16 juli 1992

1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7474) Ik ver­bleef een paar da­gen in Bu­da­pest in hos­tel Fel­vin­ci út 8. De­ze stad is een tus­sen­stop tij­dens mijn reis naar Sy­rië. De­ze och­tend reis ik ver­der naar het zui­den, richting Is­tan­bul.

MenuIndex en het einde.

Donderdag, 16 juli 1992.
Op weg naar Is­tan­bul.
Slecht slapen. Op rond 04.00 uur.
Douche.
NJHC-kaart terug­ge­vraagd. [NJHC: Ne­der­land­se Jeugd­her­berg Cen­tra­le.]
Taxi laten bestellen. Ik ge­loof­de niet dat een taxi zou ko­men bin­nen de be­loof­de vijf mi­nu­ten, daar­om was ik zo vroeg.
De taxi kwam wel bin­nen vijf mi­nu­ten.
Ik stond dus om 05.00 uur op het Sta­tion. [Sta­tion Bu­da­pest Ke­leti.]
De taxi kostte forint (ft). 236. Ik gaf ft. 250 (f. 5,90).
Op het station spreek ik eerst twee, la­ter zelfs een der­de Ne­der­lander. Al­le­maal op weg naar Istan­bul. De trein ver­trekt 06.20 uur.
De eerste twee rei­zen sa­men. De der­de gaat met mij in de coupé.
Eén van de twee limona­de­blik­jes is kapot ge­sto­ten door een tang van mijn ge­reed­schap. De li­mo­na­de lekt uit de rug­zak. Ver­der geen schade.
Mijn medepas­sa­gier is de In­ter­rail-er*(1) J. van de HBO-Land­bouw­school De­ven­ter. Om­dat hij geen geld ge­noeg bij zich heeft wil hij geld van mij le­nen tot Istan­bul. (An­ders kan hij het vi­sum voor Bul­ga­rije niet be­ta­len. Ik las er­gens dat zo’n vi­sum­aan­vraag 24 uur duurt, dus trek ik niet zo aan zijn ver­zoek.) On­der­weg be­sluit hij ech­ter naar Thes­sa­lo­ní­ki te gaan en in Su­bo­ti­ca ver­wis­selt hij on­der luid pro­test van de con­duc­teur ijs­koud van trein. Ik hoop hem niet meer te­rug te zien.
Daar heb ik even la­ter spijt van, als twee on­gu­re ty­pes bij mij in de coupé stap­pen. Ik durf mijn ba­ga­ge niet meer al­leen te la­ten, ook niet als ik naar het toi­let moet. Het eni­ge bui­ten­lands dat ze spre­ken is: “Salz­burg?” en daar­bij ma­ken ze een be­we­ging als­of ze een auto­stuur vast­hou­den. Ge­luk­kig komt er in Novi Sad een fat­soen­lijk ge­zin bij, dat ook ‘scheef’ naar de twee kijkt. Eer­der had ik me al niet op het ge­mak ge­voeld, toen de con­duc­teur te­gen die twee mijn reis­be­stem­ming Istan­bul ver­tel­de.
Toen de politie de pas­sen con­tro­leer­de had ik ge­hoopt dat ze al­le twee, of min­stens één uit de trein ge­haald zou wor­den.
Toch vond ik het ook een be­scha­men­de ver­to­ning. De po­li­tie con­tro­leer­de ze­ker tien mi­nu­ten lang hun pas­poor­ten, ter­wijl zij zich als een kind zo rus­tig hiel­den.
Ik werd moe en be­gon te knik­ke­bol­len. Dus was ik blij dat in Novi Sad de be­we­gings­ruim­te in de coupé klei­ner werd, maar mijn per­soon­lij­ke be­we­gings­ruim­te gro­ter werd.
In Beograd stapt de hele han­del uit en krijg ik nieuwe me­de­rei­zi­gers. Een ou­de­re vrouw uit de om­ge­ving van Novi Sad, in de pro­vin­cie Voj­vo­di­na, die ook Duits spreekt. (Ze woont 18 km van de grens met Hon­ga­rije.) Een va­der met een doch­ter. Een meis­je en een jon­get­je. (Broer en zus.) Het meis­je is een en­gel­tje. Ik kan mijn ogen niet van haar af­hou­den. Soms lees ik en als ik op­kijk zie ik haar naar mij kij­ken. Ze heeft brui­ne ogen en don­ker­blond krul­lend haar. We kij­ken veel naar el­kaar, zon­der te blo­zen. Lang kij­ken we naar el­kaar en glim­la­chen. Zij is een won­der. Zij biedt koek­jes aan, aan de he­le coupé. Ik vraag haar of ze En­gels spreekt.
“A small”, zegt ze en we ver­tel­len een beet­je.
Ik lees het boek van Lonely Pla­net over Tur­kije. Zij be­kijkt de fo­to’s van Istan­bul. Ik ver­tel met haar in het En­gels en met be­hulp van de ou­de vrouw die tolkt tus­sen haar en mij in het Ser­vo-Kro­a­tisch en het Duits.
Op school is ze ver­plicht Rus­sisch te le­ren. Ik raad haar aan toch voor­al En­gels te le­ren. (Iets dat ze ken­ne­lijk zelf moet doen, want de school biedt daar geen pro­gram­ma voor aan.) “Want,” zeg ik, “met En­gels kun je wel in Rus­land te­recht, maar met Rus­sisch niet in En­ge­land.”
Haar Engels studie­boek keur ik af. Het is een soort ‘Hoe en wat’ in het En­gels, zon­der gram­ma­tica.
Zij is 17, heeft een vriend­je die bij een dans­groep zit en nu ver­plicht aan de kust moet dan­sen. Zij is op weg naar haar groot­ou­ders aan va­ders­kant in Pro­kup­lje. Zij komt uit Beo­grad. (Haar broer­tje is 13 jaar.) Zij is on­der de in­druk van mijn ta­len­ken­nis: Duits, Frans, En­gels, Ara­bisch.
In Niš stapt ze uit.
Ik reis verder met de an­de­re pas­sa­giers die eten en drin­ken met me de­len. Het brood (met vlees) is zo taai dat ik het niet weg­ge­werkt krijg (tij­dens mijn ver­de­re va­kan­tie zal ik nog va­ker zo’n brood moe­ten eten) en ik vraag of ik het tot la­ter mag be­wa­ren: dat is goed.
Als ze in Pirot uit­ge­stapt zijn, flik­ker ik het, als de ou­de even uit de coupé is, snel weg. (Naar bui­ten, zo­als ie­der­een hier doet.)
De oude vrouw deelt fruit en to­ma­ten met me en om­dat ik er niets te­gen­over kan stel­len, be­loof ik haar mijn blik­je li­mo­na­de, maar geef haar uit­ein­de­lijk mijn laat­ste Hon­gaar­se geld, te we­ten, ft. 573,5 (f. 13,50). Dus Hon­ga­rije kost­te 60 US$ rond. (f. 105,90.)
Zij vertelt een en an­der over haar leven. Zij is Kro­a­tische, die in Ser­vië woont. (Het en­gel­tje had haar ge­vraagd of Ser­visch was, zei ze. Ze had ge­ant­woord dat ze Joe­go­sla­visch was.)*(2)
Zij heet AD. Zij komt uit Som­bor, Voj­vo­di­na. Ze reist één keer per veer­tien da­gen naar Istan­bul, wat 240 Mark*(3) kost, om er kle­ren te ko­pen (par­tij­en van 300 stuks on­der­broe­ken, bij­voor­beeld) om die in Som­bor, in haar win­kel­tje te ver­ko­pen. Haar man en doch­ter zijn over­le­den. (Haar doch­ter één jaar en één dag ge­le­den.) Haar zoon zit zon­der werk thuis en krijgt per maand 1 Mark on­der­steu­ning. Zij moet wer­ken om te over­le­ven. Zij werk­te in Duits­land. In haar eer­ste hu­we­lijks­ja­ren wa­ren zij en haar man Do­nau­schip­pers.
Om 20.30 in Bul­ga­rije, dat is 21.30 Bul­gaar­se tijd.
Een tijdje spreekt zij met een jon­ge de­ser­teur uit Ko­so­vo die niet in het Joe­go­sla­vische le­ger wil vech­ten, maar nu heim­wee heeft. Toch kan hij niet te­rug, want wordt dan wel­licht ver­moord.

*1.
Interrail-ers rei­zen voor f. 570,00 dwars door Eu­ro­pa, Tur­kije en Ma­rok­ko, één maand lang. Zij ne­men bij voor­keur lan­ge trein­tra­jec­ten ’s nachts en spa­ren zo ho­tel­kos­ten. Het na­deel be­staat hier­uit: zij wil­len nie­mand in de cou­pé er­bij heb­ben en hou­den de deur dus ge­slo­ten. Zo is de kans om an­de­re men­sen te ont­moe­ten erg klein.
Wikipedia: Interrail/Geschiedenis.

Te­rug.

*2.
Ik kan me nog vaag her­in­ne­ren dat de ou­de­re vrouw ver­tel­de dat het meis­je (mijn ‘En­gel­tje‘) naar haar et­nische ach­ter­grond vroeg. Een eer­lijk ant­woord was in die ge­agi­teer­de tij­den van de bur­ger­oor­log ge­vaar­lijk. Aan haar naam kon men al zien dat zij een Kro­a­tische was en dus ook haar ge­loof: ka­tho­liek. Dat was van po­li­tiek be­lang. Vol­gens Wi­ki­pe­dia had Kro­a­tië zich al in 1991 van Joe­go­sla­vië af­ge­schei­den, dus voor Kro­a­ten in Ser­vië zal dat een las­tig ge­ge­ven zijn ge­weest.
Ondanks dat het meis­je dus een ‘Engeltje‘ was, kan ik mij (in 2017) niets meer van on­ze ont­moe­ting her­in­ne­ren. Ik her­in­ner me nog wel die ou­de­re vrouw.

Te­rug.

*3.
Duit­se Mark. Het wet­tig be­taal­mid­del in Duits­land tus­sen 1948 en 2002. Wi­ki­pe­dia.

Te­rug.


Meer informatie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wi­ki­pe­dia. – Web.: overige bron­nen.
Hon­ga­rije:
GM., Wi.
Bu­da­pest:
GM., Wi.
Hos­tel Fel­vin­ci:
GM., Web.
Sta­tion Ke­le­ti:
GM., Wi.
Su­bo­ti­ca:
GM., Wi.
No­vi Sad:
GM., Wi.
Beo­grad:
GM., Wi.
Voj­vo­di­na:
GM., Wi.
Pro­kup­lje:
GM., Wi.
Niš:
GM., Wi.
Pi­rot:
GM., Wi.
Ser­vië:
GM., Wi.
Som­bor:
GM., Wi.
Kro­a­tië:
GM., Wi.
Bul­gaar­se grens:
GM., Web.
Ko­so­vo:
GM., Wi.

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chronologisch overzicht Orient Express 1992.

15 juli 1992

1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7473) Ik ver­blijf in Bu­da­pest in hos­tel Fel­vin­ci út 8. De­ze stad is een tus­sen­stop tij­dens mijn reis naar Sy­rië. Van­daag be­zoek ik een deel van de stad: het park Vá­ros­li­get en zie daar dat oude men­sen in de bos­jes neu­ken. Ver­der be­won­der ik het vrou­we­lijk schoon. – ’s Avonds ga ik eten in het­zelf­de ve­ge­ta­risch res­tau­rant waar ik eer­gisteren ook al at. Daar­na re­ken ik af in het hos­tel. – Ik schrijf ook nog iets over de man­nen in Bu­da­pest.

MenuIndex en het einde.

Woensdag, 15 juli 1992.
Budapest.
Op 8.00 uur. (Of was het 9.00 uur?)
Douche.
Stad in. Veel lopen. Tot 12.00 uur niets ge­dron­ken. Dan op een ter­ras drie cola: 120 forint (ft). (To­taal f. 2,85.)
Water en bood­schap­pen. (Onder an­de­re brood en kaas.)
Weer 20 US$ ge­wis­seld: ft. 1.500.
Ik loop naar het park Vá­ros­li­get aan het eind van de An­drás­sy út, waar in de bos­jes oude men­sen neu­ken, een meis­je in strak­ke leg­ging op een bank­je zit. (Wacht zij op een klant?) Ik blijf naar haar zit­ten kij­ken. Na een poos­je gaat ze weg. Ik ga in de scha­duw zit­ten en vóór mij landt een am­bu­lan­ce­he­li­kop­ter. De zie­ke loopt zelf naar de au­to­am­bu­lan­ce.
Ik neem de metro te­rug de stad in, want lo­pen is net iets te ver: ft. 18. (f. 0,42.)
In het cen­trum zit ik meer dan een uur. (On­der an­de­re naast een mooie jon­ge vrouw.)
Vanaf het plein loop ik naar het ve­ge­ta­risch res­tau­rant, waar ik voor ft. 555 eet.
Ik rekende af in het hos­tel. Ze had­den slecht nieuws. De prijs was ver­hoogd van 480 naar ft. 500. Dit ac­cep­teer­de ik niet. (We­gens het prin­ci­pe dat ze me dit van­mor­gen, toen ik met één dag ver­lengd had, me daar niets van ver­teld had­den.)
Zonder blikken of blo­zen schrijft ze mijn re­ke­ning uit. Voor drie nach­ten is ft. 1.440.
Douche.
Sinds de diar­ree, dins­dag­och­tend, drie pil­len Imo­dium ge­slikt en sinds toen niet meer naar de WC ge­weest.
Ik liep zo­veel in Bu­da­pest dat op bei­de voe­ten gro­te bla­ren zit­ten, die ik ka­pot steek. Bei­de gro­te te­nen: bloed­uit­stor­tin­gen.
Mijn rode gym­pies zijn met sok­ken aan te klein. (Pas in Zuid-Tur­kije of in Sy­rië ge­bruik ik ze zon­der pro­ble­men zon­der sok­ken.)
Mannen in Hon­ga­rije zijn vrij­wel al­le­maal on­ver­zorgd. Veel te dik of veel te ma­ger. We­gens (ge­mak­ke­lijk ver­krijg­ba­re) drank.
De vrouwen zijn vrij­wel allemaal knap en sexy.
Weer: veel be­wol­king, veel wind, maar ook veel zon.


Meer informatie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wikipedia. – Web.: overige bronnen.
Hon­ga­rije:
GM., Wi.
Bu­da­pest:
GM., Wi.
Hos­tel Fel­vin­ci:
GM., Web.
park Városliget:
GM., Wi.
Andrássy út:
GM., Wi.

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chronologisch overzicht Orient Express 1992.

14 juli 1992

1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7472) Ik ver­blijf sinds gis­te­ren in Bu­da­pest in hos­tel Fel­vin­ci út 8. Bu­da­pest is een tus­sen­stop tij­dens mijn reis naar Sy­rië. Van­daag be­zoek ik een deel van de stad: Mar­gits­zi­get (Mar­gits-ei­land) en be­won­der daar het sexy vrou­we­lijk schoon.

MenuIndex en het einde.

Dinsdag, 14 juli 1992.
Budapest.
Om 8.30 opstaan.
Douche: een zeer knap­pe Ame­ri­kaan, naakt.
Circa 9.15 de stad in. Ei­gen­lijk een vlucht. De an­de­ren (van gis­te­ren­avond) wil­len naar een zwem­bad of Turks bad. Ik voel daar niets voor. Ik be­zoek het hele Mar­git-eiland en zit veel op de bankjes. Veel sexy mei­den, wei­nig sexy man­nen.
Een fles wa­ter kost 56 forint (ft). (f. 1,30) Ik koop voor 20 US$: ft. 1.498. Ook koop ik The Guar­dian [krant].
Kaas en brood ge­kocht.
Toilet kost 5 ft.: f. 0,12.
De meeste vrouwen zijn erg sexy. Ze lo­pen vrij­wel al­le­maal in su­per kor­te rok­jes. Kor­ter kan niet. Of in leg­ging met niets er­on­der, zo­dat al­les dui­de­lijk te zien is. Al­le­maal, jong en oud, lo­pen zon­der Bh. De te­pels dui­de­lijk zicht­baar heen en weer wie­gend on­der de dun­ne stof­fen bloes­jes.
Mooie mannen zijn er niet zo­veel.
Rond 17.00 in het Hos­tel de fi­nan­ciën be­re­ke­nen. Nog over: ft. 1.697,5. Dus in twee da­gen ft. 1.300,5 (f. 30,60) uit­ge­ge­ven.
In een piz­za­res­tau­rant be­stel­de ik een me­dium size piz­za. Dat was veel te groot. Al na één stuk had ik ge­noeg, maar ik wil­de me niet la­ten ken­nen on­der al de­ze ver­won­der­de blik­ken, dus at ik hem voor 70% op. De be­die­ning bestaat uit leu­ke meis­jes. Eén er­van is super sexy.
In het hos­tel blijkt de groep van gis­te­ren­avond weer sa­men te gaan eten. Plicht­ma­tig komt men mij vra­gen. Ik wei­ger en er wordt niet aan­ge­dron­gen. Ik vind het goed zo.
In bed lig­gen sla­pen. Re­gel­matig wak­ker.
De kamer is bijna vol. (Ook Anne uit Ita­lië, als eni­ge vrouw, slaapt op on­ze ka­mer. Als zij in bed ligt, moet de deur dicht, van­we­ge het licht. Als ze rond­wan­delt, laat ze hem stee­vast open­staan!)


Meer informatie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wikipedia. – Web.: overige bronnen.
Hon­ga­rije:
GM., Wi.
Bu­da­pest:
GM., Wi.
Hos­tel Fel­vin­ci:
GM., Web.
Mar­git Ei­land:
GM., Wi.

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chronologisch overzicht Orient Express 1992.

13 juli 1992

1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7471) Ik ben van­uit Am­ster­dam per trein on­der­weg naar mijn uit­ein­de­lij­ke va­kan­tie­be­stem­ming: Syrië, maar ga eerst een paar da­gen in Bu­da­pest do­len. – In de trein ont­moet ik de aar­di­ge Ita­li­aan­se Anne en in een hos­tel men­sen uit de he­le we­reld.

MenuIndex en het einde.

Maandag, 13 juli 1992.
Naar Budapest.
Opstaan met een ‘ge­bro­ken’ rug.
Circa 11.00 uur in We­nen. De NS [Ne­der­land­se Spoor­we­gen] ver­kocht mij een kaar­tje via Salz­burg, de trein reed ech­ter via Re­gens­burg. (Een to­taal an­de­re rou­te.) Vol­gens de Duit­se con­duc­tri­ce moest ik in Mün­chen over­stap­pen. Ik ging uit van eind­be­stem­ming We­nen en die was juist. De con­duc­teur in Oos­ten­rijk zag niets of deed als­of hij niets zag, maar vol­gens het bil­jet zat ik in de ver­keer­de trein. De NS had me een ver­keerd bil­jet ver­kocht.
In Wenen neem ik de trein naar Bu­da­pest. Nu word ik voor het eerst ge­con­fron­teerd met ar­moede.
De wagons [rij­tui­gen] zijn sme­rig en slecht on­der­hou­den. Een he­le te­gen­stel­ling met de trein uit Am­ster­dam.
Op het per­ron lo­pen en­ke­le leu­ke En­gel­se kna­pen.
In de trein zit de wat duf­fe en kla­gen­de, poets­zie­ke An­ne uit Flo­ren­ce. We spre­ken veel met el­kaar, maar pas­sen niet goed bij el­kaar, we­gens ver­schil in ka­rak­ter. Toch denk ik er­over haar te neu­ken, als ik de kans zou krij­gen. La­ter zie ik er­van af om een be­te­re re­la­tie met haar pro­be­ren op te bou­wen.
Ze is der­tig, maar ziet er veel ou­der uit en ‘denkt’ ook veel ‘ou­der’. Con­ser­va­tief.
Ze zeurt wat. Ze loopt in een spij­ker­jas­je en een veel te gro­te ka­ki kor­te broek. Haar krul­let­jes­haar net­jes ver­zorgd.
In Hongarije wil de po­li­tie de ba­ga­ge con­tro­le­ren in de trein. Hij vraagt waar we van­daan ko­men: “Hol­land? Duits­land?”
Anne zegt: “Ita­lië.”
Dan zegt hij: “Ok.” En gaat weg.
Circa 16.00 uur in Bu­da­pest Ke­le­ti Sta­tion. Ron­se­laars van ‘Jeugd­her­ber­gen’ prij­zen ons een ‘Jeugd­her­berg’ aan. Ik neem de mid­del­prijs. An­ne ook. An­ne prijst de or­ga­ni­sa­tie we­gens haar gra­tis ver­voer. Zij is kin­der­lijk.
De Jeugdherberg is na­tuur­lijk geen ech­te jeugd­her­berg, maar iets on­dui­de­lijks, par­ti­cu­liers. Fel­vin­ci Jeugd­her­berg: Fel­vin­ci út 8. 480 forint per nacht. (f. 11,30.)
De receptioniste (sexy) spreekt al­leen Duits en Hon­gaars en zegt er pas een uur te wer­ken. Ze weet niets en ik tolk in Duits en En­gels met Span­jaar­den.
Zij biedt me een kamer al­leen aan, wat ik wei­ger, want ik wil niet ge­ïso­leerd lig­gen. (La­ter denk ik dat ik had moe­ten zeg­gen: “Ja, als Sie mit mir dort schla­fen.”, maar zo ad rem was / ben ik niet.)
Een Ame­ri­kaan zegt dat er een au­to­maat bij een bank is, waar ik dol­lar­bil­jet­ten voor Hon­gaars geld kan wis­se­len. Ik kan dat ding niet vin­den, maar la­ter, als hij met een groep­je de stad in loopt, wijst hij mij de plaats. Het is een au­to­maat waar wel twaalf pa­pier­geld­soor­ten ge­wis­seld kun­nen wor­den. Voor een bil­jet van 20 US$ krijg ik 1.500 forint (ft). Ik be­taal­de voor 20 US$ (zon­der pro­vi­sie) f. 35,30. Dus 1 ft. is f. 0,024 is 2,5 cent. Al­le be­dra­gen in forint moe­ten dus door 42,5 ge­deeld wor­den.
Douche.
Meegebracht brood eten.
In de hal maak ik kennis met Ame­ri­ka­nen, Ie­ren, een Aus­tra­liër en Zwe­den.
We gaan in een ve­ge­ta­risch res­tau­rant eten. (Zwart rij­den in bus en tram.)
Vegetarium, 1056 Bu­da­pest. Cu­kar ut­ca 3. Ma­na­ger Gé­za Ma­da­ras. On­danks de in­druk­wek­ken­de me­nu­kaart in het Frans, scheen er niet veel va­ri­a­tie. Toch smaakt het eten niet slecht. Ik zat te­gen­over de Zweed­se, met een on­uit­spreek­ba­re naam. Ik was al spoe­dig ver­liefd op haar. We had­den een beet­je de­zelf­de in­te­res­se. Zij wil li­te­ra­tuur gaan stu­de­ren. Haar lang­ha­ri­ge vriend is bouw­vak­ker.
Haar broer die aan de uni­ver­si­teit(?) voor be­jaar­den­ver­zor­ger ge­stu­deerd had, werd, naar­ma­te hij meer dronk, steeds luid­ruch­ti­ger en ver­tel­de steeds min­der in­te­res­san­te ver­ha­len.
Na het restaurant, kos­ten 420 ft. (f. 9,80 met 0,5 liter bier) deelt de groep zich in twee­ën. De drie Zwe­den, de Ame­ri­kaan­se en ik (om­dat de mooie Zweed­se er­bij is, ga ik mee) gaan op zoek naar en Jazz Club. We lo­pen cir­ca één uur om die te vin­den en ik drink er één pils. De Zwe­den en de Ame­ri­kaan­se la­ten zich vol­lo­pen met Jä­ger­meis­ter in com­bi­na­tie met pils. De Ame­ri­kaan­se en de aca­de­mische be­jaar­den­ver­zor­ger wor­den lad­der­zat. De Zweed­se ge­lief­den la­ten van dron­ken­schap niets blij­ken.
Na 03.00 uur was ik bij­na, om­wil­le van de Zweed­se een nacht­club van 1.500 ft. (f. 35,30) en­tree bin­nen­ge­gaan, maar de an­de­ren wil­len dit niet be­ta­len. (Ge­luk­kig.)
Bed 04.00 uur.
Ik heb last van niet-erns­ti­ge di­ar­ree.
Weer in Bu­da­pest: re­gen­achtig, maar niet koud.
In de trein tussen We­nen en Bu­da­pest was er een dik­ke jon­ge vrouw, die mij leuk vond. Ik vond haar zus­ter (doch­ter?) aan­trek­ke­lijk.


Meer informatie.

GM.: Google Maps. – Wi.: Wikipedia. – Web.: overige bronnen.
Hon­ga­rije:
GM., Wi.
Bu­da­pest:
GM., Wi.
Sta­tion Ke­le­ti:
GM., Wi.
Hos­tel Fel­vin­ci:
GM., Web.

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:
.

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chronologisch overzicht Orient Express 1992.

12 juli 1992

1992 – 2017: vijf­en­twin­tig jaar ge­le­den

Orient Express

Mijn eer­ste reis naar het Mid­den-Oos­ten

Dagboek 1992

(Dag 7470) Ik woon in Lei­den. – Van­avond ver­trek ik voor een va­kan­tie­reis naar Sy­rië. Ik stap in Am­ster­dam op de trein.

MenuIndex en het einde.

Zondag, 12 juli 1992.
Begin van een (lan­ge) va­kan­tie.
Op 9.30 uur. Enigs­zins ze­nuw­ach­tig.
Ik maak de laat­ste spul­len reis­klaar. We­gens ze­nu­wen heb ik een beet­je last van diar­ree.
Het is nu 14.30 uur. Ik moet de tijd do­den tot cir­ca 18.00 uur.
Ik was van plan ge­weest de­ze drie voor­laat­ste va­kan­tie­dagen thuis te ko­ken. Dat deed ik twee keer, maar voor van­daag heb ik daar geen zin in en gooi­de de groen­te weg. Ik eet brood.
Weer: van­mor­gen on­weer. Nu, tussen de bui­en door, zon.
Ik hoop dat ik tij­dens de­ze va­kan­tie krijg wat ik wil: gro­te­re ken­nis van het ‘ge­spro­ken’ MSA. [Mo­dern Stan­daard Ara­bisch.] Ook hoop leuke / mooie men­sen te ont­moe­ten

Om de tijd te ver­drij­ven kijk ik naar een speel­film ‘1001 nacht’ (er is nau­we­lijks Ara­bische sfeer) uit 1942 waar de su­per­se­xy Sabu in mee­speelt.
Brood eten.
Pa en Ma bel­len.
Nu circa 17.15 uur. Over drie kwar­tier ga ik met de bus naar het sta­tion.
Trein­reis­plan: Am­ster­dam CS. We­nen, Bu­da­pest, een ver­blijf van en­ke­le da­gen.
Dan Bel­gra­do, So­fia, Is­tan­bul, weer een ver­blijf van en­ke­le da­gen.
Dan in en­ke­le da­gen door Tur­kije en cir­ca 29 juli bij de Bab al-Ha­wa (bij Alep­po) in Sy­rië. Een week­je of vier in Sy­rië en te­rug via … (Grie­ken­land, Ita­lië of Bul­ga­rije, Ser­vië, Hon­ga­rije enz. Een en an­der af­han­ke­lijk van de ont­wik­ke­lin­gen in Joe­go­sla­vië.) [Bur­ger­oor­log, daar.]
Bij vertrek: f. 115,00 [en] 300 US$ con­tant. Veer­tien Tra­vel­ler­che­ques van 50 US$. 2.000 Turk­se Li­ra en 17 Bul­gaar­se Lev (van NvB. ge­kre­gen) en vier Gi­ro­be­taal­kaar­ten.
Mee­ge­no­men geld­waar­de in gul­dens: f. 1.866 plus vier Gi­ro­be­taal­kaar­ten, plus 17 Bul­gaar­se Lev.
Treinreis (tot Istanbul) kost: f. 523,90.

Vakantie 92: Tur­kije en Sy­rië.
Voor het ver­trek heb ik lich­te diar­ree, mis­schien door de ze­nu­wen.
Ik neem de trein. En­kel Am­ster­dam: f. 7,50. In de trein be­gint een Ame­ri­kaan een ge­sprek met me, maar door het la­waai in de­ze (por­taal) trein­hal en zijn on­ver­staan­baar ge­brab­bel kan ik niet veel ver­staan.
Amsterdam rond 19.00 uur. Zwij­gend wach­ten op de trein.
Sexy jon­gens en meis­jes be­kij­ken.
De trein komt om 20.30 uur. Di­rect een goe­de plaats.
In mijn coupé komt een leu­ke Duit­se uit Wup­per­tal. Zij wil ro­ken en gaat na Utrecht in een an­de­re (ro­kers-)cou­pé zit­ten.
In Utrecht ko­men M. en haar vriend JM. Zij is heel spon­taan en we heb­ben di­rect goed con­tact. Wij (zij en ik) heb­ben de­zelf­de soort gym­pies en dat is een leu­ke aan­lei­ding om een ge­sprek te be­gin­nen. Zij zijn In­ter­rail-ers en dat blijkt na­de­lig.
Interrail-ers rei­zen voor f. 570,00 dwars door Eu­ro­pa, Tur­kije en Ma­rok­ko, één maand lang. Zij ne­men bij voor­keur lan­ge trein­tra­jec­ten ’s nachts en spa­ren zo ho­tel­kos­ten. Het na­deel be­staat hier­uit: zij wil­len nie­mand in de cou­pé er­bij heb­ben en hou­den de deur dus ge­slo­ten. Zo is de kans om an­de­re men­sen te ont­moe­ten erg klein.
Van de ban­ken kun­nen bed­den wor­den ge­maakt, dus al di­rect na de Duit­se grens gaan we sla­pen.
Redelijk goed sla­pen.

Index

Index van ter­men:
Index van per­so­nen:
.
Index van lo­ca­ties:

Me­nuBe­ginHoofd­in­dex.
Over­zicht 1972-1990.
Chronologisch overzicht Orient Express 1992.