3 mei 1974

Dagboek 1974

(Dag 825) Ik woon moe­der­ziel al­leen op een ka­mer in een sta­tig he­ren­huis aan de Bre­de­straat, in het cen­trum van Maas­tricht. Het pand is van mijn oud – tand­arts T.J. Bot­ke. – Ik werk bij PTT-Te­le­com op kan­toor in Heer­len. – Ik heb een huur­op­zeg­ging ont­van­gen en on­der­neem eni­ge ac­tie om een an­de­re wo­ning te vin­den. – Ik schrijf aan een ro­man.

MenuIndex en het einde.

Vrijdag, 3 mei 1974.
[Mijn chef] PvD. opgebeld. Ge­zegd dat ik naar de dok­ter ga. In wer­ke­lijk­heid ging ik naar het Bu­reau Huis­ves­ting. Ik moet een aan­ge­te­ken­de brief van Huur­op­zeg­ging door Bot­ke heb­ben, dan kun­nen ze me snel aan een wo­ning hel­pen. De [wo­ning in de] Hel­poort, die ik graag wil­de heb­ben, is be­zet.
Met de trein van 9.43 uur naar Heer­len. Cir­ca 10.20 uur op de Dienst­kring.
’s Avonds thuis, vier blad­zij­den van mijn ro­man [schrij­ven]. Nu tot en met blad­zij­de 34.
Weer: eerst zonnig, later be­wolkt en re­gen.

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex Over­zicht 1972-1990.

20 april 1974

Burijnen

Twee bu­rij­nen (bo­ven) en er­on­der het schraap­staal (rechts, drie­hoe­kig) met links het po­lijst­ij­zer bei­de in een in­stru­ment.
Het schraap­staal be­staat uit drie scher­pe kan­ten. Met zo’n scher­pe kant wordt de braam, die door de wer­king van de bu­rijn ont­staat in de (rood) ko­pe­ren plaat, weg­ge­schraapt. Het po­lijst­ij­zer doet dan wat de naam aan­geeft, na­me­lijk, door met de­ze zij­de, rond en vlak, over de braam te wrij­ven po­lijst die de door het schra­pen even­tu­eel ont­sta­ne nieuwe braamp­jes.
Het hand­vat van de bu­rij­nen is aan de on­der­zij­de vlak. Dat is de zij­de die op de ko­pe­ren plaat komt te lig­gen, waar­na de bu­rijn met de hand door het ko­per naar vo­ren wordt ge­dre­ven. Zo ont­staat een groef, met aan weers­zij­den bra­men. De bo­ven­ste bu­rijn ligt op de zij­de, zodat de vorm er­van goed te zien is. De on­der­ste bu­rijn is ruit­vor­mig en de bei­de on­der­zij­des, die nu niet zicht­baar zijn, zijn even groot als de wel zicht­ba­re.

Dagboek 1974

(Dag 812) Ik woon moe­der­ziel al­leen op een ka­mer in een sta­tig he­ren­huis aan de Bre­de­straat, in het cen­trum van Maas­tricht. Het pand is van mijn oud-tand­arts T.J. Bot­ke. – Ik ben be­zig een ‘ro­man’ te schrij­ven waar­in ho­mo­sek­sua­li­teit een pro­mi­nen­te rol zal spe­len, maar gis­te­ren­avond had ik een one-night-stand met een man en dat was een ont­goo­che­ling en er was spra­ke van een an­ti­cli­max. Dat laat mij twij­fe­len aan mij­zelf. – (Voor be­zoe­kers via the-face.com: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­biel­tje) klikt u hier voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt ira­da.com.)

MenuFotoIndex en het einde.

Zaterdag, 20 april 1974.
Inkopen bij V&D.
Gedoucht.
Na gisteren­avond weet ik niet of mijn ro­man nog ooit af­ge­maakt wordt. Ik zat in een soort du­bio over hoe­ver ik gaan kon op seks­ge­bied, maar nu dat flik­ker­ach­ti­ge me niet ligt*(1)… ik weet nu niet meer wat er van komt.
Bij Arti Kunst­handel een schraap­staal, te­vens po­lijst­ij­zer, ge­kocht: f. 15,50 en twee bu­rijnen*(2) be­steld.
In het stadspark ge­le­gen.
Grote pils f. 2,50 bij de Prins van Oran­je in de Gro­te Staat.
’s Avonds naar de Schouw­burg, f. 5,00.
Om 20.00 uur. Solution in het voor­pro­gram­ma. Ka­zi­mierz Lux daar­na.
So­lu­tion: mu­ziek zo mooi, daar be­staan geen woor­den voor. Van al­le mu­ziek die ik ooit ge­hoord heb, was dit dui­zen­den ke­ren mooier. (Ka­zi­mierz Lux viel te­gen. Te een­to­nig stem­ge­luid.)
Het [concert] begon toen de (mooie) drum­mer, die baad­de in rood licht, een rof­fel op de bek­kens gaf. Dat was zo mooi, dat ik spon­taan aan de dui­vel dacht. Het klonk mys­te­ri­eus. Met dui­vel be­doel ik niet iets af­schrik­wek­kends, maar net als met het En­gel­se “Witch queen” een su­per­la­tief boven het su­per­la­tief van on­be­schrijf­lijk mooi en mys­te­rieus. Dat gold ook voor twee meis­jes (vrien­din­nen) in de zaal aan­we­zig.
Om 23.45 uur was het con­cert jam­mer ge­noeg af­ge­lo­pen.
Thuis met een fles Grolsch (don­ker bier) en twee LP’s van Cara­van*(3) tot cir­ca 02.00 uur op­ge­ble­ven.
Weer: half bewolkt, re­de­lijk.

*(1)
Homoseksualiteit. (De­ze tekst is mis­schien een stuk­je psy­cho­lo­gie van de kou­de grond.) Van­af mijn jon­ge ja­ren was ik tel­kens ver­liefd op meis­jes, maar af en toe vond ik jon­gens ook leuk om te zien. In de ja­ren zestig en ze­ven­tig, toen ik dus nog een jon­kie was, er­voer ik dat al­le­maal als zeer ver­war­rend.
In die tijd had­den ‘al­le’ jon­ge­man­nen lang haar, waar­door ve­len er nog­al lief uit­za­gen en ieder­een droeg strak­ke broe­ken, waar­in wei­nig ver­huld bleef van de meer of min­der ron­de li­chaams­vor­men, die ook man­nen (kun­nen) be­zit­ten. Bo­ven­dien vond ik de om­gang met vrou­wen / meis­jes moei­lijk en met man­nen / jon­gens ge­mak­ke­lijk. Ook dat leid­de tot ver­war­ring en daar­om ge­loofde ik dat ik ho­mo was.
Hoe­wel ik van­af 1977 een vas­te vriend had, ben ik voor de homo­sek­sua­li­teit sec nooit ‘vol­le­dig ge­gaan’. Be­paal­de as­pec­ten er­van spra­ken me niet aan, zo­als seks om de seks. Ik wil­de een ro­man­ti­sche lief­de en was niet op zoek naar een lou­ter sek­su­eel avon­tuur, iets dat bij veel ho­mo’s (toen en nu) op de voor­grond staat.
Eind ja­ren tach­tig tre­den er steeds meer haar­scheur­tjes op in mijn ho­mo­sek­su­eel ge­voel en vind ik vrou­wen steeds in­te­res­san­ter wor­den. Uit­ein­de­lijk ver­dwijnt de man he­le­maal uit mijn beeld.

Te­rug.

*(2)
Burijn & schraap­staal. Met een burijn kan een gra­vu­re worden ge­maakt. Door met de burijn in een vlak­ke ko­pe­ren plaat te snij­den ontstaan er groeven in die plaat. Op die manier ‘tekent’ men in het koper. Die groe­ven wor­den daar­na met inkt ge­vuld en het ge­heel wordt on­der gro­te druk op pa­pier ge­perst, waar­bij het pa­pier op een vlak vil­ten kus­sen rust. Dit pa­pier wordt dan in die groe­ven ge­perst en komt daar­bij in con­tact met de inkt. Zo komt de ge­gra­veer­de te­ke­ning, in spie­gel­beeld, op het pa­pier te­recht.
Wikipedia: gra­vu­re.
Wikipedia: bu­rijn.

Te­rug.

*(3)
Muziek.
Solution was een sym­fo­ni­sche band uit Gro­nin­gen, die heeft be­staan van 1970 tot 1983. De band scoor­de en­ke­le be­schei­den hits met de num­mers Em­pty Fa­ces (1977), It’s on­ly just be­gun (1980) en Run away (1982).
Wikipedia: Solution.
YouTube: Em­pty Fa­ces.

Kazimierz Lux is een Ne­der­lands zan­ger van Pool­se af­komst.
Wikipedia: Kazimierz Lux.
YouTube: I still miss some­one (1973).

Caravan is een Brit­se band uit Can­ter­bu­ry. De mu­ziek van de band wordt ge­re­kend tot de ca­te­go­rie pro­gres­sie­ve rock.
Wikipedia: Caravan.
YouTube: In The Land Of Grey And Pink (Full Al­bum).

Te­rug.

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
Index van lo­ca­ties:

Me­nuFotoBe­ginHoofd­in­dex Over­zicht 1972-1990.

7 april 1974

Dagboek 1974

(Dag 799) Ik woon moe­der­ziel al­leen op een ka­mer in een sta­tig he­ren­huis aan de Bre­de­straat, in het cen­trum van Maas­tricht. Het pand is van mijn oud-tand­arts T.J. Bot­ke.

MenuIndex en het einde.

Zondag, 7 april 1974.
’s Morgens: terrasje op het Vrijt­hof. ’s Mid­dags een uur­tje in het Stads­park. Van 14.00 tot 15.00 bij Opa. [In Meers­sen.]
Om 16.00 uur een boek ge­kocht: Want de aar­de is on­ze moe­der van T.C. Mac­lu­han*, f. 15,00. Over de In­dia­nen van Noord-Ame­ri­ka.
In het park tot 18.15 uur, waar o.a. prach­ti­ge jon­gens zijn. Ge­no­ten van de na­tuur. Heer­lijk was het in het park.
Van 18.15 tot 19.00 uur de over­buur­man van het O.L.V. Plein 29 ge­hol­pen, die het ka­pot­te straat­dek­sel van zijn kel­der wil­de be­scher­men. Hij wil­de een pils­je ge­ven. Dat heb ik af­ge­sla­gen. [O.L.V. plein: On­ze Lie­ve Vrou­we­plein.]
Gegeten.
Dagboek bijwer­ken van gis­te­ren en van­daag van 20.30 tot nu 21.15 uur.
Ook zonder die mooie jon­gens zou ik even­veel van dit mooie park heb­ben ge­no­ten.
Weer: zomers, circa 20°C.

*
Want de aarde is on­ze moe­der: Want de aarde is onze moeder : in­dia­nen van Noord-Ame­ri­ka. Teri C Mac­Lu­han; Ed­ward S Cur­tis. (World­Cat.)

Te­rug.

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex Over­zicht 1972-1990.

24 maart 1973

Dagboek 1974

(Dag 420) Het is za­ter­dag en ik lo­geer bij mijn ou­ders in Her­ken­bosch. Door de week ben ik dienst­plich­tig mili­tair. – (Voor be­zoe­kers via the-face.com: als de in­ter­ne links niet wer­ken (mo­biel­tje) klikt u hier voor het ori­gi­ne­le adres van dit be­richt ira­da.com.)

MenuIndex en het einde.

Zaterdag, 24 maart 1974.
Op 7.30 uur.
Krant gelezen. Gedoucht. Ra­dio ge­luis­terd tot ± 10.00. Kof­fie. Ge­ge­ten. Ge­te­kend.
Circa 13.50 weg naar Roer­mond, op fiets. Met trein van 14.30 naar Maas­tricht, f. 4,60. Sa­men met [broer] P. naar Oma.
Ik [heb] ge­wan­deld door de stad. Heer­lijk, van­we­ge het fan­tas­ti­sche weer. Uit­ge­ke­ken naar Con­ny of Katja*(1). Niet ge­zien.
Vilt gekocht bij Hassink f. 13,60 (BxLxH: 41 x 50 x 2 cm.)
Film: f. 6,00, naar Turks Fruit, naar het ge­lijk­na­mi­ge boek van Jan Wol­kers*(2), au­teur, beeld­hou­wer. Een seks­film met al­ler­lei, voor mij niet sma­ke­lij­ke, eer­der af­schuw ver­wek­ken­de, scè­nes. De­ze film moet het van het bloot heb­ben, f. 6,00 ver­knoeid. Van 16.00 tot 18.00.
Muziek Expres gekocht met o.a. Da­vid Cas­si­dy*(3) en song­teks­ten, f. 1,40
TV. rond 24.00 op bed, of nog la­ter.
Wellicht vind ik Da­vid Cas­si­dy zo knap omdat hij wat van een meis­je weg­heeft. Dat be­wijst ook wel het feit dat ik er­gens ge­le­zen heb dat de “stand-in” voor Da­vid een meis­je is, dat pre­cies op hem lijkt.

*(1)
Con­ny en Kat­ja Toen ik in 1971-72 nog van­af sta­tion Meers­sen met de trein naar Heer­len en te­rug reis­de, om­dat ik daar bij PTT-Te­le­com werk­te (dat was voor­dat ik in Mi­li­tai­re Dienst moest), zag eerst Con­ny en een tijd­je la­ter Kat­ja va­ker in de trein, zo­wel ’s och­tends, als ’s avonds. Ik was op bei­de meis­jes ver­liefd, maar durf­de hen niet aan te spre­ken. (Bei­de na­men zijn ver­zon­nen, want ik heb hun ech­te na­men nooit ge­kend.)

Te­rug.

*(2)
Jan Wol­kers Jan Wol­kers in een Ne­der­lands kun­ste­naar en au­teur. En­ke­le van zijn boe­ken zijn ver­filmd, zoals het hier­bo­ven ge­noem­de ‘Turks Fruit’.
Wikipedia: Jan Wol­kers.
Wikipedia: Turks Fruit.

Te­rug.

*(3)
Mu­ziek­ex­pres en Da­vid Cas­sidy.
Muziek Ex­pres is een Ne­der­lands mu­ziek­tijd­schrift dat maan­de­lijks ver­schijnt en waar­in uit­ge­breid wordt in­ge­gaan op al­ler­lei ge­beur­te­nis­sen in de we­reld van de mo­der­ne (pop-)mu­ziek en de ver­tol­kers daar­van, de mu­si­ci.
Wikipedia: Mu­ziek Ex­pres.
Ik vind Da­vid Cas­si­dy een aan­trek­ke­lij­ke jon­ge­man, dat mo­ge dui­de­lijk zijn.
Hier een foto van hem. Hij is de per­soon rechts, uiter­aard.
Wikipedia: Da­vid Cas­si­dy.

Te­rug.


Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex Over­zicht 1972-1990.

12 maart 1974

Dagboek 1974

(Dag 773) Mijn werk­ge­ver is (sinds 1966) PTT-Te­le­com. Ik werk in Heer­len. – Ik vind jon­ge­man­nen en jon­ge vrou­wen sek­su­eel aan­trek­ke­lijk. – Ik ben rechts­han­dig, maar oe­fen met het schrij­ven met mijn lin­ker­hand.

MenuIndex en het einde.

Dinsdag, 12 maart 1974.
De Volkskrant f. 0,40.
Geen wederwaar­dig­he­den in Heer­len.

’s Avonds thuis een Duits stuk over ho­mo­sek­sua­li­teit ge­le­zen. Eerst wil­de ik [de fo­to van] de knap­pe boy ach­ter­in [in mijn dag­boek] plak­ken. Ik hem voor­in ge­plakt en ach­ter­in een mooie meid.
Het links schrij­ven gaat steeds be­ter. Ik pro­beer de snel­heid iets op te voe­ren, daar­door wordt de kwa­li­teit iets min­der, maar het is toch nog wel lees­baar.
Weer: fris, droog, half be­wolkt.

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex Over­zicht 1972-1990.