park en zoeken er op een kaart met straat­na­men, maar zon­der re­gis­ter, al­le stra­ten op waar vol­gens de Gay Gui­de*(1) van 1983 ho­mo­kroe­gen lig­gen. La­ter blijkt dit uur­tje werk voor niets, daar de­ze in­mid­dels an­der­half jaar ou­de gids niet meer ac­tu­eel is.
Bij een boek­han­del op straat zie ik de Guía Gay de Es­pa­ña lig­gen en HL. koopt die. De­ze gids kost 275 pe­se­ta.
In een Wim­py eten we friet met vis en drin­ken cola. Ik zie er een iets ge­zet stuk, met een gro­te neus, een lief ge­zicht en lek­ke­re dik­ke bil­len: een leuk kont­je.
In een spie­gel ont­dek ik, met mijn rood en nu nog steeds ro­der wor­den­de hoofd en mijn in de zon ge­bleek­te en al­le kan­ten uit­staan­de ha­ren, dat ik er­uit­zie als een spook. Na het eten maak ik in het toi­let mijn ha­ren nat en kam die een beet­je. Nu ziet het ook niet uit, maar la­ter, toen die droog wa­ren, was ik weer toon­baar.
Nadat we voor­zich­tig over het (vol­gens de Gay Gui­de) ge­vaar­lij­ke Pla­ça de Ca­ta­lun­ya wa­ren ge­lo­pen en via de Ram­bla de Ca­ta­lun­ya in het ro­ze dis­trict wa­ren aan­ge­komen, via angst­wek­ken­de duis­te­re straat­jes, ont­dek­ten we dat op de adres­sen die we uit de Gay Gui­de had­den niets voor ho­mo’s te zoe­ken was. We gin­gen nu op de Spaan­se Guía Gay te werk.

MenuBe­ginIndex en het einde.

Homo­bars

We be­zoch­ten de ‘Wight bar’, Car­rer de Fran­cis­co Gi­ner 37.
Een stelletje nich­ten (niet min­der­waar­dig be­doeld) run­de de zaak en had de meeste aan­dacht voor el­kaars kont en be­hal­ve twee les­bische vrou­wen, die na een tijd­je gin­gen, wa­ren wij de enige klan­ten. Om ons te kun­nen te­rug­be­ta­len moest de por­tier fi­nan­ci­eel bij­sprin­gen. Die nich­ten wa­ren aar­dig, spra­ken ech­ter, net als al­le an­de­re Span­jaar­den, al ont­moet en nog te ont­moe­ten, geen bui­ten­land­se taal, zo­dat com­mu­ni­ca­tie uit­ge­slo­ten was.
Een van de jon­gens was heel erg sexy in een su­per strak­ke jeans, die strak om zijn klein kont­je en niet te groot ge­reed­schap span­de. Bo­ven­dien had hij een erg mooi en lief snoet­je. We dron­ken bier, 0,3 li­ter, van elk 200 pe­se­ta. HL. drie en ik twee.
Ver­vol­gens in Car­rer de San­ta Tec­la naar bar Ner­ja Club, waar een vrien­de­lij­ke veer­ti­ger de tent runt en er zijn be­hal­ve wij nog twee klan­ten, waar­van er ook één moet be­ta­len om ons te­rug te kun­nen ge­ven.
Het ge­voel dat HL. di­rect in het be­gin had: “Hier voel ik me op mijn gemak” zal juist blij­ken.
HL. drinkt bier en ik le­mon. Twee keer 150 pe­se­ta. Als ik met de Guía Gay en de plat­te­grond van Bar­ce­lo­na onder het licht loop wor­den we di­rect door baas en klant, in het Spaans wel­is­waar, aan veel an­de­re adres­sen van gay bars ge­hol­pen. Een drank­je wei­ge­ren ze al­le drie. Fooi, na HL.’s twee­de pils, vijf­tig pe­se­ta (plus 150 pe­se­ta van de cer­ve­za = bier) wordt be­deesd en dank­baar aan­ge­no­men.
Avin­gu­da / Ave­ni­da Dia­go­nal nr. 375, bar el Cier­vo. Dat is een open bar [dat wil zeg­gen: zon­der por­tier] met ou­dere ho­mo’s, der­ti­gers en veer­ti­gers, met een zaal voor en ach­ter. Ach­ter draait knoert­har­de mu­ziek, met con­stant flash light. Ik word er gek van. Het enige stuk zou ik er­gens an­ders nog niet eens be­kij­ken. Ik drink le­mon en HL. neemt een pils. Sa­men 300 pe­se­ta.
Naar Chaps: Avin­gu­da Dia­go­nal 365. ‘De­co­ra­ción ti­po Wes­tern‘ ver­meldt de Guía. Dat is ook zo. De leef­tijd niet on­der de der­tig. Neu­ken is vol­gens HL. mo­ge­lijk, op het da­mes­toi­let. Ik drink een le­mon en HL. een pils, sa­men 300 pe­seta.
Omdat ik uit de­ze en de vo­ri­ge bar al spoe­dig weg wil­de: ik voel­de me er niet pret­tig, sloeg HL. zijn pils­jes te snel acht­er­over. Al­le gla­zen be­vat­ten hier 0,33 li­ter of meer bier.
We lopen een stuk naar La Lu­na, Avin­gu­da Dia­go­nal 323. De en­tree is 200 pe­se­ta per per­soon. Ik wil­de eerst niet, maar HL. wel, dus be­taal ik 400 pe­se­ta. La Lu­na: veel jon­ge­ren, kei­har­de mu­ziek. Om­dat het eer­ste drank­je vrij is, wil HL. Cu­ba Li­bre drin­ken. Dat wil ik niet, dus drin­ken we bei­de pils.

MenuBe­ginIndex en het einde.

Camping

HL. is nu dron­ken en wil te­rug naar de cam­ping. We lo­pen een stuk en HL. wil er­gens gaan zit­ten, maar ik zorg voor een taxi. Die stopt aan de over­kant van de Avin­gu­da Dia­go­nal. Wij wa­ren eerst over­ge­sto­ken, dus die taxi staat aan de kant van de bars.
Ik vraag: “Cuan­ta pe­se­ta por cam­ping el Bar­ci­no?”*(2) en laat hem het kaart­je van de cam­ping met de rou­te er naar toe en de naam zien.
Hij zegt: “Más o me­nos ocho cien pe­se­ta, más o me­nos.” [On­ge­veer acht­hon­derd pe­se­ta.]
We gaan ak­koord en voor 575 pe­se­ta staan we een klein kwar­tier la­ter op de cam­ping. Ik maak er 700 pe­se­ta van.
HL. zit zie­lig op een stoelt­je, maar is plot­se­ling weg. Als ik hem op het toi­let ga zoe­ken, heeft hij al over­ge­ge­ven. Ik maak het toi­let schoon.
Met een Al­ka Sel­tzer gaat hij en ik (zon­der Al­ka Sel­tzer) rond 02.00 naar bed. HL. dronk acht gla­zen van 0,3 li­ter bier en ik drie en drie keer een lemon.
Weer: onbewolkt. Fris. La­ter wordt het war­mer. Te­gen de avond fris­ser. Veel zon, geen regen.

MenuBe­ginIndex en het einde.

*(1)
(Wi. = Wi­ki­pe­dia.)
De Spar­ta­cus In­ter­na­tio­nal Gay Gui­de (Wi.) is een in­ter­na­tio­na­le ho­mo­gids, be­doeld om rei­zi­gers snel in­for­ma­tie over ho­mo-re­cre­a­tie­mo­ge­lijk­he­den op een plaats van be­stem­ming te ver­schaf­fen.

Te­rug.

*(1)
(GM. = Google Maps. – Web = ex­ter­ne bron.)
Cam­ping El-Bar­ci­no (GM)., (Web)

Te­rug.


Meer informatie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia.
Span­je:
GM., Wi.
Bar­ce­lo­na:
GM., Wi.
Pla­ça de Ca­ta­lun­ya:
GM., Wi.

El Corte Inglés:

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
HL.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex Over­zicht 1972-1990.

30 augustus 1983

Dagboek 1983

(Dag 4231) Mijn vriend HL. en ik zijn in Por­tu­gal met va­kan­tie. – Dit is on­ze 13e va­kan­tie­dag.- We heb­ben een Dai­hat­su Mi­ni­­bus 850 als cam­per­tje in­ge­richt, waar­in we dus kun­nen over­nach­ten, maar soms sla­pen we in een tent. – Van­daag rij­den we weer naar Span­je. – Gis­te­ren­avond had­den we goed con­tact met een aan­tal Por­tu­ge­zen. We ne­men nu af­scheid van hen. – De mun­teen­heid in Por­tu­gal is de Es­cu­do ($): $. 100 = 2,50 gul­den. – De mun­teen­heid in Span­je is de Pe­se­ta. 100 Pe­se­ta = 2,00 gul­den.

MenuIndex en het einde.

Dinsdag, 30 augustus 1983.
Quarteira (Portugal) – Cordoba. (Spanje.)
Op 9.20 uur.
Op de camping signaleert HL. een knaap met enor­me te­pels. Ik zie hem. Ik weet niet of ik dat mooi vind.
Eten. Afwassen.
Opruimen.
De tent inpakken.
De jongen met de indrukwek­ken­de, doch vrien­de­lij­ke, ogen (fa­mi­lie van de aan­dacht­trek­ken­de, bei­de ge­brek­kig En­gels spre­ken­de kna­pen) geeft een hand ten af­scheid en we wen­sen el­kaar een pret­ti­ge va­kan­tie. (De op­schep­per, schreeuw­de zelfs En­gels. De Duits spre­ken­de (niet meer gezien) sprak zeer goed Duits, be­ter dan ik.)
De camping kostte $ 536 (f. 13,40) Een re­de­lij­ke cam­ping.
Bij tellerstand 7.667 km begint HL. te rijden.
Nog een beetje in­ko­pen, maar krui­den voor ML. zijn niet te krij­gen.
Onderweg naar Vila Real de Santo An­tó­nio di­ver­se on­ge­luk­ken met am­bu­lan­ce-waar­di­ge patiënten. (Twee keer.)
Om 12.45 in Vila Real. De to­ta­le kos­ten van de over­steek met de veer­boot naar Aya­mon­te (Span­je) zijn $ 187,50 (f. 4,69)
De overvaart duurt van 13.20 tot 13.35 uur. De douane vraagt al­leen maar naar de Groe­ne kaart*(1). (Niet gek na de ve­le on­ge­luk­ken, gro­te en klei­ne, die we in Por­tu­gal za­gen.)
Bovengenoemde tijd is de Por­tu­ge­se tijd. In Span­je krij­gen we er weer een uur bij. Het is dus 14.35 uur.
Lang zoeken, maar al­le ban­ken blij­ken ge­slo­ten.
Hoewel ik nog 2.000 peseta heb, wil HL. al­les om­ge­wis­seld heb­ben. Het is be­ter wat meer geld bij je te heb­ben.
De banken gaan morgen pas weer open.
We komen op een wissel­kan­toor dat wel open is. Het is er sjiek, met een jon­ge (der­ti­ger) snoes­haan en een gnif­fe­len­de se­cre­ta­res­se.
Ik zeg tegen HL.: “Dit gaat ons geld kos­ten.”
Een modern gekoeld kantoor met mooie schil­de­rij­en. $ 11.660 bren­gen niet meer dan 11.536 pe­se­ta op en als HL. niet had na­ge­teld het nog eens 1.0000 pe­se­ta gekost. We kre­gen na­me­lijk maar 10.536 pe­se­ta. Na pro­test kre­gen we die ene lap er nog bij.
Buiten alles na­re­ke­nen en terug om te pro­tes­te­ren, maar hij rekent één es­cu­do is één pe­se­ta. Dit kostte ons f. 60,00. Er is ech­ter geen an­de­re op­los­sing.
IJs eten en om 15.30 Spaan­se tijd rij ik ver­der. We zitten op de N-IV*(2) die over een af­stand van cir­ca 5 ki­lo­me­ter zon­der af­slag was. Rond 17.00 uur, na circa 30 ki­lo­me­ter A-weg rijdt HL. weer ver­der, ook door Se­vil­la. (17.45 uur: 37°C.)
Om 18.00 uur een brood­stop, die wordt ver­stoord door schreeu­wen­de Bel­gen in een va­kan­tie­bus­je. “Ben jij Hol­lan­der?”
We zeggen niets, maar ik rij rond 18.15 cir­ca zes ki­lo­me­ter ver­der. Eerst ston­den we in de scha­duw, maar nu staan we in de vol­le zon. Er zijn echter geen schreeu­wers op de ach­ter­grond.
Rond 18.35 verder. On­der­weg twee au­to­wrak­ken. Een vracht­wa­gen en een cam­ping­au­to, van vo­ren cir­ca één me­ter kor­ter. Dat geeft schrik.
Rond 20.00 in Cordoba. Dat is mooi. Je klimt met moei­te een heu­vel op en op de top … daar is ze, be­ne­den: Cor­do­ba. Prach­tig. Je rolt de stad bin­nen, im­mer da­lend.
Om 20.20 zijn we op cam­ping Mu­ni­ci­pal, voor de tweede keer in vijf of zes jaar. [Eerder: 5 en 6 oktober 1978.]
Tellerstand: 8.039 km.
Warm douchen.
Het bed in de auto op­ma­ken.
Eten in de stad, op een ter­ras van restaurant J.A.A.R., dat is de naam van het res­tau­rant op Pla­za de Co­lón.
Ik bestel een sa­la­ta mix­ta sin olio. Pas la­ter viel me in dat olie in het Spaans ‘aceite‘ is. De ober had mij dan ook niet be­gre­pen.
HL. entrecote en ik een lin­gua­do [vis: bot] en bier. Al­les bij el­kaar 1.180 pe­se­ta met 70 pe­se­ta fooi. To­taal f. 25,00. Goed ge­ge­ten.
We wandelen door het park, waar alleen vrij­en­de paart­jes zijn. (Man / vrouw.)
Campingbar 115 peseta.
Om 00.00 is het 26°C.
Even praten met een ouder echt­paar uit Ber­lijn, die vin­den dat Maas­tricht van Duits­land is, wat ik ten stel­lig­ste ont­ken.
Twee gin met tonic in de au­to.
Tellerstand 8.039 – 7.667 = 372 km.
Weer: de hele dag warm. Vrij­wel on­be­wolkt. In Se­vil­la was het om 17.45 uur 37°C. In Cor­do­ba om 00.00 uur: 26°C.

*(1)
Groene kaart (Wikipedia.) Met de Groe­ne kaart kan een be­stuur­der snel aan­to­nen dat het voer­tuig ver­ze­kerd is.

Te­rug.

*(2)
We rijden over de na­tio­na­le we­gen. In 1983 ligt in die stre­ken nog geen au­to­weg.

Te­rug.


Meer informatie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: ove­rige bron­nen.
Quar­teira:
GM., Wi.
Vila Real de San­to An­tó­nio:
GM., Wi.
Aya­mon­te:
GM., Wi.
Se­vil­la:
GM., Wi.
Cor­do­ba:
GM., Wi.

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
HL.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex Over­zicht 1972-1990.

28 december 1977

Dagboek 1977

(Dag 2160) Ik woon sa­men met mijn vriend HL. – Deze week zijn we in noord­oost Span­je met va­kan­tie. We over­nach­ten in onze Ford Tran­sit cam­per. – Ik ge­draag me hui­chel­ach­tig en zet HL. aan tot dief­stal.

MenuIndex en het einde.

Woensdag, 28 december 1977.
’s Nachts regen. Op 11.00 uur: veel zon.
Eten in Am­pu­ri­as Bra­va. Scha­ken en was­sen.
We gaan naar Fi­gue­res. We wan­de­len wat. Eten in een res­tau­rant. Drin­ken in café Dy­na­mic en­ke­le Cu­ba Li­bre.
We zien daar drie mooie obers, erg sexy, waar­van ik geil word.
Als we naar bui­ten gaan staat er een Fiat met sier­wiel­dop­pen. (Cha­peaux vol­gens HL.) De­zelf­de als wij, [on­ze au­to] maar we zijn er één kwijt. Ik zeg het te­gen HL. en hij pakt er een. Ik durf­de die zelf niet te pak­ken, maar zei het te­gen HL., om­dat hij dat wel durft, maar ei­gen­lijk wil­de ik het he­le­maal niet. We ne­men hem mee. Vol­gens HL. is hij te klein en hij is het ook.
Wat nu? Ver­stop­pen? Ge­we­tens­be­zwa­ren. We bren­gen hem terug. Ik ver­rek van de angst en ben blij dat nie­mand het ziet dat HL. hem op de mo­tor­kap legt.
We gaan snel naar bed, cir­ca 23.45 uur.
Ik voel me een beet­je ziek van het eten en slaap slecht.
Weer: bewolkt. Later zon­ni­ger en nog weer la­ter weer fris­ser.

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
HL.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex Over­zicht 1972-1990.

14 oktober 1978

Dagboek 1978

(Dag 2450) Mijn vriend HL. en ik zijn op va­kan­tie in Span­je. Dit is de 23e va­kan­tie­dag. We over­nacht­ten in het dorp La Es­cala, in onze cam­per (Ford Tran­sit), maar niet op de cam­ping. We rij­den van­daag 969 km tot ver in Fran­krijk. – Ik ga als een boek­hou­der te werk en ver­meld al­le ki­lo­me­ter­stan­den en al­le kos­ten van de tol op de au­to­we­gen in Frank­rijk.

MenuIndex en het einde.

Zaterdag, 14 oktober 1978.
Oma zou van­daag 82 jaar zijn ge­wor­den.
Wakker rond 4.00 uur. Te­gen 9.00 op­staan. Rond 9.15 zijn we op de cam­ping. HL. rijdt deze vier ki­lo­meter.
Auto en sou­ve­nirs op­rui­men. Dou­che. (Koud wa­ter.)
Campingkosten: 250 pe­se­ta. De duur­ste cam­ping van ze al­lemaal en we heb­ben er niet ge­sla­pen.
De laatste cam­ping op va­kan­tie, want we heb­ben bes­lo­ten nu er in het noor­den van Span­je niet veel te doen is en de tem­pe­ra­tuur ook niet meer al te aan­ge­naam is, maar te­rug te ke­ren naar huis, want het heeft geen zin nog lan­ger rond te han­gen en te wach­ten tot dins­dag of woens­dag, zo­als af­ge­spro­ken met on­ze ou­ders. Dan heb­ben we thuis ook nog een week­je va­kan­tie sa­men.
Van al­le cam­pings kan ik al­leen maar zeg­gen dat we nu twee keer in het na­sei­zoen ‘La Es­ca­la’ de bes­te cam­ping en de pro­per­ste von­den.
Om 11.00 uur vertrek­ken we. HL. rijdt. Van­ocht­end was de ki­lo­me­ter­stand 49.682
In Escala doen we nog en­ke­le in­ko­pen, on­der an­de­re een hals­doekje voor HL.’s va­der en een mooie tas van slan­gen­leer voor HL.’s moe­der van 5700 pe­se­ta.
Bij een ce­ra­mi­ca langs de weg koop ik voor Ma een mok­ka­ser­vies voor 2200 pe­se­ta. Ei­gen­lijk kost­te die 2700 pe­se­ta, maar de ver­koop­ster ver­gis­te zich. Ik wist niet an­ders te ko­pen, want ik had ver­le­den jaar al een hand­tas­je ge­kocht. (Thuis­ge­ko­men bleek dat Ma sinds kort wist dat dat van Skai was. Had ik dat ge­we­ten, dan had ik voor haar nu ook een tas­je mee­ge­no­men.)
Zelf kopen we (HL. wil ze zo graag) vier gro­te bloem­bak­ken met leeu­wen (als een soort sfinx­en) als poot­jes. De vier bak­ken kos­ten sa­men 4200 pe­se­ta. HL. dingt 200 pe­se­ta af. De poten kosten 120 pe­se­ta. Zestien stuks is 1920 pe­se­ta.
12.15 rijdt HL. door naar Fran­krijk.
Tol Figueres – grens: 65 pe­se­ta.
Tegen 13.00 uur: grens, ki­lo­me­ter­stand 49.745.
De dou­a­ne ziet de Ma­rok­kaan­se stem­pels van ver­le­den jaar en we moe­ten aan de kant gaan staan. Eén kijkt on­der de mo­tor­kap, klopt eens op de deu­ren, loopt ach­ter­om en we kun­nen door­rij­den.
Bij de Fran­sen geen pro­ble­men en we heb­ben de speel­films* in Frank­rijk.
In Village Catalan, cir­ca 20 ki­lo­me­ter voor­bij de grens, wis­se­len we de laat­ste 4435 pe­se­ta in voor 250,60 Fran­se francs.
We eten goed in ei­gen keu­ken. [In on­ze au­to.] Een paar dik­ke Duit­sers, die blijk­baar in het res­tau­rant ge­ge­ten heb­ben, heb­ben daar voor hun goe­de geld niet ge­noeg ge­had en staan bui­ten bij hun auto nog te eten en wer­pen ja­loer­se blik­ken in on­ze rich­ting.
Rond 14.00 uur rijdt HL. verder.
Om 15.40 tol grens – Mont­pel­lier: 33 Fran­se francs.
Precies om 16.26 uur, bij het riviert­je Le Gar­don, voor Avig­non wordt de tel­ler­stand 50.000 ki­lo­me­ter.
Tol Montpellier Est – Lyon: 44 Fran­se francs.
Om 17.30 bij ki­lo­me­ter­stand 50.113 neem ik het stuur over, na Lo­riol, voor Va­len­ce.
Tegen 21.00 eten en afwas­sen. Ik rijd voor­lo­pig nog door.
Tol Lyon – Dijon: 39 Fran­se francs.
Om 00.10 neemt HL. het stuur over, elf ki­lo­me­ter voor Neufchateau. De ki­lo­me­ter­stand is 50.555.
Om 01.50 zijn we tussen Nan­cy en Metz op de au­to­weg. We blij­ven daar op een parkeerplaats staan. Ki­lo­me­ter­stand 50.651.
In het wegres­tau­rant is niets meer te krij­gen. Ik wil­de ook niets, maar HL. wel. Er zit­ten daar een paar leuk uit­zien­de, maar bru­ta­le kna­pen met een paar meis­jes.
Bed [in onze cam­per] 02.15 uur.
Circa 40 ki­lo­me­ter voor Lan­gres be­gon de mist en die was soms zo dicht dat ik nau­we­lijks twin­tig me­ter ver kon zien.
Doordat de mist zo dik was, vor­der­den we maar lang­zaam en dat is de re­den dat we hier op de au­to­weg ble­ven staan.
Weer: lek­ker, maar met het vor­de­ren van de ki­lo­me­ters erg koud en zelfs dik­ke mist.

*
In Zuid-Span­je na­bij de plaats El-Ron­quil­lo GM., waar we op 9 ok­to­ber jl. langs kwa­men, toen we on­der­weg wa­ren van El Puer­to de San­ta Ma­ria (in de buurt van Ca­diz en Je­rez de la Fron­te­ra) naar To­le­do, von­den we langs de weg 70 mil­li­me­ter bre­de speel­films (Ul­tra Pa­na­vi­sion 70) op he­le en hal­ve rol­len, die her en der ver­spreid la­gen, ook in het ra­vijn langs de weg. (Een au­to­weg was er in dit deel van Span­je in die tijd nog niet en we volg­den de door­gaan­de we­gen.)
Thuis blijkt dat we on­ge­veer een half uur van de bios­coop­films ‘Ben Hur’ (1959) en de wes­tern ‘How the west was won’ (1962) ge­von­den heb­ben.

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
HL.
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex Over­zicht 1972-1990.

9 oktober 1976

Dagboek 1976

(Dag 1715) Cees en ik zijn sa­men op va­kan­tie in Ma­rok­ko geweest. We zit­ten nu in de trein in een coupé voor acht personen en rei­zen door Span­je rich­ting Pa­rijs. Als me­de­pas­sa­giers heb­ben we drie Zweed­se meis­jes: Cor­ne­lia, Ann en Ann en drie Ma­rok­ka­nen, waar­van er twee nog stu­de­ren, Si­mon en Chou­a­ki, en een ou­de­re man. – Te­gen de avond be­rei­ken we Hen­da­ye aan de Spaans / Fran­se grens, waar Si­mon en Chou­a­ki door de Fran­se dou­ane wor­den te­gen­ge­hou­den. – Ik leer weer wat over de Ma­rok­kaan­se cul­tuur.

MenuIndex en het einde.

Zaterdag, 9 oktober 1976.
We komen in Ma­drid en als Si­mon en Chou­a­ki uit­ge­stapt zijn en de trein weg­rijdt, maak ik me on­ge­rust over hen, maar de trein wordt ken­ne­lijk ge­ran­geerd, want keert weer te­rug naar het per­ron.
Met Simon praten ik over van al­les in het Frans en het En­gels, wat hij re­de­lijk be­heerst. Hij wil de En­gel­se woor­den voor ‘pe­nis’ en ‘va­gi­na’ we­ten, doet dat fluis­te­rend en ge­heim­zin­nig, om­dat er meis­jes bij zijn en ik word een beet­je rood en hij stapt over op een an­der on­der­werp.
Als hij van on­ze me­loen voor ie­der een stuk­je af­snijdt, laat hij het groot­ste stuk voor mij, dat ik met Cees deel. Op Si­mon ben ik ver­liefd.
’s Middags van circa twee tot vier uur slaap ik.
De meis­jes ko­men uit Zwe­den en spre­ken al­leen maar En­gels. De ou­de­re Ma­rok­kaan vraagt Cor­ne­lia, de aar­dig­ste, ten hu­we­lijk als der­de vrouw. Hij heeft vijf kin­de­ren. Hier­bij wordt wat af­ge­la­chen, want Si­mon treedt op als ver­ta­ler Ara­bisch – Frans / En­gels en ik moet hem hel­pen met het En­gels.
Dat de meis­jes bij ons in het Wes­ten zelf be­slis­sen is voor de ou­de man moei­lijk te be­grij­pen en dat het niet duur is, kan er ook niet in.
In Marokko ko­men de ou­ders over­een. Moet de fa­mi­lie van de man veel geld bij­een bren­gen, liefst een in­ge­richt huis en heeft het meis­je ge­werkt, dan moet de man al zijn geld aan de ou­ders van het meis­je af­dra­gen.
We praten een beetje over po­li­tiek en Si­mon spreekt over [ko­ning] Has­san le Deux en als ik zeg dat Has­san le Di­a­ble is, geeft hij me glim­la­chend een hand.
Het is ge­vaar­lijk om over po­li­tiek te pra­ten.
Gis­te­ren­avond nam de ou­de­re Ma­rok­kaan 1.000 Pe­se­ta (een brief­je) van Cor­ne­lia aan en een snot­aap van de O.N.I. het im­mi­gra­tie­bu­reau [Of­fi­ce Na­tio­nal d’Im­mi­gra­tion] zag dat en maak­te en hele scène, waar­bij Simon voor­zich­tig de ge­moe­de­ren pro­beer­de te sus­sen. De ou­de­re man liet zich door de snot­aap, die met de po­li­tie dreig­de, over­don­de­ren.

Simon: “Je werkt bij de PTT (Pe­tit Tra­vail Tran­quil­le: [Een rustig werkje]) Wat doe je?”
“Ik kijk hoe an­de­ren wer­ken.”
“Chef?”
“Nee, assistent.”
“Verdien je goed?”
“Ja.”
“Geef je ook geld aan je ou­ders?”
Ik sta versteld. Dit had ik nog niet mee­ge­maakt. Ik leg hem uit dat als ik geld aan mijn ou­ders zou ge­ven, zij be­le­digd zou­den zijn. In Ne­der­land is het niet meer no­dig dat ou­ders moe­ten le­ven van door hun kin­de­ren ver­dien­de geld.
Simon kan dat maar moei­lijk ge­lo­ven.
In Hendaye schei­den zich on­ze we­gen. Zij wor­den door de dou­ane te­gen­ge­hou­den en ik vraag hem of hij hier moet wacht­en. Hij zegt dat hij dat niet weet.
Voor­dat we uit­stap­ten deel­de Si­mon aman­dels uit.
“Potentie ver­ho­gend”, zei Chou­a­ki, Al­thans, zo zegt hij, dat als een Ma­rok­kaan van vrouw wil ver­wis­se­len, eet hij aman­dels.
We lopen door* en Cees zoekt de meis­jes en ik de jon­gens. Cees heeft meer suc­ces dan ik.
In Parijs kijk ik ook, maar daar zie ik Si­mon ook niet. (Chou­a­ki zou in Bor­deaux uit­stap­pen.)
Weer: in de trein was het lek­ker en droog.

*
Station Hendaye. Wi. De tekst in het dag­boek vermeldt het niet, maar we moe­ten op sta­tion Hen­da­ye over­stap­pen. Op de heen­weg was dat niet het ge­val. Daar werd on­ze trein van een an­der on­der­stel voor­zien, want in Span­je is het spoor bre­der dan in de rest van Eu­ro­pa.

Index

In­dex van ter­men:
.
In­dex van per­so­nen:
Cees.
In­dex van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex Over­zicht 1972-1990Ma­rok­ko 1976 (over­zicht).

14 september 1976

Gibraltar
De rots van Gi­bral­tar, ge­zien van­af de veer­boot tus­sen Al­ge­ci­ras in Span­je en Tan­ger in Ma­rok­ko, in de Straat van Gi­bral­tar.

Dagboek 1976

(Dag 1690) Sa­men met mijn buur­man Cees ben ik op weg voor een va­kan­tie in Ma­rok­ko. In de loop van de och­tend komen we in de Zuid-Spaan­se plaats Al­ge­ci­ras aan. Van daar­uit rei­zen we met een veer­boot naar de Ma­rok­kaan­se stad Tan­ger, waar veel jon­ge Ma­rok­ka­nen niet kun­nen be­grij­pen dat we niet ro­ken en ook geen hasj ge­brui­ken.

Naar de index en het einde.

Dinsdag, 14 september 1976.
Op tegen 8.00 uur.
Wassen en scheren.
Aankomst in Algeciras 9.09 uur: pre­cies op tijd.
Met de bus naar de ha­ven.
Ticket voor de boot. In de ha­ven bui­ten in een war­me zon eten. Cir­ca 11.00 uur.
Een brief­kaart schrij­ven voor Pa en Ma en Opa.
Tegen 13.15 uur ver­trekt de boot. Ik maak de eer­ste dia’s van Al­ge­ci­ras en Gi­bral­tar. De boot vaart in 2,5 uur van Al­ge­ci­ras naar Tan­ger.
In Span­je heerst Oost-Eu­ro­pe­se tijd, in Ma­rok­ko Green­wich tijd.
We ar­ri­ve­ren rond 14.00 uur in Tan­ger.
Het eer­ste bui­ten-Eu­ro­pe­se con­tact op Afri­kaan­se bo­dem is niet zo over­don­de­rend als ik ver­wacht had.
We lopen dwars door de Me­di­na, hulp­aan­bie­ders weg­wim­pe­lend en land-van-her­komst-vra­gers om de tuin lei­dend (we ko­men uit de he­mel, we ko­men uit Chi­na) naar het toe­ris­ten­bu­reau.
Dit is het enige bu­reau waar we vrien­de­lijk ge­hol­pen wor­den tij­dens on­ze Ma­rok­kaan­se reis.
De Engels sprekende heer wijst ons ho­tel Mas­si­lia als idea­le slaap­plaats: goed een goed­koop.
Uitgeput lig­gen we op bed. We dou­chen en lo­pen de stad in.
Eten in een wes­ters res­tau­rant, zon­der vlees. Ver­dwa­len bij­na in de Me­di­na en lo­pen door de Mel­lah.
Alles is levens­lus­tig: het is het ein­de van een Ra­ma­dan­dag.
Hasj­ver­ko­pers, di­rec­te, zo van: “Wil je hasj?” tot jon­ge­lui die tien mi­nu­ten tot een kwar­tier de tijd ne­men voor­dat ze over hasj be­gin­nen. Het is voor Ma­rok­ka­nen niet te be­grij­pen dat we niet ro­ken.
In het ho­tel drin­ken we munt­thee en gaan tegen 00.00 uur op bed.
Weer: in Eu­ro­pa, en ook in Afri­ka, is het zo­mers: heer­lijk. ’s Avonds lek­ker.

Index

Index van termen:
Index van personen:
Cees.
Index van locaties:

MenuBeginHoofdindex Overzicht 1972-1990Marokko 1976 (overzicht).

13 september 1976

Dagboek 1976

(Dag 1689) Sa­men met mijn buur­man Cees ben ik op weg voor een va­kan­tie in Ma­rok­ko. – We zit­ten in de trein van­uit Pa­rijs naar Span­je. – De Spaan­se con­duc­teur doet moei­lijk over mijn cou­chet­te­bil­jet.

Naar de index en het einde.

Maandag, 13 september 1976.
Op tegen 7.30 uur. Goed ge­slapen, al­leen even kou­de voe­ten ge­had, maar met een ex­tra de­ken was dat geen pro­bleem.
Wassen en eten.
De Ma­rok­kaan en zijn vrouw eten niet. Dat heb­ben zij van­nacht al ge­daan. Het is Ra­ma­dan tus­sen zons­op­gang en zons­on­der­gang.*
In Hen­da­ya, waar we nu zijn, wordt de cou­chet­te­trein van on­der­stel ver­wis­seld. Span­je heeft bre­der spoor.
We ver­trek­ken te­gen 10.00 uur uit Irun.
Die dag trek­ken we door Spaans land­schap. Ik spreek slechts wei­nig Frans en spreek toch (zij het ge­brek­kig) veel met de Ma­rok­kaan over al­ge­me­ne za­ken, Ma­rok­ko en­zo­voorts. Taal­ge­bruik daar en meer van die din­gen. Vroe­ger, cir­ca 10 jaar, ge­le­den heeft hij En­gels ge­leerd en is veel ver­ge­ten.
’s Middags krijg ik een ver­kla­ring van de Ko­ran en ’s avonds in Mad­rid komt er een dron­ken con­duc­teur op de trein.
Het ver­krij­gen van een goe­de cou­chet­te in Pa­rijs was een ver­moei­en­de slag. Ik had het bed­num­mer van die van mij la­ten ver­an­de­ren tot een bed­num­mer in de cou­pé van Cees. De con­duc­teur gaf ons in Pa­rijs het­zelf­de bed­num­mer. Cees heeft mij hier­op ge­at­ten­deerd, maar ik was moe en heb het niet meer mee­ge­kre­gen.
De con­duc­teur [de Spaan­se] ver­klaar­de het brief­je on­gel­dig, ook om­dat er in Ne­der­land met de pen op deze door­druk was ver­an­derd. De da­tum en de be­stem­ming Pa­rijs-Al­ge­ci­ras was door­ge­streept en er was Ma­drid-Al­ge­ci­ras van ge­maakt door de NS.
De con­duc­teur sprak geen Frans: “We zijn in Span­je.” zei hij.
De Ma­rok­kaan pro­beer­de voor mij het een en an­der te re­ge­len. Hij deed goed zijn best en er kwam ook een Frans spre­ken­de Span­jaard bij.
Die cou­chet­te was en bleef on­gel­dig en ik kon een nieuwe ko­pen. Wat ik ook deed.
Ik kreeg geen bon en heb ook la­ter geen ge­kre­gen. Ik heb er één keer naar ge­ïn­for­meerd en la­ter dacht ik: “Laat die ar­me sloe­ber die dui­ten maar hou­den, hij kan ze be­ter ge­brui­ken dan ik.” Bo­ven­dien zou ik in Ne­der­land mijn geld te­rug­krij­gen.
Na deze ver­moei­en­de en slo­pen­de zaak heb ik met de Ma­rok­kaan nog eens over po­li­tiek ge­spro­ken.
Tegen 22.00 uur gin­gen we naar bed.
Weer: in de trein heer­ste een lek­ke­re tem­pe­ra­tuur en het was er droog.

*
Formeel hoef­de de Ma­rok­kaan en zijn echt­ge­no­te niet te vas­ten. Als je op reis bent is vas­ten niet ver­plicht, maar je moet die ge­mis­te vas­ten­da­gen la­ter wel in­ha­len, of een of­fer bren­gen.

Index

Index van termen:
Index van personen:
Cees.
Index van locaties:

MenuBeginHoofdindex Overzicht 1972-1990Marokko 1976 (overzicht).

21 augustus 1979

Dagboek 1979

(Dag 2761) Mijn vriend HL en ik zijn met onze Ford Tran­sit cam­per op va­kan­tie in Noord­west Span­je. Dit is onze 12e va­kan­tie­dag. We ver­laten Span­je van­daag en rij­den eerst naar Car­cas­son­ne en la­ter naar Cap d’Ag­de, bei­de in Fran­krijk.

Naar de index en het einde.

Dinsdag, 21 augustus 1979.
La Escala.
Op 10.00 uur.
Douche.
Eten. HL wast af, ik probeer geld te krij­gen bij de Cor­reos [Post­kan­toor], maar die is ge­slo­ten. Het per­so­neel zit bin­nen en de Guar­dia Ci­vil staat voor de deur. Uit ge­ba­ren be­grijp ik dat het kan­toor van­daag niet meer open gaat.
HL haalt op de Ban­co Cen­tral 12.000 pe­se­ta af. Om­wis­se­len naar francs gaat niet in La Es­ca­la.
Afscheid van de En­gel­sen.
Kilometerstand 70.144 HL rijdt tegen 13.00 van de cam­ping af.
Tol Figueras – grens: 65 pe­se­ta.
14.15 Village Catalan: voor 11.800 pe­se­ta krij­gen we 708 Fran­se francs.
16.20 Tol be­ta­len van­af de grens tot Car­cas­son­ne: 40 Franse francs.
16.30 bij kilometerstand 70.346 in Car­cas­son­ne. Par­ke­ren: 4 Fran­se francs.
Leuk, gezellig plaatsje, geheel om­wald, zo­als in de mid­del­eeu­wen. Een or­kest­je van stu­den­ten op een plein.
17.40 via binnenwegen vertrokken. HL rijdt weer.
19.45 kilometerstand 70.458 camping ‘La Cla­pe’ in Cap d’Ag­de: 20 Fran­se francs. HL heeft van­daag al­les ge­re­den.
De camping was vol, maar voor ons, au­to­sla­pers, had­den ze nog wel een par­keer­plaats en zon­der bon, kon­den ze zich die 20 francs in de zak ste­ken.
Cap d’Agde: super Valkenburg. Al­les nieuw, niet aan­be­ve­lens­waar­dig.
Kopen: kaas en melk.
We drin­ken hier en daar wat, ook in de kan­tine van de cam­ping.
Tegen 00.00 naar bed.
Wel enkele stukken gezien in Cap d’Agde. Ter­ras bar Ve­nus, te­gen­over twee en later drie stuk­ken ge­ze­ten.
Weer: in La Escala ge­heel be­wolkt. La­ter open weer. Al­les was be­wolkt toen we weg­re­den, be­hal­ve La Escala. Lek­ker weer, vand­aag. ’s Avonds iets fris­ser. Ook na zons­on­der­gang lek­ker.

Index

Index van termen:
Index van personen:
HL.
Index van locaties:

MenuBeginHoofdindex Overzicht 1972-1990.

21 juli 1986

Dagboek 1986

(Dag 5287) Ik woon sa­men met mijn vriend BW in Eijs­den. On­ze re­la­tie, nau­we­lijks een half jaar oud, ver­keert in zwaar weer. Er zijn cul­tuur­ver­schil­len: BW komt uit Hong­kong en is nauw­ge­zet. Ik ben veel los­ser, slor­di­ger. Dit leidt tot veel wre­vel over en weer. – We zijn nu in Bar­ce­lo­na in Noord­oost-Span­je. Dit is de 22e dag van on­ze va­kan­tie.

Naar de index en het einde.

Maandag, 21 juli 1986.
[100 Peseta is circa f. 1,90]
Barcelona. 48 km gereden, vandaag.
Op 10.10 uur. Warme douche. (Duit­se stuk­ken! [Jon­ge­man­nen.])
Brood eten.
Scrabble.
BW gaat zwem­men.
Omdat ik me tus­sen die stuk­ken niet op het ge­mak zal voe­len: zij mooi en ik niet, plus de de­ni­gre­ren­de op­mer­kin­gen van BW (die te ver­wach­ten zijn) (heb ik een min­der­waar­dig­heids­com­plex door BW ge­kre­gen?) loop ik langs het strand. Het wa­ter heeft de kleur van stront (door de rot­ten­de al­gen) en stinkt als uri­ne. Toch zijn er men­sen die er­in zwem­men!
Om 16.00 uur warm dou­chen.
Rond 17.00 uur gaan we naar Bar­ce­lona, tot cir­ca 23.00 uur.
El Corte Inglés [wa­ren­huis] op de Pla­za de Ca­ta­luña / Pla­ça de Ca­ta­lun­ya. BW bij de gram­mo­foon­pla­ten en ik bij de boe­ken.
Enkele ar­chi­tec­to­nische kunst­wer­ken van … (Gau­dí?) die op de rou­te lig­gen be­kij­ken. Dit is de rou­te naar het dis­trict met de ho­mo­bars, waar we ook de hoe­ren­buurt ver­wach­ten, wat ech­ter niet zo is. (Een en an­der kan ik me van twee jaar ge­le­den niet meer her­in­ne­ren.) Bij het ‘red light dis­trict’ zijn wel­licht ook de Chi­ne­se res­tau­rants. Om­dat het dis­trict hier niet is, zijn er ook geen ‘Chi­ne­zen.’
We vinden één duur, één ge­slo­ten en af­ge­bro­ken en één goed [res­tau­rant]. We eten heer­lijk. Ook BW prijst de kwa­li­teit. (Vol­gens hem kan het res­tau­rant zich met Hong­kong ver­ge­lij­ken.) Hij hoort dat er twee­hon­derd Chi­ne­se res­tau­rants in Bar­ce­lo­na zijn, maar de stad is zo groot en de res­tau­rants lig­gen zo ver­spreid dat die moei­lijk te vin­den zijn.
[De naam van deze:] Jong Gwah (中國: Chi­na) in de Va­len­cia­straat.
Lekker eten, circa 1.760 Pe­se­ta. (On­ge­veer f. 33,50.) De scho­tels, net als in Va­len­cia, zijn niet zo groot als in Ne­der­land. Men krijgt ze op. Hoe­wel, ik had twee scho­tels. Eerst war­me(!) groen­te­sa­la­de en dat zorg­de er­voor dat ik de ge­stoom­de vis niet he­le­maal op kreeg, waar­uit BW con­clu­deer­de dat ik het niet lek­ker vond, waar­over weer bij­na ru­zie ont­stond.
De par­keer­ga­ra­ge kost 515 Pe­se­ta. (f. 9,80.) BW wil­de nog naar ho­mo­bars, maar ik niet, om de kos­ten te druk­ken. We heb­ben eni­ge moei­te om de uit­gang van de stad in de rich­ting van het vlieg­veld te vin­den, maar na twin­tig mi­nu­ten rij­den en vra­gen aan twee ta­xi’s lukt dat ook.
De in­rit naar de cam­ping geeft pro­ble­men. ‘Cam­bio de sen­ti­do’ [om­ke­ren] is in heel Span­je rechts van de weg af­bui­gen en dan de weg krui­sen en te­rug rij­den. Dat ver­wacht ik ook hier en doe dat al­vast al, maar dat is niet goed. Hier is het links voor­sor­te­ren en om­draai­en. Ik heb hier­over een woor­den­wis­se­ling met BW, die ge­mak­ke­lijk pra­ten heeft en niet ver­ant­woor­de­lijk is voor het goed rij­den. (Want geen chauf­feur.) Hij kan zich dus ge­mak­ke­lijk op an­de­re za­ken con­cen­tre­ren en waar­schuwt niet voor­af, maar scheldt me ach­ter­af uit.
Camping om 23.45 uur bij tel­ler­stand 36.497 km.
Bed 01.00 uur, na even zit­ten en een war­me douche.
Weer: warm. De zee­wind maakt het fris­ser. On­be­wolkt.

Index

Index van termen:
Index van personen:
BW.

MenuBeginHoofdindex Overzicht 1972-1990.